Home Markten Live Netto Sabato

Druivenvariëteiten

Geplaatst op 11 september 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

De Druiventop Tien van Australië

Ook al liggen de flessen met een Australisch label steeds minder frequent in onze  rekken, onder andere door het feit dat de lokale wijnindustrie daar liever focust op de ‘nabije’ buurmarkten in Azië, blijven er ook in België nog veel fans van deze vaak vlezige, fruitgedreven karakterwijnen.

Maar welke druivenvariëteiten spelen er nog altijd een hoofdrol, of men nu op Europese of Aziatische (lees: vooral Chinese) consumenten mikt?

Geen twijfel mogelijk: de klassieke variëteiten maken Down Under het mooie weer. Er is echt sprake van een enorme druivenconcentratie, met Syrah, Cabernet Sauvignon en Chardonnay die bijna 60% van de totale aanplant bestrijken. Alleen de sterdruif Syrah is al goed voor 28% van het druivenareaal in geheel Australië.

Als we de onderstaande hitparade bekijken, valt toch wel op dat er stilaan enkele nieuwkomers in opmars zijn, zoals Pinot Gris.  

Top Tien Hitparade Meest Aangeplante Druiven in Australië

  1. Syrah, 40.000 ha
  2. Cabernet Sauvignon, 25.000 ha
  3. Chardonnay, 21.000 ha
  4. Merlot, 8.000 ha
  5. Sauvignon Blanc, 6.000 ha
  6. Pinot noir, 5.000 ha
  7. Sémillon, 5.000 ha
  8. Pinot Gris, 4.000 ha
  9. Riesling, 3.000 ha
  10. Muscat d’Alexandrie, 2.000 ha

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 30 augustus 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Argentijnse druiventango in 2018

MalbecFan van Latijns-Amerikaanse wijnen en met name van Argentijnse malbec? Dan is met de jaargang 2018 straks misschien wel het moment aangebroken om uw keldervoorraad aan te vullen

Want na klimatologisch twee lastige en kleine oogsten (2016 en 2017), vergelijken nu reeds veel wijnbouwers hun 2018 met de uitstekende vintage 2013, dat als een van de absolute topjaren wordt beschouwd.

Mendoza, dé wijnprovincie bij uitstek, kende klimatologisch dit jaar immers een haast perfect groeiscenario, met net voldoende neerslag, zeer warme dagen en tegelijk mooi afkoelende nachten.

Bovendien gaan productievolume en kwaliteit hand in hand, of het nu laag- of hooggelegen wijngaarden betreft. Zo werd er globaal in 2018 circa 30% méér geoogst dan in 2017. Door het quasi-ideale klimaat tijdens de cruciale momenten in het groeiproces van de druiven – en vooral de sterke afwisseling tussen hitte overdag en afkoeling ‘s nachts – verliep het rijpingsproces van de malbec trager, wat zich lijkt te vertalen in elegante en complexe wijnen met een grote fraîcheur.

Alleen in de noordelijke subregio’s Salta en Cafayate kreeg men te kampen met koude weersomstandigheden aan het begin van de groeicyclus, waardoor de rendementen daar vaak wel lichtjes krompen.

Uiteraard geldt ook bij deze hoera-stemming enige voorzichtigheid, omdat de jonge wijn nog maar recent op vaten verblijft. Maar alle professionele degustaties-van-het-vat zorgen voorlopig wel voor groot enthousiasme, dus malbec-liefhebbers weten waar ze straks een deel van hun budget voor moeten reserveren.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 4 augustus 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Madame Soleil maakt weer dezelfde fout

DruivenZonParallel aan de hittegolf smelt blijkbaar bij veel ‘wijnkenners’ hun gezond oordeelsvermogen. De voorbije weken gonsde het immers in de media over de wonderoogst 2018 die de Belgische wijnbouw beleeft dankzij de zon die overuren maakt. Zelfs op televisie waar maar zelden over wijn wordt gerapporteerd tenzij er sprake is van schandalen, calamiteiten of veilingrecords. Reeds vanaf eind juni klinken de commentaren quasi-unaniem ongenuanceerd positief.

