Home Markten Live Netto Sabato

Europees wijnbeleid

Geplaatst op 14 januari 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Armworstelen voor de Chinese wijnfan

ChinawijnDat China de 5de belangrijkste wijnmarkt is op wereldniveau – en nog steeds met rode stip stijgend – maakt veel wijnproductielanden en individuele domeinen hypernerveus. Iedereen wil immers een deel van deze groeiende taart, want we mogen niet vergeten dat er tegen 2020 naar schatting zeker 32 miljoen (koopkrachtige) Chinezen bijkomen die wettelijk wijn mogen drinken en dus ongetwijfeld zullen kopen. Een natte droom voor elke wijnmaker- en importeur.

Maar als Europa traditioneel het grootste stuk van deze wijntaart wil opeisen, zullen er toch extra inspanningen nodig zijn. Want de Aussies liggen al jaren op de loer en kunnen ondertussen schitterende exportcijfers voorleggen richting Mainland China, ten koste vooral van de Franse wijnindustrie.

Waar tot enkele jaren geleden de dure Franse cru’s uit met name Bordeaux en Bourgogne de goed bij kas zittende Chinese wijnkopers fascineerde, is deze ‘mood’ omgedraaid. Tijdens de primeurronde in Bordeaux voor de grands crus classés hebben de Chinezen de laatste oogsten hun kat gestuurd. Of hun eerdere bestellingen geannuleerd. Zelfs de nouveaux riches in China hebben in het snuitje dat de prijskaartjes van bepaalde Franse cultwijnen buiten proportie zijn.

Europa in de tang

En ondertussen zijn er steeds meer kapers op de kust, zeker in het redelijk geprijsde wijnsegment. Ook uit Europa, want Italiaanse bubbels en Spaanse wijnen maken commercieel in China serieuze sprongen, alhoewel het vooral de Australiërs zijn die met het leeuwendeel gaan lopen.

Zo zag de Australische wijnindustrie vorig jaar haar exportaandeel van medium-geprijsde wijnen in China met maar liefst 51% groeien.

Trend die nog eens gestimuleerd wordt door de Chinese overheid, die de tarieven voor Australische wijnimport aan versneld tempo afbouwt via het recente bilaterale vrijhandelsakkoord. Zo zou het tarief voor Aussie-wijnimport in 2018 teruggeschroefd worden tot slechts 2,8%, om in 2019 zelfs tot zero terug te vallen.

Hello Europe, are you listening?

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 10 augustus 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Namaakalcohol maakt 23.000 jobs kapot

DruppelwijnNamaakproducten zijn een grote economische pest. Ook de wereld van wijn & distillaten is niet immuun voor het fenomeen. De impact is zelfs veel zwaarder dan velen vermoeden.

Volgens een recent rapport van EUIPO, het Bureau voor Intellectuele Eigendom van de Europese Unie, kosten imitatieproducten jaarlijks Europese bedrijven 1,3 miljard euro aan inkomstenverlies.

Of anders berekend: zeker 4,4% van de wettelijke verkopen van alcoholische dranken plus 2,3% van de officiële wijnverkoop gaan elk jaar verloren door de namaakalcohol die op de markt komt.

Bij dit directe verlies qua verkoop in de Europese handel dient dan nog eens de 1,2 miljard euro ‘publiek’ verlies geteld, namelijk de niet-geïncasseerde BTW, accijnzen, sociale zekerheidsbijdragen of verloren belastingen op de winsten van de reguliere drankenhandel.

Spanje grote verliezer

Maar daarmee is de namaakpil nog niet geslikt. Buiten deze 2,5 miljard financieel verlies, is de vervalsingssector ook verantwoordelijk voor serieus jobverlies. De rapporteurs van EUIPO schatten immers dat er in de sector van wijn & distillaten zo direct 4.800 directe arbeidsplaatsen verloren gaan, plus nog eens 18.500 indirecte jobs, waarvan de helft in de landbouw en voedingsindustrie.

Niet elk land in de Europese unie wordt echter even zwaar getroffen door deze vervalsers.

