Home Markten Live Netto Sabato

Europees wijnbeleid

Geplaatst op 28 april 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Smurfwijn focust nu op Uncle Sam

Eerst was blauwe wijn voor velen een 'sensatie', vervolgens zeker een hype, maar naarmate steeds meer critici dit smurfenwijntype kapot schreven en zelfs ook wetgevers – zoals in Spanje – blauwe cuvées verboden om zich nog langer als 'wijn' te presenteren, doofde het succes ervan in Europa uit.

Nadat de firma de Europese kritiek probeerde te pareren en juridisch opgesmukt terug op de markt kwam, leek de lucht al uit deze hype gestroomd.

Test het maar eens uit in onze Belgische horeca: nergens zal er een blauwe wijn op de kaart staan, zelfs niet in trendy bars. Want ook al houdt de producent bij hoog en laag vast aan het 'natuurlijke en organische' karakter van deze cuvée, blijft het toch een feit dat de kleur niet exclusief van de druivenpel komt, maar door toevoeging van een plant-gebaseerd ingrediënt, en dat de wijn zelf een mix is van rood en wit.

Heiligschennis in zuivere wijntermen.

Einde verhaal?

Maar Gik, het van origine Spaanse moederbedrijf dat - laten we dit niet vergeten! - deze blauwe wijn toch met het nodige succes in 25 landen lanceerde, richt nu de pijlen op een misschien inderdaad veel lucratievere markt dan de Europese unie, namelijk: de Verenigde Staten.

De laatste dagen kunnen Amerikanen – ik zie de enthousiaste beau monde van Los Angeles, NYC en San Francisco al in de rijt staan voor deze laatste trend – immers inloggen op de site https://bluewine.us/ om pre-orders te plaatsen voor de Turquoise wijn.

Zij zullen daar $16 per individuele fles, of $124 per karton, moeten neertellen. Alhoewel er nu ook volop reclame gemaakt wordt voor een set van 3 flessen tegen $36, inclusief free shipping.

Ik heb geen kristallen bol, maar ik voorspel dat na een enorme hype die in de VS 1 à 2 jaar duurt, we daarna niets meer zullen horen van deze vloeibare 'smurf'. Eenvoudigweg omdat de (Amerikaanse) nieuwlichters dan weer in de ban zijn van the next big thing, terwijl de echte wijnliefhebber dit soort producten liever niet in zijn/haar glas ontmoet wegens niet authentiek genoeg.

Het was 'mooi' zolang het duurde.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 17 april 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Zijn druivenplukkers de moderne slaven?

PlukkersIn een aantal Amerikaanse publicaties (waaronder Forbes en The New York Times) wordt er de laatste weken – uiteraard ondergesneeuwd door het politieke wereldnieuws rond Turkije, Noord-Korea, Syrië,... - zeer negatief geschreven over de jaarlijkse wijnoogst. De reden: volgens de auteurs is er in veel wijnstreken systematisch sprake van slavenarbeid, die vooral vrouwen en immigranten treft.

Wie dan meteen denkt aan derdewereldlanden of wijnlanden-in-opkomst, heeft het mis, want blijkbaar zijn deze misbruiken een globaal probleem. Zo is er sprake van (onderbetaalde) Pakistani die mee plukken in Toscane, Vanuatu-eilanders die als goedkope krachten in de Nieuw-Zeeland aan de slag zijn tot nomaden in de Libanese wijnindustrie. En wie in Sonoma of Napa wandelt, zal er toch geregeld Mexicanen in de wijngaarden aantreffen, waarbij de vraag rijst of deze allemaal wel in een billijk statuut werken. Om nog maar te zwijgen hoe het er actueel in de Chinese of Indische wijnindustrie aan toe gaat.

Tussenpersoon vaak rotte appel

Maar ook de Europeanen hebben boter op hun hoofd. Eén van de voorbeelden die altijd opduikt is Zuid-Italië, waar twee jaar geleden veel commotie ontstond toen een vrouw tijdens de oogst verongelukte. Maar blijkbaar is deze storm gaan liggen, want volgens recente berekeningen worden in Zuid-Italië jaarlijks meer dan 40.000 (Italiaanse) vrouwen ingeschakeld tijdens de pluk, naast migranten en seizoenarbeiders.

