Home Markten Live Netto Sabato

Champagne

Geplaatst op 27 september 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Hifi met bubbels

Hoe ver kan een champagnehuis gaan om ‘op te vallen’? Zeker nu de feestdagen stilaan naderen, worden we weer bestookt met speciale formaten, limited releases én luxeverpakkingen, al dan niet in combinatie met een wijnkoelers of een étui met glazen.

Maar de marketingafdeling bij het huis Lanson heeft het dit keer wel héél ver gezocht. Na experimenten in de shops van luchthaven Charles De Gaulle deze zomer, lanceren ze nu immers op een iets grotere schaal hun ‘Music Box’.

Het nieuwe koffertje waarin hun Black of Rosé Label Brut verpakt zit – en dat circa 30 euro zal kosten, inclusief de fles –, oogt niet alleen fraai, maar eens de fles verwijderd wordt kan het deksel transformeren zodat er een smart phone in past. Bedoeling is dat de speaker van het toestel resoneert in deze speciale doos en dus de klank versterkt. Met andere woorden: de verpakking fungeert als een luidspreker.

De vraag: is deze cross-over tussen ‘drank’ en ‘hifi’ niet wat vergezocht? Natuurlijk hebben merkchampagnes zoals Lanson het de voorbije vijf jaar moeilijker gekregen om zich te weren tegen de wereldwijde concurrentie van o.a. prosecco of cava, maar ik vrees dat hun marktaandeel met dit soort gadgets niet meteen positief zal veranderen.

Want tenslotte komt het vooral aan op de originele flesseninhoud. En niet op de ‘innovatieve’ of leuke verpakking.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 11 september 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

De smurfenoogst van 2017

WijnoogstWe vreesden én voorspelden het reeds enkele weken geleden, maar alle pronostieken wijzen nu in dezelfde richting: Europa in het algemeen, en Frankrijk in het bijzonder, stevenen af op een diepterecord qua wijnoogst.

Het millésime 2017 in Frankrijk wordt naar verluidt zelfs de kleinste oogst sinds 1945.

Jérôme Despey, voorzitter van de wijnraad binnen FranceAgriMer, verwacht nu ook officieel een oogstvolume in Frankrijk beneden de 37 miljoen hectoliter. Het Franse Ministerie van Landbouw is een fractie optimistischer, en komt uit op 37,2 miljoen hectoliter.

Maar de trend is duidelijk: neerwaarts.

Van 45,5 naar 37 miljoen hl

Despey wijst nog eens op het unieke karakter van dit millésime: “Deze oogst is immers op alle punten exceptioneel. Eerst al door de vroegtijdigheid van de pluk, die 2 à 3 weken voorligt op het meerjarig gemiddelde. Een voorsprong die ik in mijn 30-jarige carrière als wijnbouwer nog nooit heb gezien. (…) Vervolgens is dit millésime ook uitzonderlijk wegens het lage productievolume, te wijten aan de vorst tijdens het voorjaar en de droogte deze zomer. Het lijkt dus haast zeker dat we onder de 37 miljoen hectoliter zullen uitkomen, of de kleinste oogst sedert 1945.” Ter vergelijking: de vorige oogst 2016 tikte kwantitatief in Frankrijk nog af op 45,5 miljoen hectoliter.

Niet dat we als consumenten ineens in paniek moeten schieten of dat er acute schaarste zal optreden in alle appellaties. Zeker wat de Languedoc-Roussillon betreft, toch een belangrijke bron van betaalbare wijn ook voor België, liggen er immers nog aanzienlijke stocks. Zelfs de négociants die merkwijnen samenstellen, denken dat ze nog probleemloos voldoende wijn op de markt zullen vinden om hun klanten gewoon te bevoorraden.

Despey verwacht wel dat door deze smurfenoogst het prijskaartje voor IGP-wijnen, en zelfs voor cuvées zonder geografische indicatie, zal klimmen. Waarschijnlijk zal de markt de prijzen voor dit type wijnen ‘normaliseren’ naar het niveau van 2 à 3 jaar geleden, wat concreet een stijging aan de bron met een al bij al nog beperkte 5 à 15€/hectoliter inhoudt.