Natuurlijk zijn er objectieve elementen die deze hoerastemming bevestigen. Zo zorgt de overdosis zon – en het ontbreken van overdreven neerslag – er niet alleen voor dat er voorlopig weinig wijngaardziekten optreden, maar vooral dat de druiven veel en vlot suikers kunnen opbouwen, dus ook structureel bijzonder ‘gezond’ zijn. Deze suiker-opbouw, de ruggengraat voor o.a. het latere alcoholgehalte en textuur, is vooral ook interessant voor de rode wijnen die voorlopig nog vaak de kneusjes zijn in het Belgische wijnlandschap, op enkele uitzonderingen na. De kans dat de jaargang 2018 ook proportioneel betere en méér rode kwaliteitscru’s zal opleveren, is dus groot. Gezien de rijpheid van de trossen zal het ook om een heel vroege pluk gaan.

Te vroeg victorie?

Maar daar tegenover staat dat al deze positivo’s te vroeg victorie kraaien. We hebben nog enkele weken te gaan alvorens er massaal kan geoogst worden en dus zijn er nog steeds twee potentiële spelbrekers: de grillen van de natuur en de het talent van de wijnmakers.

De natuur is het meest onvoorspelbaar. Als het kwik immers nog weken rond de 30°C zweeft, kan er in sommige percelen ook waterstress optreden en zelfs schroeischade. Maar kwalijker lijkt me dat, zeker als de wijnbouwer de suikerrijke druiven te lang laat hangen, de zuurbalans in het fruit daalt, wat zelfs problemen kan veroorzaken bij de gisting. En uiteindelijk resulteert in plompe, alcoholrijke wijnen zonder enige finesse waarin immers de noodzakelijke fraîcheur ontbreekt.

Bovendien kan een veelbelovende oogst zelfs in 3 à 4 weken nog serieus gehypothekeerd worden. Volgen er immers na deze hittegolf dagen van zware onweders en overvloedige neerslag (zoals hagelbuien), zeker als de druiven optimaal rijp zijn, zal een groot deel van de oogst verloren gaan en kan zelfs de kwaliteit aangetast worden.

Kortom: zolang het druivensap niet veilig en wel, binnen de juiste pluktiming en zuur/zoet-balans, in de gistkuipen drijft, heeft al dit gejubel over ‘het jaar van de eeuw’ even veel waarde als een wichelroede of tarotkaart. Het is alsof we op basis van een foto van een ongeboren foetus gaan voorspellen hoe de uiteindelijke baby later zal scoren op de universiteit.

En zelfs als het plukscenario effectief perfect verloopt, blijft er nog die onberekenbare maar zo essentiële factor: de wijnmaker en zijn/haar vakkennis die zelfs het meest optimale druivenmateriaal achteraf in de kelder kan verknoeien. Door een te slappe selectie, door te korte/lange maceratie, via toevoeging van teveel additieven, door te lange houtlagering, et cetera.

Met andere woorden, laten we nog minstens zes maanden wachten alvorens we onze mooiste adjectieven bovenhalen voor de Belgische oogst 2018. En de voorspellingen overlaten aan Madame/Monsieur Soleil.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 19 juli 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Wijnlevering per drone

SainttropezWe zijn het stilaan gewend dat drones, die steeds betaalbaarder worden, een rol spelen in de wijnbouw. Hetzij als ‘besproeier’ van percelen, hetzij als elektronische waakhond die de toestand van de wijngaard, de rijpheid van de trossen of de uitbraak van wingerdziektes op elk moment kan monitoren. Beter alvast dan het menselijk oog.

Maar toch werd er verbaasd opgekeken toen enkele dagen geleden een drone op het strand in Saint-Tropez landde en daar een fles rosé deponeerde die rechtstreeks vanop een domein werd gestuurd.

Het ging hier om een marketingstunt van Les Mâitres Vignerons de Saint Tropez, de grootste producent van Côtes de Provence die 10 domeinen en 3 coöperatieve kelders overkoepelt. Stunt die o.a. wou aantonen dat er relatief dichtbij de bekende ‘plages’ zich reeds wijngaarden bevinden. De per drone aangevoerde fles in kwestie was bijvoorbeeld de cuvée Elégance van de Mas de Pampelonne, waarvan de wijngaarden grenzen aan het strand van Pampelonne in Ramatuelle.

