Home Markten Live Netto Sabato

Frankrijk

Geplaatst op 16 september 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

De Hercules van de bio

DruifHet zal misschien veel believers moreel pijn doen, maar de belangrijkste speler in Frankrijk van organische wijnbouw is geen bevlogen individueel domein of steroenoloog met een missie, maar integendeel een goed functionerende coöperatieve organisatie.

Knoop het in uw oren en bestanden: Les Vignerons de la Voie d’Héraclès uit de Gard, gelegen in het oostelijke deel van de Languedoc, blijkt de grootste producent in Frankrijk van organische wijnen. Ook al kent hier waarschijnlijk geen enkele consument, zelfs de kenners, de onderliggende/achterliggende merknaam.

Deze relatieve anonimiteit heeft natuurlijk een commerciële verklaring. Bijna de integrale productie wordt verkocht aan de ‘négoce’, de machtige doorsluishandel die o.a. ook druivenmateriaal verkoopt aan bekende wijnhuizen als Gérard Bertrand en vooral ook richting alle grote supermarktketens.

Héraclès pionierde reeds in 1994 met organische landbouw, maar produceert tegenwoordig ruim 45.000 hectoliter organische wijn, goed voor 5,6 miljoen flessen. Bijna een derde van deze jaarproductie (1,8 miljoen flessen) wordt zelfs zonder enige toevoeging van sulfiet gebotteld.

Deze coop opende eind augustus zelfs onder veel belangstelling een bio-tempel, een spectaculaire wijnkathedraal die inoxkuipen, geïnstalleerd in een halve ellips, met een capaciteit van 130.000 hectoliter bevat. Zelfs architecturaal een huzarenstuk, gebouwd in recordtijd, want de bouwvergunning werd pas in juli 2017 afgeleverd maar medio augustus 2018 werden er zelfs de eerste geplukte druiven afgeleverd.

De site werd bovendien uitgerust met innovatieve technologieën om de efficiëntie, kwaliteit en veiligheid te verbeteren, waaronder kantelbare ontvangstruimtes, een centrifugale decanter voor het continu verkrijgen van gefermenteerde most of een geautomatiseerd pneumatisch ponssysteem. Het project is ook innovatief in zijn ecologisch design. De kelder wordt volledig bedekt met fotovoltaïsche zonnepanelen. Het gebouw wordt gekoeld door vrije koeling, dankzij ventilerende luiken. Regenwater kan worden teruggewonnen voor irrigatie.

Deze wijncoöperatie streeft ook naar een R & D-platform via partnerships om onderzoek aan te gaan met bedrijven die hun prototypen, vinificatietechnieken of oenologische producten willen testen. Deze nieuwe tool vertegenwoordigt een wereldwijde investering van 15,5 miljoen euro, inclusief 5,5 miljoen euro aan subsidies, onder meer vanuit Europa.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 28 augustus 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Bourgogne baas bij de duurste wijnen

RomaneeContiJaarlijks stelt de Nieuw-Zeelandse site Wine-Searcher een hitparade op van de 50 duurste flessen.

En voor de zoveelste keer wordt dit klassement aangevoerd door La Romanée-Conti, met een gemiddelde verkoopprijs van 16.270 euro per fles. Een flinke stijging met maar liefst 25% tegenover de klassering van vorig jaar, waarmee nog eens geïllustreerd wordt dat de speculanten meer dan ooit jagen op ‘grote’ etiketten.

Het Domaine de La Romanée Conti slaagt er bovendien in 7 van haar 8 ‘cuvées’ in deze Top 50 te hijsen. Alleen het huis Leroy doet kwantitatief beter, met maar liefst 12 verschillende flessen in deze hitparade plus een tweede plek met haar Musigny Grand Cru. Fles die gemiddeld 11.970 euro kostte, een spectaculaire klim van 86%.

Het is dus duidelijk dat de duurste etiketten voorlopig gedomineerd worden door de Bourgognes, want maar liefst 2/3 van de 50 laureaten bezit een origine uit de Côte d’Or.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 13 augustus 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Spanjaarden plukken Franse druiven

DruivenKnippenOok al vloeken veel Franse wijnbouwers op de stijgende import van goedkope Spaanse bulkwijn, toch is er één groep ‘Spanjaarden’ die iedereen blijkbaar elk jaar graag ziet afzakken: de Spaanse plukkers

Volgens de meest recente schattingen zullen er straks immers circa 14.000 Spaanse seizoenarbeiders de Franse trossen voor het millésime 2018 helpen oogsten (Bron: la Fédération Agricole de l’Union Générale des Travailleurs UGT FICA).

