Home Markten Live Netto Sabato

Duitsland

Geplaatst op 10 augustus 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Hitparade van de hypes

Ik wil uw zomers vakantiegevoel – en vooral uw besteedbaar budget - niet verknoeien, maar begin Augustus werd door WineSearcher een Top 50 gepubliceerd van de meest peperdure cuvées ter wereld

Een jaarlijkse momentopname natuurlijk van de internationale wijnverkoop, waarbij de gemiddelde prijskaartjes werden berekend op basis van prijslijsten bij cavisten, distributeurs en grossisten:

Top 50 Duurste Wijnen Ter Wereld (Bron: WineSearcher, augustus 2017)

1. Domaine de la Romanée-Conti: Romanée-Conti Grand Cru (Côte de Nuits), gemiddeld 13.000€/fles.

2. Egon Müller Scharzhofberger: Riesling Trockenbeerenauslese (Moezel, Duitsland), 9.000€/col.

3. Domaine Leroy: Musigny Grand Cru (Côte de Nuits), 6.400€/col.

4. Domaine Leflaive: Montrachet Grand Cru (Côte de Beaune), 5.700€/col.

5. Domaine Georges & Christophe Roumier: Musigny Grand Cru (Côte de Nuits), 5.400€/col.

6. Domaine de la Romanée-Conti: Montrachet Grand Cru (Côte de Beaune), 4.600€/col.

7. Joh. Jos. Prum Wehlener Sonnenuhr: Riesling Trockenbeerenauslese (Moezel, Duitsland), 4.200€/col.

8. Fritz Haag Brauneberger Juffer Sonnenuhr: Riesling Trockenbeerenauslese Goldkapsel, (Moezel, Duitsland), 3.500€/col.

9. Domaine Leroy: Chambertin Grand Cru (Côte de Nuits), 3.500€/col.

10. Kloster Eberbach Erbacher Steinberger: Riesling Trockenbeerenauslese (Rheingau, Duitslans), 3.100€/col.

11. Domaine Leroy: Richebourg Grand Cru (Côte de Nuits), 3.000€/col.

12. Domaine de la Romanée-Conti: La Tache Grand Cru Monopole (Côte de Nuits), 2.800€/col.

13. Graf von Schönborn-Schloss: Schonborn Erbacher Marcobrunn Riesling Trockenbeerenauslese (Rheingau, Duitslans), 2.800€/colp>li>