Fysiek behoorlijk zware arbeid, maar vooral tegen een hongerloon. In een artikel in The New York Times wordt berekend dat deze goedkope arbeidskrachten dagelijks immers tot 12 uur continu druiven moeten plukken of sorteren , maar daarvoor amper 27 euro per dag ontvangen, nadat tussenpersonen hun loon grotendeels hebben afgeroomd. Geruchten circuleren bovendien dat veel bootvluchtelingen zelfs illegaal ingeschakeld worden en dat de lokale overheden vaak een oogje dichtknijpen.

Dat er nog op grote schaal misbruiken zijn, zal niemand betwisten. Niet alleen in de specifieke wijnbouw trouwens, maar in de hele landbouwsector. Kijk maar naar onze eigen fruitteelt, waar geregeld illegale plukkers werden/worden betrapt.

Het plaatje is natuurlijk iets genuanceerder dan sommige artikels laten uitschijnen. Op de meeste, zeker de kleine familiale, domeinen hanteert men strikte normen voor plukkers, worden deze behoorlijk gehuisvest en betaald. En wordt dit contingent vaak aangevuld met gelegenheidsplukkers – familie, vrienden, kennissen, zelfs klanten -, die de oogst zelfs onbezoldigd als een origineel ‘uitstapje’ en avontuur beschouwen.

Het kernprobleem situeert zich ongetwijfeld bij de tussenschakels. De soms obscure ‘middlemen’ die vaak met het leeuwendeel van de vergoedingen gaan lopen en die weinig scrupules hebben. Aangezien er in sommige regio’s vaak acute schaarste heerst aan tijdelijke handenarbeiders – omdat de oogst zich concentreert op enkele weken en elk domein bijna dezelfde behoefte heeft op hetzelfde moment - zorgen zij voor een snelle oplossing, waarbij door de domeineigenaars weinig of geen vragen worden gesteld.

Of het wettelijk allemaal wel in orde is, is dan immers een minder essentiële vraag als de trossen overrijp hangen of door naderend onweer stukgehageld dreigen te worden.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 10 april 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Laat Europa bordeaux vallen?

BordeauxKurkDat Bordeaux niet langer dé onaantastbare norm- en trendsetter is op wijngebied zoals één of twee generaties geleden, dat weerspiegelen de statistieken al een tijdje.

De signalen zijn inderdaad duidelijk. De primeurcampagnes verlopen al jaren moeizamer, de globale concurrentie is vooral in het betaalbare segment bikkelhard en de meest interessante groeicategorieën van consumenten – de leeftijdsgroep 20 à 30 jaar én vrouwelijke wijndrinkers – moeten écht permanent overtuigd worden dat Bordeaux ook toegankelijke moderne wijnen levert i.p.v. oubollige of overdreven dure cru's.

Heel het media-imago van de Bordelais wordt bovendien bepaald door pakweg 200 grands cru's die vaak megawinsten realiseren, terwijl duizenden kleinschalige domeinen financieel het water aan de lippen hebben staan.

Stabiele export

Maar ondanks al deze pijnpunten, blijkt uit de recente statistieken dat de export van bordeaux vorig jaar nagenoeg stabiel bleef.

Bordeaux exporteerde in 2016 circa 2 miljoen hectoliter wijn (equivalent van 270 miljoen flessen). Daarmee is deze appellatiecluster goed voor 17% van de totale Franse wijnuitvoer qua volume en zelfs 36% qua waarde.

Maar binnen dit op het eerste gezicht nog bevredigend plaatje is er toch sprake van verschuivingen. Zo kalft de impact van bordeauxwijn af op de Europese markten, maar wordt deze daling de laatste jaren wel gecompenseerd door de dorstige Chinezen en Amerikanen.

De Europese Unie is in volume nog amper goed voor 35% van de bordeaux-export (95 miljoen flessen of -10%; in waarde 462 miljoen euro of -16%), terwijl de niet-EU markten 65% voor hun rekening nemen, of omgerekend 176 miljoen flessen (+6%) voor een waarde van 1,3 miljard euro (+3%).

Bordeaux moet het tegenwoordig commercieel vooral hebben van een handvol sleutelmarkten volgens de recente studie van le Conseil Interprofessionnel du Vin de Bordeaux (CIVB).