Het leeuwendeel daarvan - in concreto: naar schatting 10.400 arbeiders of driekwart van het Spaanse legioen - is afkomstig uit Andalusië. 

Dat er in tijden van dalende maar nog steeds hoge werkloosheid in Frankrijk – het werkloosheidspercentage schommelt er momenteel rond 9,2% van de beroepsbevolking – toch nog tijdelijke arbeidskrachten worden ingevoerd, lijkt misschien absurd, maar heeft ook een verklaring.

De niet meteen spectaculaire lonen die deze Spaanse seizoenarbeiders ontvangen voor gelijkaardig werk, liggen namelijk tot minimaal 50% hoger dan in hun thuisland. Daarom keert 9 op de 10 van deze seizoenarbeiders elk jaar graag terug om de Franse oogst te plukken, terwijl veel Fransen hun neus ophalen voor dit toch wel harde labeur.

Toch ligt het verwachte aantal Spaanse seizoenarbeiders dit jaar lager dan in 2017.

Daling die enerzijds verklaard wordt door het feit dat de Spaanse economie zich toch lijkt te herpakken en er dus extra arbeidsaanbod is in eigen land, maar anderzijds ook door de verwachte lagere oogst – herinner u de hagelstormen die lelijk thuishielden – in Franse appellaties en regio's die geografisch dichtbij Spanje aanleunen, zoals de Pyrénées-Orientales, de Landes en zelfs Bordeaux.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 27 juli 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Wijndroom wordt duurder

DomeinDroomt u nog altijd van een eigen wijndomein op Franse bodem? Dan zal u zich wel moeten haasten of een bijverdienste moeten zoeken, want de prijzen gaan er in stijgende lijn.

Vooral de prijs voor een perceel AOP-wijn –Appellation d'Origine Protégée, de beschermde appellaties – is ondertussen geklommen tot 143.900 euro  per hectare (2017). Opnieuw een stijging met +2,3% in amper één jaar tijd.

Belangrijk is wel dat dit hoge prijskaartje sterk beïnvloed wordt door de megaprijzen die er in Champagne dienen betaald. Sluiten we immers deze appellatie uit dan dient u gemiddeld voor een hectare AOP-wijngaard ‘slechts’ 69.300 euro te betalen. een pak minder, maar toch ook een flinke stijging in een jaar tijd met +4,2%.

Wie het eenvoudiger - lees goedkoper - wil houden en niet bekommerd is om prestigieuze appellaties of status, laat deze AOP-wijngaarden natuurlijk links liggen. Gemiddeld kost een hectare u dan 13.800 euro, zij het dat ook in dit segment sprake is van een stijgende curve (+3%).

Opvallend is verder dat de wijngaarden die gebruikt worden voor de productie van AOP eaux-de-vie de sterkste stijging vertonen: daar moet u tegenwoordig voor een hectare 46.900 euro neertellen, want deze percelen werden in amper één jaar tijd met +8,1% duurder.

Geen wonder dat uit een andere statistiek blijkt dat het tegenwoordig vooral bedrijven  zijn die wijngaarden opkopen, meer dan private kopers.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 25 juli 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Slechts 1 op de 10 organisch

OogstDat organische wijnbouw in de lift zit, is een feit. Ook in een top-producerend land als Frankrijk.

Maar ondanks de grote media-aandacht die aan deze landbouwtechniek wordt besteed, de groeiende winsten van certificatie-organismen of de subsidiekranen die er soms gul voor worden opengedraaid, blijft organische wijnbouw nog steeds een minderheid.

Volgens de laatste statistieken telt Frankrijk momenteel 5.835 organisch gecertificeerde wijnexploitaties. Op zich een flinke sprong van +11% vergeleken met 2016.

De oppervlakte gecertificeerde wijnpercelen steeg in diezelfde referentieperiode echter met slechts +4% tot 61.048 hectare.