14. Domaine du Comte Liger-Belair: La Romanée Grand Cru (Côte de Nuits), 2.800€/col.

15. Egon Müller Scharzhofberger: Riesling Beerenauslese (Moezel, Duitsland), 2.800€/col.

16. Coche-Dury: Corton-Charlemagne Grand Cru (Côte de Beaune), 2.800€/col.

17. Screaming Eagle: Cabernet Sauvignon (Napa Valley, V.S.), 2.600€/col.

18. Domaine Faiveley: Musigny Grand Cru (Côte de Nuits), 2.500€/col.

19. Taylor Fladgate: Scion Vintage Port (Portugal), 2.500€/col.

20. Domaine Leroy: Romanée-Saint-Vivant Grand Cru (Côte de Nuits), 2.400€/col.

21. Château Petrus: Pomerol, 2.400€/col.

22. Le Pin: Pomerol, 2.300€/col.

23. Domaine Leroy: Clos de la Roche Grand Cru (Côte de Nuits), 2.300€/col.

24. Kloster Eberbach: Rüdesheimer Berg Rottland Riesling Trockenbeerenauslese (Rheingau, Duitslans), 2.200€/col.

25. Egon Müller Scharzhofberger: Riesling Eiswein (Moezel, Duitslans), 2.100€/col.

26. Krug: Clos d’Ambonnay (Champagne), 2.000€/col.

27. Domaine Leroy: Latricières-Chambertin Grand Cru (Côte de Nuits), 1.900€/col.

28. Domaine de la Romanée-Conti: Richebourg Grand Cru (Côte de Nuits), 1.800€/col.

29. Domaine Dujac: Chambertin Grand Cru (Côtes de Nuits), 1.800€/col.

30. Domaine Dugat-Py: Chambertin Grand Cru (Côte de Nuits), 1.800€/col.

31. Domaine Leroy: Corton-Charlemagne Grand Cru (Côte de Beaune), 1.700€/col.

32. Dr. von Bassermann-Jordan: Forster Jesuitengarten Riesling Trockenbeerenauslese (Pfalz, Duitslans), 1.700€/col.

33. Coche-Dury: Les Perrières, Meursault Premier Cru (Côte de Beaune), 1.700€/col.

34. Domaine Leroy: Corton-Renardes Grand Cru (Côte de Beaune), 1.600€/col.

35. Domaine Georges & Christophe Roumier: Les Amoureuses, Chambolle-Musigny Premier Cru (Côte de Nuits), 1.600€/col.

36. Sylvain Cathiard: Romanée-Saint-Vivant Grand Cru (Côte de Nuits), 1.600€/col.

37. Weingut Keller: G-Max Riesling Trocken (Rheinhessen, Duitslans), 1.500€/col.

38. Domaine Leroy: Clos de Vougeot Grand Cru (Côte de Nuits), 1.500€/col.

39. Domaine Ramonet: Montrachet Grand Cru (Côte de Beaune), 1.500€/col.

40. Domaine de la Romanée-Conti: Romanée-Saint-Vivant Grand Cru (Côte de Nuits), 1.500€/col.

41. Domaine de la Romanée-Conti: Grands Échézeaux Grand Cru (Côte de Nuits), 1.400€/col.

42. Dom Pérignon: P3 Plenitude Brut (Champagne), 1.400€/col.

43. Domaine des Comtes Lafon: Montrachet Grand Cru (Côte de Beaune), 1.300€/col.

44. Emmanuel Rouget: Cros Parantoux, Vosne-Romanée Premier Cru (Côte de Nuits), 1.300€/col.

45. Domaine de la Romanée-Conti: Échézeaux Grand Cru (Côte de Nuits), 1.300€/col.

46. Domaine Armand Rousseau Père et Fils: Chambertin Grand Cru (Côte de Nuits), 1.300€/col.

47. Maison Dujac Fils & Père: Romanée Saint Vivant Grand Cru (Côte de Nuits), 1.300€/col.

48. Kloster Eberbach: Rauenthaler Baiken Riesling Trockenbeerenauslese (Rheingau, Duitsland), 1.200€/col.

49. Domaine Armand Rousseau Père et Fils: Chambertin Clos-de-Bèze Grand Cru (Côte de Nuits), 1.200€/col.

50. Domaine Méo-Camuzet: Au Cros Parantoux, Vosne-Romanée Premier Cru (Côte de Nuits), 1.200€/col.

Onder het vergrootglas

Op basis van deze hitparade toch een paar opmerkingen bij de trends.

Eén: het podium verandert niet echt dramatisch de voorbije jaargangen. Er is eerder sprake van een status-quo tussen de ‘namen’, maar het gemiddelde prijskaartje van de laureaten schoot het voorbije jaar wel consequent de hoogte in. Gemiddeld zelfs met +9% voor een La Romanée Conti, + 27% voor de Duitse lieveling Egon Müller, +11% voor de bourgogne van Leroy of +6% voor Leflaive.

Twee: deze hitparade blijft nog steeds sterk Frans gekleurd. Maar liefst 37 cuvées van de 50 dragen een Franse appellatie of Frans label – waarvan 33 uit  Bourgogne komen, vooral de Côte de Nuits -, maar het meest verrassende is toch dat liefst 11 etiketten van Duitse origine zijn. Met een sterke vertegenwoordiging uit de Moezel-vallei. Andere landen of wijnsoorten krijgen nauwelijks een kans.

Drie: La Romanée-Conti blijft voor speculanten en nouveaux-riches duidelijk hét troeteldomein om in te investeren. De gemiddelde verkoopprijs voor een fles van dit legendarische huis schommelt immers rond de 13.000 euro/col., met uitschieters tot 73.000 euro.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 17 november 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Italië weer wereldkampioen volume

DruivenDe statistieken zijn nog voorlopig, want worden nu bijna maandelijks bijgesteld, maar de hitparade van de belangrijkste wijnproducenten wereldwijd naar volume ligt toch al min of meer vast. Volgens de berekeningen van het O.I.V. ziet de Top Tien er als volgt uit voor de oogst 2016:

Hitparade Wijnproducenten Wereldwijd in 2016

1) Italië, 48,8 miljoen hectoliter

2) Frankrijk, 41,9 miljoen hectoliter

3) Spanje, 37,8 miljoen hectoliter

4) V.S., 22,5 miljoen hectoliter

5) Australië, 12,5 miljoen hectoliter

6) China, 11,5 miljoen hectoliter

7) Chili, 10,1 miljoen hectoliter

8) Zuid-Afrika, 9,1 miljoen hectoliter

9) Argentinië, 8,8 miljoen hectoliter

10) Duitsland, 8,4 miljoen hectoliter

Een paar conclusies: in totaal wordt de wereldwijnproductie voor de oogst 2016 globaal geraamd op 259,5 miljoen hectoliter, een van de laagste scores in de voorbije 20 jaar. Grillige klimaatcondities hebben diverse productielanden serieus geteisterd voordit millésime. In totaal ging het om een duik van -5% in 2016 vergeleken met het productievolume in 2015.

Vooral de kwantiteit in Frankrijk (-12% in vergelijking met de campagne 2016/2015), Chili (-21%), Zuid-Afrika (-19%) en Argentinië (-35%) zagen beduidend minder druivenmateriaal in hun kelders arriveren.

Verderop in de hitparade zijn er zelfs nog dramatischer resultaten te vinden. Zo halveerde het productievolume zelfs in Brazilië en noteerde ook de Oostenrijkse wijnbouw een terugval met -21%.

Wat deze krimp zal betekenen op prijsvlak valt voorlopig nog moeilijk te voorspellen.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 10 augustus 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Namaakalcohol maakt 23.000 jobs kapot

DruppelwijnNamaakproducten zijn een grote economische pest. Ook de wereld van wijn & distillaten is niet immuun voor het fenomeen. De impact is zelfs veel zwaarder dan velen vermoeden.

Volgens een recent rapport van EUIPO, het Bureau voor Intellectuele Eigendom van de Europese Unie, kosten imitatieproducten jaarlijks Europese bedrijven 1,3 miljard euro aan inkomstenverlies.

Of anders berekend: zeker 4,4% van de wettelijke verkopen van alcoholische dranken plus 2,3% van de officiële wijnverkoop gaan elk jaar verloren door de namaakalcohol die op de markt komt.

Bij dit directe verlies qua verkoop in de Europese handel dient dan nog eens de 1,2 miljard euro ‘publiek’ verlies geteld, namelijk de niet-geïncasseerde BTW, accijnzen, sociale zekerheidsbijdragen of verloren belastingen op de winsten van de reguliere drankenhandel.

Spanje grote verliezer

Maar daarmee is de namaakpil nog niet geslikt. Buiten deze 2,5 miljard financieel verlies, is de vervalsingssector ook verantwoordelijk voor serieus jobverlies. De rapporteurs van EUIPO schatten immers dat er in de sector van wijn & distillaten zo direct 4.800 directe arbeidsplaatsen verloren gaan, plus nog eens 18.500 indirecte jobs, waarvan de helft in de landbouw en voedingsindustrie.

