Home Markten Live Netto Sabato

Druivenvariëteiten

Geplaatst op 25 december 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Happy Birthday d’Oc

PaysdOcHet is een verjaardag die relatief stilletjes voorbij is gegaan, maar die toch ook veel Belgische wijnfans aanbelangt: dit najaar is het immers op de kop 30 jaar geleden dat de landwijnen van d’Oc werden gecreëerd. Wijn die frequent in onze Belgische glazen belandt.

Het waren immers spitsbroeders Robert Skalli (négociant in Sète) en vooral Jacques Gravegeal (nog steeds de legendarische voorzitter van de lokale belangengroep) die eind 1987 de Vin de Pays d’Oc officieel boven de doopvont hielden, wat nu onder de nieuwe benaming de IGP Pays d’Oc is geworden.

Economisch uiteindelijk de financiële redder van de Languedoc, ook al zag het plaatje er bij de opstart somberder uit. Veel producenten én verantwoordelijken bij het INAO bleken immers aanvankelijk uiterst sceptisch over deze nieuwe wijncategorie, vooral omdat ze zo’n grootschalig gebied bestreek. Dat kon toch niet aantikken?

Bovendien vermeldde deze landwijn nog eens fier het druivenras op het etiket. Wat in die tijd eerder ongewoon was, tenzij in Californië, wat toen door veel Fransen nog als een derdewereldgebied qua wijn werd beschouwd. Maar omdat een belangrijke makelaar als Skalli toch bereid bleek om deze gok te wagen, werden velen toch over de streep getrokken.

On-Frans luidde het verdict van de critici, die echter ongelijk kregen. Vooral in de export sloeg het concept Vin de Pays d’Oc meteen aan, niet alleen wegens de grote herkenbaarheid, maar zeker ook de relatief lage prijsdrempel.   

Verveling dreigt

Succesverhaal, want vandaag de dag met een oogstvolume van gemiddeld 6 miljoen hectoliter, is de Pays d’Oc de meest geproduceerde IGP in Frankrijk.

Anno 2017/2018 dreigt er wel een groot probleem voor deze veelal mono-cépages: voorspelbaarheid. Of correcter: verveling.

Want Merlot, Cabernet sauvignon, Chardonnay, Sauvignon Blanc en Syrah vormen het onaantastbare kwintet dat, afhankelijk van de jaargang, 80 tot 85% van het productievolume voor zijn rekening neemt. Vooral Merlot is razend populair: naar schatting een kwart van elke oogst Pays d’Oc draagt dit druivenras op het label.

Jammer voor een regio waar toch zoveel andere boeiende variëteiten groeien dat een globetrottersdruif er baas is en het imago bepaalt. Verdient de Languedoc niet beter?

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 10 december 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Hokus Pokus in Bordeaux

Sjoemelaars zijn van alle tijden en alle sectoren, en uiteraard is de wijnbusiness een uitgelezen doelwit voor fraudeurs. Dat hebben we in deze rubriek al meermaals geïllustreerd. En alhoewel ik er eerst geen column wou aan wijden aan het zoveelste fraudedossier in Frankrijk, doe ik het toch

Omdat het aantoont dat, op een moment dat Bordeaux de grote (marketing)middelen inzet om toch de harten (en bankrekeningen) van consumenten te heroveren, dit dossier geen slechtere timing kon hebben.

Want 4.200 hectoliter bulkwijnen uit de Languedoc die omgetoverd werd in Bordelaise appellaties waaronder Margaux, Pauillac of Pomerol, blijft toch een gesjoemel dat niet elke dag op onze tafel belandt.

De DAE-carrousel

Concreet gaat het om de négociant-commissionaire “Signes de Terres” die de befaamde ‘plaçe de bordeaux’, het zenuwcentrum van de Bordelaise wijnhandel, ruim twee jaar lang bij de neus heeft genomen met valse etiketten en origines.

