Home Markten Live Netto Sabato

Europees wijnbeleid

Geplaatst op 16 april 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Drie op de tien reeds schroefdop

ScrewcapsQua studies is het een tijdje stil geweest rond de marktstrijd tussen natuurkurk en schroefdop als de ‘ideale’ wijnflessluiting

Maar zopas publiceerde Euromonitor een nieuw onderzoek, waaruit blijkt dat de aluminium schroefdop verder op rukt. De statistieken bestrijken de periode 2012-2016.

Waar het marktaandeel in Europa van deze ‘screwcaps’ in 2012 bijvoorbeeld rond de 26% schommelde, was dit aandeel al geklommen tot circa 30% in 2016. Een groeiritme van +14,5%.

Ook wereldwijd zien we hetzelfde fenomeen. In dezelfde periode bleek het markaandeel globaal ook 29,6% terwijl het groeitempo +13,2% bedroeg. En sinds 2016 is het aandeel waarschijnlijk nog toegenomen en naderen we stilaan 1 op de 3 flessen stille wijn die met een schroefdop worden afgesloten.

Uiteraard is dat munitie voor de betrokken producenten.

Zo voegde de Aluminium Closures Group, die circa 75% van de belangrijkste producenten van schroefdoppen en aanverwante producten overkoepelt, nog wat extra data toe aan dit debat.

Jaarlijks vertegenwoordigden schroefdoppen nu ongeveer 9 miljard wijnflessen (van alle formaten) op een totale wereldwijde verkoop van 30 miljard stuks (2016).

Naast de landen waar de screwcap traditioneel reeds goed ingeburgerd is – denk maar aan Australië, Nieuw-Zeeland, Oostenrijk en geheel Scandinavië – werd de vinnigste groei genoteerd in de Verenigde Staten, Duitsland, het Verenigd Koninkrijk en Nederland.

Te oordelen naar wat er op onze Belgische rekken belandt of we jaarlijks op onzete proeven krijgen, ligt onze wijnhandel hier nog achter. Ik schat dat hooguit 1 op de 5 wijnflessen bij ons ‘geschroefdopt’ wordt. Want zelfs de grote warenhuisketens die zelf miljoenen flessen bottelen, durven het blijkbaar niet aan om deze Belgische bottelingen integraal onder schroefdop aan te bieden.  

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 17 maart 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Op het label of via een link

QrcodeAl jaren duurt het getouwtrek tussen de wijnorganisaties/belangenbehartigers en de Europese Unie over meer accurate voedingsinformatie op wijnflessen

Europa eist namelijk al langer voor alle alcoholische dranken dat bijvoorbeeld de calorieën per glas of per eenheid duidelijk op het (rug)label worden vermeld, om zo de consument te waarschuwen dat hij/zij over de schreef dreigt te gaan. Net zoals het trouwens reeds gebruikelijk is in veel productielanden uit de zogeheten Nieuwe Wereld, of vrijwillige initiatieven bij bepaalde grote ketens en drankengroepen (zoals Treasury Wine Estates, Diageo of Pernod Ricard).

Omdat vanuit de sector niet meteen een snelle oplossing kwam, verhoogde de Europese Commissie in maart 2017 de druk door de stellen dat alle alcoholische dranken precies 1 jaar de tijd hadden om zo’n etikettenregeling uit te werken. Anders zou de E.U. zonder inspraak zo’n regeling opleggen.

Logische keuze

Deadline die dus deze maand afliep, waardoor al maandenlang vertegenwoordigers van het CEEV (Comité Européen des Entreprises Vins) zich over dit dossier bogen. Het CEEV is de Europese koepelorganisatie van de wijnindustrie- en handel waarin 23 nationale wijnorganisaties uit de E.U., individuele wijnbedrijven en ook vertegenwoordigers van Zwitserland en de Oekraïne zetelen.

Enkele dagen geleden kwamen ze met hun ‘oplossing’: alle Europese wijnproducenten zullen voortaan extra informatie over de voedingswaarde en ingrediënten beschikbaar maken voor de consumenten. Waaronder dus ook het aantal calorieën per portie, uitgedrukt met het symbool ‘E’ van ‘energy’.