Niet elk land in de Europese unie wordt echter even zwaar getroffen door deze vervalsers.

Met grote voorsprong is Spanje de grote verliezer van deze namaakindustrie op alcoholgebied. Daar verliezen de betrokken ondernemingen per jaar 263 miljoen euro aan namaak, terwijl de Spaanse Schatkist nog eens 90 miljoen euro ziet verdampen aan verloren accijnzen.

Maar ook andere landen verliezen aan vervalsers. De bedragen in Italië (162 miljoen euro businessverlies, 18 miljoen euro belastingverlies), Duitsland (140 miljoen euro verlies, 65 miljoen euro belastingverlies), Frankrijk (136 miljoen euro verlies, 100 miljoen euro belastingverlies) of het Verenigd Koninkrijk (87 miljoen euro verlies, 197 miljoen euro belastingverlies) tikken eveneens aardig aan op jaarbasis.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 7 augustus 2015 door Wijntijd Reacties | Reageren

De Top 50 van het wijnsnobisme

RodeWIjnHitparades zijn relatief. Want vaak meer een afspiegeling van de samensteller(s), dan van een objectieve maatstaf of echte marktwaarde.

Maar ook in de wijnwereld worden ze met argusogen gevolgd. En beïnvloeden ze vaak veel (meestal gefortuneerde) kopers.

Zo stelde de website Wine-Searcher onlangs weer een klassement op van de meest dure flessen/cuvées ter wereld.

De gemiddelde prijs per fles werd berekend op basis van alle internationaal aangeboden oogstjaren op de markt, na analyse van maar liefst 54.876 prijslijsten, die in totaal 7.283.489 verkochte wijnen bestreken. De samenstellers klokten hun klassement af op 1 augustus 2015.

1 fles of 1 gezinswagen?

En wat blijkt? De numero uno van Henri Jayer kreeg volgens deze berekeningen een gemiddeld prijskaartje van 15.195 dollar per fles opgekleefd, met een maximumprijs die zelfs piekte tot 23.941 dollar, dus een leuke gezinswagen met een paar opties. Voor 75 centiliter, nota bene.

Zakken we naar de laagste regionen, dus de Nummer 50 uit deze hitparade, dan werd er gemiddeld voor deze Méo-Camuzet Richebourg toch nog 1.239 dollar neergeteld, met een onvoorstelbare maximumprijs van 9.083 dollar. Daaruit blijkt nogmaals hoe speculatief en vooral grillig deze niche van de peperdure crus wel geworden is.

Maar laten we de lijst eens rustig bezinken:

HITPARADE VAN DE 50 DUURSTE WIJNEN

1. Henri Jayer : Richebourg Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

2. Domaine de la Romanée-Conti : Romanée-Conti Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

3. Henri Jayer : Cros Parantoux, Vosne-Romanée Premier Cru (Bourgogne) ;

4. Weingut Egon Müller : Scharzhofberger Riesling Trockenbeerenauslese (Moselle, Allemagne) ;

5. Domaine Leflaive : Montrachet Grand Cru, Côte de Beaune (Bourgogne) ;

6. Domaine Georges & Christophe Roumier : Musigny Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

7. Weingut Joh. Jos. Prüm : Wehlener Sonnenuhr Riesling Trockenbeerenauslese (Moselle, Allemagne) ;

8. Domaine Leroy : Musigny Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

9. Domaine de la Romanée-Conti : Montrachet Grand Cru, Côte de Beaune (Bourgogne) ;

10. Domaine Jean-Louis Chave : Ermitage Cuvée Cathelin (Vallée du Rhône) ;

11. Henri Jayer : Vosne-Romanée, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

12. George Jayer par Henri Jayer : Echezeaux Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

13. Domaine Leroy : Chambertin Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

14. Screaming Eagle : Cabernet Sauvignon Napa Valley (Californie) ;

15. Domaine Potinet-Ampeau : Perrières, Meursault Premier Cru (Bourgogne) ;

16. Domaine du Comte Liger-Belair : La Romanée Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

17. Domaine de la Romanée-Conti : La Tâche Grand Cru Monopole, Côte de Nuits (Bourgogne) ; 18. Petrus : Pomerol (Bordeaux) ;

