Home Markten Live Netto Sabato

Druivenvariëteiten

Geplaatst op 19 juli 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Wijnlevering per drone

SainttropezWe zijn het stilaan gewend dat drones, die steeds betaalbaarder worden, een rol spelen in de wijnbouw. Hetzij als ‘besproeier’ van percelen, hetzij als elektronische waakhond die de toestand van de wijngaard, de rijpheid van de trossen of de uitbraak van wingerdziektes op elk moment kan monitoren. Beter alvast dan het menselijk oog.

Maar toch werd er verbaasd opgekeken toen enkele dagen geleden een drone op het strand in Saint-Tropez landde en daar een fles rosé deponeerde die rechtstreeks vanop een domein werd gestuurd.

Het ging hier om een marketingstunt van Les Mâitres Vignerons de Saint Tropez, de grootste producent van Côtes de Provence die 10 domeinen en 3 coöperatieve kelders overkoepelt. Stunt die o.a. wou aantonen dat er relatief dichtbij de bekende ‘plages’ zich reeds wijngaarden bevinden. De per drone aangevoerde fles in kwestie was bijvoorbeeld de cuvée Elégance van de Mas de Pampelonne, waarvan de wijngaarden grenzen aan het strand van Pampelonne in Ramatuelle.

Toch benieuwd of er straks niet één of andere restaurateur is die van deze levering via drone zijn/haar USP maakt op zomerse stranden, net zoals veel koerierdiensten nu al dromen van pakjesleveringen via deze vliegende elektronica.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 26 juni 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Scoort de Russische wijnbouw?

RussischeWijnTerwijl alle – of toch honderden miljoenen – ogen dagelijks gericht zijn op Rusland door de Wereldkamipoenschappen Voetbal, worden tv-programma’s vaak met allerlei trivialiteiten gevuld. Soms banale faits divers om toch maar de ontelbare uren uitzending vol te krijgen.

Toch is er één aspect dat tot nu toe nauwelijks aan bod is gekomen: de Russische wijnbouw.

Vreemd eigenlijk, want de wijncultuur land de oevers van de Zwarte Zee kent een historiek van millenia. Logisch, want niet alleen zijn de terroirs daar geologisch bijzonder gevarieerd – vooral klei-kalkstenen bodems, maar ook percelen met schiste, zand of zelfs vulkanische restanten –, maar ook het microklimaat met zijn koele nachten en warme dagen vormen de ideale mix voor de productie van (rode) kwaliteitswijnen.

Gekende wijngaarden met een zekere reputatie situeren zich in de regio Kuban (in de nabijheid van de stad Krasnador) en vooral op het schiereiland van Taman, nabij de Zwarte Zee. Ook nabij de Kaspische Zee in Daghestan bevinden zich qua oppervlakte behoorlijk wat wijngaarden, evenals meer noordelijk in Rostov aan de Don.

Smurfen versus reuzen

Wat typisch blijkt voor deze Russische exploitaties is dat ze enorm kunnen verschillen qua omvang. Veel kleine familiale wijndomeinen tellen nauwelijks een halve hectare druivelaars, terwijl de giganten zelfs tot 12.000 hectare percelen exploiteren. Om u een idee te geven: Kuban Vino, de grootste winery die gegroeid is uit een oude Sovjet-staatsboerderij, is qua oppervlakte drie keer zo groot als de belangrijkste coöperatieve in Bordeaux.

De kwantiteit en historiek zijn er anno 2018 dus, maar voorlopig is de export van Russische cuvées vrijwel nihil en vinden we nauwelijks betrouwbare oordelen over de gebottelde kwaliteit.