Met grote voorsprong is Spanje de grote verliezer van deze namaakindustrie op alcoholgebied. Daar verliezen de betrokken ondernemingen per jaar 263 miljoen euro aan namaak, terwijl de Spaanse Schatkist nog eens 90 miljoen euro ziet verdampen aan verloren accijnzen.

Maar ook andere landen verliezen aan vervalsers. De bedragen in Italië (162 miljoen euro businessverlies, 18 miljoen euro belastingverlies), Duitsland (140 miljoen euro verlies, 65 miljoen euro belastingverlies), Frankrijk (136 miljoen euro verlies, 100 miljoen euro belastingverlies) of het Verenigd Koninkrijk (87 miljoen euro verlies, 197 miljoen euro belastingverlies) tikken eveneens aardig aan op jaarbasis.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 30 juni 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Flest Brexit ook de wijnverkoop, deel 2?

VlaggenGisteren zagen we dat uitstap van het Verenigd Koninkrijk uit de Europese Unie ook een zware hypotheek kan leggen op de wijnverkoop- en prijzen. (lees: Flest Brexit ook de wijnverkoop, deel 1?). Of wordt de soep uiteindelijk toch niet zo heet gegeten?

De besproken risico's - tariefverhogingen, hogere wijnprijzen door een zwalpend pond, overstap naar niet-Europese wijnen, minder Britse interesse in de primeurverkoop - zijn natuurlijk ook relatief.

Waarschijnlijk wordt het V.K. na Brexit straks lid van de Europese Economische Ruimte en de Europese Vrijhandelsassociatie, waardoor er misschien amper (of geen) sprake zal zijn van tariefverhogingen voor wijn. Of er een akkoord uit de bus komt zoals de E.U. en Georgië in 2013 tekenden, waardoor de import van Georgische wijn in Europa& tariefvrij werd gemaakt, is natuurlijk niet zeker. Veel van de 27 resterende E.U.-landen gunnen het V.K. als ex-lid niet de krenten uit de pap.

Voorwaarde is eveneens dat de uitstap-onderhandelingen voldoende snel gevoerd worden, binnen het tijdsbestek van de voorziene 2 jaar, want anders wordt het worst-case scenario inzake tariefverhogingen (zie column gisteren) misschien wel voor jaren een realiteit.

Natuurlijk hangt ook veel af van de onderlinge wisselkoers £/euro. Als die op termijn niet structureel wijzigt, wordt de aankoop en invoer van Europese wijn evenmin spectaculair duurder voor het Verenigd Koninkrijk.

En zelfs als de Britten massaal de laatste primeuroogst uit Bordeaux links laten liggen wegens dalende koopkracht, zullen de ‘négoce’ en lokale kasteeleigenaars er geen fles minder om verkopen. Want in de Bordelaise vitrine ligt nu het gehypte, beresterke millésime 2015 dat volgens veel commentatoren zelfs legendarisch is. Internationale kopers zat dus waarschijnlijk, zeker als de dollar en/of Yen profiteert van de slapte van de sterling.

In wijnkringen heerst in het V.K. desondanks de nodige nervositeit over de toekomst van de sector, zeker ook omdat een twijfelende consument de knip op de beurs kan houden, zelfs als er objectief niets dramatisch verandert. Geen wonder dat in een recent survey bij de leden van de Wine & Spirit Trade Association, de wijnberoepsvereniging in het V.K., bijna 100% koos voor de ‘remain-optie’.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 29 juni 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Flest Brexit ook de wijnverkoop, deel 1?

PondeuroDe kans dat u al een kater hebt door alle reportages, analyses en voorspellingen rond Brexit is reëel, maar we doen er nog een schepje bovenop. Of correcter: een slokje, want wat is het potentieel impact van deze uitstap op de wijnbusiness?

We mogen immers niet vergeten dat de Britten - en vooral de Engelsen - slokoppen zijn qua Europese wijnimport en vooral ook het succes van klassieke appellaties zoals Bordeaux of Champagne mee sterk bepalen. Want het Verenigd Koninkrijk telt naar schatting zo'n 30 miljoen wijndrinkers. Het gaat daarbij om een flink importvolume, aangezien de ‘Britten’ jaarlijks immers ruim 354 miljoen liter in de E.U. geproduceerde wijn kopen.

Brexit kan voor de wijnwereld een slechte zaak worden en wel om drie redenen.