19. Domaine Coche-Dury : Corton-Charlemagne Grand Cru, Côte de Beaune (Bourgogne) ;

20. Domaine Faiveley : Musigny Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

21. Domaine d'Auvenay : Chevalier-Montrachet Grand Cru, Côte de Beaune (Bourgogne) ;

22. Domaine Leroy : Richebourg Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

23. Le Pin : Pomerol (Bordeaux) ;

24. Krug Champagne : Clos d’Ambonnay (Champagne) ;

25. Domaine d'Auvenay : Criots-Bâtard-Montrachet Grand Cru, Côte de Beaune (Bourgogne) ;

26. Domaine Leroy : Grands-Echezeaux Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

27. Domaine Potinet-Ampeau : Clos des Chênes, Volnay Premier Cru (Bourgogne) ;

28. Domaine Leroy : Romanée-Saint-Vivant Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

29. Domaine Leroy : Clos de la Roche Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

30. Domaine de la Romanée-Conti : Richebourg Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

31. Domaine d'Auvenay : Les Bonnes-Mares Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

32. Champagnes Dom Pérignon : P3 Plénitude Brut (Champagne) ;

33. Domaine Dugat-Py : Chambertin Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

34. Domaine d'Auvenay : Mazis-Chambertin Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

35. Sylvain Cathiard : Romanée-Saint-Vivant Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

36. Domaine Leroy : Latricieres-Chambertin Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

37. Domaine Coche-Dury : Les Perrières, Meursault Premier Cru (Bourgogne) ;

38. Weingut Egon Müller : Scharzhofberger Riesling Eiswein (Moselle, Allemagne) ;

39. Domaine Ramonet : Montrachet Grand Cru, Côte de Beaune (Bourgogne) ;

40. Domaine des Comtes Lafon : Montrachet Grand Cru, Côte de Beaune (Bourgogne) ;

41. Domaine Georges & Christophe Roumier : Les Amoureuses, Chambolle-Musigny Premier Cru (Bourgogne) ;

42. Domaine de la Romanée-Conti : Romanée-Saint-Vivant Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

43. Domaine Leroy : Corton-Charlemagne Grand Cru, Côte de Beaune (Bourgogne) ;

44. Weingut Joh. Jos. Prüm : Sonnenuhr Riesling Beerenauslese (Moselle, Allemagne) ;

45. Domaine Méo-Camuzet : Vosne-Romanée Premier Cru (Bourgogne) ;

46. Domaine Leroy : Echezeaux Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

47. Domaine Leroy : Clos de Vougeot Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

48. Domaine de la Romanée-Conti : Grands Echezeaux Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

49. Domaine Armand Rousseau Père et Fils : Chambertin Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne) ;

50. Domaine Méo-Camuzet : Richebourg Grand Cru, Côte de Nuits (Bourgogne).

Bron: Wine-Searcher, augustus 2015

Wie is grootste snobappellatie?

Wat leren we verder uit deze pikorde? Dat momenteel blijkbaar Bourgogne de heetste en meest lucratieve appellatie is voor speculanten, nouveaux riches en etikettendrinkers. En niet het zo vaak verguisde Bordeaux.

Want op deze 50 toppers dragen maar liefst 41 een Bourgondisch label, met name dan uit de Côte de Nuïts dat zelfs 27 crus telt.

Verder zien we toch verrassend vier Duitse wijnen in deze hitparade opduiken, slechts twee champagnes en vooral: amper twee Bordelaise crus. Daarmee wordt de mediaballon doorprikt dat alleen Bordeaux schandalig duur en snobby is geworden. Integendeel, als we deze bron mogen geloven is de Côte d’Or blijkbaar helemaal het speeltuintje van internationale snobs geworden.

Eveneens opvallend: slechts één Californische cru kon doordringen in dit Walhalla van de speculanten. Om nog te zwijgen van die garage- of cultwijnen uit Chili, Argentinië, Zuid-Afrika of Australië.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 27 maart 2015 door Wijntijd Reacties | Reageren

Loopt natuurkurk straks blauwtje op?

SchroefdopDat screwcaps veel wijndrinkers fascineren – positief én negatief -, bewees de respons op onze vorige column (Schroefdop niet langer taboe).

Daarom nog enkele resultaten uit de IPSOS-studie, uitgevoerd in opdracht van de Europese vereniging voor Alumuniumfoil EAFA, maar dan bekeken vanuit het gezichtspunt van de consument.

Met als hamvraag: in welke omstandigheden en waarom (ver)kiezen wijndrinkers een schroefdop op hun wijn?

Morgen drinken of in de gootsteen?

Ook al dateert de materiaalverzameling uit medio 2014, toch blijft het voorlopig de meest omvangrijke screening van wijndrinkers: een in-depth survey bij maar liefst 6.000 consumenten in vijf grote Europese markten (Duitsland, Spanje, Frankrijk, Italië en het Verenigd Koninkrijk) plus de Verenigde Staten.

Uiteraard worden een paar open deuren ingetrapt: de consumenten geven de voorkeur aan schroefdoppen wegens hun gebruikscomfort en vooral het feit dat ze zo moeiteloos hun nog halfgevulde fles opnieuw kunnen afsluiten.

Ook al lukt dat soms ook gewoon met een natuurkurk.

Toch stelt 4 op de 10 consumenten dat ze achteraf hun nog niet lege fles wijn – met daarin terug de klassieke kurk gepropt, zo goed en kwaad als het ging - noodgedwongen in de gootsteen hebben gekieperd, omdat het boeket en vooral de smaak van de wijn veranderd waren. Met een schroefdop hadden ze dit probleem niet.

Jong(er) en vrouw(elijker)

Een m.i. interessantere vraag luidde: als u straks dezelfde wijn kan kopen met diverse sluitingen, wat doet u dan? De vraag-van-honderden-miljoenen voor de wijndistributie.

Ook hier blijkt de schroefdop terrein te winnen. Ruim een derde van de totale steekproef verklaarde immers dat ze dan waarschijnlijk een wijn onder schroefdop zouden kopen.

Statistisch wel moeilijk te vergelijken, zowel qua opzet, schaalgrootte als soort respondenten: toen het Château d’Agassac zijn oogst 2004 zo’n tien jaar geleden in primeur aan de gespecialiseerde handel aanbood en de vrij keuze qua sluiting liet, hapte maar 15% van deze professionelen toe om deze Haut-Médoc met schroefdop te bottelen. De overgrote meerderheid die voor de screswcapversie koos, bleken toen trouwens de Amerikaanse importeurs.

De nieuwe IPSOS-resultaten suggereren echter dat nu ruim het dubbele aantal consumenten al wél bereid lijkt.

Toch moeten we deze resultaten iets verder nuanceren, want tussen de diverse landen blijken er frappante verschillen.

