Home Markten Live Netto Sabato

Druivenvariëteiten

Geplaatst op 12 mei 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

And the winner is… Merlot!

DruivenFrankrijk bezit tegenwoordig naar schatting zo’n 806.000 hectare wijngaard.

Kijken we naar de meest aangeplante variëteiten, is de tiercé misschien verrassend. Merlot wint het met lengtes (112.000 hectare) en is misschien nog voorspelbaar, maar de tweede plek voor de witte druif Ugni Blanc (82.000 hectare) is vooral ook te danken aan haar rol in de Cognac-productie. Nummer drie is de zuiderse Grenache (81.000 hectare).  Samen is dit populaire trio goed voor ruim een derde van de totale wijngaardoppervlakte in La Douce France.

Op afstand wordt dit drietal gevolgd door Syrah (64.000 hectare), Chardonnay (51.000 hectare), Cabernet Sauvignon (48.000 hectare), Cabernet Franc (33.000 hectare), Carignan (33.000 hectare), Pinot Noir (32.000 hectare) en Sauvignon Blanc (30. 000). Verrassend is vooral dat Carignan en Cabernet Franc, toch eerder steun- dan solodruiven, méér oppervlakte inpalmen dan de zo immens populaire Sauvignon Blanc of Pinot Noir.

Het Franse wijnareaal getuigt met andere woorden van een grote concentratie, want deze Top Tien vertegenwoordigt grosso modo 70% van de totale aanplant.

Vergeten druiven

Deze dominantie betekent gelukkig niet dat er sprake is van een status quo, want recent werden bijvoorbeeld nog negen ‘nieuwe’ variëteiten officieel goedgekeurd voor aanplant.

Vijf daarvan zijn vergeten en bijna uitgeroeide druivenrassen uit het Zuidwesten en appellaties zoals Gaillac of Fronton: Bouysselet Blanc, Tardif, Verdanel Blanc, Gibert en Noual.

De vier andere behoren tot de familie van de zogeheten ‘resistente’ variëteiten. Het gaat om nieuwe kruisingen tussen Europese en Amerikaanse variëteiten: Vidoc, Artaban, Floréal en Voltis. Hybride rassen die een hoog weerstandsvermogen hebben tegen vooral schimmelziekten zoals meeldauw en oidium, dus in principe het gebruik van pesticiden moeten reduceren.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 28 april 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Franse paradox: Bordeaux uit de Languedoc

GeldRecent belandde de ondertussen beruchte fraudezaak, waarmee heel de bordelaise handel verveeld zit en die als de ‘Affaire Ferrer’ in de annalen gaat, eindelijk bij een tribunaal in Bordeaux.

Bondig samengevat: georkestreerd door het bedrijf ‘Signes de Terres’ en zijn zaakvoerdster Yanka Ferrer transformeerde bulkwijn uit de Languedoc – dankzij gesjoemel met het DAE-transportdocument of Document d’Accompagnement Electronique – jarenlang op miraculeuze wijze tot AOC Bordeaux.

Ga en vermenigvuldig u!

Een fraudedossier dat qua volume op het eerste gezicht niet meteen sensationeel lijkt, want de Franse douanediensten konden tot nu toe maar 4.232 hectoliter als frauduleus traceren.

Maar financieel bleek de hele operatie, gespreid over 23 transporten in de periode januari 2012-juni 2014, wel bijzonder lucratief.

Het prijsverschil namelijk tussen de Languedocwijn in vrac en de uiteindelijke Bordelaise appellaties, betekende dat het eindproduct qua waarde gemiddeld met een factor 6 van het aankoopbedrag kon vermenigvuldigd worden.

De winst hing natuurlijk af van het ‘prestige’ van de appellatie waarmee werd geknoeid. Waar een ‘vin de France’ uit het zuiden die plots omgedoopt werd tot een vrij eenvoudige Bordeaux Supérieur 2013 ‘slechts’ een meerwaarde van +34% opbracht, kon het papieren gesjoemel voor een nep-Saint-Julien 2011 zelfs klimmen tot een factor x20 van de oorspronkelijke aankoopprijs in bulk.