Wie tussen de lijnen kan lezen, begrijpt meteen dat de formulering “info beschikbaar maken voor de consument” een zekere speelruimte laat. Bedoeling is immers dat de informatie niet per se on-label wordt afgedrukt, maar ook off-label wordt verzameld, dus bijvoorbeeld via een QR-code en links naar een website. Het staat wijnproducenten dus vrij om voor een van beide formules te kiezen.

En op die dubbele mogelijkheid kwam reeds kritiek, omdat bij een off-label link de consument nog altijd actief op zoek moet naar de informatie.

Maar dit lijkt toch een zinvol compromis?

Primo: het wijnetiket bevat immers een beperkte papieren ruimte om alle reeds verplichte waarschuwingen (sulfiet, zwangerschap, alcohol en autorijden,...) af te drukken, en mag toch niet op een medische bijsluiter beginnen lijken.

En secundo: voor wie écht begaan is met haar/zijn gewicht of gezondheid, vraagt het toch maar een kleine inspanning om deze informatie surfend te consulteren, in een tijdperk waar vrijwel iedereen met een smartphone geconnecteerd is? Informatie die bovendien veel gedetailleerder kan weergegeven worden via zo’n internetlink dan op dat klassieke label.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 26 februari 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Steeds meer wijnboeren proberen bio

HandDruivenLos van de discussie over ‘betere’ kwaliteit, kunnen we niet naast de statistieken kijken: de biologische wijncultuur wint aan populariteit in Frankrijk.

Vorig jaar bijvoorbeeld begonnen er 649 Franse wijnbouwers met een conversieproces richting bio, tegen 467 in 2016. Deze nieuwkomers werkten vooral in Occitanië, Nouvelle-Aquitaine, Provence-Alpes Côte d’Azur en wat Le Grand Est wordt genoemd.

Concreet betekent dit dat er einde 2017 officieel 5.074 wijnbouwers deze productiemethodes volgden, of nastreefden. Omgerekend betekent dit +14,5% méér dan in 2016.

Drie landen goed voor driekwart

Tijdens de recente wijnbeurs Millésime Bio werden er ook andere cijfers gelost die deze bio-trend bevestigen.

Zo verdrievoudigde de oppervlakte biologisch bewerkt wijngaard in Frankrijk in amper tien jaar tijd, om eind 2016 af te tikken op ruim 70.740 hectare wijngaard. Qua volume geproduceerde wijn waren deze biologische cuvées in 2016 reeds goed voor 1,82 miljoen hectoliter die op de Franse markt werden gezet.

En blijkbaar volgen de consumenten ook deze trend, want in datzelfde referentiejaar kochten de Fransen voor 792 miljoen euro biowijnen. Vooral de groeisnelheid is enorm: in de voorbije twaalf jaar, gerekend tot eind 2016, verviervoudigde de Franse bio-wijnmarkt in waarde.

Toch een nuance: wie denkt dat deze biologische wijnbouw een Europese, of zelfs globale, beweging is die in alle productielanden even populair blijkt, zal merken dat ook op dat vlak sprake is van concentratie. Gebaseerd op de cijfers uit 2016 blijkt immers dat driekwart van de bio-wijngaarden wereldwijd een kwestie zijn van de drie gratiën: Spanje, Italië en Frankrijk.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 22 oktober 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Bulk bont en blauw in 2017?

Dat de oogst 2017, zeker in Europa, kwantitatief maar povertjes uitvalt, wordt nu stilaan duidelijk

De cijfers worden de komende weken en maanden beslist nog serieus bijgestuurd, maar de onderliggende trend bij de drie dominante wijnmogendheden Frankrijk, Italië en Spanje is zo klaar als een klontje: Frankrijk verliest tussen 17 en 19% qua volume tegenover 2016, Italië naar schatting 21 à 25% en Spanje tikt af met een negatief saldo rond de 15%.

De totale Europese wijnproductie zal door de grillige weersomstandigheden dit jaar ruim 14 procent lager uitvallen dan tijdens de vorige oogst. Een historisch diepterecord van 145 miljoen hectoliter, ongezien sedert Wereldoorlog II. Volgens veel analisten zijn zelfs deze cijfers nog ‘optimistisch’ en kan het uiteindelijk volume nog een pak lager landen.