Zo zullen bijna 6 op de 10 Franse wijndrinkers (59%) bij een identieke cru maar met diverse sluitingen, toch de voorkeur geven aan een natuurkurk. Bij Italianen ligt dat cijfer eveneens hoog op 52%, maar bij Spanjaarden amper op 40%. In de andere onderzochte markten is de schroefdop reeds veel populairder of speelt het type sluiting géén dominante factor speelt in hun koopbeslissing. Vooral de situatie in het Verenigd Koninkrijk is opvallend: daar verklaart nauwelijks 18% dat ze bij een identieke wijn zeker de natuurkurk zouden kiezen.

En waar de aluminiumproducenten waarschijnlijk heel blij mee zullen zijn: de populariteit van schroefdoppen-op-wijn lijkt groter bij jongere consumenten, vooral dan bij vrouwen.

Net die twee doelgroepen waar de ganse business op aast.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 22 maart 2015 door Wijntijd Reacties | Reageren

Schroefdop niet langer taboe

ScrewcapSchroefdoppen en wijn zijn, althans in de ogen van puristen en amateurs die van het ontkurkritueel houden, nog vaak elkaars tegenpolen.

Jarenlang zweerden deze sceptici daarom onvoorwaardelijk bij natuurkurk en weigerden deze limonadesluiting te accepteren, zelfs niet voor het goedkopere flessensegment (lees over deze discussie ook Toegevoegde waarde van kurk en dop of De oorlog tegen de kurksmaak of Wordt kurk weer trendy? of Kurk en schroefdop: de strijd gaat verder)

Maar de Europese wijnmarkt heeft, in navolging van pioniers zoals Australië, Nieuw-Zeeland én Oostenrijk, nu blijkbaar wél de kaart van de screwcap getrokken.

Schroefdopmarkt volwassen?

Een recent onderzoek toonde aan dat de schroefdop overal terrein wint, ook in de klassieke wijnproducerende landen zoals Frankrijk, Italië of Spanje. Zij het weliswaar vooral in het instap- en mediumsegment, daar waar de échte pioniers ook dure cru’s met deze techniek afsluiten.

Zo steeg het aandeel van de schroefdop in Frankrijk van 12% in 2008 tot 31% in 2013, en in Duitsland van 29% naar 47%. Minder spectaculair is voorlopig de vooruitgang in Italië van 17% (2008) naar 19% (2013) en Spanje (van 7% naar 10%). En in de grootste wijnconsumentenmarkt van Europa, het Verenigd Koninkrijk, domineert de schroefdop nu zelfs met een marktaandeel van 52% (2013).

Toch enkele bedenkingen. Deze cijfers werden aangeleverd door een marketingorganisatie die schroefdoppen promoot, dus de vraag is hoe ze tot deze toch wel verrassend hoge scores kwamen. En bovendien zien we, zelfs in het V.K., in de meeste wijnrekken zelden ‘grote’ cru’s die door schroefdoppen worden afgesloten. Het succesverhaal van deze alternatieve sluiting lijkt dus vooral een feit in het bulksegment of bij wijnen met een beperkt bewaarpotentieel.

Overigens, op de recente toonaangevende beurs Prowein in Duitsland was de EAFA (Association européenne de la feuille d'aluminium) prominent aanwezig met een promotiestand voor schroefdoppen en de campagne “Aluminium Closures – Turn 360°”, campagne waarin op alle voordelen van deze sluiting werd gehamerd. En de belangstelling was vaak groot.

6 op de 10 is er klaar voor

Belgische/Vlaamse cijfers vinden we gek genoeg nooit in dergelijke studies, maar misschien nog belangrijker dan de exacte omvang van dit schroefdopaanbod is de vraag: pikt onze wijndrinker deze trend?

De enige online enquête die momenteel in ons land loopt, stelde aan Belgische wijnliefhebbers daarom de vraag: welke flessensluiting verkiest u voor wijnen tot 10 euro? (zie http://www.classintheglass.eu)

De resultaten lijken effectief te wijzen op een mentaliteitsverandering: bijna 6 op de 10 respondenten verkiest de schroefdop, tegen een kwart die toch liever een natuurkurk op de fles ontdekt, zij het dat deze in deze prijscategorie soms van mineure kwaliteit is. Uiteraard gaat het hier om wijnliefhebbers en telt de populatie voorlopig slechts een kleine 400 respondenten, maar de basistrend is reeds weken constant.

De andere alternatieven zoals glazen stoppers (hogere kostprijs!) en plastiek kurken, halen bijvoorbeeld slechts een handvol procenten. Vooral dit laatste vind ik persoonlijk frappant, want in de niche tot 10 euro krioelt het nog van deze artificiële ondingen.

Blijkbaar is de consument de plastiek kurk stilaan ook beu.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 27 november 2011 door Wijntijd Reacties | Reageren

Cava speelt met vuur

Op de zopas gehouden Wine Future Conference in Hong Kong kwam Pedro Ferrer, hoofd van het ook bij ons bekende Cava-huis Freixenet, met een schijnbaar verrassende analyse. Volgens hem vormen de huidige spelregels voor Cava-productie namelijk een té strak korset voor wijnmakers: “We have a big book of rules how to make Cava” klonk het strijdvaardig. “There are a lot of things that are limiting the ability of our winemakers to make the best wine.”

Een historische recordverkoop

Alvorens op de details in te gaan: vanwaar deze plotse demarche? Ik zie drie onderliggende motieven.

Eén: concurrent champagne heeft de voorbije maanden zijn productievolume serieus opgeschroefd om in te spelen op de opnieuw gestegen wereldvraag (lees Champagne: business as usual). Dat prikt beslist.

Twee: de eindejaarscampagne is in volle gang zeker en voor de verkoop van bubbels wordt dit weer een broederstrijd tussen Champagne en Cava. Ter illustratie: alleen in de laatste 4 maanden van 2010 realiseerden Cava-producenten 41,4 procent van hun totale jaaromzet in Spanje zelf en 38,4 procent in hun exportmarkten.