Toch signaleren waarnemers dat de Russische wijnindustrie duidelijk dynamischer en meer kwaliteitsbewust wordt. Het zijn vooral de kleinschalige familiedomeintjes die voorlopig vasthouden aan de autochtone variëteiten, zoals de soepele, op direct fruit speculerende krasnostop en vooral de tanninerijke, krachtige saperavi die we ook in ons land al wel kennen van ingevoerde rode Georgische wijnen. In de meer grootschalig werkende agro-industriële wijnbedrijven daarentegen kiest men vaker voor de gekende internationale druivenrassen, vooral soorten die kunnen ingeschakeld worden voor de productie van mousserende wijn. Want Rusland en bubbels hebben al een lange liefdesrelatie.

Maar de voornmaaste paleisrevolutie van de laatste jaren is dat steeds meer wijnbouwers er nu bewuster beginnen focussen op de kwalitatief plantmateriaal – zoals nieuwe, meer gevarieerde onderstammen i.p.v. de huidige 'eenheidsworst' op dat vlak – en op de specificiteit van hun terroirs, al is het maar voor een deel van hun productie. Ze krijgen hiervoor trouwens vaak ook flinke staatssubsidies, doorgaans forfaits per hectare, voor herstructureringsprojecten en meer specifiek de heraanleg van hun druivenareaal.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 22 juni 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

SOS Meeldauw

MeeldauwMet alle beschikbare knowhow en vinificatietechnologieën vergeten veel mensen soms dat ‘wijn’ in se een natuurproduct is, dus sterk afhankelijk blijft van de niet-menselijke factor.

Eén van de grote stoorzenders blijven de wijngaardziekten die een hele oogst kunnen hypothekeren. Zo worstelen grote delen van de Languedoc-Roussillon momenteel met meeldauw. Een dunne schimmelpluis die diverse plantenonderdelen, maar vooral vooral vaak de bladeren, aantast.

Dit jaar is deze parasiet bijzonder actief door de combinatie van lange opeenvolgende regenperiodes en relatief hoge temperaturen. Nu reeds komen meldingen binnen van percelen waarvan de potentiële oogst zo goed als verloren is. In de Aude bijvoorbeeld – en meer specifiek in de Minervois, Corbières en Narbonnais – zijn in een aantal percelen tot 30% van de bladeren en 20% van de clusters aangetast. In l’Hérault is er vrijwel geen wijngaard waar bepaalde terreinen niet door deze parasiet worden bedreigd en de besmettingsrisico’s stijgen er haast met de dag.

Alarmkreten ook uit Le Gard, waar men deze opmars van meeldauw niet meer gezien heeft sedert 2008 : “on trouve du mildiou dans la quasi-totalité des parcelles et la fréquence de parcelles très touchées, avec perte de récolte significative, avoisine les 10 %” klinkt het daar. De meeldauwplaag strekt zich zelfs uit tot in het departement van de Pyrénées-Orientales.

Maar het is niet alleen de Languedoc-Roussillon die met argusogen de oprukkende parasiet volgt. In de Bordelais, le Cognaçais de de Val de Loire is het ook ‘code oranje’ voor de meeldauw. Zo zijn in de Maine et Loire bepaalde wijnpercelen dermate doorweekt na de overvloedige neerslag van de voorbije weken dat er niet langer met de tractor kan gewerkt worden. In extreme gevallen halen de wijnbouwers er voor de chemische behandeling van hun wijngaard quads uit de stal of gebruiken rugzaksproeiers.

De gelukkigen

Voorlopig lijkt die andere klassieker, Bourgogne (Côte d’Or), nog gespaard. Toch is het besmettingsrisico er groter in de biobewerkte wijngaarden, waar de ‘organische bescherming’ tegen meeldauw vaak weggespoeld is door de frequente regenbuien.

En in Champagne slaapt men nog op beide oren. Begin juni waren de trossen nog onaangetast en er zijn voorlopig ook geen signalen dat de meeldauw op komst is.