Alles draaide in deze transacties blijkbaar rond een vervalsing van de zogenaamde Documents d’Accompagnement Électronique (DAE), zowel bij het vertrek als aankomst van de wijn, waardoor de oorsprong ervan niet meer exact kon getraceerd worden.

Signes de Terre kocht in de Languedoc bijvoorbeeld een lading bulkwijn, maar de DAE bij vertrek vermeldde een nepleveradres. De transporteur werd tijdens de levering dan naar een ander adres doorverwezen, zonder eerst officieel het lot in het entrepôt van Signes de Terres te lossen.

Die nieuwe bestemming was dan wel bij de eigenlijke finale klant van Signes de Terres. Daar werd dan een tweede DAE afgeleverd, waarin een identiek volume als in het eerste document vermeld stond, maar wél met een ander kwaliteitsniveau. Lees: andere appellatie of ander millésime.

Kassa kassa!

Alhoewel het onderzoek nog loopt en de juridische procedure blijkbaar nog dient opgestart tegen Signes de Terres, zou via deze DAE-carrousel tussen 2012 en 2014 zeker 4.200 hectoliter bulkwijn uit de Languedoc – Pays D’Oc of Vin de France met traditionele Bordelaise druivensoorten – frauduleus omgetoverd zijn.

Daarvan werd 1.300 hectoliter getransformeerd naar AOC Bordeaux, 700 hectoliter tot Bordeaux supérieur, 700 hectoliter werd Pomerol, 600 hectoliter Margaux, 350 hectoliter Pauillac en nog eens 100 hectoliter werd onder het label Saint-Julien gebotteld.

Tel uit je profijt: de winst kon oplopen tot het tienvoudige van de kostprijs. Want het prijskaartje van een rode Vin de France of IGP uit de Languedoc die dit voorjaar gemiddeld voor 82 à 90 €/hl werd verhandeld, staat immers mijlenver van een tonneau Margaux of Pomerol, waarvan het prijskaartje per hectoliter in dezelfde periode makkelijk tot 1000 euro kon oplopen.

Terwijl sommige handelaars in zowel de Languedoc als Bordeaux dit dossier enigszins minimaliseren en soms zelfs spreken over “een oude koe die uit de gracht wordt gehaald”, trapten toch een aantal grote spelers in dit fraudeverhaal. Blijkbaar horen ook de Groupe Castel, Les Grands Chais de France of Les Grands Vins de Gironde (onderdeel van de groep Borie Manoux) bij de gedupeerden die zich door deze fraude lieten verschalken.

Dat het gesjoemel, zij het vrij laat, toch werd ontdekt, plakt in die optiek maar een kleine pleister.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 22 oktober 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Bulk bont en blauw in 2017?

Dat de oogst 2017, zeker in Europa, kwantitatief maar povertjes uitvalt, wordt nu stilaan duidelijk

De cijfers worden de komende weken en maanden beslist nog serieus bijgestuurd, maar de onderliggende trend bij de drie dominante wijnmogendheden Frankrijk, Italië en Spanje is zo klaar als een klontje: Frankrijk verliest tussen 17 en 19% qua volume tegenover 2016, Italië naar schatting 21 à 25% en Spanje tikt af met een negatief saldo rond de 15%.

De totale Europese wijnproductie zal door de grillige weersomstandigheden dit jaar ruim 14 procent lager uitvallen dan tijdens de vorige oogst. Een historisch diepterecord van 145 miljoen hectoliter, ongezien sedert Wereldoorlog II. Volgens veel analisten zijn zelfs deze cijfers nog ‘optimistisch’ en kan het uiteindelijk volume nog een pak lager landen.

Bulk altijd bah?

Terwijl natuurlijk ook bepaalde beschermde appellaties zwaar verliezen – het productievolume in de Jura halveert bijvoorbeeld –, is het toch vooral de bulkmarkt die nu lichtjes panikeert.