Minder Europees drinken

Eén: invoerrechten. Een uitstap uit de E.U. kan leiden tot taksverhogingen op alle van het continent ingevoerde wijnen, met een remmend effect op de verkoop en/of een versnelde substitutie richting Nieuwe Wereld-producten.

Zo'n worst-case scenario van stijgende tarieven werd reeds in 2013 uitgetekend door Gavin Thomson & Daniel Harari in hun rapport voor de ‘House of Commons Library’: “Because the UK has negotiated as part of the EU at the World Trade Organisation (WTO), it is likely that it would inherit the EU's tariff regime at the time of leaving, meaning, at least initially, higher prices would be faced by consumers buying imports from the EU and those countries with which the EU has trade agreements. Without any change, a 32% tariff would be levied on imports of wine, for instance.”

Twee: hoe meer waarde het Britse pond verliest, hoe minder de gemiddelde Brit ook de duurder wordende E.U.-wijnen uit de rekken zal plukken. In een markt die sterk gedomineerd wordt door de grootdistributie en haar soms zeer scherp discountbeleid - denk maar aan de jaarlijkse champagne-oorlog in het Verenigd Koninkrijk -, zullen veel consumenten dus naar lagere kwaliteit grijpen. Of omdat de economie het slechter doet, minder uitgeven aan wijn. Of opnieuw veel meer Nieuwe Wereld-wijn kopen, wijn die nu al soms financieel aantrekkelijker is geworden. Zo was de wisselkoers van de Kaapse wijn tussen 2013 en 2016 veel voordeliger geworden voor de Pond-kopers. In 2013 schommelde de koers rond 14 Rand voor 1 Pond, maar de laatste maanden kregen de Britten voor hun Sterling gemiddeld 24 Rand. Of: de Rand was circa 40% goedkoper dan drie jaar geleden, tot natuurlijk het Brexit-effect begon te spelen.

Drie: Is dit het einde van de Primeur-rage voor veel Britse wijnfans? Want alhoewel Aziatische en Amerikaanse kopers de laatste jaren het primeursgebeuren kleuren, blijven ‘the Brits’ toch heel belangrijke spelers. Met een wankele munt, een dreigende recessie en bovendien een financiële sector die gegarandeerd een periode van instabiliteit zal doormaken, zullen echter weinig Britten geneigd zijn de komende jaren serieus te investeren in de ‘fine wines’ of ‘primeurs’ uit de Bordelais.

Frank Van der Auwera

Lees morgen: Flest Brexit ook de wijnverkoop, deel 2?

Geplaatst op 26 mei 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Tachtig jaar jong/oud

In tegenstelling met wat sommige koppigaards beweren, zijn Franse appellations geen door Mozes van de berg Sinai meegebrachte kleitabletten, die voor eeuwig & altijd de waarheid en spelregels inzake de ideale wijncultuur bevatten. Er zit namelijk continu beweging in.

En vooral: als we terugblikken naar de beginjaren van het A.O.C.-systeem (appellation d’origine contrôlée) kunnen we meteen ook veel leren hoe grondig de markt veranderd is. Qua voorkeuren, selectiecriteria, stijlen en smaken.

De 75 pioniers

Want in deze Meimaand vieren we immers de tachtigste verjaardag van circa 75 appellaties die in 1936 in Frankrijk werden toegekend.

Het wettelijk kader voor dit uiteindelijk toch zeer lucratieve klassement waarvan veel domeinen nu nog gulzig profiteren, werd reeds in 1935 gestemd in een poging om productfraude in te dijken, maar pas het jaar daarop toegepast in de wijnindustrie.

De allereersten die zo officieel werden bekrachtigd waren overigens Arbois, Cassis, Châteauneuf-du-Pape, Tavel en Monbazillac. Op zich al een bizar lijstje waarin anno 2016 minstens een tweetal nog op de reservelijst zouden staan.

In de loop van datzelfde sleuteljaar 1936 werden nog zo’n 70 streken/regio’s eveneens erkend en gepromoveerd tot pionier-appellaties.

