Home Markten Live Netto Sabato

Frankrijk

Geplaatst op 20 mei 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Wie is de duurste?

WijnflessenDe uiteindelijke prijs van een fles wijn is natuurlijk een kluwen van variabelen, gaande van de startprijs op het domein tot de winkelprijs in onze rekken, nadat alle kosten (winstmarge, transport, ecotaks, accijnzen,…) werden toegevoegd.

Maar interessant is wel om weten: welk productieland is het duurste als het op export van zijn wijn aankomt?

Gebaseerd op de statistieken van 2017 en uitgedrukt in USD per liter gebottelde wijn is het binnen Europa Frankrijk dat deze lijst aanvoert. Beperken we ons tot de ‘Grote Drie’, dan blijkt dat Franse stille wijnen gemiddeld werden uitgevoerd tegen 5,69 USD/liter, op afstand gevolgd door Italië (3,84 USD/liter) en zeker door Spanje (2,30 USD/liter).

Toch is Frankrijk daarmee niet de absolute prijzenkampioen van de wereld, want de gemiddelde Amerikaanse wijn werd in dezelfde referentieperiode zelfs geëxporteerd aan 6,79 USD/liter en ook Nieuw-Zeeland scoort met 5,86 USD/liter hoger.

Nog duidelijker is de afstand tussen de drie Europese giganten als het op bubbels aankomt. Daar overklast Frankrijk met 19,35 USD/liter prijsmatig vele malen de mousserende wijnen uit Italië (4,10 USD/liter) of Spanje (2,69 USD/liter). De factor 'Champagne' speelt hier uiteraard een dominante rol.

Kijken we tenslotte naar de bulkmarkt, dan wordt de internationale rangorde nog eens door elkaar geschud. Duurste in dit segment is Nieuw-Zeelandse bulkwijn met 2,78 USD/liter, verrassend genoeg gevolgd door Argentinië (1,43 USD/liter) en pas dan Frankrijk (1,25 USD/liter) en de Verenigde Staten (1,19 USD/liter). Hier is het uiteraard de factor 'afstand' die deze cijfers voor een stuk kleurt.

Ter vergelijking: Spanje haalt slechts een gemiddelde vrac-prijs van 0,47 USD/liter. Spanje mag zich dus, in alle segmenten, van de drie grote Europese wijnlanden het goedkoopste noemen.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 12 mei 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

And the winner is… Merlot!

DruivenFrankrijk bezit tegenwoordig naar schatting zo’n 806.000 hectare wijngaard.

Kijken we naar de meest aangeplante variëteiten, is de tiercé misschien verrassend. Merlot wint het met lengtes (112.000 hectare) en is misschien nog voorspelbaar, maar de tweede plek voor de witte druif Ugni Blanc (82.000 hectare) is vooral ook te danken aan haar rol in de Cognac-productie. Nummer drie is de zuiderse Grenache (81.000 hectare).  Samen is dit populaire trio goed voor ruim een derde van de totale wijngaardoppervlakte in La Douce France.

Op afstand wordt dit drietal gevolgd door Syrah (64.000 hectare), Chardonnay (51.000 hectare), Cabernet Sauvignon (48.000 hectare), Cabernet Franc (33.000 hectare), Carignan (33.000 hectare), Pinot Noir (32.000 hectare) en Sauvignon Blanc (30. 000). Verrassend is vooral dat Carignan en Cabernet Franc, toch eerder steun- dan solodruiven, méér oppervlakte inpalmen dan de zo immens populaire Sauvignon Blanc of Pinot Noir.

Het Franse wijnareaal getuigt met andere woorden van een grote concentratie, want deze Top Tien vertegenwoordigt grosso modo 70% van de totale aanplant.

Vergeten druiven

Deze dominantie betekent gelukkig niet dat er sprake is van een status quo, want recent werden bijvoorbeeld nog negen ‘nieuwe’ variëteiten officieel goedgekeurd voor aanplant.

Vijf daarvan zijn vergeten en bijna uitgeroeide druivenrassen uit het Zuidwesten en appellaties zoals Gaillac of Fronton: Bouysselet Blanc, Tardif, Verdanel Blanc, Gibert en Noual.