Het wordt dus, nog meer dan anders, in grote delen van Frankrijk met een bang hart Météo-France volgen.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 29 mei 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Veiling met gele koorts: 103.700 euro voor 1 fles

OudewijnHet zoemde al weken onder verzamelaars en investeerders: straks wordt er misschien weer een record afgehamerd als de drie flessen ‘vin jaune’ (inhoud telkens 87 cl) uit de Jura met oogstdatum 1774 geveild worden. Cuvées die werden samengesteld met druiven die nog onder het bewind van Louis XVI werden geplukt

Bovendien zijn dit objectief de oudste flessen die actueel nog in circulatie zijn. Geproduceerd door wijnmaker Anatoile Vercel (1725-1786) en daarna ruim 200 jaar bewaard door acht generaties nazaten in quasi-perfecte kelders in Arbois.

Dat de verwachtingen hooggespannen waren, is logisch, want in 2011 werden twee andere flessen van dezelfde cuvée verkocht voor 57.000 euro en in 2012 tegen een hamerprijs van toch nog steeds een vette 38.300 euro.

Alle records verpulverd

Op 23 maart jl. was het dan zo ver, en de recordjagers hadden gelijk: één fles realiseerde immers het duizelingwekkende bedrag van 103.700 euro.

De tweede fles ‘gele wijn’ werd afgehamerd aan 76.250 euro en het derde exemplaar werd waarschijnlijk door de gefortuneerde bieder als een ‘koopje’ beschouwd, want haalde ‘slechts’ 73.200 euro. De uiteraard anonieme kopers zijn naar verluidt een Canadees en een inkoper die in opdracht van Amerikanen bood.

Los van het astronomische bedrag: koopt men met deze oude flessen een ‘kat in een zak’, met andere woorden ondrinkbare rommel? Niet noodzakelijk, want dit oxidatieve wijntype – grosso modo vergelijkbaar met de sherryproductie, een ‘flor’ inkluis - kan enorm lang mooi ouderen, zeker als de flessen in optimale omstandigheden werden gestockeerd. Bovendien werd een gelijkaardige cuvée door een panel van 24 wijnexperten geproefd, die een zeer hoge score van 94/100 gaven.

Mag ik een gokje doen? De kopers zullen deze fles waarschijnlijk nooit ontkurken. Want dit soort peperdure objecten worden eerder als showstukken en trofeeën beschouwd die meestal worden tentoongesteld in hun privékelder.

Passief bewonderen dus in plaats van actief genieten.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 12 mei 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

And the winner is… Merlot!

DruivenFrankrijk bezit tegenwoordig naar schatting zo’n 806.000 hectare wijngaard.

Kijken we naar de meest aangeplante variëteiten, is de tiercé misschien verrassend. Merlot wint het met lengtes (112.000 hectare) en is misschien nog voorspelbaar, maar de tweede plek voor de witte druif Ugni Blanc (82.000 hectare) is vooral ook te danken aan haar rol in de Cognac-productie. Nummer drie is de zuiderse Grenache (81.000 hectare).  Samen is dit populaire trio goed voor ruim een derde van de totale wijngaardoppervlakte in La Douce France.

Op afstand wordt dit drietal gevolgd door Syrah (64.000 hectare), Chardonnay (51.000 hectare), Cabernet Sauvignon (48.000 hectare), Cabernet Franc (33.000 hectare), Carignan (33.000 hectare), Pinot Noir (32.000 hectare) en Sauvignon Blanc (30. 000). Verrassend is vooral dat Carignan en Cabernet Franc, toch eerder steun- dan solodruiven, méér oppervlakte inpalmen dan de zo immens populaire Sauvignon Blanc of Pinot Noir.

Het Franse wijnareaal getuigt met andere woorden van een grote concentratie, want deze Top Tien vertegenwoordigt grosso modo 70% van de totale aanplant.

Vergeten druiven

Deze dominantie betekent gelukkig niet dat er sprake is van een status quo, want recent werden bijvoorbeeld nog negen ‘nieuwe’ variëteiten officieel goedgekeurd voor aanplant.