Andere voorbeelden: winst met een coëfficiënt x15 als het om een rode Languedoc-wijn ging die tot Pauillac 2011 werd opgekrikt, x10 voor een ‘vin de France 2011’ die geëtiketteerd werd als een Pauillac 2010 of x8 voor dezelfde bulkwijn die plots een Margaux 2010-label kreeg opgeplakt.

Flinke buit

Resultaat van heel deze carrousel?

De nep-Bordeaux met zuiderse wortels werd doorverkocht aan négociants in de Dordogne en Gironde en bracht naar schatting van de inspecteurs een dikke 3 miljoen euro op. Volgens het huidige onderzoek zou echter niemand van deze handelaars, noch hun agenten en verdelers, een rol spelen in dit fraudedossier.

Dat zoveel, vaak ervaren, handelaars met open ogen in deze commerciële val liepen, is in zekere zin logisch. De fraudeurs boden de wijnen immers niet tegen onmogelijke stuntprijzen aan zoals bij veel gelijkaardige sjoemeldossier het geval is, maar eerder aan officiële marktprijzen.

Zoals een anonieme getuige in de Franse media verklaarde: “Als iemand u straks een Rolex aanbiedt voor 100 euro, gaan er meteen alarmbelletjes rinkelen en twijfelt u direct aan de authenticiteit van dit product. Maar als dezelfde horloge tegen de quasi-normale marktprijs wordt aangeboden, zal u zich minder of geen zorgen maken.”

Dat de beschuldigde zaakvoerdster Yanka Ferrer eind juli 2014 ‘toevallig’ de diefstal aangaf van de archieven van haar bedrijf ‘Signes de Terres’ vergemakkelijkt natuurlijk niet de ontwarring van deze fraudezaak.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 24 maart 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Abracadabra met de origine

LabelsDat het vaak niet botert tussen wijnmakers en de grootdistributie is al lang geweten. Niet alleen vechten die de soms krappe marges aan die ze voor hun producten betaald krijgen bij ketens of aankoopcentrales, maar soms draait de wrevel ook om wat er op de etiketten staat vermeld. En als ‘oneerlijke concurrentie’ kan gezien worden.

Vooral in een productieland als Frankrijk worden wijnbouwers continu met zo’n dossiers geconfronteerd. Recent legde het Syndicat des Vignerons du Gard bijvoorbeeld een nieuwe klacht neer wegens papieren wijnfraude bij het keten Intermarché.

Vertegenwoordigers van het syndicaat ontdekten namelijk roséwijnen van het merk ‘La Carafe’ van producent JeanJean die gelabeld in de rekken staan als Spaanse Grenache. Maar toen ze betaalden en hun kassaticket kregen, was dezelfde wijn plots hokus pokus van origine veranderd en werd hij vermeld als IGP d’Oc, dus streekwijn uit Pays D’Oc.

Geen fait divers voor de wijnbouwers van de Gard, want ze vinden dat de rechters te makkelijk met twee maten en twee gewichten oordelen als het om etikettenverwarring gaat: de betrokken/verdachte wijnbouwers worden meestal direct gearresteerd en 48 uur in hechtenis genomen, terwijl er bij fraudedossiers die met de ‘négoce’ (groothandel- en makelaars) te maken hebben, meestal zelfs geen enquête wordt geopend.

Zo sluimeren er naar verluidt al maanden dergelijke dossiers bij de procureurs van Montpellier en Toulouse zonder dat het onderzoek serieus werd opgestart.

Een déjà-vu?

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 28 februari 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Stopt de wijnboom in de VS?

De Verenigde Staten zijn gulziger dan ooit qua wijnconsumptie en vormen zonder twijfel een cruciale factor in de gezondheid van de globale wijnbusiness. Iedereen in de sector volgt dan ook met argusogen de trends in deze Amerikaanse markt

Maar het einde van de bijna 20 jaar durende groeiperiode lijkt in zicht. Het is Silicon Valley Bank (SVB) die in haar "State of the Wine Industry 2018" rapport tot deze conclusie komt. Volgens SVB neemt de omzetgroei af omdat vooral jongere consumenten en op pensioen vertrekkende babyboomers zwaar impact hebben op het koop- en drinkgedrag.  