Toch benieuwd of er straks niet één of andere restaurateur is die van deze levering via drone zijn/haar USP maakt op zomerse stranden, net zoals veel koerierdiensten nu al dromen van pakjesleveringen via deze vliegende elektronica.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 26 juni 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Scoort de Russische wijnbouw?

RussischeWijnTerwijl alle – of toch honderden miljoenen – ogen dagelijks gericht zijn op Rusland door de Wereldkamipoenschappen Voetbal, worden tv-programma’s vaak met allerlei trivialiteiten gevuld. Soms banale faits divers om toch maar de ontelbare uren uitzending vol te krijgen.

Toch is er één aspect dat tot nu toe nauwelijks aan bod is gekomen: de Russische wijnbouw.

Vreemd eigenlijk, want de wijncultuur land de oevers van de Zwarte Zee kent een historiek van millenia. Logisch, want niet alleen zijn de terroirs daar geologisch bijzonder gevarieerd – vooral klei-kalkstenen bodems, maar ook percelen met schiste, zand of zelfs vulkanische restanten –, maar ook het microklimaat met zijn koele nachten en warme dagen vormen de ideale mix voor de productie van (rode) kwaliteitswijnen.

Gekende wijngaarden met een zekere reputatie situeren zich in de regio Kuban (in de nabijheid van de stad Krasnador) en vooral op het schiereiland van Taman, nabij de Zwarte Zee. Ook nabij de Kaspische Zee in Daghestan bevinden zich qua oppervlakte behoorlijk wat wijngaarden, evenals meer noordelijk in Rostov aan de Don.

Smurfen versus reuzen

Wat typisch blijkt voor deze Russische exploitaties is dat ze enorm kunnen verschillen qua omvang. Veel kleine familiale wijndomeinen tellen nauwelijks een halve hectare druivelaars, terwijl de giganten zelfs tot 12.000 hectare percelen exploiteren. Om u een idee te geven: Kuban Vino, de grootste winery die gegroeid is uit een oude Sovjet-staatsboerderij, is qua oppervlakte drie keer zo groot als de belangrijkste coöperatieve in Bordeaux.

De kwantiteit en historiek zijn er anno 2018 dus, maar voorlopig is de export van Russische cuvées vrijwel nihil en vinden we nauwelijks betrouwbare oordelen over de gebottelde kwaliteit.

Toch signaleren waarnemers dat de Russische wijnindustrie duidelijk dynamischer en meer kwaliteitsbewust wordt. Het zijn vooral de kleinschalige familiedomeintjes die voorlopig vasthouden aan de autochtone variëteiten, zoals de soepele, op direct fruit speculerende krasnostop en vooral de tanninerijke, krachtige saperavi die we ook in ons land al wel kennen van ingevoerde rode Georgische wijnen. In de meer grootschalig werkende agro-industriële wijnbedrijven daarentegen kiest men vaker voor de gekende internationale druivenrassen, vooral soorten die kunnen ingeschakeld worden voor de productie van mousserende wijn. Want Rusland en bubbels hebben al een lange liefdesrelatie.

Maar de voornmaaste paleisrevolutie van de laatste jaren is dat steeds meer wijnbouwers er nu bewuster beginnen focussen op de kwalitatief plantmateriaal – zoals nieuwe, meer gevarieerde onderstammen i.p.v. de huidige 'eenheidsworst' op dat vlak – en op de specificiteit van hun terroirs, al is het maar voor een deel van hun productie. Ze krijgen hiervoor trouwens vaak ook flinke staatssubsidies, doorgaans forfaits per hectare, voor herstructureringsprojecten en meer specifiek de heraanleg van hun druivenareaal.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 22 juni 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

SOS Meeldauw

MeeldauwMet alle beschikbare knowhow en vinificatietechnologieën vergeten veel mensen soms dat ‘wijn’ in se een natuurproduct is, dus sterk afhankelijk blijft van de niet-menselijke factor.