Want uit de eerste berekeninen blijkt dat Europa minstens 20 à 25 miljoen hectoliter wijn ‘te kort’ zal hebben in het millésime 2017, waardoor de prijsdruk op met name de bulkmarkt vrij groot zal worden. Vooral bedrijven die nog voor januari 2018 levercontracten moeten afsluiten maar de voorbije jaren onvoldoende stocks hebben opgebouwd, zullen waarschijnlijk flink méér moeten betalen om hun aanbod te garanderen. En daarbij kunnen ze zelfs niet terugvallen op Oost-Europa als reservebank, want ook daar is in 2017  evenmin sprake van een volumineuze oogst.

Wie nu reageert “prima dat bulk pijn lijdt, want ik verkies domein-gebottelde kwaliteitswijnen!” moet wel beseffen dat dit een zeer belangrijke marktniche is en blijft, zeker in het betaalbare genre. En dat in dit aanbod ook zeer prettige producten te vinden zijn. Kijk maar eens in de plaatselijke supermarkt.

Bulkwijn dus per definitie gelijkstellen aan bullshitwijn getuigt niet van veel marktkennis. Bovendien: als de prijzen in één marktsegment klimmen, volgen doorgaans ook de andere niches...

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 16 oktober 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Californische wijnbouw in rouw

BrandCalifornieDat hevige bosbranden door de klimaatopwarming een frequenter fenomeen zijn geworden, wordt deze dagen helaas niet alleen in Europa geïllustreerd – Portugal, Spanje, Griekenland,... –, maar vooral in Californië is er nu al een dikke week sprake van een echte catastrofe. En dan spraken we niet alleen van de hoge tol qua mensenlevens

Voor het eerst wordt ook de wijnbouw in Napa en Sonoma op grote schaal geteisterd, nog altijd de slagader van de Californische – lees: Amerikaanse – wijnindustrie. Alleen al Napa Valley met zijn 700 druiventelers en 475 ‘fysieke’ wineries draagt per jaar 13 miljard USD bij aan de lokale economie en ruim 50 miljard USD aan de nationale economie, terwijl het – net zoals Sonoma – een toeristentrekpleister is.

Hoe ver de economische gevolgen uiteindelijk zullen reiken, valt nu nog moeilijk in te schatten omdat ook de communicatie-infrastructuur hapert, maar de bosbranden kunnen op diverse manieren schade toebrengen aan de wijnbusiness.

Drie rampspoedscenario’s

Het eerste doemscenario is de vernietiging van gebouwen (stockage, administratie,…) en vinificatiefaciliteiten, zoals reeds bij een tiental wineries is gebeurd. Waaronder Signerello en White Rock in Napa Valley, Nicolson Ranch, Paradise Ridge en B.R. Cohn in Sonoma, en Frey in Mendocino. Bij andere, ook bij ons meer bekende namen als Beringer, Chateau St. Jean, Stags’ Leap of Sterling Vineyards, is er sprake van “limited damage” aan de infrastructuur en sites. Duur, maar gebouwen en apparatuur zijn relatief makkelijk te vervangen. Bovendien lijkt het dat de meeste getroffen domeinen niet hun gehele voorraad verloren, omdat veel flessen vaak off-site bewaard worden, ver uit de gevarenzone.

Dramatischer blijkt het tweede scenario: wijngaarden die geheel of gedeeltelijk verwoest worden. Want hoe hoog ook de financiële kost kan oplopen van schade aan de infrastructuur, is het voor een wijndomein veel kwalijker wanneer ook de aanplant gedecimeerd wordt. Vaak gaat het immers om ‘old vines’ die superieure fruitkwaliteit leveren en die niet zomaar kunnen vervangen worden door piepjonge aanplant. Het is een verliespost die soms generaties werk tenietdoet. Tot nu toe zijn er echter nog maar weinig berichten dat effectief ook wingerds integraal in de vlammen opgingen.