Een aantal van de bevindingen uit deze studie:

  • Consumenten blijven het lagere-prijssegment verlaten ten gunste van een aanbod van betere kwaliteitswijnen, maar de totale omzetgroei neemt wel af.
  • Voor de wijnindustrie in de VS in zijn totaliteit zal de omzet met 2 tot 4 procent stijgen, terwijl de volumes met maximaal 1 procent zullen toenemen.
  • De totale prijszetting zal vrij stabiel blijven, want eventuele prijsverhogingen zullen in 2018 moeilijk doorgerekend kunnen worden aan de Amerikaanse consument.
  • Het premiumwijnsegment – in de studie o.i. nogal laag gedefinieerd als wijn boven de $ 10 per fles – zal met 4 tot 8 procent groeien. Op zich een behoorlijke score, maar toch beduidend minder dan de schatting van 10 tot 14 procent die in de marktstudie van 2017 werd voorspeld.
  • Wat het wijnaanbod betreft lijkt vooral de vraag naar Chardonnay in de VS bijzonder sterk, terwijl in rood Cabernet vrij stabiel blijft, met een vlakke tot licht neerwaartse druk aan de bovenkant van de markt.
  • De import richting VS zal toenemen, maar dan met name in het lagere premium-genre.
  • Hoewel babyboomers nog steeds de grootste afnemers van ‘fijne wijnen’ blijven, consumeren ze toch minder naarmate ze ouder worden. Ze veranderen hun bestedingspatroon en investeren minder in dure flessen naarmate ze zich moeten aanpassen aan een leven met een vast vervangingsinkomen (pensioen).”

Volgens Rob McMillan, stichter van de wijndivisie van SVB en auteur van het rapport zal 2018 in de Verenigde Staten “…al bij al een goed jaar zijn voor de wijnindustrie. Maar alhoewel er nog steeds sprake is van een groeiende verkoop, zal het groeiritme wel vertragen.”

En voegt hij er aan toe: “De meest succesvolle wijnhuizen over tien jaar zullen die zijn die zich aanpassen aan een ander type consument met andere waarden, namelijk: een klant die het internet op nieuwe en interactieve manieren gebruikt en vrij zuinig is, want over minder discretionair inkomen beschikt dan de vorige generatie(s).”

Frank Van der Auwera

 

 

Geplaatst op 11 februari 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Alcoholvrij of Alcoholarmer?

Ook al is deze editie het enthousiasme voor de alcoholvrije maand Tour Minérale met tienduizenden deelnemers gedaald, toch blijft het natuurlijk een fenomeen. Alleen al in de Belgische grootdistributie verdrievoudigde het volume aan alternatieven op één jaar tijd.

Dat het niet exclusief een Belgisch, maar vooral ook internationaal fenomeen betreft, blijkt uit het feit dat bekende wijnhuizen (waaronder Torres, Codorníu, Ackerman,..) ook recent hun alcoholvrije alternatieven lanceerden. Met stijgend succes.

Toch zijn we ervan overtuigd dat er waarschijnlijk een groter marktsegment wacht voor de lage-alcoholwijnen, cuvées van pakweg 8,5 à 10%. Het eindproduct van dit gamma leunt immers nauwer aan bij wat de gemiddelde wijndrinker percipieert als ‘wijn’, zeker als het om rode cuvées gaat die het nog altijd lastiger hebben in hun zero-procentgedaante. Bovendien bewijzen Duitse wijnmakers al jaren dat ze schitterende cru’s kunnen bottelen die vaak tussen de 9 à 11% alcoholvolume zweven.

Technisch is het verlagen van alcohol geen simpel proces, met draaiende kegelkolommen (onder vacuüm bij lage temperatuur) of omgekeerde osmose, waarbij een deel van de aanwezige alcohol wordt verwijderd. De fermentatie vroegtijdig stoppen – de gistcellen zetten de suikers immers om in (hogere) alcohol – is geen optie, want dan zit men opgezadeld met eindproducten die nog veel restsuikers bevatten, dus per definitie (half)zoet smaken.

Natuur contra alcohol

Dat deze niche echter lucratief kan worden, blijkt ook uit de plannen in Nieuw-Zeeland om dé marktleider te worden inzake ‘low-alcohol wines’. Daar komt nu volop het ‘Lighter Wines’-luik van het in 2014 opgestarte Primary Growth Partnership-programma onder stoom. Een partnership tussen Nieuw-Zeelandse wijnbouwers met co-financiering van het Ministry for Primary Industries.