Zoet en Bordeaux

Wat direct opvalt als we snel deze 75 erkenningen overlopen: blijkbaar waren zoete wijnen en wijnstreken toen stukken populairder dan nu. Zelfs in de Languedoc, waar de overheid slechts drie districten erkende (!), draaide heel het toenmalige verhaal rond de zoete vin doux naturel Banyuls, Frontignan en Muscat de Frontignan.

Een tweede basistrend: Bordeaux en Bourgogne waren toen heer en meester in de ogen van de officiële keurders. Op het lijstje met A.O.C.’s anno 1936 prijken immers maar liefst 25 Bordelaise subregio’s – één op de drie nota bene! – en 22 Bourgondische. Ook de wijnkaarten- en kelders weerspiegelden toen hun quasi-monopolie.

Misschien dat de dominantie van Bordeaux ook kan verklaard worden door het feit dat de toenmalige voorzitter van het Comité National des Appellations d'Origine des Vins et Eaux-de-vie – dat later overvloeide in het I.N.A.O., Institut national des appellations d’origine – ene Joseph Capus was, een senator van de Gironde. Een vleugje nepotisme en burenliefde is nooit weg in deze branche.

Ondertussen is er gelukkig wel veel veranderd en telt het A.O.C.-systeem zo’n 350 erkende appellaties, geografisch al veel billijker verspreid over het ganse Franse territorium. Appellaties die zich nu zoetjesaan onder druk van de Europese regelneven allemaal herdoopt hebben tot A.O.P.’s (appellation d'origine protégée).

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 11 april 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Wijn als verplicht schoolvak

ItalieWIjnTerwijl momenteel het kruim van onze Belgisch-Italiaanse wijnimporteurs op de beurs Vinitaly vertoeft in de hoop er kersverse ontdekkingen te doen of hun commerciële contacten te pamperen, buigen de Italiaanse parlementariërs zich de komende weken over een toch opmerkelijk wetsvoorstel.

Senator Dario Stefano presenteerde recent immers op een persconferentie zijn voorstel om straks de kennis van de Italiaanse wijncultuur/geschiedenis als een verplicht vak op te nemen in het schoolse curriculum. En dat voor leerlingen vanaf de leeftijd van zes jaar tot de hogere graden.

Zijn argumentatie? “Er is geen periode in onze geschiedenis van ons land die niet wordt doorkruist door gebeurtenissen die verband houden met druiven of wijn”, zo redeneert deze senator op zijn website. Daarom is hij er rotsvast van overtuigd dat jonge Italianen niet snel genoeg kunnen geconfronteerd/opgevoed worden met deze rijke cultuur. Zeker nu Italië geregeld de grootste producent ter wereld blijkt van wijn, dus meer kennis van deze cultuur die economisch zo belangrijk is, lijkt een maatschappelijke must.

Academische backing

Vooraleer u denkt dat deze senator simpelweg een zuipschuit is: hij wordt academisch geruggensteund door Attilio Scienza, hoogleraar aan de Katholieke Universiteit van het Heilig-Hart. Deze professor onderstreept het belang van onderwijs in de kennis van het savoir-boire. “De voorbije decennia ging de gewoonte verloren dat jongeren van 15 jaar in familiekring wijn dronken. Dat leidde, vooral voor jongens, tot een soms ongecontroleerd drinkgedrag buiten dit familiale kader (…) Het onderwijs ter zake versterkt daarentegen de herinnering dat wijn een cruciaal element vormt in de cultuur van mediterrane volkeren. Dat idee moeten we beter communiceren. Drinken mag namelijk geen pure ‘fysieke’ satisfactiebron vormen, maar vooral ook een culturele. Daarom moeten we het geschiedkundige verhaal achter de wijn (leren) ontdekken. Het overdragen van deze cultuur aan de jongeren op school is een eerste stap in een proces dat verder dient ontwikkeld”.

Misschien toch ook een idee waar de Eurocraten moeten over nadenken, gezien het belang van wijn in onze gemeenschappelijke geschiedenis?

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 12 maart 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Straks charmeoffensief Terre du Midi

Een wijnidentiteit als regio of appellatie, zelfs voor een individueel domein, is goud waard. Zeker in deze wereldmarkt waar het wemelt van tienduizenden cru’s in allerlei prijsvorken. Wijnen die bovendien ook dankzij het web vlotter dan ooit wereldwijd besteld kunnen worden.