De vier andere behoren tot de familie van de zogeheten ‘resistente’ variëteiten. Het gaat om nieuwe kruisingen tussen Europese en Amerikaanse variëteiten: Vidoc, Artaban, Floréal en Voltis. Hybride rassen die een hoog weerstandsvermogen hebben tegen vooral schimmelziekten zoals meeldauw en oidium, dus in principe het gebruik van pesticiden moeten reduceren.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 28 april 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Franse paradox: Bordeaux uit de Languedoc

GeldRecent belandde de ondertussen beruchte fraudezaak, waarmee heel de bordelaise handel verveeld zit en die als de ‘Affaire Ferrer’ in de annalen gaat, eindelijk bij een tribunaal in Bordeaux.

Bondig samengevat: georkestreerd door het bedrijf ‘Signes de Terres’ en zijn zaakvoerdster Yanka Ferrer transformeerde bulkwijn uit de Languedoc – dankzij gesjoemel met het DAE-transportdocument of Document d’Accompagnement Electronique – jarenlang op miraculeuze wijze tot AOC Bordeaux.

Ga en vermenigvuldig u!

Een fraudedossier dat qua volume op het eerste gezicht niet meteen sensationeel lijkt, want de Franse douanediensten konden tot nu toe maar 4.232 hectoliter als frauduleus traceren.

Maar financieel bleek de hele operatie, gespreid over 23 transporten in de periode januari 2012-juni 2014, wel bijzonder lucratief.

Het prijsverschil namelijk tussen de Languedocwijn in vrac en de uiteindelijke Bordelaise appellaties, betekende dat het eindproduct qua waarde gemiddeld met een factor 6 van het aankoopbedrag kon vermenigvuldigd worden.

De winst hing natuurlijk af van het ‘prestige’ van de appellatie waarmee werd geknoeid. Waar een ‘vin de France’ uit het zuiden die plots omgedoopt werd tot een vrij eenvoudige Bordeaux Supérieur 2013 ‘slechts’ een meerwaarde van +34% opbracht, kon het papieren gesjoemel voor een nep-Saint-Julien 2011 zelfs klimmen tot een factor x20 van de oorspronkelijke aankoopprijs in bulk.

Andere voorbeelden: winst met een coëfficiënt x15 als het om een rode Languedoc-wijn ging die tot Pauillac 2011 werd opgekrikt, x10 voor een ‘vin de France 2011’ die geëtiketteerd werd als een Pauillac 2010 of x8 voor dezelfde bulkwijn die plots een Margaux 2010-label kreeg opgeplakt.

Flinke buit

Resultaat van heel deze carrousel?

De nep-Bordeaux met zuiderse wortels werd doorverkocht aan négociants in de Dordogne en Gironde en bracht naar schatting van de inspecteurs een dikke 3 miljoen euro op. Volgens het huidige onderzoek zou echter niemand van deze handelaars, noch hun agenten en verdelers, een rol spelen in dit fraudedossier.

Dat zoveel, vaak ervaren, handelaars met open ogen in deze commerciële val liepen, is in zekere zin logisch. De fraudeurs boden de wijnen immers niet tegen onmogelijke stuntprijzen aan zoals bij veel gelijkaardige sjoemeldossier het geval is, maar eerder aan officiële marktprijzen.

Zoals een anonieme getuige in de Franse media verklaarde: “Als iemand u straks een Rolex aanbiedt voor 100 euro, gaan er meteen alarmbelletjes rinkelen en twijfelt u direct aan de authenticiteit van dit product. Maar als dezelfde horloge tegen de quasi-normale marktprijs wordt aangeboden, zal u zich minder of geen zorgen maken.”

Dat de beschuldigde zaakvoerdster Yanka Ferrer eind juli 2014 ‘toevallig’ de diefstal aangaf van de archieven van haar bedrijf ‘Signes de Terres’ vergemakkelijkt natuurlijk niet de ontwarring van deze fraudezaak.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 22 april 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Bubbeloorlog op komst?