Het is tot op heden het grootste R&D-initiatief dat ooit door de Nieuw-Zeelandse wijnindustrie werd genomen met de ambitie om van het land dé marktleider inzake lage-alcohol en lage-caloriewijnen te maken. Daarbij wordt lichte wijn gedefinieerd als alle cuvées met minder dan 10% alcohol per volume.

In de spaarpot van dit zevenjarenprogramma zit immers $16 miljoen. Geld dat niet alleen besteed wordt voor de ontwikkeling van lage-alcoholwijnen, maar ook onderzoek steunt inzake nieuwe duurzame technieken en natuurlijke gistculturen. De Nieuw-Zeelanders maken er echter geen wollig verhaal van, want de ambitie van dit megaproject is duidelijk marktgedreven, namelijk hun wijnexport aanzwengelen.

Innovatief op vinificatievlak is dat er in de Nieuw-Zeelandse filosofie géén de-alcoholisering aan te pas komt om zo het totale alcoholpercentage in de wijn te reduceren. Het onderzoeksproject focust integendeel op natuurlijke methodes om dit resultaat te bekomen.

Daarmee wordt bedoeld: nieuwe technieken toegepast in de wijngaard of de selectie van andere gistculturen die rijpe druiven met veel lagere suikerconcentraties opleveren. De eerste resultaten zijn er al, want ‘down under’ zijn Sauvignon Blancs met 10% alcohol reeds behoorlijk populair.

Straks ook massaal in onze rekken?

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 24 januari 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Kaapse wijn kan straks meer kosten

Shutterstock_776763076Zuid-Afrika, de 7de grootste wijnproducent op wereldvlak, profileert zich, ook op onze Belgische markt, met een steeds geschakeerder wijnaanbod. Zowel kwalitatief als qua prijszetting.

De tijd dat we hier alleen spotgoedkope ‘Steen’ of de oerklassieke varianten op Merlot, Sauvignon blanc of Chardonnay in onze rekken aantroffen, is al lang voorbij. Originele blends, prachtige Pinotage’s, rijke Chenin Blancs of fruitgedreven Syrah/Shiraz liggen nu mee in de exportvitrine, dankzij de circa 440 miljoen liter wijn die Zuid-Afrika jaarlijks uitvoert.

De droge waarheid

En net nu er een nieuwe groeiperiode lijkt aan te breken, speelt misschien de prijsduivel als spelbreker. Want veel wijngebieden die de ruggengraat vormen onder de (betaalbare) Kaapse export hebben een zeer moeilijke oogst achter de rug.

Vooral de appellaties in de westelijke kustprovincies kampten met zware droogteperiodes – nu eigenlijk al het derde jaar op rij –, maar ditmaal zelfs met acute waterschaarste en door de overheid opgelegde verbruiksbeperkingen. In mei werd dit wijngebied zelfs officieel tot ‘rampgebied’ uitgeroepen. Daarbij kwam nog eens de ernstige vorstschade in subappellaties als Breedekloof, Robertson en Worcester, die op hun beurt de 2018-jaargang hypothekeerden.

Het gevolg laat zich raden: waar de oogst 2017 ongeveer 1.434.328 ton druiven opleverde, zal de oogst 2018 nog gevoelig kleiner uitvallen. In sommige subgebieden is zelfs sprake van -25% qua volume.

VinPro verwacht dan ook dat de totale oogst 2018 de kleinste zal zijn sedert 2005, toen amper 1.157.631 ton druiven werden geplukt. Vooral ook omdat de toegelaten irrigatie vaak met meer dan de helft (40 tot 60%) werd teruggeschroefd, waardoor vooral de opbrengsten in normaliter hoogrenderende wijngaarden – de basis voor het ook bij ons populaire instapgamma – zwaar tegen zal vallen. En de kans reëel wordt dat de prijskaartjes van deze basiswijnen zullen klimmen.

Het enige ‘positieve’ voor de Kaapse wijnindustrie is dat ook andere productielanden wereldwijd recent een zeer lastige oogstperiode te slikken kregen, met een verwachte globale productiekrimp rond de -8%. Ongezien in pakweg vijftig jaar.