Een Europees fenomeen

Maar het is niet alleen de Franse wijnindustrie die met een mini-oogst opgezadeld zit. In heel Europa spreekt men van beduidend lagere opbrengsten. Want ook in landen als Spanje, Italië of Duitsland hadden wijnbouwers te lijden onder de voorjaarsvorst en de droogte.

De eerste ramingen liggen daarom rond een oogst van 148 miljoen hectoliter voor de gehele Europese Unie, tegen 165,6 miljoen hectoliter vorig jaar.

Klopt deze schatting, dan betekent dit dat de Europese wijnoogst 2017 circa 12% onder het vijfjarig gemiddelde landt.

Toch maar onze spaarkous bovenhalen?

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 12 juni 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Baas in eigen wijngaard

WijngaardWelke wijnliefhebber droomt er soms niet van om een handvol hectare wijngaard in La Douce France te exploiteren? Doof voor de ‘harde’ argumenten van zij die deze stap reeds maakten, want naast rozengeur & maneschijn ook het financiële en praktische plaatje kennen.

Maar stel dat u toch absoluut deze wijndroom wil realiseren: hoe groot moet dan actueel uw spaarpotje zijn?

Uit recente cijfers (referentiejaar 2016) blijkt dat het gemiddelde prijskaartje voor een AOP-perceel redelijk stabiel is gebleven (+0,1% t.o.v. 2015), maar wel een ferme 140.600 euro per hectare bedraagt over alle appellaties heen. AOP staat tussen haakjes voor ‘Appellation d'Origine Protégée’ en is het officiële kwaliteitslabel voor appellaties in Frankrijk voor wijn.

Bubbels dalen

Wel verrassend: de wijngaarden in Champagne werden het voorbije jaar iets goedkoper, want elders stegen de prijzen wél met gemiddeld +3,8%. Champagne registreert immers een terugval met -2,6%, of concreet een daling met circa 30.000 euro/hectare.

Een daling die ook te verwachten was, want tussen 1993 en 2015 verviervoudigde de prijs per hectare in dit bubbelkoninkrijk. Als dan de thuismarkt of het Verenigd Koninkrijk tijdelijk wat minder champagne invoeren of consumeren, reflecteert zich dat onmiddellijk in de prijskaartjes voor de percelen in deze regio.

Maar alvorens u victorie kraait en uw bankdirecteur een mail stuurt “Direct kopen!”, moet u wel weten dat vorig jaar één hectare in het kernland van Champagne opliep tot 1.113.500 euro per hectare.

De zon lokt

In sommige regio’s wordt deze prijszetting ook sterk beïnvloed door de (gesubsidieerde) rooicampagnes. Zo verdwenen er in de Languedoc-Roussillon tussen 2009 en 2016 dik 40.000 hectare wijngaard. Gevolg: de prijs voor de resterende percelen steeg er gemiddeld met +18% in die periode.

Uiteraard betekenen deze globale cijfers niet dat er nergens koopjes te doen zijn.

Wie immers niet valt voor een AOP-wijngaard, dus een geografisch minder hoog aangeschreven herkomstbenaming accepteert, moet beduidend minder diep in zijn/haar portefeuille tasten: daar ligt het gemiddelde voor één hectare rond de 13.400 euro, wat toch neerkomt op een stijging met +2,2%.

Vaak gaat het daarbij om percelen in Zuid-Frankrijk, dus wie een excuus zoekt om geregeld de zon op te zoeken…

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 12 oktober 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Bubbels contra calorieën

ProseccoKan het nog gekker? De wereld van de wijn en de business van de diëten hebben elkaar blijkbaar gevonden. Het Engelse bedrijf Thomson & Scott lanceert immers nu in het V.K. zijn ‘Skinny Prosecco’ en ‘Skinny Champagne’, met de belofte dat hun mousserende wijnen veel gezonder zijn dan alle andere bubbels op de markt, “...want we voegen minimaal suikers bij”.