China Reddende Engel

China is de grootste afzetmarkt sedert 2015, zowel in volume (74 miljoen flessen) als in waarde (322 miljoen euro). Toch kost circa een derde van de naar China uitgevoerde bordeaux minder dan 3 euro/liter (= exportprijs). Hongkong is op zijn beurt vooral de hub voor duurdere kwaliteitscru's, maar staat eveneens op nummer 7 qua volume.

Andere spectaculaire groeier is de VSA staat op de derde plek qua volume, én waarde waarbij het leeuwendeel van de wijnen tussen de 4,5 en 9 euro/liter kost (= exportprijs). Vorig jaar voerden de Amerikanen voor 196 miljoen euro bordeaux in. Vraag is natuurlijk hoe Trump deze stijgende interesse in bordeaux de komende jaren zal beïnvloeden door o.a. extra taksen.

Helemaal anders is het gesteld met de Europese sterkhouder van weleer, het Verenigd Koninkrijk. Het land staat nog steeds op positie 4 op deze exporthitparade, zowel in volume als waarde, maar de markt is wel erg grillig geworden sedert de financiële crisis van 2008/2009. Qua volume boerde het VK immers -10% achteruit en in waarde zelfs -26%. Bovendien is de toekomst heel onzeker nu de Brexit in gang werd gezet.

België boven?

En dan is er België: ondanks onze smurfenschaal vormen we nog steeds een loyale focusmarkt voor Bordeaux, met onze 2de plaats qua volume en 6de plaats in waarde. Daarmee zijn we weer de grootste Europese afzetmarkt qua volume.

Toch brokkelt deze loyaliteit zoals bij al onze Europese partners verder af, want qua volume gingen we 10% achteruit en in waarde 8%.

Ons land importeerde vorig jaar immers circa 190.000 hectoliter of 25 miljoen flessen bordeauxwijn met een marktwaarde rond de 100 miljoen euro. Maar voor het CIVB en andere belangengroepen en promotiediensten wordt het toch boksen tegen de competitie.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 14 januari 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Armworstelen voor de Chinese wijnfan

ChinawijnDat China de 5de belangrijkste wijnmarkt is op wereldniveau – en nog steeds met rode stip stijgend – maakt veel wijnproductielanden en individuele domeinen hypernerveus. Iedereen wil immers een deel van deze groeiende taart, want we mogen niet vergeten dat er tegen 2020 naar schatting zeker 32 miljoen (koopkrachtige) Chinezen bijkomen die wettelijk wijn mogen drinken en dus ongetwijfeld zullen kopen. Een natte droom voor elke wijnmaker- en importeur.

Maar als Europa traditioneel het grootste stuk van deze wijntaart wil opeisen, zullen er toch extra inspanningen nodig zijn. Want de Aussies liggen al jaren op de loer en kunnen ondertussen schitterende exportcijfers voorleggen richting Mainland China, ten koste vooral van de Franse wijnindustrie.

Waar tot enkele jaren geleden de dure Franse cru’s uit met name Bordeaux en Bourgogne de goed bij kas zittende Chinese wijnkopers fascineerde, is deze ‘mood’ omgedraaid. Tijdens de primeurronde in Bordeaux voor de grands crus classés hebben de Chinezen de laatste oogsten hun kat gestuurd. Of hun eerdere bestellingen geannuleerd. Zelfs de nouveaux riches in China hebben in het snuitje dat de prijskaartjes van bepaalde Franse cultwijnen buiten proportie zijn.

Europa in de tang

En ondertussen zijn er steeds meer kapers op de kust, zeker in het redelijk geprijsde wijnsegment. Ook uit Europa, want Italiaanse bubbels en Spaanse wijnen maken commercieel in China serieuze sprongen, alhoewel het vooral de Australiërs zijn die met het leeuwendeel gaan lopen.

Zo zag de Australische wijnindustrie vorig jaar haar exportaandeel van medium-geprijsde wijnen in China met maar liefst 51% groeien.

Trend die nog eens gestimuleerd wordt door de Chinese overheid, die de tarieven voor Australische wijnimport aan versneld tempo afbouwt via het recente bilaterale vrijhandelsakkoord. Zo zou het tarief voor Aussie-wijnimport in 2018 teruggeschroefd worden tot slechts 2,8%, om in 2019 zelfs tot zero terug te vallen.

Hello Europe, are you listening?