Een derde schadepost betreft de nog niet geplukte trossen die, na dagen of zelfs weken hangen in dit dichte rookgordijn, de ‘verbrande’ geurmoleculen kunnen opzuigen, wat uiteindelijk resulteert in asbakaroma’s in het eindproduct. De storende geurcomponenten worden immers opgenomen via de bladeren en de pel en binden zich met de suikers. Bij de fermentatie ontkoppelen ze opnieuw en veranderen in wat ‘ashtray wines’ wordt genoemd. Hier speelt echter de timing in het voordeel van de wijnindustrie: toen de eerste bosbranden uitbraken, was reeds 90% van het druivenmateriaal geoogst. Alleen de laat rijpende cabernet sauvignon hing nog vaak in de wijngaarden, maar deze variëteit beschikt van nature over een dikkere pel, waardoor de opname van storende aroma’s veel trager verloopt.

Conclusie: voorlopig lijkt de wijnindustrie in Napa en Sonoma door het oog van de naald te kruipen, ook al kan de factuur van beschadigde infrastructuur, afnemend wijntoerisme en het eventuele productieverlies (dus: krimpende export) uiteindelijk enorm hoog oplopen.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 11 september 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

De smurfenoogst van 2017

WijnoogstWe vreesden én voorspelden het reeds enkele weken geleden, maar alle pronostieken wijzen nu in dezelfde richting: Europa in het algemeen, en Frankrijk in het bijzonder, stevenen af op een diepterecord qua wijnoogst.

Het millésime 2017 in Frankrijk wordt naar verluidt zelfs de kleinste oogst sinds 1945.

Jérôme Despey, voorzitter van de wijnraad binnen FranceAgriMer, verwacht nu ook officieel een oogstvolume in Frankrijk beneden de 37 miljoen hectoliter. Het Franse Ministerie van Landbouw is een fractie optimistischer, en komt uit op 37,2 miljoen hectoliter.

Maar de trend is duidelijk: neerwaarts.

Van 45,5 naar 37 miljoen hl

Despey wijst nog eens op het unieke karakter van dit millésime: “Deze oogst is immers op alle punten exceptioneel. Eerst al door de vroegtijdigheid van de pluk, die 2 à 3 weken voorligt op het meerjarig gemiddelde. Een voorsprong die ik in mijn 30-jarige carrière als wijnbouwer nog nooit heb gezien. (…) Vervolgens is dit millésime ook uitzonderlijk wegens het lage productievolume, te wijten aan de vorst tijdens het voorjaar en de droogte deze zomer. Het lijkt dus haast zeker dat we onder de 37 miljoen hectoliter zullen uitkomen, of de kleinste oogst sedert 1945.” Ter vergelijking: de vorige oogst 2016 tikte kwantitatief in Frankrijk nog af op 45,5 miljoen hectoliter.

Niet dat we als consumenten ineens in paniek moeten schieten of dat er acute schaarste zal optreden in alle appellaties. Zeker wat de Languedoc-Roussillon betreft, toch een belangrijke bron van betaalbare wijn ook voor België, liggen er immers nog aanzienlijke stocks. Zelfs de négociants die merkwijnen samenstellen, denken dat ze nog probleemloos voldoende wijn op de markt zullen vinden om hun klanten gewoon te bevoorraden.

Despey verwacht wel dat door deze smurfenoogst het prijskaartje voor IGP-wijnen, en zelfs voor cuvées zonder geografische indicatie, zal klimmen. Waarschijnlijk zal de markt de prijzen voor dit type wijnen ‘normaliseren’ naar het niveau van 2 à 3 jaar geleden, wat concreet een stijging aan de bron met een al bij al nog beperkte 5 à 15€/hectoliter inhoudt.

Een Europees fenomeen

Maar het is niet alleen de Franse wijnindustrie die met een mini-oogst opgezadeld zit. In heel Europa spreekt men van beduidend lagere opbrengsten. Want ook in landen als Spanje, Italië of Duitsland hadden wijnbouwers te lijden onder de voorjaarsvorst en de droogte.

De eerste ramingen liggen daarom rond een oogst van 148 miljoen hectoliter voor de gehele Europese Unie, tegen 165,6 miljoen hectoliter vorig jaar.