Het zullen helaas voor ons eindconsumenten dus niet alleen de Kaapse wijnen zijn die hun prijsniveau moeten/willen optrekken…

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 21 januari 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

De kopzorgen van Franse wijnmakers

BourgogneSoms loont het om naar het programma te kijken van een geplande conferentie, om meteen te beseffen wat de ‘hot issues’ zijn in een specifieke markt of professie. En dat geldt zeker voor de wijnsector

Zo organiseert het B.I.V.B., het Bureau Interprofessionnel des Vins de Bourgogne, begin februari haar jaarlijkse bijeenkomst ‘Vinosphère’, waar de toekomst van deze appellatiecluster wordt geanalyseerd. Discussietopics die bij uitbreiding echter ook de hete hangijzers vormen in alle Franse appellaties en wijnstreken.

Uit de agenda plukken we een Klavertje Vijf van de meest urgente thema’s:

- De gehate en reeds zo vaak geamendeerde ‘Loi Evin’, de wet die de publieke promotie en advertenties rond wijn grotendeels verlamt. Onder mom van ‘gezondheid’ en ‘strijd tegen alcoholmisbruik’ bepaalt deze nog altijd strikte wet zeer arbitrair wat men wel en niet over wijn in een advertentie mag vertellen, of hoe deze boodschap mag gepresenteerd worden.

- De houtziekte Esca. Esca is een al sinds eeuwen gekende stofwisselingsziekte die door schimmels wordt veroorzaakt. Deze schimmels woekeren vaak 10 jaar of meer vooraleer de door hen geproduceerde mycotoxines in de sapstroom van de plant belanden en zich op de druivelaars zichtbaar uiten via o.a. de zogeheten ‘tijgerbladeren’ of ‘zwarte mazelen’. Dit probleem manifesteert zich de laatste jaren steeds frequenter naarmate wijngaarden ouder worden. Niet alleen in Bourgogne, maar in alle Franse wijnstreken. En trouwens ook in onze eigen Belgische wijndomeinen. Een echt redmiddel tegen deze ziekte bestaat niet. Naar schatting gaat er elke oogst 4,6 hectoliter per hectare verloren door Esca.

- Vroegtijdige oogsten. We merken in vrijwel alle wijnstreken dat de trossen tot 14 dagen vroeger dan ‘normaal’ kunnen geplukt worden. Heel de groeicyclus van de druivelaars lijkt structureel ingekort. Wat pakweg 20 jaar geleden uitzonderlijk was, komt tegenwoordig steeds frequenter voor. In dat opzicht brak het millésime 2017 zelfs alle records. De vraag die veel wijnbouwers zich nu stellen: wordt dit de nieuwe norm, o.a. onder invloed van de klimaatopwarming?

- Wijntoerisme exploiteren. Waar rond het millennium veel wijnregio’s en hun belangenbehartigers het economische belang van wijntoerisme nog onderschatten, groeit nu – ook buiten Franrijk trouwens – het besef dat wijntoeristen een serieuze extra inkomstenbron kunnen vormen. Dat gaat in de praktijk dan van nieuwe logeer- en restaurantfaciliteiten, over thema-degustaties, kelderbezoeken, educatieve wijntours tot een wildgroei inzake ‘Best Wine Tourism Awards’.

- Resistente druivenvariëteiten. Iedereen lijkt wakker geschrokken door de soms alarmerende klimaatrapporten. Er wordt steeds ijveriger geëxperimenteerd met nieuwe variëteiten en kruisingen die niet alleen beter bestand zijn tegen wingerdziekten zoals meeldauw, maar bovendien ook beter gedijen in hetere biotopen met droogteperiodes en waterstress. In veel streken staan reeds proefpercelen aangeplant, begeleid door wetenschappelijke onderzoekscentra. Zelfs in een conservatieve regio als Champagne sleutelt men druk aan een reeks ‘superkruisingen’ die er tegen 2030 moeten voor zorgen dat er geen tekort aan bubbels komt, als het klimaat effectief 1 of 2°C is opgewarmd.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 25 december 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Happy Birthday d’Oc

PaysdOcHet is een verjaardag die relatief stilletjes voorbij is gegaan, maar die toch ook veel Belgische wijnfans aanbelangt: dit najaar is het immers op de kop 30 jaar geleden dat de landwijnen van d’Oc werden gecreëerd. Wijn die frequent in onze Belgische glazen belandt.