Dat het Franse Zuiden al lang worstelt met een dergelijk imagoprobleem, is duidelijk. Wij Belgen/Vlamingen hebben tenminste nog greep op departementen als de Aude, Hérault of Gard, al was het maar omdat we er geregeld als toerist passeren of verblijven.

Maar elders in Europa, en zeker in zo’n cruciale afzetmarkt als de Verenigde Staten, zijn deze regio’s en deelstreken vaak ‘Chinees’.

Koepelnaam voor de consument

Enkele jaren geleden probeerden de wijnbouwers in Zuid-Frankrijk en de bevoegde wijnautoriteiten dit probleem reeds te omzeilen door de creatie van de term ‘Vin du Sud’, die vooral op rugetiketten werd afgedrukt, om zo de hoofdappellatie geografisch beter te situeren.

Maar de belangengroepen van de diverse IGP’s uit deze zuidelijke departement - IGP = Indication Géographique Protégée, de vervangcategorie van de vroegere vin de pays of landwijnen die in veel streken dé commerciële melkkoe bleken – zitten al maanden rond de onderhandelingstafel om zo’n nieuwe, meer heldere, identiteit richting consument vast te pinnen.

Een koepelnaam waarmee zelfs de meest onbelezen consument direct snapt waar deze wijnen wortelen en hun oorsprong vinden. Want termen als Midi-Pyrénées, Comté Tolosan of Tarn blijven vaak een enigma voor internationale drinkers.

Sud of Midi

Maar nu lijkt eindelijk de kogel door de kerk. Consensus is immers gegroeid rond de nieuwe koepelbenaming ‘IGP Terre du Midi’, die straks de Languedoc-departementen Aude, Héraiult en Gard moet overkoepelen. Een eerder voorstel ‘Terre du Sud’ werd uiteindelijk afgeschoten omdat velen het té vaag vonden en geografisch weinig precies.

Mijn reactie is dan direct: hoeveel internationale consumenten hebben straks dan minder last met de term ‘Midi’? Eerlijk gezegd vind ik deze terminologie nog vager dan ‘Sud’, ook al klinkt ze in onze oren fraaier.

De beslissing is echter gevallen en wanneer alle dossiers tijdig ingediend worden vanuit de betrokken regio’s en ook de INAO-ambtenaren snel werken, zou deze benaming al kunnen gelden – en op labels afgedrukt worden – bij de nieuwe oogst 2016.

Maar nu is het echter afwachten of de Franse négoce (gespecialiseerde handelshuizen) deze nieuwe benaming accepteert. En de commerciële bonus ziet van de circa 1,5 miljoen hectoliter IGP-wijnen die voortaan onder één koepelbenaming de consument moeten lokken.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 22 februari 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Down Under is down

AustralieEr zijn nog altijd criticasters die de opwarming van het klimaat en de impact daarvan op de wijnbouw lacherig wegwuiven, ook al zijn er steeds meer signalen die wijzen dat er wel degelijk iets aan de hand is.

En het zijn onze tegenvoeters die nu reeds frequent én massaal geconfronteerd worden met de klimaatsverandering, zo blijkt.

De symptomen zijn er immers duidelijk. In de meeste appellaties en wijnregio’s van Australië rijpen de druiven steeds sneller. Gemiddeld worden de meeste variëteiten elk jaar 1 à 2 dagen vroeger rijp, wat impliceert dat op termijn veel klassieke variëteiten in warmste gebieden de gevarenzone belanden. En eventueel vervangen worden door hitte -en droogteresistentere variëteiten. In Zuid-Australië zijn er nu reeds veel domeinen die de Franse variëteiten via nieuwe aanplant inruilen voor warmtebestendiger Spaanse en Italiaanse varianten. Of zelfs radicaler een uitwijkstrategie of alternatief zoeken richting het koelere Tasmanië.

Druiven als kanaries

Snow Barlow, professor in Landbouw- en Voedingssystemen aan de universiteit van Melbourne, bevestigde onlangs deze trend: de voorbije 30 jaar schoven de oogstdata aan verhoogd tempo op. De trossen rijpen tot een week vroeger voor elke C°-graag dat het klimaat opwarmde.