Klopt deze schatting, dan betekent dit dat de Europese wijnoogst 2017 circa 12% onder het vijfjarig gemiddelde landt.

Toch maar onze spaarkous bovenhalen?

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 30 augustus 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Verjongingskuur in Rioja

RiojaDoor de zomervakantie en alle terreurdreiging werd het nieuws wat weggedrukt tussen facts & figures, maar in Rioja probeert men echt aan te knopen bij wat de moderne consument verlangt, namelijk: wijnen waarvan de (geografische) origine en het terroir al vanaf het label duidelijk wordt, en niet zoals vroeger een classificatie puur gebaseerd op de duur van de eikrijping.

Na pakweg twee jaar getouwtrek keurde de D.O.C.A. Rioja enkele weken daarom eindelijk twee innovaties goed.

Exactere labelling

De eerste verandering heeft te maken met de informatie op het wijnetiket.

Zo wordt het voor Rioja-producenten voortaan wettelijk mogelijk om op hun labels ook de naam van de specifieke wijngaard, waar het druivenmateriaal voor de cuvée geplukt werd, te vermelden. Voor de consument, en in België zijn ze talrijk die Rioja nog altijd hoog inschatten, zal deze info ook duidelijk worden op het rugetiket en de bijhorende zegels.

De traditionele Rioja-pikorde op basis van de maanden/jaren verblijf op eiken barriques – in casu: joven, crianza, reserva en gran reserva – blijft weliswaar gangbaar, maar de ‘single vineyard’-benaming wordt een bonus voor kwaliteitsgefocuste wijnmakers en kan theoretisch zo ook een veeleisender cliënteel verleiden.

Niet dat deze toevoeging gratuit mag afgedrukt worden. Eén van de spelregels is namelijk dat de wijngaard in kwestie binnen goed gedefinieerde, natuurlijke grenzen moet liggen, en bovendien al een aantal jaren bij dezelfde eigenaar horen. Nog belangrijker is de voorwaarde dat de opbrengst ervan minimaal 20% lager moet liggen dan wat er in de regio officieel is toegestaan. Ook een manuele oogst is een conditio sine qua non, evenals de traceerbaarheid van het totale productieproces, certificaties incluis.

Momenteel worden er nog discussies gevoerd of deze geografische informatie nog verder kan uitgebreid worden, bijvoorbeeld door in de toekomst ook subregio’s en dorpen op de etiketten te (laten) vermelden.

Eindelijk Rioja-bubbels

Een tweede grote verandering heeft te maken met mousserende wijnen. Voor het eerst zullen nu ook witte en rosé kwaliteitsbubbels uit de regio de officiële naam ‘Rioja’ mogen dragen. Mousserende cuvées die wel volgens de traditionele methode dienen gemaakt en verder de nodige garantiedocumenten zoals labels en zegels zullen krijgen, na chemische analyses én proeftests.

Ook hier werden een aantal spelregels geformuleerd. Zo moeten de nieuwe Rioja-bubbels tussen de 11% en 13% alcohol bezitten, en dient hun tweede gisting op fles minimaal 15 maanden te bedragen. Ter vergelijking: in cava bedraagt dit slechts 9 maanden. Voor het topgamma klimt deze rijpingsperiode in de kelders zelfs tot 36 maanden.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 25 augustus 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Fake uit Nieuw-Zeeland

NieuwZeelandWijnAls u nog gelooft dat wijnfraude exclusief een Europese kwestie is met Frankrijk en Italië als pijnlijke koplopers – denk maar aan de recent ontdekte fraude met nep-Châteauneuf du Pape –, dan hebt u het toch verkeerd voor. Helaas is gesjoemel, samen met de stijgende import/exportstroom, een geglobaliseerde business geworden

Want zelfs Nieuw-Zeeland, een wijnindustrie die tot nu toe een blanco communiezieltje had, is nu in de ban van een schandaal.