En natuurlijk, hoe overdreven deze stelling ook mag klinken, altijd zijn er media die mee stappen in deze allernieuwste hype. Zo werd de redactie van The Guardian bijna hilarisch bij dit nieuws en riep deze bubbels meteen uit tot “the basic bitch drink of summer 2016”. Wat ons meteen een idee geeft van hoeveel er op deze specifieke redactie gedronken wordt...

Volgens de CEO en stichter van deze ‘Skinny bubbles’, Amanda Thomson, heeft haar firma nu technisch een hele nieuwe sector in de drankenbusiness gecreëerd: “My mission is to be completely open about what we’re drinking and cut sugar where it’s not needed. We’re not counting calories, but we share them for transparency. My mission is for us to ask why we can’t drink better and cleaner.” Volgens haar ligt er een hele markt braak voor “… a portfolio of champagne and prosecco for the next generation of wine lovers globally who want something delicious and also want to know what’s in their bottle.”

Voorlopig wordt deze Skinny-reeks uitsluitend in het Verenigd Koninkrijk verkocht, waar de prosecco alvast een hit werd.

Maar zitten we er écht op te wachten? Alleen omdat alle bubbels van Thomson & Scott zich aan de lage kant bevinden qua suikertoevoeging? Op mijn proeftafels belanden al jaren ‘bruts’, ‘brut zero’ of ‘brut nature’ waar het toegevoegd suikerpercentage beperkt of zelfs nihil blijkt. Wat is daar dus revolutionair aan?

En wat me eigenlijk het meeste verontrust: over de smaakbeleving van deze ‘skinny bubbels’ lezen we weinig of niets. Mijn advies? Laat deze marketinghype aan u voorbij gaan en drink liever een of twee glazen minder, dan voortaan alleen maar te focussen op deze zogeheten dieet-bubbels.

Want voor we het beseffen, zitten we te nippen van een 'Skinny Sauternes' (sic)...

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 24 juli 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Taittinger à la Trump?

TaittingerRepublikeins presidentskandidaat Donald Trump heeft blijkbaar een politieke doos van Pandora geopend. Hij bewijst immers dat een (succesvol?) zakenman en politieke outsider, zelfs tegen het partijestablishment in, toch de nominatie voor het presidentschap kan winnen.

Dat heeft blijkbaar een tijdje Pierre-Emmanuel Taittinger, hoofd van het gelijknamige champagnehuis, geïnspireerd om ook een gooi te doen naar ditmaal het Franse presidentschap. Als een vastgoedmagnaat het kan in de VS, waarom dan niet een gerespecteerde bubbel-tycoon in Frankrijk?

Al de hele week gonsden de Franse media van dit toch onverwachte nieuws. In de lokale krant L’Union verdedigde Taittinger immers een viertal dagen terug zijn kandidatuur. Zo wou hij onder meer van het terugschroeven van de werkloosheid één van zijn politieke speerpunten maken. Voor de rest bleef zijn visie echter zeer vaag, een beetje zoals de aanvaardingsspeech van Trump in Cleveland.

Dat Pierre-Emmanuel Taittinger toch met het idee speelde, is logisch wie het netwerk rond deze succesvolle bubbeldynastie ziet. Vader Jean Taittinger was bijvoorbeeld jarenlang burgemeester van Reims en schopte het zelfs tot ‘ministre de la Justice’, met veel politieke vrienden en relaties als bonus. En is champagne niet dé bruggenbouwer onder de dranken?

Een sisser

Het zou natuurlijk een unicum zijn, aan champagnebaas aan het hoofd van de Franse natie. Vooral iemand die in de media de voorbije dagen zelfs nog energiek verklaarde: “Je serai président de la République dans neuf mois. Je serai soutenu par la majorité des Français et des Françaises”.

Maar laat op 22 juli jl. kwam dan plots toch de ontnuchtering. Pierre Emmanuel Taittinger trekt zijn kandidatuur uiteindelijk in.

De reden? Persoonlijke motieven: “Een ernstigs persoonlijke gebeurtenis op donderdag heeft me gedwongen dit project los te laten”, dixit de kandidaat-van-één-week. Meer details wou hij niet prijsgeven, alhoewel hij wel nog beklemtoonde dat zijn démarche meer was dan ‘une candidature de touriste’.