Het waren immers spitsbroeders Robert Skalli (négociant in Sète) en vooral Jacques Gravegeal (nog steeds de legendarische voorzitter van de lokale belangengroep) die eind 1987 de Vin de Pays d’Oc officieel boven de doopvont hielden, wat nu onder de nieuwe benaming de IGP Pays d’Oc is geworden.

Economisch uiteindelijk de financiële redder van de Languedoc, ook al zag het plaatje er bij de opstart somberder uit. Veel producenten én verantwoordelijken bij het INAO bleken immers aanvankelijk uiterst sceptisch over deze nieuwe wijncategorie, vooral omdat ze zo’n grootschalig gebied bestreek. Dat kon toch niet aantikken?

Bovendien vermeldde deze landwijn nog eens fier het druivenras op het etiket. Wat in die tijd eerder ongewoon was, tenzij in Californië, wat toen door veel Fransen nog als een derdewereldgebied qua wijn werd beschouwd. Maar omdat een belangrijke makelaar als Skalli toch bereid bleek om deze gok te wagen, werden velen toch over de streep getrokken.

On-Frans luidde het verdict van de critici, die echter ongelijk kregen. Vooral in de export sloeg het concept Vin de Pays d’Oc meteen aan, niet alleen wegens de grote herkenbaarheid, maar zeker ook de relatief lage prijsdrempel.   

Verveling dreigt

Succesverhaal, want vandaag de dag met een oogstvolume van gemiddeld 6 miljoen hectoliter, is de Pays d’Oc de meest geproduceerde IGP in Frankrijk.

Anno 2017/2018 dreigt er wel een groot probleem voor deze veelal mono-cépages: voorspelbaarheid. Of correcter: verveling.

Want Merlot, Cabernet sauvignon, Chardonnay, Sauvignon Blanc en Syrah vormen het onaantastbare kwintet dat, afhankelijk van de jaargang, 80 tot 85% van het productievolume voor zijn rekening neemt. Vooral Merlot is razend populair: naar schatting een kwart van elke oogst Pays d’Oc draagt dit druivenras op het label.

Jammer voor een regio waar toch zoveel andere boeiende variëteiten groeien dat een globetrottersdruif er baas is en het imago bepaalt. Verdient de Languedoc niet beter?

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 10 december 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Hokus Pokus in Bordeaux

Sjoemelaars zijn van alle tijden en alle sectoren, en uiteraard is de wijnbusiness een uitgelezen doelwit voor fraudeurs. Dat hebben we in deze rubriek al meermaals geïllustreerd. En alhoewel ik er eerst geen column wou aan wijden aan het zoveelste fraudedossier in Frankrijk, doe ik het toch

Omdat het aantoont dat, op een moment dat Bordeaux de grote (marketing)middelen inzet om toch de harten (en bankrekeningen) van consumenten te heroveren, dit dossier geen slechtere timing kon hebben.

Want 4.200 hectoliter bulkwijnen uit de Languedoc die omgetoverd werd in Bordelaise appellaties waaronder Margaux, Pauillac of Pomerol, blijft toch een gesjoemel dat niet elke dag op onze tafel belandt.

De DAE-carrousel

Concreet gaat het om de négociant-commissionaire “Signes de Terres” die de befaamde ‘plaçe de bordeaux’, het zenuwcentrum van de Bordelaise wijnhandel, ruim twee jaar lang bij de neus heeft genomen met valse etiketten en origines.

Alles draaide in deze transacties blijkbaar rond een vervalsing van de zogenaamde Documents d’Accompagnement Électronique (DAE), zowel bij het vertrek als aankomst van de wijn, waardoor de oorsprong ervan niet meer exact kon getraceerd worden.

Signes de Terre kocht in de Languedoc bijvoorbeeld een lading bulkwijn, maar de DAE bij vertrek vermeldde een nepleveradres. De transporteur werd tijdens de levering dan naar een ander adres doorverwezen, zonder eerst officieel het lot in het entrepôt van Signes de Terres te lossen.

Die nieuwe bestemming was dan wel bij de eigenlijke finale klant van Signes de Terres. Daar werd dan een tweede DAE afgeleverd, waarin een identiek volume als in het eerste document vermeld stond, maar wél met een ander kwaliteitsniveau. Lees: andere appellatie of ander millésime.

Kassa kassa!