Leugenlabels

Zopas stelden de autoriteiten er immers drie directeurs van een wijnbedrijf in Waipara officieel in beschuldiging, ook al dateren de onderzoekfeiten blijkbaar al uit februari dit jaar. Vineyard manager en wijnmaker Scott Berry, wijnmaker Rebecca Cope en operations & export manager Andrew Moore van Southern Boundary Wines zitten op het beklaagdenbankje.

Volgens een onderzoek van het Ministry for Primary Industries (MPI), de Nieuw-Zeelandse instantie die de overzeese import en export controleert en reguleert, zou dit trio immers geknoeid hebben met duizenden flessen Sauvignon Blanc en Pinot Noir uit de appellaties Marlborough en Waipara.

Er werden nep-etiketten op de flessen gekleefd waar zowel het oogstjaar, de appellatie als de druivenvariëteiten niet overeenstemden met de werkelijke inhoud. Zo bleken zelfs duurdere single-vineyard cuvées in de praktijk blends te zijn van diverse origines en gebieden. En zoals het bij zo’n fraude hoort, werd de bijhorende boekhouding en vinificatieadministratie ofwel ‘bijgewerkt’, ofwel zelfs vernietigd.

Geen Belgische ‘besmetting’

Wat de Nieuw-Zeelandse wijnindustrie vooral zorgen baart, is dat deze bogusflessen ook effectief werden geëxporteerd.

Jeffrey Clarke, de CEO van belangenorganisatie New Zealand Winegrowers, vreest dan ook de grote imagoschade die uit deze fraudezaak kan voortvloeien: “The New Zealand wine industry is highly regarded around the world and we cannot let the alleged actions of one winery damage a reputation that we have all worked so hard to build,” klinkt het bezorgd.

Zoals het er nu naar uitziet, moeten we hier in België echter niet meteen onze Nieuw-Zeelandse cru’s in de gootsteen gieten, of met argusogen onze keldervoorraad inspecteren. Naar verluidt werden de malafide flessen immers alleen verscheept richting het U.K., Japan, Fiji, Thailand en Australië.

De drie sjoemelende wijnmakers krijgen juridisch waarschijnlijk wél de volle laag tijdens de rechtszittingen die eind november van start gaan en zullen als afschrikking zware straffen krijgen. Samen worden hen immers maar liefst ruim 150 inbreuken ten laste gelegd.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 21 augustus 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Koud en warm blazen in de Languedoc

DruivenoogstTwijfelt u nog aan de klimaatopwarming? Wat dan te denken van het feit dat in de Languedoc de oogst – “du jamais vu” – op sommige plekken reeds begin augustus van start is gegaan. Of in lekentaal: gemiddeld 10 tot 15 dagen vroeger dan in een normale jaargang.

Uiteraard gaat het hier om een aantal witte variëteiten, zoals muscat of suavignon blanc, en zijn het vooral coöperatieven waar de plukmachines al aan het werk zijn.

Zoals bij de wijncoop van Pouget, waar het startschot reeds op 9 augustus werd gegeven om de sauvignon blanc te oogsten: “C’est la récolte la plus précoce qu’ai jamais connu la cave” dixit Patrick Labri, de directeur van dit samenwerkingsverband. In vorige ‘vroegrijpe’ oogsten, zoals 2003 en 2009, startte de pluk pas op 13 en 12 augustus.

Op 16 augustus dit jaar begonnen ze hier trouwens ook reeds met de oogst van hun chardonnays.

Winners & losers

Toch heerst er in de Languedoc geen unanieme hoera-stemming, want uit de laatste schattingen van Coop de France LR blijkt dat deze vroege oogst ook voor een deel te verklaren door een serieuze dip van het volume.

Met name de voorjaarsvorst of – voor wie eraan ontsnapte – de kille temperaturen tijdens de bloemzetting (met relatief weinig druiven per stok als gevolg) vertaalden zich uiteindelijk in een alarmerende daling qua kwantiteit.