In Champagne zien vele huizen en merken een spectaculaire verkoopstijging van hun bubbels in 2017 meteen in elkaar zakken...

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 29 juni 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Flest Brexit ook de wijnverkoop, deel 1?

PondeuroDe kans dat u al een kater hebt door alle reportages, analyses en voorspellingen rond Brexit is reëel, maar we doen er nog een schepje bovenop. Of correcter: een slokje, want wat is het potentieel impact van deze uitstap op de wijnbusiness?

We mogen immers niet vergeten dat de Britten - en vooral de Engelsen - slokoppen zijn qua Europese wijnimport en vooral ook het succes van klassieke appellaties zoals Bordeaux of Champagne mee sterk bepalen. Want het Verenigd Koninkrijk telt naar schatting zo'n 30 miljoen wijndrinkers. Het gaat daarbij om een flink importvolume, aangezien de ‘Britten’ jaarlijks immers ruim 354 miljoen liter in de E.U. geproduceerde wijn kopen.

Brexit kan voor de wijnwereld een slechte zaak worden en wel om drie redenen.

Minder Europees drinken

Eén: invoerrechten. Een uitstap uit de E.U. kan leiden tot taksverhogingen op alle van het continent ingevoerde wijnen, met een remmend effect op de verkoop en/of een versnelde substitutie richting Nieuwe Wereld-producten.

Zo'n worst-case scenario van stijgende tarieven werd reeds in 2013 uitgetekend door Gavin Thomson & Daniel Harari in hun rapport voor de ‘House of Commons Library’: “Because the UK has negotiated as part of the EU at the World Trade Organisation (WTO), it is likely that it would inherit the EU's tariff regime at the time of leaving, meaning, at least initially, higher prices would be faced by consumers buying imports from the EU and those countries with which the EU has trade agreements. Without any change, a 32% tariff would be levied on imports of wine, for instance.”

Twee: hoe meer waarde het Britse pond verliest, hoe minder de gemiddelde Brit ook de duurder wordende E.U.-wijnen uit de rekken zal plukken. In een markt die sterk gedomineerd wordt door de grootdistributie en haar soms zeer scherp discountbeleid - denk maar aan de jaarlijkse champagne-oorlog in het Verenigd Koninkrijk -, zullen veel consumenten dus naar lagere kwaliteit grijpen. Of omdat de economie het slechter doet, minder uitgeven aan wijn. Of opnieuw veel meer Nieuwe Wereld-wijn kopen, wijn die nu al soms financieel aantrekkelijker is geworden. Zo was de wisselkoers van de Kaapse wijn tussen 2013 en 2016 veel voordeliger geworden voor de Pond-kopers. In 2013 schommelde de koers rond 14 Rand voor 1 Pond, maar de laatste maanden kregen de Britten voor hun Sterling gemiddeld 24 Rand. Of: de Rand was circa 40% goedkoper dan drie jaar geleden, tot natuurlijk het Brexit-effect begon te spelen.

Drie: Is dit het einde van de Primeur-rage voor veel Britse wijnfans? Want alhoewel Aziatische en Amerikaanse kopers de laatste jaren het primeursgebeuren kleuren, blijven ‘the Brits’ toch heel belangrijke spelers. Met een wankele munt, een dreigende recessie en bovendien een financiële sector die gegarandeerd een periode van instabiliteit zal doormaken, zullen echter weinig Britten geneigd zijn de komende jaren serieus te investeren in de ‘fine wines’ of ‘primeurs’ uit de Bordelais.

Frank Van der Auwera

Lees morgen: Flest Brexit ook de wijnverkoop, deel 2?

Geplaatst op 17 juni 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Wie redt de cava?

CavaDat Cava, zo lang reeds dé populairste bubbel in o.a. Vlaanderen, zich commercieel stilaan in eigen voet heeft geschoten door steeds meer minderwaardigde bubbels toe te laten onder deze appellatieparaplu, is een feit. Ook kon u hier al lezen dat de verantwoordelijke Consejo met de idee van een nieuwe classificatie speelde, onder druk van een groeiend aantal kwaliteitsproducenten die zich zelfs niet langer cava doopten, maar uitstapten richting DO Penedès (zoals het recente label Clàssic Penedès, zie infra).