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 10 augustus 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Namaakalcohol maakt 23.000 jobs kapot

DruppelwijnNamaakproducten zijn een grote economische pest. Ook de wereld van wijn & distillaten is niet immuun voor het fenomeen. De impact is zelfs veel zwaarder dan velen vermoeden.

Volgens een recent rapport van EUIPO, het Bureau voor Intellectuele Eigendom van de Europese Unie, kosten imitatieproducten jaarlijks Europese bedrijven 1,3 miljard euro aan inkomstenverlies.

Of anders berekend: zeker 4,4% van de wettelijke verkopen van alcoholische dranken plus 2,3% van de officiële wijnverkoop gaan elk jaar verloren door de namaakalcohol die op de markt komt.

Bij dit directe verlies qua verkoop in de Europese handel dient dan nog eens de 1,2 miljard euro ‘publiek’ verlies geteld, namelijk de niet-geïncasseerde BTW, accijnzen, sociale zekerheidsbijdragen of verloren belastingen op de winsten van de reguliere drankenhandel.

Spanje grote verliezer

Maar daarmee is de namaakpil nog niet geslikt. Buiten deze 2,5 miljard financieel verlies, is de vervalsingssector ook verantwoordelijk voor serieus jobverlies. De rapporteurs van EUIPO schatten immers dat er in de sector van wijn & distillaten zo direct 4.800 directe arbeidsplaatsen verloren gaan, plus nog eens 18.500 indirecte jobs, waarvan de helft in de landbouw en voedingsindustrie.

Niet elk land in de Europese unie wordt echter even zwaar getroffen door deze vervalsers.

Met grote voorsprong is Spanje de grote verliezer van deze namaakindustrie op alcoholgebied. Daar verliezen de betrokken ondernemingen per jaar 263 miljoen euro aan namaak, terwijl de Spaanse Schatkist nog eens 90 miljoen euro ziet verdampen aan verloren accijnzen.

Maar ook andere landen verliezen aan vervalsers. De bedragen in Italië (162 miljoen euro businessverlies, 18 miljoen euro belastingverlies), Duitsland (140 miljoen euro verlies, 65 miljoen euro belastingverlies), Frankrijk (136 miljoen euro verlies, 100 miljoen euro belastingverlies) of het Verenigd Koninkrijk (87 miljoen euro verlies, 197 miljoen euro belastingverlies) tikken eveneens aardig aan op jaarbasis.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 30 juni 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Flest Brexit ook de wijnverkoop, deel 2?

VlaggenGisteren zagen we dat uitstap van het Verenigd Koninkrijk uit de Europese Unie ook een zware hypotheek kan leggen op de wijnverkoop- en prijzen. (lees: Flest Brexit ook de wijnverkoop, deel 1?). Of wordt de soep uiteindelijk toch niet zo heet gegeten?

De besproken risico's - tariefverhogingen, hogere wijnprijzen door een zwalpend pond, overstap naar niet-Europese wijnen, minder Britse interesse in de primeurverkoop - zijn natuurlijk ook relatief.

Waarschijnlijk wordt het V.K. na Brexit straks lid van de Europese Economische Ruimte en de Europese Vrijhandelsassociatie, waardoor er misschien amper (of geen) sprake zal zijn van tariefverhogingen voor wijn. Of er een akkoord uit de bus komt zoals de E.U. en Georgië in 2013 tekenden, waardoor de import van Georgische wijn in Europa& tariefvrij werd gemaakt, is natuurlijk niet zeker. Veel van de 27 resterende E.U.-landen gunnen het V.K. als ex-lid niet de krenten uit de pap.

Voorwaarde is eveneens dat de uitstap-onderhandelingen voldoende snel gevoerd worden, binnen het tijdsbestek van de voorziene 2 jaar, want anders wordt het worst-case scenario inzake tariefverhogingen (zie column gisteren) misschien wel voor jaren een realiteit.

Natuurlijk hangt ook veel af van de onderlinge wisselkoers £/euro. Als die op termijn niet structureel wijzigt, wordt de aankoop en invoer van Europese wijn evenmin spectaculair duurder voor het Verenigd Koninkrijk.