Hij vergelijkt wijndruiven daarom graag met de kanaries-in-een-kooitje die vroeger in de mijnbouw werden gebruikt als verklikkers voor gasophopingen: “You can say what you will about climate change but the plants don’t lie, they just react to what they feel, and they are reacting again” klinkt het waarschuwend.

Een studie van dezelfde Melbourne University uit 2011 onderzocht reeds de (vroegtijdige) oogstrecords van 44 wijngaarden - waarvan sommige data zelfs ruim een eeuw teruggingen - en concludeerde dat alleen al tussen 1993 en 2009 de trossen gemiddeld 1,7 dagen vroeger rijpten dan vroeger.

Een aanvullende, latere studie van hetzelfde team en professor Barlow ontdekte dat dit veranderingsproces vooral werd aangestookt door de hogere temperaturen en de lagere humiditeit van de bodems, waardoor veel wineries zelfs gedwongen waren hun plukperiode te vervroegen om tenminste het alcoholpercentage nog redelijk te houden.

Investeringen in de wijnbouw worden dus riskanter, zeker op langere termijn: “It does mean that for particular varieties you really do have to think about moving” analyseert Barlow. “It sounds a bit ho-hum in some ways but the climate is changing and you really do have to analyse carefully when you are looking to set up an agricultural enterprise not only whether this is the place to do it now but whether this is still going to be the place to do it in 25 years time – whether you are going to have access to the water you need in 25 years.”

Hoge alcohol, weinig complexe smaken

Dat er dringend keuzes dienen gemaakt, is bijvoorbeeld duidelijk in de wijnindustrie van de staat Victoria, waar men zich opmaakt voor weer één van de vroegste oogsten ooit, te danken aan een exceptioneel warme lente en zomer.

Hierdoor moeten veel druiventelers soms tegelijk hun ‘laat-rijpende’ rode variëteiten plukken met de ‘vroeg-rijpende’ soorten zoals Chardonnay, wat op zijn beurt voor fricties en planningsfiles zorgt bij het persproces van de druiven. Een pluk- en persperiode die vroeger tot drie maanden bestreek, wordt nu vaak samengedrukt in amper drie weken, met alle problemen van dien.

Bovendien is er het kwaliteitsvraagstuk: in te vlug rijpende druiven raakt soms de balans tussen hun suikergehalte en aciditeit zoek, in de zin van: ze bereiken wel vlotjes een (zeer)hoog alcoholgehalte, maar nog voor de eigenlijk smaken en complexiteit écht ontwikkeld zijn.

Tel daarbij nog eens een ander droogteprobleem - de vernietigende bushfires die de wijngaarden niet alleen kunnen vernielen, maar ook ‘besmetten’ met een nefaste rookgeur -, en het wordt duidelijk dat zeker de wijnindustrie in Zuid-Australië, letterlijk en figuurlijk, enkele hete jaren voor de boeg heeft.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 27 augustus 2015 door Wijntijd Reacties | Reageren

Hoe wordt de druif verzekerd?

UitgedroogdeDruivenIn een tijd waar zelfs het eerste het beste derderangs sterretje borsten, billen, benen of andere fysieke attributen kan verzekeren, of schlagerzangers die klinken als een krassende kraai hun ‘stem’ moeiteloos kunnen verzilveren, is het toch logisch dat de verzekeringspolis voor wijndomeinen dringend aan vernieuwing toe was.

Zeker in Frankrijk, waar de voorbije jaren duizenden eigenaars werden geconfronteerd met vooral klimatologische catastrofes, waaronder hagelbuien, wingerdziekten, overstromingen of lange droogteperiodes, al dan niet onder invloed van de opwarming van de aarde.

Natuurlijk bestonden er reeds tal van verzekeringen voor deze branche, maar deze volstonden vaak niet om aan al deze grillige klimaatfenomenen, die steeds frequenter en intenser optreden, te voldoen.

Volgens recente schattingen is nochtans amper 100.000 hectare wijnwingerd in Frankrijk actueel verzekerd tegen deze klimaatrisico’s. Maar de verzekeringsbusiness aast op nieuwe klanten en wil dit aantal op Franse bodem snel verdrievoudigen tegen 2016.