De inzet is immers groot voor de traditionele cava-producenten.

Van de pakweg 240 miljoen flessen cava die er jaarlijks worden verkocht, is maar liefst 2/3 bestemd voor de export (160 miljoen flessen). Daarvan slurpt België de laatste jaren circa 27 miljoen exemplaren leeg. Imagoverlies door voortdurend kwaliteitsverlies en spotgoedkope flessen, legt dus een zware hypotheek op de Spaanse bubbelbusiness.

Top moet basis prikkelen

Maar medio juni 2016 is het dan eindelijk een feit: het bleef niet bij mooie woorden en plannenmakerij alleen. Binnen de officiële cava-wereld is een nieuwe categorie goedgekeurd én gecreëerd, in casu die van ‘cava de paraje calificado’, wat staat voor een mousserende wijn van een single vineyard. Terroir wordt daarmee een factor in een markt die overspoeld wordt door anonieme bulk-cava's.

De nieuwe kwaliteitscategorie vertrekt vanuit de filosofie: als we de trendsetters en karaktercuvées in the picture zetten, verhoogt opnieuw het prestige van de ganse cava-populatie. En moet op den duur het brede midden en voetvolk wel volgen, want anders haakt de internationale consument steeds vaker af en grijpt eerder naar bubbelalternatieven zoals Prosecco.

Natuurlijk vormen deze terroirgebonden of kwaliteitsgerichtere cava's buitenbeentjes en slechts een fractie van de totale jaarproductie. In 2013 bijvoorbeeld werden er 240 miljoen flessen cava verkocht, waarvan slechts 4,5 miljoen flessen Cava Gran Reserva met zeker 30 maand kelderrijping) en zelfs maar 25 miljoen Cava Reservas (met zeker 15 maand kelder).

Maar hun voorbeeldfunctie is natuurlijk groot.

Zij bewijzen de expoertmarkten vooral dat ze moeiteloos de concurrentie aankunnen met de rest van de mousserende topproducten, zelfs met veel champagne. Een wijn als de ‘Enotequa Cava’ van het huis Gramona bijvoorbeeld doet er zelfs een schepje bovenop en rijpt maar liefst 12 jaar. De meerderheid van de gecommercialsieerde Cava's speelt echter op een veel lager niveau en zijn al enkele jaren met een neerwaartse prijzenspiraal geconfronteerd.

Interne Concurrentiestrijd

Maar vooral de uitstap van een aantal bodega's uit de cava-familie richting DO Penedès en meer specifiek het label Clàssic Penedès heeft veel ogen geopend. En zorgt tegelijk voor de nodige bibber bij de voorstanders van de nieuwe officiële classificatie.

Want de pioniers van de ‘Clàssic Penedès’ beweging vinden het namelijk een schande om zich nog ‘cava’ te noemen op hun etiketten. Ze willen zich niet langer associëren met de soms belabberde kwaliteit of pijsdumping van zoveel Spaanse bubbels. Zij wensen integendeel dat cava een échte, geografisch beschermde appelatie is, vergelijkbaar met champagne.

De 14 producenten die voorlopig uit de tradiitonele cava-familie stapten richting ‘Clàssic Penedès’ (waaronder Albet i Noya, Mas Comtal, Loxarel, Colet, AT Roca of Torre del Veguer) leggen de kwaliteitslat een stuk hoger dan reguliere cava. Zo moeten hun eindproducten minimaal 15 maanden in de kelders rijpen in plaats van de wettelijk 9 maanden bij gewone cava, wat hen dus meteen tot de reservas-kwaliteit optilt.

Maar ze gaan nog verder. Ook het oogstjaar of de daum van het ‘dégorgement’ (verwijdering van de gistprop) drukken ze zonder aarzelen af op hun labels. En last but not least wil deze pioniersgroep dat tegen 2018 alle druivenmateriaal voor hun ‘Clàssic Penedès’-bubbels van organische landbouw komen. Liefst dan nog zonder streekvreemde druivensoorten.