En zelfs als de Britten massaal de laatste primeuroogst uit Bordeaux links laten liggen wegens dalende koopkracht, zullen de ‘négoce’ en lokale kasteeleigenaars er geen fles minder om verkopen. Want in de Bordelaise vitrine ligt nu het gehypte, beresterke millésime 2015 dat volgens veel commentatoren zelfs legendarisch is. Internationale kopers zat dus waarschijnlijk, zeker als de dollar en/of Yen profiteert van de slapte van de sterling.

In wijnkringen heerst in het V.K. desondanks de nodige nervositeit over de toekomst van de sector, zeker ook omdat een twijfelende consument de knip op de beurs kan houden, zelfs als er objectief niets dramatisch verandert. Geen wonder dat in een recent survey bij de leden van de Wine & Spirit Trade Association, de wijnberoepsvereniging in het V.K., bijna 100% koos voor de ‘remain-optie’.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 29 juni 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Flest Brexit ook de wijnverkoop, deel 1?

PondeuroDe kans dat u al een kater hebt door alle reportages, analyses en voorspellingen rond Brexit is reëel, maar we doen er nog een schepje bovenop. Of correcter: een slokje, want wat is het potentieel impact van deze uitstap op de wijnbusiness?

We mogen immers niet vergeten dat de Britten - en vooral de Engelsen - slokoppen zijn qua Europese wijnimport en vooral ook het succes van klassieke appellaties zoals Bordeaux of Champagne mee sterk bepalen. Want het Verenigd Koninkrijk telt naar schatting zo'n 30 miljoen wijndrinkers. Het gaat daarbij om een flink importvolume, aangezien de ‘Britten’ jaarlijks immers ruim 354 miljoen liter in de E.U. geproduceerde wijn kopen.

Brexit kan voor de wijnwereld een slechte zaak worden en wel om drie redenen.

Minder Europees drinken

Eén: invoerrechten. Een uitstap uit de E.U. kan leiden tot taksverhogingen op alle van het continent ingevoerde wijnen, met een remmend effect op de verkoop en/of een versnelde substitutie richting Nieuwe Wereld-producten.

Zo'n worst-case scenario van stijgende tarieven werd reeds in 2013 uitgetekend door Gavin Thomson & Daniel Harari in hun rapport voor de ‘House of Commons Library’: “Because the UK has negotiated as part of the EU at the World Trade Organisation (WTO), it is likely that it would inherit the EU's tariff regime at the time of leaving, meaning, at least initially, higher prices would be faced by consumers buying imports from the EU and those countries with which the EU has trade agreements. Without any change, a 32% tariff would be levied on imports of wine, for instance.”

Twee: hoe meer waarde het Britse pond verliest, hoe minder de gemiddelde Brit ook de duurder wordende E.U.-wijnen uit de rekken zal plukken. In een markt die sterk gedomineerd wordt door de grootdistributie en haar soms zeer scherp discountbeleid - denk maar aan de jaarlijkse champagne-oorlog in het Verenigd Koninkrijk -, zullen veel consumenten dus naar lagere kwaliteit grijpen. Of omdat de economie het slechter doet, minder uitgeven aan wijn. Of opnieuw veel meer Nieuwe Wereld-wijn kopen, wijn die nu al soms financieel aantrekkelijker is geworden. Zo was de wisselkoers van de Kaapse wijn tussen 2013 en 2016 veel voordeliger geworden voor de Pond-kopers. In 2013 schommelde de koers rond 14 Rand voor 1 Pond, maar de laatste maanden kregen de Britten voor hun Sterling gemiddeld 24 Rand. Of: de Rand was circa 40% goedkoper dan drie jaar geleden, tot natuurlijk het Brexit-effect begon te spelen.

Drie: Is dit het einde van de Primeur-rage voor veel Britse wijnfans? Want alhoewel Aziatische en Amerikaanse kopers de laatste jaren het primeursgebeuren kleuren, blijven ‘the Brits’ toch heel belangrijke spelers. Met een wankele munt, een dreigende recessie en bovendien een financiële sector die gegarandeerd een periode van instabiliteit zal doormaken, zullen echter weinig Britten geneigd zijn de komende jaren serieus te investeren in de ‘fine wines’ of ‘primeurs’ uit de Bordelais.

Frank Van der Auwera

Lees morgen: Flest Brexit ook de wijnverkoop, deel 2?