Languedoc-Roussillon 2017 zal vermoedelijk zelfs historisch laag zijn qua opbrengst. De meest recente berekeningen – daterend van eind juli – spreken van 11,08 miljoen hectoliter.

Ongelijk verdeeld, want terwijl de Roussillon waarschijnlijk zelfs 130.000 hectoliter méér zal kunnen produceren, is het vooral de Languedoc die aan de verliezerskant zit.

In de Aude, l’Hérault en Gard verwacht men globaal een volumedaling tussen de 20 à 30%. Geprojecteerd tegen het vijfjarige gemiddelde verliest de Hérault bijvoorbeeld 800.000 hectoliter en de Aude circa 600.000 hectoliter.

Prijsstijgingen op komst?

Een volumekrimp was bij de producenten in de ‘région languedocienne’ wel ingecalculeerd, maar de omvang ervan is voor de meesten toch een koude douche.

Sommige analisten denken zelfs dat 11,08 miljoen hectoliter té optimistisch is, en menen dat 10,5 miljoen hectoliter realistischer zal zijn. Want in bepaalde delen van het departement Gard bijvoorbeeld noteert men momenteel zelfs een volumedaling van 30 à 50% bij de chardonnay en 30% bij de viognier-opbrengsten. De suavignon blanc daarentegen heeft de waterstress, die ook nog eens roet in het eten kwam gooien, blijkbaar wél beter doorstaan.

Eind deze week worden er weer, ditmaal officiële, cijfers vrijgegeven, maar één ding lijkt me nu al zeker: we zullen volgend jaar méér moeten betalen voor veel Languedoc-wijnen.

Hoeveel euro’s we uiteindelijk extra moeten betalen, zal echter ook afhangen eens er duidelijkheid komt over de gemiddelde kwaliteit. Want er is een natuurwet in de wijnwereld: bijna telkens er grote problemen zijn met de kwantiteit, blijkt de kwaliteit hoog te liggen. Logisch, omdat het minder talrijke fruit kon profiteren van extra voeding en aandacht.

Als straks dus effectief blijkt dat het millésime 2017 in de Languedoc uitzonderlijk goed is, zullen de prijskaartjes navenant aandikken. Languedoc-fan, u bent gewaarschuwd

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 12 juli 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

De snoeischaren liggen al geslepen

Shutterstock_605948462Het blijft natuurlijk koffiedik kijken, want een paar dagen/weken met extreem lagere temperaturen of zware zomerstormen met overvloedige neerslag, en het plaatje ziet er compleet anders uit. Maar voorlopig wijst alles erop dat het millésime 2017 in Frankrijk een zeer vroege oogst wordt. Zoals een Frans magazine vorige week reeds blokletterde “Les grappes grossissent à vue d’œil!”.

Als deze situatie zo blijft, zouden de eerste pluksessies reeds eind augustus starten in bepaalde gebieden.

Het fenomeen ‘vroegtijdige oogst’ blijkt bovendien te gelden voor veel wijnstreken op het Franse territorium. In de Côte d’Or bijvoorbeeld kenden veel percelen einde juni reeds hun ‘fermeture de la grappe’, wat betekent dat er heel waarschijnlijk  - net zoals in 2007 of 2009 - reeds eind augustus of hoogstens vanaf de eerste week van september kan geoogst worden.

Idem in de Elzas, waar de rijpingsperiode van ‘bloem’ tot ‘fermeture de la grappe’ in amper drie weken plaatsvond, tegen normaal vijf weken. Vergeleken met vorig jaar liggen de meeste wijngaarden bijna 18 dagen voor op hun klassiek groeischema. Veel wijnbouwers zullen ook daar reeds eind augustus/begin september met de pluk starten, met name dan het druivenmateriaal dat voor de productie van de Crémant d’Alsace bestemd is.

En Bordeaux? Daar hebben de percelen die niet door de strenge voorjaarsvorst aangetast werden, voorlopig nog een voorsprong van drie weken op het oogstschema van 2016.