Bulk altijd bah?

Terwijl natuurlijk ook bepaalde beschermde appellaties zwaar verliezen – het productievolume in de Jura halveert bijvoorbeeld –, is het toch vooral de bulkmarkt die nu lichtjes panikeert.

Want uit de eerste berekeninen blijkt dat Europa minstens 20 à 25 miljoen hectoliter wijn ‘te kort’ zal hebben in het millésime 2017, waardoor de prijsdruk op met name de bulkmarkt vrij groot zal worden. Vooral bedrijven die nog voor januari 2018 levercontracten moeten afsluiten maar de voorbije jaren onvoldoende stocks hebben opgebouwd, zullen waarschijnlijk flink méér moeten betalen om hun aanbod te garanderen. En daarbij kunnen ze zelfs niet terugvallen op Oost-Europa als reservebank, want ook daar is in 2017  evenmin sprake van een volumineuze oogst.

Wie nu reageert “prima dat bulk pijn lijdt, want ik verkies domein-gebottelde kwaliteitswijnen!” moet wel beseffen dat dit een zeer belangrijke marktniche is en blijft, zeker in het betaalbare genre. En dat in dit aanbod ook zeer prettige producten te vinden zijn. Kijk maar eens in de plaatselijke supermarkt.

Bulkwijn dus per definitie gelijkstellen aan bullshitwijn getuigt niet van veel marktkennis. Bovendien: als de prijzen in één marktsegment klimmen, volgen doorgaans ook de andere niches...

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 29 september 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

De 10 reuzen van de wijnbusiness

Veel wijnfans hebben een enigszins romantisch of zelfs bucolisch beeld van ‘een wijndomein’. Mooi pand, familiaal gerund, artisanaal kleinschalig, liefst nog met spelende kinderen en huisdieren in of rond de wijngaard.

Uiteraard bestaan zulke cru’s met tienduizenden, maar de internationale wijnbusiness is vooral ook een zaak van grote drankenholdings. Giganten die slechts zelden onder eigen naam bottelen, maar soms onvermoed in onze rekken liggen met tientallen merken en/of private labels.

Momenteel ziet de Top Tien van de grootste wijnproducenten er als volgt uit:

HITPARADE 10 GROOTSTE WIJNPRODUCENTEN (Bron: Euromonitor)

1. E & J Gallo (VSA), met 2,7% van de wereldproductie

2. Constellation Brands (VSA), met 1,7%

3. The Wine Group (VSA), met 1,5%

4. Treasury Wine Estate (Australië), met 1,12%

5. Viña Concha y Toro (Chili), met 1,03%

6. Castel Frères (Frankrijk), met 1,02%

7. Accolade Wines (Australië), met 0,97%

8. Pernod Ricard (Frankrijk), met 0,97%

9. Grupo Peñaflor (Argentinië), met 0,9%

10. FeCoVitA Coop (Argentinië), met 0,70%

Drie zaken vallen op.

Primo: de 10 giganten zijn samen goed voor maar liefst 12,62% van de globale wijnproductie. Van concentratie gesproken.

Secundo: Europa komt er maar bekaaid af met nog geen 2% van de wereldproductie. Waarbij dan nog dient aangestipt dat Pernod Ricard het grootste deel van haar productie niet op Franse bodem realiseert.

Tertio: Slechts 2 van deze reuzen (Gallo en Concha y Toro) vinden we ook onder hun eigen naam gelabeld in onze Belgische rekken terug.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 11 september 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

De smurfenoogst van 2017

WijnoogstWe vreesden én voorspelden het reeds enkele weken geleden, maar alle pronostieken wijzen nu in dezelfde richting: Europa in het algemeen, en Frankrijk in het bijzonder, stevenen af op een diepterecord qua wijnoogst.

Het millésime 2017 in Frankrijk wordt naar verluidt zelfs de kleinste oogst sinds 1945.