Benieuwd wie uiteindelijk de prestigestrijd gaat winnen in de Penedès, waar toch nog steeds 95% van alle cava's vandaan komen.

Zal de gloednieuwe officiële classificatie van de ‘cava de paraje calificado’ voor nieuw prestige en meerwaarde zorgen waarvan de gehele cava-productie profiteert, of zullen het integendeel de uitstappers/dwarsliggers zijn van de ‘Clàssic Penedès’ die de meubelen redden?

In Italië en Champagne zullen ze deze broeder/zusterstrijd ongetwijfeld met de nodige binnenpretjes volgen.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 22 mei 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Een slok op de borrel

FlessenBlijkbaar is men in de drankenhandel, en vooral dan de wijnsector, wakker geschoten. En groeit het verzet tegen de zoveelste accijnsverhoging, diverse petities incluis van onder andere de beroepsvereniging Vinum Et Spiritus Association Belgium (zie http://cancelunfairwinespirittax.be/).

Los van het feit dat elke regering, zeker de voorbije vijf jaar, maar al te gretig gebruik maakt(e) van deze alcoholfiscaliteit om budgetgaten te vullen, en eveneens abstractie makend dat deze verhogingen niet altijd de verhoopte extra inkomsten genereren, blijf ik het moeilijk hebben met bepaalde logica van het systeem.

Bubbels unfair behandeld

Primo: waarom wordt er een onderscheid gemaakt tussen stille wijn en bubbels?

Mousserende wijnen worden bij elke accijnsverhoging altijd zwaarder belast dan ‘gewone’ wijn. Terwijl ze qua alcoholpercentage meestal toch een stuk beneden de gemiddelde fles rode wijn zitten, in casu gemiddeld 11 à 12,5% alcohol noteren.

Onlogischer nog: versterkte wijn zoals sherry, die zeker van nature rond de 15% alcohol draait (en kan pieken tot 23%), zit fiscaal blijkbaar in een schemerzone en wordt wél als ‘gewone’ wijn behandeld. Het argument dat het bij bubbels om een ‘luxeproduct’ gaat, is natuurlijk larie en apekool: bubbels zijn al lang gedemocratiseerd, zeker qua prijszetting.

In een periode waar er zelfs al cava’s van 6 euro, of tijdens het eindejaar champagnes van 9 euro in de supermarktrekken liggen, houdt het argument ‘luxe’ geen steek. Kortom, bubbels zijn wijn en moeten op gelijke voet behandeld worden voor accijnzen.

Duur kan meer incasseren

Secundo: waarom alle wijnen c.q. bubbels - en zelfs sterkdrank - als categorie over één kam scheren en iedereen automatisch dezelfde verhoging opleggen? Waarom geen getrapt systeem hanteren op basis van de gemiddelde winkelprijs van een fles?

En wat wijn/bubbels betreft bijvoorbeeld stellen: de verhoging bedraagt x euro of x % voor producten onder de 25 euro, en y euro of procent voor duurdere cuvées? Er kunnen zelfs nog meer trapjes worden ingebouwd, naargelang de diverse prijsvorken, alhoewel het mij zinvol lijkt de administratie rond deze accijns niet nog complexer te maken voor de gemiddelde handelaar.

Maar dat nu goedkope wijn veel zwaarder gepakt wordt dan de échte luxebeesten, is duidelijk. Proportioneel kan een Château Lafite immers toch veel meer accijns incasseren - in harde euro's of procenten -, zonder dat het echt invloed heeft op de totaalprijs of de koper afschrikt? Toch véél meer dan een wijn van pakweg 5 euro, waar elke eurocent extra accijnsverhoging wél direct aantikt?

Idem met sterkedrank. Een Malt van 100 euro moet toch uit principe véél zwaarder dan in het huidige systeem getaxeerd worden dan een whisky van 25 euro?