Maar nogmaals, ‘het kan vlug verkeren’ als de weergoden zich de komende periode van hun lelijkste kant laten zien.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 25 juni 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Wijnindustrie moet wakker worden

VriendenWijnOp de recent gehouden wijnvakbeurs ‘Vinexpo’ was één van de markante figuren de Spaanse wijnmaker Miguel Torres (75), die er zijn ‘Lifetime Achievement Award’ kwam ophalen.

Torres stapte in het (toen nog bescheiden) Catalaanse wijnbedrijf van zijn vader in 1962 en bouwde het geleidelijk om tot een heus wijnimperium dat wereldwijd verdeeld én gewaardeerd wordt.

Miguel was en is ook een innovator gebleven. Zo was hij het die de Cabernet Sauvignon introduceerde in de Penedès om de kwaliteit van de cru’s op te krikken en ook het gebruik van nieuwe barriques werd door hem gestimuleerd.

Seven Up!

Tijdens zijn aanvaardingsspeech sprak hij vooral over twee stokpaardjes: het feit dat we onze wijncultuur absoluut moeten verdedigen, én de strijd tegen de klimaatopwarming.

Wijn is immers een cultuurproduct dat we delen aan onze tafels met vrienden en dat het leven beter maakt, zo klonk het. Maar de aanvallen tegen wijnconsumptie worden steeds feller: “We moeten wijn verdedigen. Het probleem is echter dat er nu politici en artsen zijn die een echte anti-campagne voeren, zelfs tegen matig wijnverbruik.”

Tegelijk vindt hij dat de wijnindustrie grote sprongen heeft gemaakt. Zelfs nieuwe consumenten worden ‘beter’: “Zo herinner ik me dat jaren geleden in Chinezen mijn Mas La Plana gemixt met Seven Up dronken. Een praktijk die er nu gelukkig nagenoeg verdwenen is.”

Klimaat dé wijnuitdaging

Maar het leeuwendeel van zijn speech focuste op de opwarming van de aarde en de zware consequenties hiervan op de wijnmakerij: “Climate change is the biggest challenge for the whole of mankind and the survival of certain wine regions depends on their ability to adapt.”

Deze klimaatverandering betekent concreet o.a. dat wijnproducenten - via andere onderstokken, nieuwe druivenklonen, hoger gelegen koelere locaties en een aangepast management van het bladerdek - snel naar nieuwe middelen moeten zoeken om het rijpingsproces van de trossen te vertragen. Maar eveneens dat nieuwe gebieden ‘ideaal’ worden voor de wijnbouw, zoals Engeland.

De symptomen zijn nu reeds duidelijk volgens Torres. Hij wees o.a. op het fenomeen dat het tijdens de lunch 37°C was in Bordeaux, medio juni. “Niemand die ik hier sprak had dit ooit al ervaren” dixit Torres, die eraan toevoegde: “In de nu ruim halve eeuw dat ik actief ben in de wijnbouw heb ik nog nooit zo’n rampzalige late voorjaarsvorst meegemaakt in Spanje als degene waarmee we dit jaar geconfronteerd werden. We verloren er circa 20% van onze oogst door. In Chili, waar ik ook produceer, verloren we zelfs een volledige oogst door zware bosbranden. Maar ik ben er zeker van dat Moeder Natuur steeds meer van deze extremen zal laten zien. (…) Het op alle mogelijke manieren reduceren van onze CO2-uitstoot wordt dé challenge, ook voor wijnbouwers, zelfs al maken we nu over de gehele wereld kwalitatievere wijnen dan vroeger.”

Zo experimenteert Torres momenteel met een systeem om reeds tijdens het gistingsproces de CO2 op te vangen, zodat het niet in de atmosfeer terechtkomt.

Zijn conclusie: “Duurzaam werken zal ons geen fles wijn meer laten verkopen, maar we zijn het verplicht aan onze planeet.”

Frank Van der Auwera

Onze blogs

Meer