Jérôme Despey, voorzitter van de wijnraad binnen FranceAgriMer, verwacht nu ook officieel een oogstvolume in Frankrijk beneden de 37 miljoen hectoliter. Het Franse Ministerie van Landbouw is een fractie optimistischer, en komt uit op 37,2 miljoen hectoliter.

Maar de trend is duidelijk: neerwaarts.

Van 45,5 naar 37 miljoen hl

Despey wijst nog eens op het unieke karakter van dit millésime: “Deze oogst is immers op alle punten exceptioneel. Eerst al door de vroegtijdigheid van de pluk, die 2 à 3 weken voorligt op het meerjarig gemiddelde. Een voorsprong die ik in mijn 30-jarige carrière als wijnbouwer nog nooit heb gezien. (…) Vervolgens is dit millésime ook uitzonderlijk wegens het lage productievolume, te wijten aan de vorst tijdens het voorjaar en de droogte deze zomer. Het lijkt dus haast zeker dat we onder de 37 miljoen hectoliter zullen uitkomen, of de kleinste oogst sedert 1945.” Ter vergelijking: de vorige oogst 2016 tikte kwantitatief in Frankrijk nog af op 45,5 miljoen hectoliter.

Niet dat we als consumenten ineens in paniek moeten schieten of dat er acute schaarste zal optreden in alle appellaties. Zeker wat de Languedoc-Roussillon betreft, toch een belangrijke bron van betaalbare wijn ook voor België, liggen er immers nog aanzienlijke stocks. Zelfs de négociants die merkwijnen samenstellen, denken dat ze nog probleemloos voldoende wijn op de markt zullen vinden om hun klanten gewoon te bevoorraden.

Despey verwacht wel dat door deze smurfenoogst het prijskaartje voor IGP-wijnen, en zelfs voor cuvées zonder geografische indicatie, zal klimmen. Waarschijnlijk zal de markt de prijzen voor dit type wijnen ‘normaliseren’ naar het niveau van 2 à 3 jaar geleden, wat concreet een stijging aan de bron met een al bij al nog beperkte 5 à 15€/hectoliter inhoudt.

Een Europees fenomeen

Maar het is niet alleen de Franse wijnindustrie die met een mini-oogst opgezadeld zit. In heel Europa spreekt men van beduidend lagere opbrengsten. Want ook in landen als Spanje, Italië of Duitsland hadden wijnbouwers te lijden onder de voorjaarsvorst en de droogte.

De eerste ramingen liggen daarom rond een oogst van 148 miljoen hectoliter voor de gehele Europese Unie, tegen 165,6 miljoen hectoliter vorig jaar.

Klopt deze schatting, dan betekent dit dat de Europese wijnoogst 2017 circa 12% onder het vijfjarig gemiddelde landt.

Toch maar onze spaarkous bovenhalen?

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 10 augustus 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Hitparade van de hypes

Ik wil uw zomers vakantiegevoel – en vooral uw besteedbaar budget - niet verknoeien, maar begin Augustus werd door WineSearcher een Top 50 gepubliceerd van de meest peperdure cuvées ter wereld

Een jaarlijkse momentopname natuurlijk van de internationale wijnverkoop, waarbij de gemiddelde prijskaartjes werden berekend op basis van prijslijsten bij cavisten, distributeurs en grossisten:

Top 50 Duurste Wijnen Ter Wereld (Bron: WineSearcher, augustus 2017)