En drie: de Spaanse thuismarkt van Cava heeft het momenteel economisch bijzonder moeilijk. Waar vorig jaar nog sprake was van een gezonde stijging (zie infra), heeft de crisis de voorbije maanden zo hard toegeslagen dat ook de grote Cava-huizen Freixenet en Codorniu de gevolgen ervan beginnen te voelen.  

Op papier en op wereldschaal bekeken heeft Cava echter voorlopig niets te vrezen, want 2010 was alvast een historisch recordjaar voor de verkoop van hun moussewijn. Vorig jaar werden wereldwijd immers 244,8 miljoen flessen geconsumeerd, wat een totale stijging inhoudt met +11,5 procent in vergelijking met 2009. Goed voor zo’n 1,03 miljard euro omzet. Historisch record, want een stuk boven de 230 miljoen flessen die in 1999 werden verkocht, toen er bovendien sprake was van het millenniumeffect.

Bubbelgekke Belgen

Weliswaar werden vorig jaar in Spanje zelf nog steeds het grootste aantal flessen Cava ontkurkt - 95,6 miljoen stuks of een stijging met +8,37 procent t.o.v. 2009 -, maar de success story van Cava ligt vooral in zijn export. Ongeveer 60 procent van de 2010-output - in concreto 149,2 miljoen flessen of een stijging met +13,68 procent - werd immers in buitenlandse markten gerealiseerd. Met Duitsland als grootste slokop (41 miljoen flessen, +17,7 procent), het Verenigd Koninkrijk als dorstige tweede (32 miljoen flessen, slechts +2 procent) en België (!) dat met het brons gaat lopen, goed voor 21 miljoen flessen of een spectaculaire +34,7 procent toename.  

Maar ook het feit dat er zoveel vooruitgang werd geboekt in de Amerikaanse markt - nummer 4 qua verkoop met 17,5 miljoen verkochte flessen of een klim met +18,2 procent -, Japan (nummer 5 met ruim 5 miljoen flessen of +19,8 procent) of de groeiende populariteit van Cava in het thuisland van de Champagne Frankrijk (nummer 6 qua verkoop met 3,9 miljoen flessen of +15 procent) laten zien dat het in 2010 echt wel snor zat met de globale Cava-verkoop.

Een gevaarlijke gok

Wie deze mooie rapportcijfers bekijkt, zelfs met in het achterhoofd de wetenschap dat veel spectaculaire groeicijfers natuurlijk komen na een zeer negatief verkoopjaar 2009 en dat bovendien de economische vooruitzichten in 2011 weer een stuk somberder zijn geworden, moet zich toch afvragen: wat wil Pedro Ferrer, die duidelijk de spreekbuis is van de grote spelers, eigenlijk?

In zijn speech gaf hij een aantal voorbeelden van wat hij graag veranderd zou zien aan de wetgeving rond Cava. Dat de ‘normale’ Brut vooral draait rond de drie druivenvariëteiten Parelleda, Xarel-lo en Macabeo – eventueel aangevuld met Chardonnay, Subirat Parent oof Malvasia Riojana - vindt hij bijvoorbeeld perfect, maar voor de productie van Rosado (nu een kwestie van Pinot Noir, Garnatxa, Monastrell en/of Trepat) zou hij ook heel graag Tempranillo getolereerd zien. Een druif die natuurlijk massaal aangeplant staat.

En dan komt de kat op de koord: beperkingen van de rendementen “are no good” volgens Pedro Ferrer en ook de regels die de totale aciditeit “should be left to the winemaker.”
 Met als orgelpunt: “The worst enemy that Cava has is Cava”, klinkt het eerder cryptisch. “If we take the wrong direction with the category by being more restrictive it would be a huge mistake.”

Wie tussen de lijnen leest, ontdekt echter meteen het échte motief : deze Cava-gigant wil de handen maximaal vrij houden om een stijgend vraag naar Cava-bubbels te kunnen invullen, net zoals de collega’s in Champagne het op een akkoord kunnen gooien om hun oogstvolume serieus op te krikken. En vooral technisch wil men blijkbaar niet teveel pottenkijkers.

Het grote verschil qua appellatieregeling tussen Cava en champagne is natuurlijk dat, los van kortere/langere periodes sur lattes of afwijkende druivensoorten, de DO Cava eerder een bepaald maakprocedé garandeert (namelijk de methode traditionelle), terwijl Champagne strikt geografisch gebonden is en wettelijk niet buiten deze afgebakende regio mag geproduceerd worden. In zekere zin geldt dat ook voor Cava, want in de praktijk komt nog steeds 90 à 95% van alle geregistreerde Cava uit Catalonia, ook al kunnen ook andere Spaanse regio’s - zoals La Rioja, Extremadura, Valencia of Cariñena - dit label claimen.

Maar ik voel me als consument toch een beetje ongemakkelijk met deze uitspraken, want ik interpreteer ze als "laat ons officieel gerust, want we willen kost wat kost véél méér bubbels produceren en champagne van zijn troon stoten". Kwaliteitsargumenten komen hier blijkbaar niet aan te pas.

Op termijn dreigt dan een ernstig perceptieprobleem. Kijk maar naar onze Belgische markt. Hoeveel schuimende rotzooi is er ondertussen al niet in de rekken beland van amper enkele euro’s, de doopnaam Cava onwaardig? Voorlopig lijkt de Belgische - lees Vlaamse - consument dat nog braafjes te slikken, maar er komt toch een moment dat het bubbelplezier verdampt, zeker als bijvoorbeeld de Italiaanse concurrentie blijft verbeteren of de Franse Crémants aan hun remonte beginnen.