Vijf daarvan zijn vergeten en bijna uitgeroeide druivenrassen uit het Zuidwesten en appellaties zoals Gaillac of Fronton: Bouysselet Blanc, Tardif, Verdanel Blanc, Gibert en Noual.

De vier andere behoren tot de familie van de zogeheten ‘resistente’ variëteiten. Het gaat om nieuwe kruisingen tussen Europese en Amerikaanse variëteiten: Vidoc, Artaban, Floréal en Voltis. Hybride rassen die een hoog weerstandsvermogen hebben tegen vooral schimmelziekten zoals meeldauw en oidium, dus in principe het gebruik van pesticiden moeten reduceren.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 28 april 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Franse paradox: Bordeaux uit de Languedoc

GeldRecent belandde de ondertussen beruchte fraudezaak, waarmee heel de bordelaise handel verveeld zit en die als de ‘Affaire Ferrer’ in de annalen gaat, eindelijk bij een tribunaal in Bordeaux.

Bondig samengevat: georkestreerd door het bedrijf ‘Signes de Terres’ en zijn zaakvoerdster Yanka Ferrer transformeerde bulkwijn uit de Languedoc – dankzij gesjoemel met het DAE-transportdocument of Document d’Accompagnement Electronique – jarenlang op miraculeuze wijze tot AOC Bordeaux.

Ga en vermenigvuldig u!

Een fraudedossier dat qua volume op het eerste gezicht niet meteen sensationeel lijkt, want de Franse douanediensten konden tot nu toe maar 4.232 hectoliter als frauduleus traceren.

Maar financieel bleek de hele operatie, gespreid over 23 transporten in de periode januari 2012-juni 2014, wel bijzonder lucratief.

Het prijsverschil namelijk tussen de Languedocwijn in vrac en de uiteindelijke Bordelaise appellaties, betekende dat het eindproduct qua waarde gemiddeld met een factor 6 van het aankoopbedrag kon vermenigvuldigd worden.

De winst hing natuurlijk af van het ‘prestige’ van de appellatie waarmee werd geknoeid. Waar een ‘vin de France’ uit het zuiden die plots omgedoopt werd tot een vrij eenvoudige Bordeaux Supérieur 2013 ‘slechts’ een meerwaarde van +34% opbracht, kon het papieren gesjoemel voor een nep-Saint-Julien 2011 zelfs klimmen tot een factor x20 van de oorspronkelijke aankoopprijs in bulk.

Andere voorbeelden: winst met een coëfficiënt x15 als het om een rode Languedoc-wijn ging die tot Pauillac 2011 werd opgekrikt, x10 voor een ‘vin de France 2011’ die geëtiketteerd werd als een Pauillac 2010 of x8 voor dezelfde bulkwijn die plots een Margaux 2010-label kreeg opgeplakt.

Flinke buit

Resultaat van heel deze carrousel?

De nep-Bordeaux met zuiderse wortels werd doorverkocht aan négociants in de Dordogne en Gironde en bracht naar schatting van de inspecteurs een dikke 3 miljoen euro op. Volgens het huidige onderzoek zou echter niemand van deze handelaars, noch hun agenten en verdelers, een rol spelen in dit fraudedossier.

Dat zoveel, vaak ervaren, handelaars met open ogen in deze commerciële val liepen, is in zekere zin logisch. De fraudeurs boden de wijnen immers niet tegen onmogelijke stuntprijzen aan zoals bij veel gelijkaardige sjoemeldossier het geval is, maar eerder aan officiële marktprijzen.

Zoals een anonieme getuige in de Franse media verklaarde: “Als iemand u straks een Rolex aanbiedt voor 100 euro, gaan er meteen alarmbelletjes rinkelen en twijfelt u direct aan de authenticiteit van dit product. Maar als dezelfde horloge tegen de quasi-normale marktprijs wordt aangeboden, zal u zich minder of geen zorgen maken.”