ChampagneglazenIn Frankrijk is het Syndicat général des Vignerons de la Champagne (SGV) in aanvalsmode tegen de grootdistributie

Het verwijt: supermarktketens gebruiken champagne te frequent als een puur lokproduct om klanten van de concurrentie in te pikken, met voor de consument natuurlijk soms zeer aantrekkelijke prijzen. Maar met nefaste gevolgen voor de kleinschaliger werkende récoltants-manipulants.

Ook in onze Belgische grootdistributie duiken zulke spectaculaire kortingen geregeld op, vooral tijdens de eindejaarsperiode: “1 fles kopen, 2de fles gratis”, “2 kopen = 1 gratis” of zelfs champagnes die onder de 10 euro in de rekken liggen.

Valse perceptie

Het syndicaat mobiliseert nu haar leden om deze praktijken te ontmoedigen, omdat ze volgens hen de kwaliteitsperceptie van champagne degraderen. Want zelfs als blijkt dat de meeste promotiecampagnes hoofdzakelijk rond populaire basismerken draaien, krijgen de onafhankelijke kleine producenten eveneens af te rekenen met de fall-out van deze campagnes: “Onze klanten vragen dan waarom wij zo ‘duur’ zijn, omdat ze in één of ander warenhuis een champagne aan 8 of 9 euro hebben zien liggen”, aldus Maxime Toubart, president van het SGV.

Het syndicaat plant dan ook diverse acties, voorlopig via het (laten) indienen van amendementen rond de nu in Frankrijk hangende wetgeving op de voeding, waarover nog volop gedebatteerd wordt. Men wil kost wat kost dit soort prijsscherpe commerciële campagnes een (juridische) halt toeroepen en hoopt op steun van andere beschermde appellaties en hun vertegenwoordigers.

Als dit niet lukt, kunnen er echter acties ‘op het terrein’ volgen: “Veel wijnmakers in onze regio zijn op het oorlogspad. Ze willen naar de supermarkt trekken om uitbaters te waarschuwen voor deze praktijken en de gevolgen van deze daden aan de consument uitleggen” zo klinkt het bij de voorzitter van de SGV.

Dat er nu zo negatief gereageerd wordt, is logisch: in amper 10 jaar tijd zag het SGV de bij kleine wijnbouwers geproduceerde flessen champagne dalen met 20 miljoen stuks, omdat de négoce steeds vaker het druivenmateriaal ‘aan de bron’ koopt.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 16 april 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Drie op de tien reeds schroefdop

ScrewcapsQua studies is het een tijdje stil geweest rond de marktstrijd tussen natuurkurk en schroefdop als de ‘ideale’ wijnflessluiting

Maar zopas publiceerde Euromonitor een nieuw onderzoek, waaruit blijkt dat de aluminium schroefdop verder op rukt. De statistieken bestrijken de periode 2012-2016.

Waar het marktaandeel in Europa van deze ‘screwcaps’ in 2012 bijvoorbeeld rond de 26% schommelde, was dit aandeel al geklommen tot circa 30% in 2016. Een groeiritme van +14,5%.

Ook wereldwijd zien we hetzelfde fenomeen. In dezelfde periode bleek het markaandeel globaal ook 29,6% terwijl het groeitempo +13,2% bedroeg. En sinds 2016 is het aandeel waarschijnlijk nog toegenomen en naderen we stilaan 1 op de 3 flessen stille wijn die met een schroefdop worden afgesloten.

Uiteraard is dat munitie voor de betrokken producenten.

Zo voegde de Aluminium Closures Group, die circa 75% van de belangrijkste producenten van schroefdoppen en aanverwante producten overkoepelt, nog wat extra data toe aan dit debat.

Jaarlijks vertegenwoordigden schroefdoppen nu ongeveer 9 miljard wijnflessen (van alle formaten) op een totale wereldwijde verkoop van 30 miljard stuks (2016).

Naast de landen waar de screwcap traditioneel reeds goed ingeburgerd is – denk maar aan Australië, Nieuw-Zeeland, Oostenrijk en geheel Scandinavië – werd de vinnigste groei genoteerd in de Verenigde Staten, Duitsland, het Verenigd Koninkrijk en Nederland.