Alhoewel het onderzoek nog loopt en de juridische procedure blijkbaar nog dient opgestart tegen Signes de Terres, zou via deze DAE-carrousel tussen 2012 en 2014 zeker 4.200 hectoliter bulkwijn uit de Languedoc – Pays D’Oc of Vin de France met traditionele Bordelaise druivensoorten – frauduleus omgetoverd zijn.

Daarvan werd 1.300 hectoliter getransformeerd naar AOC Bordeaux, 700 hectoliter tot Bordeaux supérieur, 700 hectoliter werd Pomerol, 600 hectoliter Margaux, 350 hectoliter Pauillac en nog eens 100 hectoliter werd onder het label Saint-Julien gebotteld.

Tel uit je profijt: de winst kon oplopen tot het tienvoudige van de kostprijs. Want het prijskaartje van een rode Vin de France of IGP uit de Languedoc die dit voorjaar gemiddeld voor 82 à 90 €/hl werd verhandeld, staat immers mijlenver van een tonneau Margaux of Pomerol, waarvan het prijskaartje per hectoliter in dezelfde periode makkelijk tot 1000 euro kon oplopen.

Terwijl sommige handelaars in zowel de Languedoc als Bordeaux dit dossier enigszins minimaliseren en soms zelfs spreken over “een oude koe die uit de gracht wordt gehaald”, trapten toch een aantal grote spelers in dit fraudeverhaal. Blijkbaar horen ook de Groupe Castel, Les Grands Chais de France of Les Grands Vins de Gironde (onderdeel van de groep Borie Manoux) bij de gedupeerden die zich door deze fraude lieten verschalken.

Dat het gesjoemel, zij het vrij laat, toch werd ontdekt, plakt in die optiek maar een kleine pleister.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 22 oktober 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Bulk bont en blauw in 2017?

Dat de oogst 2017, zeker in Europa, kwantitatief maar povertjes uitvalt, wordt nu stilaan duidelijk

De cijfers worden de komende weken en maanden beslist nog serieus bijgestuurd, maar de onderliggende trend bij de drie dominante wijnmogendheden Frankrijk, Italië en Spanje is zo klaar als een klontje: Frankrijk verliest tussen 17 en 19% qua volume tegenover 2016, Italië naar schatting 21 à 25% en Spanje tikt af met een negatief saldo rond de 15%.

De totale Europese wijnproductie zal door de grillige weersomstandigheden dit jaar ruim 14 procent lager uitvallen dan tijdens de vorige oogst. Een historisch diepterecord van 145 miljoen hectoliter, ongezien sedert Wereldoorlog II. Volgens veel analisten zijn zelfs deze cijfers nog ‘optimistisch’ en kan het uiteindelijk volume nog een pak lager landen.

Bulk altijd bah?

Terwijl natuurlijk ook bepaalde beschermde appellaties zwaar verliezen – het productievolume in de Jura halveert bijvoorbeeld –, is het toch vooral de bulkmarkt die nu lichtjes panikeert.

Want uit de eerste berekeninen blijkt dat Europa minstens 20 à 25 miljoen hectoliter wijn ‘te kort’ zal hebben in het millésime 2017, waardoor de prijsdruk op met name de bulkmarkt vrij groot zal worden. Vooral bedrijven die nog voor januari 2018 levercontracten moeten afsluiten maar de voorbije jaren onvoldoende stocks hebben opgebouwd, zullen waarschijnlijk flink méér moeten betalen om hun aanbod te garanderen. En daarbij kunnen ze zelfs niet terugvallen op Oost-Europa als reservebank, want ook daar is in 2017  evenmin sprake van een volumineuze oogst.

Wie nu reageert “prima dat bulk pijn lijdt, want ik verkies domein-gebottelde kwaliteitswijnen!” moet wel beseffen dat dit een zeer belangrijke marktniche is en blijft, zeker in het betaalbare genre. En dat in dit aanbod ook zeer prettige producten te vinden zijn. Kijk maar eens in de plaatselijke supermarkt.

Bulkwijn dus per definitie gelijkstellen aan bullshitwijn getuigt niet van veel marktkennis. Bovendien: als de prijzen in één marktsegment klimmen, volgen doorgaans ook de andere niches...

Frank Van der Auwera

Onze blogs

Meer