Dat de beschuldigde zaakvoerdster Yanka Ferrer eind juli 2014 ‘toevallig’ de diefstal aangaf van de archieven van haar bedrijf ‘Signes de Terres’ vergemakkelijkt natuurlijk niet de ontwarring van deze fraudezaak.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 24 maart 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Abracadabra met de origine

LabelsDat het vaak niet botert tussen wijnmakers en de grootdistributie is al lang geweten. Niet alleen vechten die de soms krappe marges aan die ze voor hun producten betaald krijgen bij ketens of aankoopcentrales, maar soms draait de wrevel ook om wat er op de etiketten staat vermeld. En als ‘oneerlijke concurrentie’ kan gezien worden.

Vooral in een productieland als Frankrijk worden wijnbouwers continu met zo’n dossiers geconfronteerd. Recent legde het Syndicat des Vignerons du Gard bijvoorbeeld een nieuwe klacht neer wegens papieren wijnfraude bij het keten Intermarché.

Vertegenwoordigers van het syndicaat ontdekten namelijk roséwijnen van het merk ‘La Carafe’ van producent JeanJean die gelabeld in de rekken staan als Spaanse Grenache. Maar toen ze betaalden en hun kassaticket kregen, was dezelfde wijn plots hokus pokus van origine veranderd en werd hij vermeld als IGP d’Oc, dus streekwijn uit Pays D’Oc.

Geen fait divers voor de wijnbouwers van de Gard, want ze vinden dat de rechters te makkelijk met twee maten en twee gewichten oordelen als het om etikettenverwarring gaat: de betrokken/verdachte wijnbouwers worden meestal direct gearresteerd en 48 uur in hechtenis genomen, terwijl er bij fraudedossiers die met de ‘négoce’ (groothandel- en makelaars) te maken hebben, meestal zelfs geen enquête wordt geopend.

Zo sluimeren er naar verluidt al maanden dergelijke dossiers bij de procureurs van Montpellier en Toulouse zonder dat het onderzoek serieus werd opgestart.

Een déjà-vu?

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 28 februari 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Stopt de wijnboom in de VS?

De Verenigde Staten zijn gulziger dan ooit qua wijnconsumptie en vormen zonder twijfel een cruciale factor in de gezondheid van de globale wijnbusiness. Iedereen in de sector volgt dan ook met argusogen de trends in deze Amerikaanse markt

Maar het einde van de bijna 20 jaar durende groeiperiode lijkt in zicht. Het is Silicon Valley Bank (SVB) die in haar "State of the Wine Industry 2018" rapport tot deze conclusie komt. Volgens SVB neemt de omzetgroei af omdat vooral jongere consumenten en op pensioen vertrekkende babyboomers zwaar impact hebben op het koop- en drinkgedrag.  

Een aantal van de bevindingen uit deze studie:

  • Consumenten blijven het lagere-prijssegment verlaten ten gunste van een aanbod van betere kwaliteitswijnen, maar de totale omzetgroei neemt wel af.
  • Voor de wijnindustrie in de VS in zijn totaliteit zal de omzet met 2 tot 4 procent stijgen, terwijl de volumes met maximaal 1 procent zullen toenemen.
  • De totale prijszetting zal vrij stabiel blijven, want eventuele prijsverhogingen zullen in 2018 moeilijk doorgerekend kunnen worden aan de Amerikaanse consument.
  • Het premiumwijnsegment – in de studie o.i. nogal laag gedefinieerd als wijn boven de $ 10 per fles – zal met 4 tot 8 procent groeien. Op zich een behoorlijke score, maar toch beduidend minder dan de schatting van 10 tot 14 procent die in de marktstudie van 2017 werd voorspeld.
  • Wat het wijnaanbod betreft lijkt vooral de vraag naar Chardonnay in de VS bijzonder sterk, terwijl in rood Cabernet vrij stabiel blijft, met een vlakke tot licht neerwaartse druk aan de bovenkant van de markt.
  • De import richting VS zal toenemen, maar dan met name in het lagere premium-genre.
  • Hoewel babyboomers nog steeds de grootste afnemers van ‘fijne wijnen’ blijven, consumeren ze toch minder naarmate ze ouder worden. Ze veranderen hun bestedingspatroon en investeren minder in dure flessen naarmate ze zich moeten aanpassen aan een leven met een vast vervangingsinkomen (pensioen).”