1. Domaine de la Romanée-Conti: Romanée-Conti Grand Cru (Côte de Nuits), gemiddeld 13.000€/fles.

2. Egon Müller Scharzhofberger: Riesling Trockenbeerenauslese (Moezel, Duitsland), 9.000€/col.

3. Domaine Leroy: Musigny Grand Cru (Côte de Nuits), 6.400€/col.

4. Domaine Leflaive: Montrachet Grand Cru (Côte de Beaune), 5.700€/col.

5. Domaine Georges & Christophe Roumier: Musigny Grand Cru (Côte de Nuits), 5.400€/col.

6. Domaine de la Romanée-Conti: Montrachet Grand Cru (Côte de Beaune), 4.600€/col.

7. Joh. Jos. Prum Wehlener Sonnenuhr: Riesling Trockenbeerenauslese (Moezel, Duitsland), 4.200€/col.

8. Fritz Haag Brauneberger Juffer Sonnenuhr: Riesling Trockenbeerenauslese Goldkapsel, (Moezel, Duitsland), 3.500€/col.

9. Domaine Leroy: Chambertin Grand Cru (Côte de Nuits), 3.500€/col.

10. Kloster Eberbach Erbacher Steinberger: Riesling Trockenbeerenauslese (Rheingau, Duitslans), 3.100€/col.

11. Domaine Leroy: Richebourg Grand Cru (Côte de Nuits), 3.000€/col.

12. Domaine de la Romanée-Conti: La Tache Grand Cru Monopole (Côte de Nuits), 2.800€/col.

13. Graf von Schönborn-Schloss: Schonborn Erbacher Marcobrunn Riesling Trockenbeerenauslese (Rheingau, Duitslans), 2.800€/colp>li>