Tot 30% franchise

Het is FranceAgriMer, de overheidsinstantie die de Franse landbouw en visserij moet beschermen en ondersteunen, die bij monde van Jérôme Despey (voorzitter van het ‘conseil des vins’) recent aankondigde dat vanaf dit najaar verschillende verzekeringsinstellingen een aangepaste polis zullen aanbieden om al deze klimaatrisico’s in de wijnbouw te dekken.

Nieuwe contracten die een minimumkapitaal per hectare aanplant zullen garanderen, afhankelijk natuurlijk van de feitelijke productieplafonds en hun status.

Zo zouden IGP-percelen contractueel voortaan kunnen rekenen op een maximum van 6000 €/ha. Voor de wijngaarden onder AOC gelden drie niveaus, afhankelijk van de renommee van de appellatie in kwestie, respectievelijk 6 000 €/ha, 11 000 €/ha en zelfs tot 20 000 €/ha voor de haut de gamme percelen.

Elke wijnbouwer zal zelf zijn/haar te verzekeren kapitaal vaststellen naargelang het kostenplaatje van de exploitatie.

Natuurlijk zijn verzekeraars geen filantropen, dus wordt er een flinke franchise toegepast van 30%. Het moet kortom dus al een serieuze klimatologische catastrofe zijn die de wingerds treft, want de dekking gaat pas in boven die 30%-drempel, gemeten naar het historische gemiddelde qua opbrengst.

Kostenplaatje?

Omdat een deel van deze polissen via allerlei fondsen waaronder het Europese ELFPO mee gesubsidieerd worden, zou de kost voor de domeineigenaars onder de aanvankelijk berekende 100 €/ha op jaarbasis moeten zakken. Los van het feit dat er natuurlijk nog een pak extra opties worden aangeboden, zoals een verzekering tegen kwaliteitsverlies of een lagere franchise.

Het zijn cijfers waar wij als eindconsumenten eigenlijk nooit bij stilstaan als we weer eens enthousiast een fles ontkurken.

Maar naarmate het klimaat wispelturiger en wilder wordt en het voor duizenden domeinen, alleen al in Frankrijk, elke oogst commercieel en financieel ‘erop of eronder’ is, zullen we dit soort boekhouding van de wijngaard steeds vaker lezen. Helaas of hoera?

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 21 augustus 2015 door Wijntijd Reacties | Reageren

Wij Willen Schroefdop!

We komen nog eventjes terug op onze online enquête rond de populariteit van de screwcap of schroefdop, met name in de prijsvork tot 10 euro (zie www.classintheglass.eu).

De tendensen die we dit voorjaar aanstipten (lees: Schroefdop niet langer taboe) werden in de daaropvolgende weken en maanden bevestigd nu er bijna 700 respondenten reageerden: circa de helft van de Belgische/Vlaamse wijnliefhebbers (49%) verkiest duidelijk een schroefdop op zijn/haar courante wijn.

Natuurlijk blijven de verdedigers van klassieke kurk ook ruim aanwezig in deze poll met een derde aanhang, maar het verdict is toch heel uitgesproken richting schroefdop. Zeker wat artificiële of glazen flessensluitingen betreft, die echt mineur blijven.

Screen Shot 2015-08-21 at 21.36.30De bal ligt nu commercieel in het kamp van de wijnimporteurs en zeker de grootdistributie.

Individuele detailhandelaars kunnen deze uitslag wel enthousiast tonen aan hun producenten, maar deze kunnen niet in één twee drie hun productie overschakelen, alleen al omdat ze vaak vasthangen aan langlopende contracten met hun flessenleveranciers. En ook hun bottelinstallatie dient dan aangepast.

De grootdistributie in ons land, en zeker zij die miljoenen flessen op Belgische bodem bottelen, hebben wél een grote verantwoordelijkheid. De consument is er klaar voor, dus stop in hemelsnaam met die plastiek mormels en nep-natuurkurken van laag allooi.

Een serieuze, comfortabele schroefdop op een betaalbare fles maakt de consument blijkbaar happy, dus waarom nog aarzelen?

Frank Van der Auwera

Onze blogs

Meer