Eén van de grote stoorzenders blijven de wijngaardziekten die een hele oogst kunnen hypothekeren. Zo worstelen grote delen van de Languedoc-Roussillon momenteel met meeldauw. Een dunne schimmelpluis die diverse plantenonderdelen, maar vooral vooral vaak de bladeren, aantast.

Dit jaar is deze parasiet bijzonder actief door de combinatie van lange opeenvolgende regenperiodes en relatief hoge temperaturen. Nu reeds komen meldingen binnen van percelen waarvan de potentiële oogst zo goed als verloren is. In de Aude bijvoorbeeld – en meer specifiek in de Minervois, Corbières en Narbonnais – zijn in een aantal percelen tot 30% van de bladeren en 20% van de clusters aangetast. In l’Hérault is er vrijwel geen wijngaard waar bepaalde terreinen niet door deze parasiet worden bedreigd en de besmettingsrisico’s stijgen er haast met de dag.

Alarmkreten ook uit Le Gard, waar men deze opmars van meeldauw niet meer gezien heeft sedert 2008 : “on trouve du mildiou dans la quasi-totalité des parcelles et la fréquence de parcelles très touchées, avec perte de récolte significative, avoisine les 10 %” klinkt het daar. De meeldauwplaag strekt zich zelfs uit tot in het departement van de Pyrénées-Orientales.

Maar het is niet alleen de Languedoc-Roussillon die met argusogen de oprukkende parasiet volgt. In de Bordelais, le Cognaçais de de Val de Loire is het ook ‘code oranje’ voor de meeldauw. Zo zijn in de Maine et Loire bepaalde wijnpercelen dermate doorweekt na de overvloedige neerslag van de voorbije weken dat er niet langer met de tractor kan gewerkt worden. In extreme gevallen halen de wijnbouwers er voor de chemische behandeling van hun wijngaard quads uit de stal of gebruiken rugzaksproeiers.

De gelukkigen

Voorlopig lijkt die andere klassieker, Bourgogne (Côte d’Or), nog gespaard. Toch is het besmettingsrisico er groter in de biobewerkte wijngaarden, waar de ‘organische bescherming’ tegen meeldauw vaak weggespoeld is door de frequente regenbuien.

En in Champagne slaapt men nog op beide oren. Begin juni waren de trossen nog onaangetast en er zijn voorlopig ook geen signalen dat de meeldauw op komst is.

Het wordt dus, nog meer dan anders, in grote delen van Frankrijk met een bang hart Météo-France volgen.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 29 mei 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Veiling met gele koorts: 103.700 euro voor 1 fles

OudewijnHet zoemde al weken onder verzamelaars en investeerders: straks wordt er misschien weer een record afgehamerd als de drie flessen ‘vin jaune’ (inhoud telkens 87 cl) uit de Jura met oogstdatum 1774 geveild worden. Cuvées die werden samengesteld met druiven die nog onder het bewind van Louis XVI werden geplukt

Bovendien zijn dit objectief de oudste flessen die actueel nog in circulatie zijn. Geproduceerd door wijnmaker Anatoile Vercel (1725-1786) en daarna ruim 200 jaar bewaard door acht generaties nazaten in quasi-perfecte kelders in Arbois.

Dat de verwachtingen hooggespannen waren, is logisch, want in 2011 werden twee andere flessen van dezelfde cuvée verkocht voor 57.000 euro en in 2012 tegen een hamerprijs van toch nog steeds een vette 38.300 euro.

Alle records verpulverd

Op 23 maart jl. was het dan zo ver, en de recordjagers hadden gelijk: één fles realiseerde immers het duizelingwekkende bedrag van 103.700 euro.

De tweede fles ‘gele wijn’ werd afgehamerd aan 76.250 euro en het derde exemplaar werd waarschijnlijk door de gefortuneerde bieder als een ‘koopje’ beschouwd, want haalde ‘slechts’ 73.200 euro. De uiteraard anonieme kopers zijn naar verluidt een Canadees en een inkoper die in opdracht van Amerikanen bood.