Geplaatst op 26 mei 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Tachtig jaar jong/oud

In tegenstelling met wat sommige koppigaards beweren, zijn Franse appellations geen door Mozes van de berg Sinai meegebrachte kleitabletten, die voor eeuwig & altijd de waarheid en spelregels inzake de ideale wijncultuur bevatten. Er zit namelijk continu beweging in.

En vooral: als we terugblikken naar de beginjaren van het A.O.C.-systeem (appellation d’origine contrôlée) kunnen we meteen ook veel leren hoe grondig de markt veranderd is. Qua voorkeuren, selectiecriteria, stijlen en smaken.

De 75 pioniers

Want in deze Meimaand vieren we immers de tachtigste verjaardag van circa 75 appellaties die in 1936 in Frankrijk werden toegekend.

Het wettelijk kader voor dit uiteindelijk toch zeer lucratieve klassement waarvan veel domeinen nu nog gulzig profiteren, werd reeds in 1935 gestemd in een poging om productfraude in te dijken, maar pas het jaar daarop toegepast in de wijnindustrie.

De allereersten die zo officieel werden bekrachtigd waren overigens Arbois, Cassis, Châteauneuf-du-Pape, Tavel en Monbazillac. Op zich al een bizar lijstje waarin anno 2016 minstens een tweetal nog op de reservelijst zouden staan.

In de loop van datzelfde sleuteljaar 1936 werden nog zo’n 70 streken/regio’s eveneens erkend en gepromoveerd tot pionier-appellaties.

Zoet en Bordeaux

Wat direct opvalt als we snel deze 75 erkenningen overlopen: blijkbaar waren zoete wijnen en wijnstreken toen stukken populairder dan nu. Zelfs in de Languedoc, waar de overheid slechts drie districten erkende (!), draaide heel het toenmalige verhaal rond de zoete vin doux naturel Banyuls, Frontignan en Muscat de Frontignan.

Een tweede basistrend: Bordeaux en Bourgogne waren toen heer en meester in de ogen van de officiële keurders. Op het lijstje met A.O.C.’s anno 1936 prijken immers maar liefst 25 Bordelaise subregio’s – één op de drie nota bene! – en 22 Bourgondische. Ook de wijnkaarten- en kelders weerspiegelden toen hun quasi-monopolie.

Misschien dat de dominantie van Bordeaux ook kan verklaard worden door het feit dat de toenmalige voorzitter van het Comité National des Appellations d'Origine des Vins et Eaux-de-vie – dat later overvloeide in het I.N.A.O., Institut national des appellations d’origine – ene Joseph Capus was, een senator van de Gironde. Een vleugje nepotisme en burenliefde is nooit weg in deze branche.

Ondertussen is er gelukkig wel veel veranderd en telt het A.O.C.-systeem zo’n 350 erkende appellaties, geografisch al veel billijker verspreid over het ganse Franse territorium. Appellaties die zich nu zoetjesaan onder druk van de Europese regelneven allemaal herdoopt hebben tot A.O.P.’s (appellation d'origine protégée).

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 11 april 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Wijn als verplicht schoolvak

ItalieWIjnTerwijl momenteel het kruim van onze Belgisch-Italiaanse wijnimporteurs op de beurs Vinitaly vertoeft in de hoop er kersverse ontdekkingen te doen of hun commerciële contacten te pamperen, buigen de Italiaanse parlementariërs zich de komende weken over een toch opmerkelijk wetsvoorstel.

Senator Dario Stefano presenteerde recent immers op een persconferentie zijn voorstel om straks de kennis van de Italiaanse wijncultuur/geschiedenis als een verplicht vak op te nemen in het schoolse curriculum. En dat voor leerlingen vanaf de leeftijd van zes jaar tot de hogere graden.

Zijn argumentatie? “Er is geen periode in onze geschiedenis van ons land die niet wordt doorkruist door gebeurtenissen die verband houden met druiven of wijn”, zo redeneert deze senator op zijn website. Daarom is hij er rotsvast van overtuigd dat jonge Italianen niet snel genoeg kunnen geconfronteerd/opgevoed worden met deze rijke cultuur. Zeker nu Italië geregeld de grootste producent ter wereld blijkt van wijn, dus meer kennis van deze cultuur die economisch zo belangrijk is, lijkt een maatschappelijke must.