Volgens Rob McMillan, stichter van de wijndivisie van SVB en auteur van het rapport zal 2018 in de Verenigde Staten “…al bij al een goed jaar zijn voor de wijnindustrie. Maar alhoewel er nog steeds sprake is van een groeiende verkoop, zal het groeiritme wel vertragen.”

En voegt hij er aan toe: “De meest succesvolle wijnhuizen over tien jaar zullen die zijn die zich aanpassen aan een ander type consument met andere waarden, namelijk: een klant die het internet op nieuwe en interactieve manieren gebruikt en vrij zuinig is, want over minder discretionair inkomen beschikt dan de vorige generatie(s).”

Frank Van der Auwera

 

 

Geplaatst op 11 februari 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Alcoholvrij of Alcoholarmer?

Ook al is deze editie het enthousiasme voor de alcoholvrije maand Tour Minérale met tienduizenden deelnemers gedaald, toch blijft het natuurlijk een fenomeen. Alleen al in de Belgische grootdistributie verdrievoudigde het volume aan alternatieven op één jaar tijd.

Dat het niet exclusief een Belgisch, maar vooral ook internationaal fenomeen betreft, blijkt uit het feit dat bekende wijnhuizen (waaronder Torres, Codorníu, Ackerman,..) ook recent hun alcoholvrije alternatieven lanceerden. Met stijgend succes.

Toch zijn we ervan overtuigd dat er waarschijnlijk een groter marktsegment wacht voor de lage-alcoholwijnen, cuvées van pakweg 8,5 à 10%. Het eindproduct van dit gamma leunt immers nauwer aan bij wat de gemiddelde wijndrinker percipieert als ‘wijn’, zeker als het om rode cuvées gaat die het nog altijd lastiger hebben in hun zero-procentgedaante. Bovendien bewijzen Duitse wijnmakers al jaren dat ze schitterende cru’s kunnen bottelen die vaak tussen de 9 à 11% alcoholvolume zweven.

Technisch is het verlagen van alcohol geen simpel proces, met draaiende kegelkolommen (onder vacuüm bij lage temperatuur) of omgekeerde osmose, waarbij een deel van de aanwezige alcohol wordt verwijderd. De fermentatie vroegtijdig stoppen – de gistcellen zetten de suikers immers om in (hogere) alcohol – is geen optie, want dan zit men opgezadeld met eindproducten die nog veel restsuikers bevatten, dus per definitie (half)zoet smaken.

Natuur contra alcohol

Dat deze niche echter lucratief kan worden, blijkt ook uit de plannen in Nieuw-Zeeland om dé marktleider te worden inzake ‘low-alcohol wines’. Daar komt nu volop het ‘Lighter Wines’-luik van het in 2014 opgestarte Primary Growth Partnership-programma onder stoom. Een partnership tussen Nieuw-Zeelandse wijnbouwers met co-financiering van het Ministry for Primary Industries.

Het is tot op heden het grootste R&D-initiatief dat ooit door de Nieuw-Zeelandse wijnindustrie werd genomen met de ambitie om van het land dé marktleider inzake lage-alcohol en lage-caloriewijnen te maken. Daarbij wordt lichte wijn gedefinieerd als alle cuvées met minder dan 10% alcohol per volume.