Los van het astronomische bedrag: koopt men met deze oude flessen een ‘kat in een zak’, met andere woorden ondrinkbare rommel? Niet noodzakelijk, want dit oxidatieve wijntype – grosso modo vergelijkbaar met de sherryproductie, een ‘flor’ inkluis - kan enorm lang mooi ouderen, zeker als de flessen in optimale omstandigheden werden gestockeerd. Bovendien werd een gelijkaardige cuvée door een panel van 24 wijnexperten geproefd, die een zeer hoge score van 94/100 gaven.

Mag ik een gokje doen? De kopers zullen deze fles waarschijnlijk nooit ontkurken. Want dit soort peperdure objecten worden eerder als showstukken en trofeeën beschouwd die meestal worden tentoongesteld in hun privékelder.

Passief bewonderen dus in plaats van actief genieten.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 12 mei 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

And the winner is… Merlot!

DruivenFrankrijk bezit tegenwoordig naar schatting zo’n 806.000 hectare wijngaard.

Kijken we naar de meest aangeplante variëteiten, is de tiercé misschien verrassend. Merlot wint het met lengtes (112.000 hectare) en is misschien nog voorspelbaar, maar de tweede plek voor de witte druif Ugni Blanc (82.000 hectare) is vooral ook te danken aan haar rol in de Cognac-productie. Nummer drie is de zuiderse Grenache (81.000 hectare).  Samen is dit populaire trio goed voor ruim een derde van de totale wijngaardoppervlakte in La Douce France.

Op afstand wordt dit drietal gevolgd door Syrah (64.000 hectare), Chardonnay (51.000 hectare), Cabernet Sauvignon (48.000 hectare), Cabernet Franc (33.000 hectare), Carignan (33.000 hectare), Pinot Noir (32.000 hectare) en Sauvignon Blanc (30. 000). Verrassend is vooral dat Carignan en Cabernet Franc, toch eerder steun- dan solodruiven, méér oppervlakte inpalmen dan de zo immens populaire Sauvignon Blanc of Pinot Noir.

Het Franse wijnareaal getuigt met andere woorden van een grote concentratie, want deze Top Tien vertegenwoordigt grosso modo 70% van de totale aanplant.

Vergeten druiven

Deze dominantie betekent gelukkig niet dat er sprake is van een status quo, want recent werden bijvoorbeeld nog negen ‘nieuwe’ variëteiten officieel goedgekeurd voor aanplant.

Vijf daarvan zijn vergeten en bijna uitgeroeide druivenrassen uit het Zuidwesten en appellaties zoals Gaillac of Fronton: Bouysselet Blanc, Tardif, Verdanel Blanc, Gibert en Noual.

De vier andere behoren tot de familie van de zogeheten ‘resistente’ variëteiten. Het gaat om nieuwe kruisingen tussen Europese en Amerikaanse variëteiten: Vidoc, Artaban, Floréal en Voltis. Hybride rassen die een hoog weerstandsvermogen hebben tegen vooral schimmelziekten zoals meeldauw en oidium, dus in principe het gebruik van pesticiden moeten reduceren.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 28 april 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Franse paradox: Bordeaux uit de Languedoc

GeldRecent belandde de ondertussen beruchte fraudezaak, waarmee heel de bordelaise handel verveeld zit en die als de ‘Affaire Ferrer’ in de annalen gaat, eindelijk bij een tribunaal in Bordeaux.

Bondig samengevat: georkestreerd door het bedrijf ‘Signes de Terres’ en zijn zaakvoerdster Yanka Ferrer transformeerde bulkwijn uit de Languedoc – dankzij gesjoemel met het DAE-transportdocument of Document d’Accompagnement Electronique – jarenlang op miraculeuze wijze tot AOC Bordeaux.

Ga en vermenigvuldig u!

Een fraudedossier dat qua volume op het eerste gezicht niet meteen sensationeel lijkt, want de Franse douanediensten konden tot nu toe maar 4.232 hectoliter als frauduleus traceren.

Maar financieel bleek de hele operatie, gespreid over 23 transporten in de periode januari 2012-juni 2014, wel bijzonder lucratief.

Het prijsverschil namelijk tussen de Languedocwijn in vrac en de uiteindelijke Bordelaise appellaties, betekende dat het eindproduct qua waarde gemiddeld met een factor 6 van het aankoopbedrag kon vermenigvuldigd worden.