14. Domaine du Comte Liger-Belair: La Romanée Grand Cru (Côte de Nuits), 2.800€/col.

15. Egon Müller Scharzhofberger: Riesling Beerenauslese (Moezel, Duitsland), 2.800€/col.

16. Coche-Dury: Corton-Charlemagne Grand Cru (Côte de Beaune), 2.800€/col.

17. Screaming Eagle: Cabernet Sauvignon (Napa Valley, V.S.), 2.600€/col.

18. Domaine Faiveley: Musigny Grand Cru (Côte de Nuits), 2.500€/col.

19. Taylor Fladgate: Scion Vintage Port (Portugal), 2.500€/col.

20. Domaine Leroy: Romanée-Saint-Vivant Grand Cru (Côte de Nuits), 2.400€/col.

21. Château Petrus: Pomerol, 2.400€/col.

22. Le Pin: Pomerol, 2.300€/col.

23. Domaine Leroy: Clos de la Roche Grand Cru (Côte de Nuits), 2.300€/col.

24. Kloster Eberbach: Rüdesheimer Berg Rottland Riesling Trockenbeerenauslese (Rheingau, Duitslans), 2.200€/col.

25. Egon Müller Scharzhofberger: Riesling Eiswein (Moezel, Duitslans), 2.100€/col.

26. Krug: Clos d’Ambonnay (Champagne), 2.000€/col.

27. Domaine Leroy: Latricières-Chambertin Grand Cru (Côte de Nuits), 1.900€/col.

28. Domaine de la Romanée-Conti: Richebourg Grand Cru (Côte de Nuits), 1.800€/col.

29. Domaine Dujac: Chambertin Grand Cru (Côtes de Nuits), 1.800€/col.

30. Domaine Dugat-Py: Chambertin Grand Cru (Côte de Nuits), 1.800€/col.

31. Domaine Leroy: Corton-Charlemagne Grand Cru (Côte de Beaune), 1.700€/col.

32. Dr. von Bassermann-Jordan: Forster Jesuitengarten Riesling Trockenbeerenauslese (Pfalz, Duitslans), 1.700€/col.

33. Coche-Dury: Les Perrières, Meursault Premier Cru (Côte de Beaune), 1.700€/col.

34. Domaine Leroy: Corton-Renardes Grand Cru (Côte de Beaune), 1.600€/col.

35. Domaine Georges & Christophe Roumier: Les Amoureuses, Chambolle-Musigny Premier Cru (Côte de Nuits), 1.600€/col.

36. Sylvain Cathiard: Romanée-Saint-Vivant Grand Cru (Côte de Nuits), 1.600€/col.

37. Weingut Keller: G-Max Riesling Trocken (Rheinhessen, Duitslans), 1.500€/col.

38. Domaine Leroy: Clos de Vougeot Grand Cru (Côte de Nuits), 1.500€/col.

39. Domaine Ramonet: Montrachet Grand Cru (Côte de Beaune), 1.500€/col.

40. Domaine de la Romanée-Conti: Romanée-Saint-Vivant Grand Cru (Côte de Nuits), 1.500€/col.

41. Domaine de la Romanée-Conti: Grands Échézeaux Grand Cru (Côte de Nuits), 1.400€/col.

42. Dom Pérignon: P3 Plenitude Brut (Champagne), 1.400€/col.

43. Domaine des Comtes Lafon: Montrachet Grand Cru (Côte de Beaune), 1.300€/col.

44. Emmanuel Rouget: Cros Parantoux, Vosne-Romanée Premier Cru (Côte de Nuits), 1.300€/col.

45. Domaine de la Romanée-Conti: Échézeaux Grand Cru (Côte de Nuits), 1.300€/col.

46. Domaine Armand Rousseau Père et Fils: Chambertin Grand Cru (Côte de Nuits), 1.300€/col.

47. Maison Dujac Fils & Père: Romanée Saint Vivant Grand Cru (Côte de Nuits), 1.300€/col.

48. Kloster Eberbach: Rauenthaler Baiken Riesling Trockenbeerenauslese (Rheingau, Duitsland), 1.200€/col.

49. Domaine Armand Rousseau Père et Fils: Chambertin Clos-de-Bèze Grand Cru (Côte de Nuits), 1.200€/col.

50. Domaine Méo-Camuzet: Au Cros Parantoux, Vosne-Romanée Premier Cru (Côte de Nuits), 1.200€/col.

Onder het vergrootglas

Op basis van deze hitparade toch een paar opmerkingen bij de trends.

Eén: het podium verandert niet echt dramatisch de voorbije jaargangen. Er is eerder sprake van een status-quo tussen de ‘namen’, maar het gemiddelde prijskaartje van de laureaten schoot het voorbije jaar wel consequent de hoogte in. Gemiddeld zelfs met +9% voor een La Romanée Conti, + 27% voor de Duitse lieveling Egon Müller, +11% voor de bourgogne van Leroy of +6% voor Leflaive.

Twee: deze hitparade blijft nog steeds sterk Frans gekleurd. Maar liefst 37 cuvées van de 50 dragen een Franse appellatie of Frans label – waarvan 33 uit  Bourgogne komen, vooral de Côte de Nuits -, maar het meest verrassende is toch dat liefst 11 etiketten van Duitse origine zijn. Met een sterke vertegenwoordiging uit de Moezel-vallei. Andere landen of wijnsoorten krijgen nauwelijks een kans.

Drie: La Romanée-Conti blijft voor speculanten en nouveaux-riches duidelijk hét troeteldomein om in te investeren. De gemiddelde verkoopprijs voor een fles van dit legendarische huis schommelt immers rond de 13.000 euro/col., met uitschieters tot 73.000 euro.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 25 juni 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Wijnindustrie moet wakker worden

VriendenWijnOp de recent gehouden wijnvakbeurs ‘Vinexpo’ was één van de markante figuren de Spaanse wijnmaker Miguel Torres (75), die er zijn ‘Lifetime Achievement Award’ kwam ophalen.

Torres stapte in het (toen nog bescheiden) Catalaanse wijnbedrijf van zijn vader in 1962 en bouwde het geleidelijk om tot een heus wijnimperium dat wereldwijd verdeeld én gewaardeerd wordt.

Miguel was en is ook een innovator gebleven. Zo was hij het die de Cabernet Sauvignon introduceerde in de Penedès om de kwaliteit van de cru’s op te krikken en ook het gebruik van nieuwe barriques werd door hem gestimuleerd.

Seven Up!

Tijdens zijn aanvaardingsspeech sprak hij vooral over twee stokpaardjes: het feit dat we onze wijncultuur absoluut moeten verdedigen, én de strijd tegen de klimaatopwarming.

Wijn is immers een cultuurproduct dat we delen aan onze tafels met vrienden en dat het leven beter maakt, zo klonk het. Maar de aanvallen tegen wijnconsumptie worden steeds feller: “We moeten wijn verdedigen. Het probleem is echter dat er nu politici en artsen zijn die een echte anti-campagne voeren, zelfs tegen matig wijnverbruik.”

Tegelijk vindt hij dat de wijnindustrie grote sprongen heeft gemaakt. Zelfs nieuwe consumenten worden ‘beter’: “Zo herinner ik me dat jaren geleden in Chinezen mijn Mas La Plana gemixt met Seven Up dronken. Een praktijk die er nu gelukkig nagenoeg verdwenen is.”