Maar tja, dat is een stuk wishful thinking. De goedkopere producten vormen natuurlijk de zeer brede en lucratieve voet van de alcoholpiramide, waarvan de flessen véél frequenter worden verkocht dan het duurdere spul. En dat scheelt uiteindelijk qua accijns natuurlijk een slok op de borrel.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 28 november 2015 door Wijntijd Reacties | Reageren

De grootste wijnkelder van Europa

Het moet ongetwijfeld één van de grootste opslagruimtes in Europa, waarschijnlijk zelfs ter wereld, zijn voor ‘fijne wijnen’, want propvol peperdure Bordeaux en Bourgognes uit vaak unieke millésimes.

De totale waarde van deze gestockeerde flessen? Ruw geschat 1 miljard Britse pond, verborgen in het Engelse platteland nabij Bath, onder een veld bezaaid met hooibalen.

Welkom in de wijnmijn

Zeldzame bezoekers die de bewakers en metalen poort na controle met succes doorraken, krijgen tot hun verbazing ook een gasmasker aangereikt. Ze dalen immers tot 30 meter diep om er een wijnkelder te bezoeken in een oude mijn, die in de 19de eeuw de befaamde honingkleurige steen leverde waarmee zoveel huizen in Bath werden geconstrueerd, maar die tijdens Wereldoorlog II dienst deed als munitiedepot.

Ongeveer 25 jaar geleden werd alles omgebouwd tot een gigantische wijnkelder, maar aangezien het technisch nog altijd een mijn is, is bij elk bezoek het gasmasker verplicht.

Corsham1

Corsham2

Anno 2015 is deze oude oorlogssite op die manier een schatkamer geworden voor de cliënten van vooral veilinghuizen als Christie’s en Sotheby’s, tot gefortuneerde privéverzamelaars, die hun exclusieve cru’s – zowel in eiken vaten als gesloten kistjes - zo het meest veilige en ruimtelijk stabiele biotoop gunnen.

120.000 pond voor 12 flessen

Indrukwekkend alvast qua oppervlakte. Met zijn 93.000 vierkante meter, wat grosso modo neerkomt op zo’n 22 voetbalvelden, is Octavian Corsham Cellars immers één van de allergrootste wijnfaciliteiten op deze aardbol.

Uiteraard met ideale parameters qua koele, constante temperatuur van 13°C plus een vochtigheidsgraad die rond de 80% wordt gehouden, met maximaal 5% afwijking. De afgedekte belichting filtert vanzelfsprekend alle schadelijke ultraviolet straling.

En aangezien de mijn 30 meter diep ligt en er geen bovengronds verkeer is, heeft de collectie geen last van trillingen. Buiten de bewaking staan er aan de ingang ook bewegingsdetectoren geïnstalleerd om eventuele dorstige dieven af te schrikken.

Corsham3

Corsham4

Uiteraard is niet de gehele collectie van een duizelingwekkend kwaliteits- of prijsniveau, maar toch zitten er juweeltjes tussen. Zoals: een gesloten kist Château Lafite 1945 en – in aparte, nog extra verborgen kamers – duizend flessen uit historische oogstjaren tussen 1775 en 1800. Wie een beetje de marktjojo volgt, weet dat ook hier de flessen van het Domaine La Romanée-Conti tot de duurste exemplaren behoren, waaronder een kist uit de oogst 1985 met een actuele marktwaarde rond de £ 120.000.

Bovengrondse annex

Geen wonder dat de meeste klanten foto’s eisen van hun opgeslagen kisten, om zo achteraf zeker te zijn dat ze hun collectie in optima forma – zonder bijvoorbeeld de waarde-verminderende vochtschade – kunnen verkopen.

Gemiddeld laten deze eigenaars hun kostbare flessen hier 8 à 9 jaar sluimeren. Maar door de sensationele gestegen prijzen van vooral ‘speciale’ millésimes, volstaat zelfs deze ondergrondse ruimte niet meer. De 22 voetbalvelden zitten propvol.

Plannen om daarom pal boven de wijnmijn een nieuw stockagemagazijn te bouwen, werden gelukkig weggestemd door de lokale bevolking. De oplossing? Een extra (ook bovengrondse) stockageruimte op circa 8 km in Colerne.