Kortom, Cava is met zijn toekomst aan het spelen, verblind door de momentele hausse. En wie zit nu te wachten op een tweede Beaujolais-scenario?

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 18 november 2011 door Wijntijd Reacties | Reageren

Franse wijncoops blij met oogstvolume 2011

Of u nu pro of contra coöperatieve wijnbedrijven bent, feit is: ze vormen nog steeds één van de pijlers onder de wijnproductie, zeker in Frankrijk.

In sommige minder populaire appellaties is de lokale coop zelfs dé ruggengraat, vaak trendsetter, van de wijnstreek gebleken, omdat deze belangencoalitie als enige de nodige investeringen kan doen in onder andere moderne vinificatietechnologie. Broodnodige investeringen die kleinschalige wijndomeinen zich soms individueel niet kunnen permitteren. Wat niet wegneemt dat er ook veel kaf tussen het koren schuilt.

Stijgers en dalers

Maar in Frankrijk heeft deze wijncoöperatieve beweging, die natuurlijk ook enkele jaren al serieuze klappen kreeg door de economische context, deze dagen eindelijk toch het een en ander te vieren. Want de kwantiteit is opnieuw op het appèl in 2011 en daar zaten ook deze coops nerveus op te wachten. Ook al sleutelen ze vaak aan meer kwaliteit, toch zijn ze in belangrijke mate gefocust op kwantiteit om de ‘vele mondjes’ te voeden.

De Confédération des Coopératives vinicoles de France (CCVF) berekende daarom met de glimlach dat de bilan van de voorbije oogst 2011 enorm meevalt. Na vijf opeenvolgende jaargangen met een eerder teleurstellend oogstvolume, noteren de 741 caves cooperatives nu opnieuw een volumineuze oogst. Zelfs in die mate dat Denis Verdiet, de president van de Vignerons coopérateurs de France stelt dat na een aantal zeer lastige jaren qua inkomsten, nu eindelijk een inhaalbeweging kan volgen die de producenten weer extra financiële zuurstof geeft. Hij is vooral ook blij met het feit dat bepaalde regio’s een serieuze volumesprong in 2011 maken, zoals de Alsace (+35 procent), Champagne (+21 procent) of de Languedoc-Roussillon (+21 procent).

Niet iedereen volgt natuurlijk dit scenario. De Bordelais (+2 procent) en Bourgogne gekoppeld aan de Beaujolais (+10 procent) groeien, maar minder spectaculair, en sommige regio’s noteren zelfs een lichte achteruitgang, zoals de Loire-vallei (-4 procent) of Corsica (-2 procent).

Winners en losers in Europa

In de rest van Europa ziet het er volgens het CCVF op productievlak wel anders, want veel gevarieerder, uit. De algemene vooruitzichten qua oogstvolume binnen de Europese unie spreken van een gemiddelde daling met -2 procent in vergelijking met 2010 en zelfs -7 procent als we de laatste vijf jaar in de berekening betrekken. Vooral Griekenland, Italië en Portugal boeken voor 2011 een volumekrimp die rond de -17 procent zweeft, terwijl ook die andere gigant Spanje zijn oogst met -9 procent zit slinken.

Het oogstplaatje ziet er wel spectaculair anders uit als we meer kijken naar Centraal- en Oost-Europa. Slowakije ziet in 2011 zijn oogstvolume ontploffen met +169 procent, buur Tsjechië noteert ook een forse +95 procent, Hongarije +63 procent en Roemenië +47 procent vergeleken met vorig jaar. Zelfs onze oosterburen in Duitsland denken nu dat hun oogst 2011 zo’n eenderde boven die van 2010 zal uitkomen (+33 procent).

Alvorens u nu vreest dat we zo opnieuw een gigantisch surplus aan het opbouwen zijn: deze schijnbaar spectaculaire groeicijfers dienen afgezet tegen de vaak heel tegenvallende 2010-volumes. De 33 procent stijging bijvoorbeeld  in de Duitse wijnindustrie normaliseert eerder de teleurstellende oogstresultaten (in termen van kwantiteit) van vorig jaar.

En als we alle geruchten mogen geloven, zit gelukkig ook de kwaliteit snor in 2011.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 10 september 2011 door Wijntijd Reacties | Reageren

Een glas uit de tijd van Bach

D1762222x Heel inspirerend aan de groeiende community van deze Wijntijd-columns, is het feit dat lezers/bezoekers ons geregeld suggesties of ervaringen doorsturen over hun persoonlijke proefervaringen. Niet altijd publiceerbaar materiaal, toegegeven, ondanks de passie die er uit spreekt, maar één ding is duidelijk: dit land krioelt van de informele én formele wijndegustatieclubs.

En ook al wil ik er echt geen gewoonte van maken om hun proefrelaas in deze rubriek op te nemen, toch graag een uitzondering voor een bijzonder exclusief verslag. Eind augustus werd immers in de wijnclub uit Begijnendijk, met de zeer toepasselijke en lichtjes ironische doopnaam “As men glas moar vol”, een Duitse Rudesheimer Apostelwein uit 1727 ontkurkt.

U leest het goed: een fles van 284 jaar oud.

Een teletijdmachine

Persoonlijk ben ik ondanks mijn connecties nooit verder geraakt dan een wijn uit 1793, dus die datum viel me op. Om hem even historisch te situeren: 1727 was onder andere het jaar waarin Isaac Newton en Catherina I van Rusland overleden, waarin Johan Sebastian Bach zijn nu legendarisch oratorium de Matthäus-Passion componeerde, de allereerste Amish naar Amerika emigreerde of de Royal Bank of Schotland werd opgericht via een koninklijk charter. Een fles als een heuse tijdsmachine, met andere woorden.