Te oordelen naar wat er op onze Belgische rekken belandt of we jaarlijks op onzete proeven krijgen, ligt onze wijnhandel hier nog achter. Ik schat dat hooguit 1 op de 5 wijnflessen bij ons ‘geschroefdopt’ wordt. Want zelfs de grote warenhuisketens die zelf miljoenen flessen bottelen, durven het blijkbaar niet aan om deze Belgische bottelingen integraal onder schroefdop aan te bieden.  

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 29 maart 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Bordeaux 2017 in de startblokken

BordeauxIn Bordeaux heeft men het nog altijd niet begrepen: hun primeurcircus, waarbij wijnen tot 2 jaar voor hun levering kunnen gereserveerd worden door de gespecialiseerde handel, is op sterven na dood. 

Althans: de financieel gouden tijden met primeurcampagnes zijn voorbij. Campagnes die, of de oogstkwaliteit nu ‘slecht’/’matig’/’uitstekend’ bleek, toch steeds klimmende prijskaartjes en snel profijt opleverden. Maar ondertussen haakten tienduizenden 'loyale' consumenten en kopers wel af.

Binnenkort, om precies te zijn van zondag 8 april tot donderdag 12 april, lopen desondanks toch weer enkele duizenden ‘proevers’ (handelaars, makelaars, journalisten,...) elkaar voor de voeten om het nieuwe millésime 2017 in zijn nog grotendeels onafgewerkte babyvorm te toetsen. Eerst op uitnodiging van l’Union des Grands Crus de Bordeaux, daarna vooral ook met ‘intieme’ diners en degustaties bij individuele châteaux.

Mea culpa: ik laat het ditmaal aan mij voorbijgaan.

Koopvuur laait op

Gezien deze deadline wordt naar stilaan aloude traditie het koopvuur weer aangewakkerd voor het toch zeer grillige millésime 2017 en geloven een aantal makelaars dat de primeurprijzen andermaal zullen stijgen.

Zoals Dr. Alain Raynaud, président-fondateur van de Grand Cercle des Vins de Bordeaux, een promotie-organisatie die circa 161 domeinen als leden telt. Hij is – alleen al beroepshalve – natuurlijk wel overtuigd van de volgens hem ‘formidabele’ kwaliteit van de jaargang 2017, die hij beschouwt als een trilogie met de oogsten 2015 en 2016, vol “de très bonnes surprises”.

Zelfs rekening houdend met de toch zeer moeilijke omstandigheden waarin de oogst 2017 werd gemaakt (vooral door de voorjaarsvorst) en de economische context waarin o.a. de nakende Brexit een negatieve rol speelt in de afname van bordeauxwijn, blijft hij optimistisch. Teruggekeerd van een pre-primeur proeverij voor wijnprofessionelen in Londen, klonk hij alsof er geen vuiltje aan de lucht is en iedereen op het millésime 2017 wil springen: “Voor mijn vertrek naar London was ik bang voor een flop, maar ik kom met grote tevredenheid terug. De oogst 2017 wordt hier door handelaars en journalisten net zo interessant bevonden als de 2015 en 2016.” Misschien dat de race naar cru's zich nu vooral zal focussen op een beperkter aantal domeinen, maar dat het weer een positieve campagne wordt, daaraan twijfelt blijkbaar niemand van het kaliber van Raynaud.

Afspraak binnen een maand, als primeurprijzen en professionelen elkaar ontmoet hebben, want ik vrees dat dit toch weer een schoolvoorbeeld van ‘fluiten in het donker’ is. Britse kopers alleen zullen de primeurcampagne voor Bordeaux 2017 niet redden als de Aziatische kopers niet volgen. Want bij primeurs geldt het credo 'follow the money...' en dat zit nu toch vooral in het Aziatische continent.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 24 maart 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Abracadabra met de origine

LabelsDat het vaak niet botert tussen wijnmakers en de grootdistributie is al lang geweten. Niet alleen vechten die de soms krappe marges aan die ze voor hun producten betaald krijgen bij ketens of aankoopcentrales, maar soms draait de wrevel ook om wat er op de etiketten staat vermeld. En als ‘oneerlijke concurrentie’ kan gezien worden.