Academische backing

Vooraleer u denkt dat deze senator simpelweg een zuipschuit is: hij wordt academisch geruggensteund door Attilio Scienza, hoogleraar aan de Katholieke Universiteit van het Heilig-Hart. Deze professor onderstreept het belang van onderwijs in de kennis van het savoir-boire. “De voorbije decennia ging de gewoonte verloren dat jongeren van 15 jaar in familiekring wijn dronken. Dat leidde, vooral voor jongens, tot een soms ongecontroleerd drinkgedrag buiten dit familiale kader (…) Het onderwijs ter zake versterkt daarentegen de herinnering dat wijn een cruciaal element vormt in de cultuur van mediterrane volkeren. Dat idee moeten we beter communiceren. Drinken mag namelijk geen pure ‘fysieke’ satisfactiebron vormen, maar vooral ook een culturele. Daarom moeten we het geschiedkundige verhaal achter de wijn (leren) ontdekken. Het overdragen van deze cultuur aan de jongeren op school is een eerste stap in een proces dat verder dient ontwikkeld”.

Misschien toch ook een idee waar de Eurocraten moeten over nadenken, gezien het belang van wijn in onze gemeenschappelijke geschiedenis?

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 12 maart 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Straks charmeoffensief Terre du Midi

Een wijnidentiteit als regio of appellatie, zelfs voor een individueel domein, is goud waard. Zeker in deze wereldmarkt waar het wemelt van tienduizenden cru’s in allerlei prijsvorken. Wijnen die bovendien ook dankzij het web vlotter dan ooit wereldwijd besteld kunnen worden.

Dat het Franse Zuiden al lang worstelt met een dergelijk imagoprobleem, is duidelijk. Wij Belgen/Vlamingen hebben tenminste nog greep op departementen als de Aude, Hérault of Gard, al was het maar omdat we er geregeld als toerist passeren of verblijven.

Maar elders in Europa, en zeker in zo’n cruciale afzetmarkt als de Verenigde Staten, zijn deze regio’s en deelstreken vaak ‘Chinees’.

Koepelnaam voor de consument

Enkele jaren geleden probeerden de wijnbouwers in Zuid-Frankrijk en de bevoegde wijnautoriteiten dit probleem reeds te omzeilen door de creatie van de term ‘Vin du Sud’, die vooral op rugetiketten werd afgedrukt, om zo de hoofdappellatie geografisch beter te situeren.

Maar de belangengroepen van de diverse IGP’s uit deze zuidelijke departement - IGP = Indication Géographique Protégée, de vervangcategorie van de vroegere vin de pays of landwijnen die in veel streken dé commerciële melkkoe bleken – zitten al maanden rond de onderhandelingstafel om zo’n nieuwe, meer heldere, identiteit richting consument vast te pinnen.

Een koepelnaam waarmee zelfs de meest onbelezen consument direct snapt waar deze wijnen wortelen en hun oorsprong vinden. Want termen als Midi-Pyrénées, Comté Tolosan of Tarn blijven vaak een enigma voor internationale drinkers.

Sud of Midi

Maar nu lijkt eindelijk de kogel door de kerk. Consensus is immers gegroeid rond de nieuwe koepelbenaming ‘IGP Terre du Midi’, die straks de Languedoc-departementen Aude, Héraiult en Gard moet overkoepelen. Een eerder voorstel ‘Terre du Sud’ werd uiteindelijk afgeschoten omdat velen het té vaag vonden en geografisch weinig precies.

Mijn reactie is dan direct: hoeveel internationale consumenten hebben straks dan minder last met de term ‘Midi’? Eerlijk gezegd vind ik deze terminologie nog vager dan ‘Sud’, ook al klinkt ze in onze oren fraaier.

De beslissing is echter gevallen en wanneer alle dossiers tijdig ingediend worden vanuit de betrokken regio’s en ook de INAO-ambtenaren snel werken, zou deze benaming al kunnen gelden – en op labels afgedrukt worden – bij de nieuwe oogst 2016.

Maar nu is het echter afwachten of de Franse négoce (gespecialiseerde handelshuizen) deze nieuwe benaming accepteert. En de commerciële bonus ziet van de circa 1,5 miljoen hectoliter IGP-wijnen die voortaan onder één koepelbenaming de consument moeten lokken.

Frank Van der Auwera

Onze blogs

Meer