Bij navraag bleek dat deze semiprofessionele amateurproevers na een lange speurtocht dit unieke exemplaar op de kop konden tikken via eBay, waar een Duitser een fles aanbood die hij op zijn beurt had gekocht uit de kelder van een gefortuneerde familie uit Bremen.

Na lange onderhandelingen en verificatie van de authenticiteit in de Bremer Ratskeller, kon de Vlaamse club deze onvoorstelbaar zeldzame fles aankopen voor 1.500 euro. Een volbloed collector’s item, waarvan in de media tot nu toe nog maar drie proefnotities bekend zijn, waaronder die van de befaamde Britse ex-veilingmeester Michael Broadbent.

Nog niet versleten?

Omdat het inderdaad over zo’n unieke fles gaat, citeer ik hier graag het uitvoerige proefcommentaar van het bestuur:

* Zicht: De wijn heeft een zeer intense kristalheldere, lichtbruine, amberachtige kleur. De wijn is soepel en traant bijna niet.

* Geur: Als eerste indruk, zonder de wijn te walsen, koffiegeuren. Na het walsen komen er geuren vrij van karamel, koffie, honing, sinaasappelschil en chocolade. Ook geeft de wijn als tertiaire geuren licht scheikundige geuren af. Na een uur in het glas krijgt de wijn de neus van een Tokaji Aszu Essencia (oude geoxideerde methode).

* Smaak: De wijn is zeer droog en doet ons denken aan een oude Madeira Sercial. De wijn heeft ondertussen wel wat zuren gekregen en heeft een lange aangename afdronk van ongeveer 10 seconden. Zelfs na een uur blijft de smaak onveranderd.

* Conclusie: Deze wijn is nog lang niet dood en komt na het walsen voor zijn leeftijd nog zeer jong over. Een prachtwijn die de aankoop en het proeven zeker waard is.

Niet dat u nu meteen naar de dichtstbijzijnde wijnshop kan hollen of op het web moet zoeken naar deze cuvée, maar wanneer u straks ook een gelijkaardig unieke fles soldaat maakt, geef ons dan vooraf tijdig een seintje...

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 17 juli 2011 door Wijntijd Reacties | Reageren

Wie heeft de grootste dorst?

Terwijl de wereldeconomie nog duidelijk van het ene been op het andere hinkt, dus blijkbaar maar kan kiezen tussen ‘definitief herstel’ en ‘nieuwe recessie’, lijkt het met de wijnconsumptie stilaan de goede kant uit te gaan.

Althans: goed vanuit het standpunt van de producenten.

Hoger, lager!

Want volgends Federico Castellucci, directeur-generaal van het O.I.V. (L'organisation internationale de la vigne et vin) is er misschien eindelijk sprake van een trendbreuk. Na jaren van een soms dramatisch tuimelende wijnconsumptie op wereldschaal , zou het globale verbruik verleden jaar nagenoeg stabiliseren of zelfs lichtjes stijgen tegenover 2009.

Castellucci raamde de wereldwijnconsumptie in 2010 voorlopig immers op 238 miljoen hectoliter. De meest pessimistische ramingen spreken nog van 236,3 miljoen hectoliter, wat slechts een minimale daling van -0,1 procent zou impliceren.

Alhoewel Europa binnen dit geheel nog altijd met grote voorsprong de slokop blijft, goed voor 64,9 procent van de totale consumptie, lieten de 15 belangrijkste Europese landen samen eveneens een minidaling van -0,2 miljoen hectoliter noteren. Rekening houdend met het feit dat dit nog steeds geen definitieve cijfers zijn, zou dit eveneens een surplaçe betekenen tegenover 2009, dus opnieuw: geen grote tuimeling meer. In economisch moeilijke tijden wordt dat reeds als bijzonder goed nieuws onthaald.

Kijken we naar de landentop 10 van de grootse wijnconsumenten, dan ziet deze hitparade er als volgt uit:

LAND MILJOEN HL. TREND?
Frankrijk 29,4 Dalend
V.S.A. 27,1 Stijgend
Italië 24,5 Dalend
Duitsland 20,2 Stijgend
China 14,3 Stijgend
V.K. 13,2 Stabiel
Spanje 10,9 Dalend
Argentinië 10,0 Stijgend
Rusland 9,7 Stijgend
Australië 5,3 Dalend

Bron: O.I.V. Forecast 2010

De waardeverhoudingen tussen de ‘klassieke’ en ‘opkomende’ wijnmarkten zijn duidelijk aan het kantelen, ook al blijven de nominale verschillen soms nog erg groot. Wie had tien jaar geleden echter kunnen/durven voorspellen dat China qua volume reeds positie 5 ging inpalmen onder de wijndrinkende naties? Of dat de beide voormalige aartsvijanden de V.S.A. en de Russische Federatie nu broederlijk tot de vinnigste wijnstijgers behoren?

Alternatieve Top Tien

Uiteraard ziet het plaatje er enigszins anders uit wanneer we de consumptie delen door de bevolking, dus het per capita verbruik berekenen via de meest recente demografische data uit 2008.

Want dan blijft Frankrijk weliswaar de numero uno, maar springt Portugal (tussen haakjes, van plaats 11 in de vorige top), naar plek 2, gevolgd door Italië, Zwitserland, Denemarken, Slovenië, Kroatië, Oostenrijk, Hongarije en... België. Met onze 10de positie drinken wij zelfs meer dan wijnproducerende (én zonnige!) landen als Griekenland of Australië.

Van China, met zijn 1,3 à 1,4 miljard inwoners, uiteraard geen spoor meer in deze hitparade...

Frank Van der Auwera

Onze blogs

Meer