Vooral in een productieland als Frankrijk worden wijnbouwers continu met zo’n dossiers geconfronteerd. Recent legde het Syndicat des Vignerons du Gard bijvoorbeeld een nieuwe klacht neer wegens papieren wijnfraude bij het keten Intermarché.

Vertegenwoordigers van het syndicaat ontdekten namelijk roséwijnen van het merk ‘La Carafe’ van producent JeanJean die gelabeld in de rekken staan als Spaanse Grenache. Maar toen ze betaalden en hun kassaticket kregen, was dezelfde wijn plots hokus pokus van origine veranderd en werd hij vermeld als IGP d’Oc, dus streekwijn uit Pays D’Oc.

Geen fait divers voor de wijnbouwers van de Gard, want ze vinden dat de rechters te makkelijk met twee maten en twee gewichten oordelen als het om etikettenverwarring gaat: de betrokken/verdachte wijnbouwers worden meestal direct gearresteerd en 48 uur in hechtenis genomen, terwijl er bij fraudedossiers die met de ‘négoce’ (groothandel- en makelaars) te maken hebben, meestal zelfs geen enquête wordt geopend.

Zo sluimeren er naar verluidt al maanden dergelijke dossiers bij de procureurs van Montpellier en Toulouse zonder dat het onderzoek serieus werd opgestart.

Een déjà-vu?

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 21 maart 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Belgen blijven bubbelen

ChampagneDe jaren na de financiële crisis van 2008-2009 leek het er even op of de liefde voor de Belg en zijn/haar champagne was definitief bekoeld.

De sector zelf zorgde voor een verdere afbrokkeling van het imago door de toenmalige overschotten aan dumpingprijzen op de markt te gooien, zodat we plots champagnes onder de 10 euro in de supermarktrekken zagen liggen, of ‘2 Kopen, 1 gratis’-acties van merkchampagnes. Cava en Prosecco hapten op hun beurt delen uit de krimpende markt weg.

Bruisend herstel

Maar anno 2018 kan het Informatiebureau voor de Champagne in de Benelux weer de loftrompet blazen.

De flessenverzending naar België groeiden vorig jaar immers met +8;9% qua volume en zelfs 10,4% in waarde. In 2017 voerden we officieel 9.075.000 flessen in, waarmee we als nummer 6 prijken op de wereldwijde champagnehitparade.

Officieel, want zoals iedereen weet importeren we jaarlijks nog enkele miljoenen flessen rechtstreeks ‘voor eigen gebruik’. Betrouwbare ramingen zijn er niet, want de schattingen lopen uiteen van 3 miljoen tot 9 miljoen stuks. Sommige dagen zien we inderdaad méér wagens met Belgische nummerplaten in de straten van Ay, Epernay of Reims, dan Franse...

Grosso modo zitten we na ongeveer 10 jaar dus ongeveer terug op onze champagnedorst van voor de financiële en economische crisis.

Prijszetting versus kwaliteit

Deze renaissance van champagne merken we trouwens ook in onze horeca. Bij het aperitief horen we tegenwoordig de sommelier in de helft van onze bezoeken opnieuw een ‘coupe’ huischampagne suggereren, op afstand gevolgd door gin-tonic, Prosecco en Cava.

Vooral deze laatste bubbeldrank lijkt nu te lijden onder een verslechterd imago en verminderde populariteit in onze horeca. Niet zozeer wegens de dalende kwaliteit, maar vooral door de soms dwaze prijszetting.

De consument beseft immers maar al te goed dat er momenteel Cava’s in de warenhuisrekken liggen van amper 6 euro. Waarom zouden ze dan 6 euro (of meer) neertellen voor een vaak banaal glas Spaanse bubbels?

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 26 februari 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Steeds meer wijnboeren proberen bio

HandDruivenLos van de discussie over ‘betere’ kwaliteit, kunnen we niet naast de statistieken kijken: de biologische wijncultuur wint aan populariteit in Frankrijk.

Vorig jaar bijvoorbeeld begonnen er 649 Franse wijnbouwers met een conversieproces richting bio, tegen 467 in 2016. Deze nieuwkomers werkten vooral in Occitanië, Nouvelle-Aquitaine, Provence-Alpes Côte d’Azur en wat Le Grand Est wordt genoemd.