De winst hing natuurlijk af van het ‘prestige’ van de appellatie waarmee werd geknoeid. Waar een ‘vin de France’ uit het zuiden die plots omgedoopt werd tot een vrij eenvoudige Bordeaux Supérieur 2013 ‘slechts’ een meerwaarde van +34% opbracht, kon het papieren gesjoemel voor een nep-Saint-Julien 2011 zelfs klimmen tot een factor x20 van de oorspronkelijke aankoopprijs in bulk.

Andere voorbeelden: winst met een coëfficiënt x15 als het om een rode Languedoc-wijn ging die tot Pauillac 2011 werd opgekrikt, x10 voor een ‘vin de France 2011’ die geëtiketteerd werd als een Pauillac 2010 of x8 voor dezelfde bulkwijn die plots een Margaux 2010-label kreeg opgeplakt.

Flinke buit

Resultaat van heel deze carrousel?

De nep-Bordeaux met zuiderse wortels werd doorverkocht aan négociants in de Dordogne en Gironde en bracht naar schatting van de inspecteurs een dikke 3 miljoen euro op. Volgens het huidige onderzoek zou echter niemand van deze handelaars, noch hun agenten en verdelers, een rol spelen in dit fraudedossier.

Dat zoveel, vaak ervaren, handelaars met open ogen in deze commerciële val liepen, is in zekere zin logisch. De fraudeurs boden de wijnen immers niet tegen onmogelijke stuntprijzen aan zoals bij veel gelijkaardige sjoemeldossier het geval is, maar eerder aan officiële marktprijzen.

Zoals een anonieme getuige in de Franse media verklaarde: “Als iemand u straks een Rolex aanbiedt voor 100 euro, gaan er meteen alarmbelletjes rinkelen en twijfelt u direct aan de authenticiteit van dit product. Maar als dezelfde horloge tegen de quasi-normale marktprijs wordt aangeboden, zal u zich minder of geen zorgen maken.”

Dat de beschuldigde zaakvoerdster Yanka Ferrer eind juli 2014 ‘toevallig’ de diefstal aangaf van de archieven van haar bedrijf ‘Signes de Terres’ vergemakkelijkt natuurlijk niet de ontwarring van deze fraudezaak.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 24 maart 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Abracadabra met de origine

LabelsDat het vaak niet botert tussen wijnmakers en de grootdistributie is al lang geweten. Niet alleen vechten die de soms krappe marges aan die ze voor hun producten betaald krijgen bij ketens of aankoopcentrales, maar soms draait de wrevel ook om wat er op de etiketten staat vermeld. En als ‘oneerlijke concurrentie’ kan gezien worden.

Vooral in een productieland als Frankrijk worden wijnbouwers continu met zo’n dossiers geconfronteerd. Recent legde het Syndicat des Vignerons du Gard bijvoorbeeld een nieuwe klacht neer wegens papieren wijnfraude bij het keten Intermarché.

Vertegenwoordigers van het syndicaat ontdekten namelijk roséwijnen van het merk ‘La Carafe’ van producent JeanJean die gelabeld in de rekken staan als Spaanse Grenache. Maar toen ze betaalden en hun kassaticket kregen, was dezelfde wijn plots hokus pokus van origine veranderd en werd hij vermeld als IGP d’Oc, dus streekwijn uit Pays D’Oc.

Geen fait divers voor de wijnbouwers van de Gard, want ze vinden dat de rechters te makkelijk met twee maten en twee gewichten oordelen als het om etikettenverwarring gaat: de betrokken/verdachte wijnbouwers worden meestal direct gearresteerd en 48 uur in hechtenis genomen, terwijl er bij fraudedossiers die met de ‘négoce’ (groothandel- en makelaars) te maken hebben, meestal zelfs geen enquête wordt geopend.

Zo sluimeren er naar verluidt al maanden dergelijke dossiers bij de procureurs van Montpellier en Toulouse zonder dat het onderzoek serieus werd opgestart.

Een déjà-vu?

Frank Van der Auwera

Onze blogs

Meer