In de spaarpot van dit zevenjarenprogramma zit immers $16 miljoen. Geld dat niet alleen besteed wordt voor de ontwikkeling van lage-alcoholwijnen, maar ook onderzoek steunt inzake nieuwe duurzame technieken en natuurlijke gistculturen. De Nieuw-Zeelanders maken er echter geen wollig verhaal van, want de ambitie van dit megaproject is duidelijk marktgedreven, namelijk hun wijnexport aanzwengelen.

Innovatief op vinificatievlak is dat er in de Nieuw-Zeelandse filosofie géén de-alcoholisering aan te pas komt om zo het totale alcoholpercentage in de wijn te reduceren. Het onderzoeksproject focust integendeel op natuurlijke methodes om dit resultaat te bekomen.

Daarmee wordt bedoeld: nieuwe technieken toegepast in de wijngaard of de selectie van andere gistculturen die rijpe druiven met veel lagere suikerconcentraties opleveren. De eerste resultaten zijn er al, want ‘down under’ zijn Sauvignon Blancs met 10% alcohol reeds behoorlijk populair.

Straks ook massaal in onze rekken?

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 24 januari 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Kaapse wijn kan straks meer kosten

Shutterstock_776763076Zuid-Afrika, de 7de grootste wijnproducent op wereldvlak, profileert zich, ook op onze Belgische markt, met een steeds geschakeerder wijnaanbod. Zowel kwalitatief als qua prijszetting.

De tijd dat we hier alleen spotgoedkope ‘Steen’ of de oerklassieke varianten op Merlot, Sauvignon blanc of Chardonnay in onze rekken aantroffen, is al lang voorbij. Originele blends, prachtige Pinotage’s, rijke Chenin Blancs of fruitgedreven Syrah/Shiraz liggen nu mee in de exportvitrine, dankzij de circa 440 miljoen liter wijn die Zuid-Afrika jaarlijks uitvoert.

De droge waarheid

En net nu er een nieuwe groeiperiode lijkt aan te breken, speelt misschien de prijsduivel als spelbreker. Want veel wijngebieden die de ruggengraat vormen onder de (betaalbare) Kaapse export hebben een zeer moeilijke oogst achter de rug.

Vooral de appellaties in de westelijke kustprovincies kampten met zware droogteperiodes – nu eigenlijk al het derde jaar op rij –, maar ditmaal zelfs met acute waterschaarste en door de overheid opgelegde verbruiksbeperkingen. In mei werd dit wijngebied zelfs officieel tot ‘rampgebied’ uitgeroepen. Daarbij kwam nog eens de ernstige vorstschade in subappellaties als Breedekloof, Robertson en Worcester, die op hun beurt de 2018-jaargang hypothekeerden.

Het gevolg laat zich raden: waar de oogst 2017 ongeveer 1.434.328 ton druiven opleverde, zal de oogst 2018 nog gevoelig kleiner uitvallen. In sommige subgebieden is zelfs sprake van -25% qua volume.

VinPro verwacht dan ook dat de totale oogst 2018 de kleinste zal zijn sedert 2005, toen amper 1.157.631 ton druiven werden geplukt. Vooral ook omdat de toegelaten irrigatie vaak met meer dan de helft (40 tot 60%) werd teruggeschroefd, waardoor vooral de opbrengsten in normaliter hoogrenderende wijngaarden – de basis voor het ook bij ons populaire instapgamma – zwaar tegen zal vallen. En de kans reëel wordt dat de prijskaartjes van deze basiswijnen zullen klimmen.

Het enige ‘positieve’ voor de Kaapse wijnindustrie is dat ook andere productielanden wereldwijd recent een zeer lastige oogstperiode te slikken kregen, met een verwachte globale productiekrimp rond de -8%. Ongezien in pakweg vijftig jaar.

Het zullen helaas voor ons eindconsumenten dus niet alleen de Kaapse wijnen zijn die hun prijsniveau moeten/willen optrekken…

Frank Van der Auwera

Onze blogs

Meer