Concreet betekent dit dat er einde 2017 officieel 5.074 wijnbouwers deze productiemethodes volgden, of nastreefden. Omgerekend betekent dit +14,5% méér dan in 2016.

Drie landen goed voor driekwart

Tijdens de recente wijnbeurs Millésime Bio werden er ook andere cijfers gelost die deze bio-trend bevestigen.

Zo verdrievoudigde de oppervlakte biologisch bewerkt wijngaard in Frankrijk in amper tien jaar tijd, om eind 2016 af te tikken op ruim 70.740 hectare wijngaard. Qua volume geproduceerde wijn waren deze biologische cuvées in 2016 reeds goed voor 1,82 miljoen hectoliter die op de Franse markt werden gezet.

En blijkbaar volgen de consumenten ook deze trend, want in datzelfde referentiejaar kochten de Fransen voor 792 miljoen euro biowijnen. Vooral de groeisnelheid is enorm: in de voorbije twaalf jaar, gerekend tot eind 2016, verviervoudigde de Franse bio-wijnmarkt in waarde.

Toch een nuance: wie denkt dat deze biologische wijnbouw een Europese, of zelfs globale, beweging is die in alle productielanden even populair blijkt, zal merken dat ook op dat vlak sprake is van concentratie. Gebaseerd op de cijfers uit 2016 blijkt immers dat driekwart van de bio-wijngaarden wereldwijd een kwestie zijn van de drie gratiën: Spanje, Italië en Frankrijk.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 15 februari 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Coops willen cool worden

WijnrekkenVooroordelen zijn van alle tijden en het internet met zijn virtuele communities en real-time informatiestroom heeft daarin weinig of geen verandering gebracht.

Zo blijft ook het hardnekkige cliché bestaan dat elke wijncoöperatieve per definitie een anonieme wijnfabriek is. Terwijl steeds meer coops in hun subappellatie net de reddende engelen zijn, dankzij hun investeringen in nieuwe technieken en technologieën, of het inhuren van zogeheten flying winemakers die nieuwe ideeën injecteren in een verroeste of zeker ingedommelde herkomstbenaming. Ook al kunnen we legio voorbeelden aanhalen van coops die wél beantwoorden aan dit cliché, namelijk oubollige wijnen blijven produceren op grootvaders/moeders wijze, op basis van derderangs druivenmateriaal.

Anno 2018 proberen echter een aantal Franse wijncoops, voor de zoveelste keer tussen haakjes, hun imago op te poetsen, ook en vooral door samenwerkingspacten.

200 miljoen flessen per jaar

Dat Franse wijncoöperatieven weer eens een charmecampagne opstarten is logisch, zeker als we ons realiseren dat ze grosso modo de helft van iedere totale jaaroogst in Frankrijk verwerken. Het zijn dus zeker geen figuranten.

Eén van die spelers in Marques & Coop, een koepel van 12 Franse coöperatieven die in een bonte reeks appellaties produceren. Een nieuwe club die maar liefst 4.000 individuele telers/wijnbouwers overspant die samen bijna 30.000 hectare wijngaarden exploiteren. Economisch vertaal: jaarlijks goed voor een productie van 200 miljoen flessen en een omzetcijfer van circa 410 miljoen euro.

Het lijstje leden van deze coöperatieve superclub komt werkelijk uit de vier windstreken van Frankrijk: Celliers des Prince (de enige coop in Châteauneuf-du-Pape), Chassenay d’Arce (Côte des Bar/Champagne), Estandon Vignerons (Provence), Loire Propriétés, Ortas Cave de Rasteau (Rhône-vallei), Sieur d’Arques (Limoux), Les Vignerons de Tutiac (Bordeaux), Agamy (rond Lyon), UDP Saint Emilion (Bordeaux), Union des Vignerons de l’Île de Beauté (Corsica), Vignerons Ardéchois (zuidelijke Rhône-vallei) en Vinovalie (in het Zuidwesten).

Benieuwd of de ‘marken’ en ‘châteaux’ van deze coöperatieven door hun samenwerking straks ook makkelijker in onze rekken en glazen belanden.

Frank Van der Auwera

Onze blogs

Meer