Klimaat dé wijnuitdaging

Maar het leeuwendeel van zijn speech focuste op de opwarming van de aarde en de zware consequenties hiervan op de wijnmakerij: “Climate change is the biggest challenge for the whole of mankind and the survival of certain wine regions depends on their ability to adapt.”

Deze klimaatverandering betekent concreet o.a. dat wijnproducenten - via andere onderstokken, nieuwe druivenklonen, hoger gelegen koelere locaties en een aangepast management van het bladerdek - snel naar nieuwe middelen moeten zoeken om het rijpingsproces van de trossen te vertragen. Maar eveneens dat nieuwe gebieden ‘ideaal’ worden voor de wijnbouw, zoals Engeland.

De symptomen zijn nu reeds duidelijk volgens Torres. Hij wees o.a. op het fenomeen dat het tijdens de lunch 37°C was in Bordeaux, medio juni. “Niemand die ik hier sprak had dit ooit al ervaren” dixit Torres, die eraan toevoegde: “In de nu ruim halve eeuw dat ik actief ben in de wijnbouw heb ik nog nooit zo’n rampzalige late voorjaarsvorst meegemaakt in Spanje als degene waarmee we dit jaar geconfronteerd werden. We verloren er circa 20% van onze oogst door. In Chili, waar ik ook produceer, verloren we zelfs een volledige oogst door zware bosbranden. Maar ik ben er zeker van dat Moeder Natuur steeds meer van deze extremen zal laten zien. (…) Het op alle mogelijke manieren reduceren van onze CO2-uitstoot wordt dé challenge, ook voor wijnbouwers, zelfs al maken we nu over de gehele wereld kwalitatievere wijnen dan vroeger.”

Zo experimenteert Torres momenteel met een systeem om reeds tijdens het gistingsproces de CO2 op te vangen, zodat het niet in de atmosfeer terechtkomt.

Zijn conclusie: “Duurzaam werken zal ons geen fles wijn meer laten verkopen, maar we zijn het verplicht aan onze planeet.”

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 26 mei 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Brexit-koorts stijgt in wijnkringen

BrexitDe nervositeit rond Brexit neemt toe onder wijnproducenten- en exporteurs. De negatieve impact voor de Europese wijnindustrie door een voortdurende tarievenoorlog blijkt voor velen immers een gevreesd scenario.

Op een recent seminarie, georganiseerd tijdens de London Wine Fair, werd dan ook getracht alle neuzen in dezelfde richting te krijgen. En het toverwoord luidt: lobbyen.

Want ook al wacht ons op politiek vlak waarschijnlijk een slopende veldslag tussen het Verenigd Koninkrijk en continentaal Europa, lopen de belangen van de wijnhandel in Groot-Brittannië en hun Europese confraters heel parallel.

We mogen bijvoorbeeld niet vergeten dat het Verenigd Koninkrijk momenteel de tweede grootste markt ter wereld is qua wijnimport, zowel qua waarde als qua volume. Het VK voerde vorig jaar circa 1,8 miljard flessen in, goed voor een omzetcijfer van 3,2 miljoen euro.

Verder bestaat er economisch een haast perfect evenwicht tussen enerzijds de waarde van door de EU richting het VK geïmporteerde wijn, en anderzijds de export van Britse spirits richting het continent. Een argument dat de WSTA (Wine and Spirit Trade Association, de belangenorganisatie in het VK) al meerdere keren op tafel heeft gelegd bij de Britse regering: in de markt van wijn en distillaten zou in de komende deal een status-quo moeten nagestreefd worden. Of: er mag niets veranderen, zo luidt de strategie.

Wedden op twee paarden

Een standpunt dat wel unaniem door de deelnemers – Britse én continentale Europeanen uit de wijnbusiness en hun belangengroepen zoals Spirits Europe of het CEEV – werd gedeeld, maar dat in zekere zin utopisch lijkt. Want een zachte Brexit-overgang, met een lange aanpassingsperiode voor de bedrijven aan de nieuwe set reglementeringen, wordt steeds minder waarschijnlijk.