Blijkbaar zijn er nog genoeg cru’s in omloop die zo’n gepamper verdienen.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 26 oktober 2015 door Wijntijd Reacties | Reageren

Champagne ligt (nog) niet wakker van Prosecco

ProseccoChampagne straalt als wijnregio traditiegetrouw vertrouwen uit, maar toch voelt men daar ook de hete adem van de prosecco. Zeker nu deze Italiaanse bubbel de kaap van de 400 miljoen gecommercialiseerde flessen heeft doorbroken, tegen een goeie 300 miljoen stuks voor champagne.

En toch klonken de geluiden tijdens een medio oktober georganiseerde conferentie rond de belletjesmarkt, nog altijd uiterst positief. Volgens criticasters zelfs een tikkeltje arrogant, wat zelfs al duidelijk wordt uit de doopnaam van de bijeenkomst: ‘Champagne-effervescents, même planète?’, door veel champagnofielen waarschijnlijk eerder als een retorische vraag gezien…

Méér dan een aperitief

Want de champagne-industrie beschouwt zich nog altijd duidelijk als een multifunctioneler eliteproduct, zo blijkt uit talrijke reacties en tussenkomsten. “Italiaanse schuimwijnen zoals de prosecco worden voornamelijk als aperitief geschonken, natuur of in cocktailvorm” zo luidde argument nummer één van Pascal Férat, de voorzitter van het Syndicat général des vignerons de Champagne.

Champagne daarentegen wordt volgens deze uiteraard lichtjes bevooroordeelde bron ook op andere momenten geconsumeerd. En zeker wanneer het op feesten of speciale gelegenheden aankomt “…primeert champagne nog altijd boven de andere bubbels”. Sommige aanwezigen spraken over prosecco zelfs ronduit als van een ‘modeverschijnsel’. Populair vooral bij jongeren, maar hoelang nog?

Argument nummer twee is dan weer puur economisch: “Champagne vertegenwoordigt slechts 8% van het totale volume bubbels in de wereld, maar wel 45% van de waarde” aldus Férat. Kortom, een exclusiever product waaraan logischerwijze een hoger prijskaartje bengelt.

Voor iedereen plaats

Of was deze conferentie uiteindelijk toch een oefening in fluiten in het donker?

Zo wezen een aantal bezoekers van deze brainstorm op het feit dat, zeker in het Verenigd Koninkrijk, prosecco de laatste drie jaar aan een serieuze opmars bezig is en zeker in de aperitiefsfeer een geduchte concurrent is geworden, net zoals cocktails overigens (lees Forza Prosecco).

Vertegenwoordigers van andere Franse moussewijnen, met name de crémants, benadrukten trouwens nog eens dat het enorm lastig blijft om de internationale consument continu te wijzen op de vinificatieverschillen van elk bubbeltype. Volgens Pierre du Couëdic, délégué général van UPECB (Union des producteurs et élaborateurs de crémant de Bourgogne), heeft elke grote bubbelfamilie ondertussen voor een eigen marktstrategie gekozen en is die diversiteit precies het pluspunt.

Alhoewel zijn visie op de markt ons toch ook sterk gekleurd lijkt, zeker richting prosecco waar er objectief een kwaliteitstrend aan de gang is: “Prosecco heeft duidelijk gekozen voor het volume. Crémant-producenten daarentegen trekken de kaart van van de identiteit en de prijs. Hoe dan ook, champagne blijft de referentie. Maar de veelheid van het mousserende aanbod is precies het middel om meer consumenten aan te trekken richting bubbels. Ik maak graag een parallel met straten waar er veel verschillende soorten restaurants gevestigd zijn. Die diversiteit creëert een marktplaats waar iedereen zijn plaats en cliënteel vindt.”

Kortom, volgens Jérôme Phillipon van het bekende huis Bollinger moet champagne zich dus blijven positioneren als een (duurder) luxeproduct en zeker geen prijzen- en kortingoorlog starten. “À nous de continuer à faire rêver” besloot hij in die wel heel typische champagnetaal.

Frank Van der Auwera

Onze blogs

Meer