Toch was de teneur tijdens het seminarie duidelijk: we moeten als wijnprofessionelen uit één mond spreken. En langs welke kant van het kanaal ook bij de respectievelijke regeringen lobbyen voor een status-quo in de wijnhandel, dus zonder extra of extreme tarieven en invoerdrempels, bovendien met een voldoende lange overgangsperiode.

Een boodschap die vooral goed ontvangen wordt in Frankrijk en waar o.a. Jean-Marie Barillère, voorzitter van het CNIV (Comité National des Interprofessions des vins d’appellations d’origine), zich 100% achter schaart.

Maar Britten zouden geen Britten zijn als ze ondertussen niet op twee paarden wedden of alles laten afhangen van de Europese loyauteit in de sector. De WSTA wil daarom ook versneld nieuwe markten en allianties aanboren.

Met name de Britse regering moet de vrijhandel bevorderen met wijnproducerende landen die géén lid zijn van de Europese Unie. Er zou vooral een ‘modern wijncontract’ moeten onderhandeld worden met leden uit de World Wine Trade Group, waarvan de VS, Zuid-Afrika, Chili, Argentinië, Nieuw-Zeeland en Canada deel uit maken.

Op die manier wil Groot-Brittannië niet alleen de export van de eigen wijnproductie garanderen, maar in de toekomst ook uitgroeien tot dé commerciële draaischijf voor wijn uit de Nieuwe-Wereld die ‘tariefloos’ op Britse bodem aankomt, en dan van daaruit richting de Europese Unie wordt geëxporteerd.

En zo blijft dan het VK voor decennia dé hoofdrolspeler in de Europese wijnhandel, Brexit of geen Brexit.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 28 april 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Smurfwijn focust nu op Uncle Sam

Eerst was blauwe wijn voor velen een 'sensatie', vervolgens zeker een hype, maar naarmate steeds meer critici dit smurfenwijntype kapot schreven en zelfs ook wetgevers – zoals in Spanje – blauwe cuvées verboden om zich nog langer als 'wijn' te presenteren, doofde het succes ervan in Europa uit.

Nadat de firma de Europese kritiek probeerde te pareren en juridisch opgesmukt terug op de markt kwam, leek de lucht al uit deze hype gestroomd.

Test het maar eens uit in onze Belgische horeca: nergens zal er een blauwe wijn op de kaart staan, zelfs niet in trendy bars. Want ook al houdt de producent bij hoog en laag vast aan het 'natuurlijke en organische' karakter van deze cuvée, blijft het toch een feit dat de kleur niet exclusief van de druivenpel komt, maar door toevoeging van een plant-gebaseerd ingrediënt, en dat de wijn zelf een mix is van rood en wit.

Heiligschennis in zuivere wijntermen.

Einde verhaal?

Maar Gik, het van origine Spaanse moederbedrijf dat - laten we dit niet vergeten! - deze blauwe wijn toch met het nodige succes in 25 landen lanceerde, richt nu de pijlen op een misschien inderdaad veel lucratievere markt dan de Europese unie, namelijk: de Verenigde Staten.

De laatste dagen kunnen Amerikanen – ik zie de enthousiaste beau monde van Los Angeles, NYC en San Francisco al in de rijt staan voor deze laatste trend – immers inloggen op de site https://bluewine.us/ om pre-orders te plaatsen voor de Turquoise wijn.

Zij zullen daar $16 per individuele fles, of $124 per karton, moeten neertellen. Alhoewel er nu ook volop reclame gemaakt wordt voor een set van 3 flessen tegen $36, inclusief free shipping.

Ik heb geen kristallen bol, maar ik voorspel dat na een enorme hype die in de VS 1 à 2 jaar duurt, we daarna niets meer zullen horen van deze vloeibare 'smurf'. Eenvoudigweg omdat de (Amerikaanse) nieuwlichters dan weer in de ban zijn van the next big thing, terwijl de echte wijnliefhebber dit soort producten liever niet in zijn/haar glas ontmoet wegens niet authentiek genoeg.

Het was 'mooi' zolang het duurde.

Frank Van der Auwera

Onze blogs

Meer