Maar nog eens 17.167 hectare wijngaard doorloopt momenteel nog een conversieproces: 3.369 hectare is in zijn derde, dus laatste, conversiejaar voor de definitieve erkenning een feit is, 5.588 hectare zit in hun tweede jaar en 8.660 hectare is pas met de certificatieprocedure gestart.

Conclusie? Als we deze wijngaarden-in-conversie bij de reeds erkende percelen tellen, komen we op een totaal van 78.665 hectare die organisch worden bewerkt. Ruw geschat ongeveer 10% van het totale wijngaardareaal in Frankrijk, dus er valt nog een lange weg te gaan voor bio de norm wordt.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 29 juni 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Grotere stocks als extra zekerheid

Zopas besliste het INAO (l’Institut National des Appellations d'Origine), de Franse instelling die keurmerken geeft aan landbouwproducten en uiteraard ook als waakhond fungeert voor alle wijnappellaties, dat wijndomeinen in Frankrijk hun stockvolume voor rode en witte wijn jaarlijks met 10 tot 20% mogen verhogen. Tot over een periode van drie jaar een maximum van 50% wordt gehaald.

De reden van deze ingreep? De wijnproductie in veel regio’s is danig verstoord door de recente – en steeds frequenter optredende – grilligheid van het weer. Deze aangepaste voorraadmaatregel wordt daarom als complementair gezien met de aan populariteit winnende oogstverzekeringen.

Deze voorraadregels werden oorspronkelijk in 2013 geïntroduceerd om te anticiperen op de toenemende klimaatverandering die zich in de wijngaarden uit via frequente vorstperiodes, hagelstormen, droogteperiodes of overvloedige neerslag.

Factoren die steeds meer greep krijgen op de Franse wijnproductie. Effecten die trouwens ook duidelijker worden in geheel Europa, zoals vorig jaar bleek toen de wijnoogst naar een laagterecord – het laagste volume in een halve eeuw – zakte.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 22 juni 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

SOS Meeldauw

MeeldauwMet alle beschikbare knowhow en vinificatietechnologieën vergeten veel mensen soms dat ‘wijn’ in se een natuurproduct is, dus sterk afhankelijk blijft van de niet-menselijke factor.

Eén van de grote stoorzenders blijven de wijngaardziekten die een hele oogst kunnen hypothekeren. Zo worstelen grote delen van de Languedoc-Roussillon momenteel met meeldauw. Een dunne schimmelpluis die diverse plantenonderdelen, maar vooral vooral vaak de bladeren, aantast.

Dit jaar is deze parasiet bijzonder actief door de combinatie van lange opeenvolgende regenperiodes en relatief hoge temperaturen. Nu reeds komen meldingen binnen van percelen waarvan de potentiële oogst zo goed als verloren is. In de Aude bijvoorbeeld – en meer specifiek in de Minervois, Corbières en Narbonnais – zijn in een aantal percelen tot 30% van de bladeren en 20% van de clusters aangetast. In l’Hérault is er vrijwel geen wijngaard waar bepaalde terreinen niet door deze parasiet worden bedreigd en de besmettingsrisico’s stijgen er haast met de dag.

Alarmkreten ook uit Le Gard, waar men deze opmars van meeldauw niet meer gezien heeft sedert 2008 : “on trouve du mildiou dans la quasi-totalité des parcelles et la fréquence de parcelles très touchées, avec perte de récolte significative, avoisine les 10 %” klinkt het daar. De meeldauwplaag strekt zich zelfs uit tot in het departement van de Pyrénées-Orientales.

Maar het is niet alleen de Languedoc-Roussillon die met argusogen de oprukkende parasiet volgt. In de Bordelais, le Cognaçais de de Val de Loire is het ook ‘code oranje’ voor de meeldauw. Zo zijn in de Maine et Loire bepaalde wijnpercelen dermate doorweekt na de overvloedige neerslag van de voorbije weken dat er niet langer met de tractor kan gewerkt worden. In extreme gevallen halen de wijnbouwers er voor de chemische behandeling van hun wijngaard quads uit de stal of gebruiken rugzaksproeiers.

De gelukkigen

Voorlopig lijkt die andere klassieker, Bourgogne (Côte d’Or), nog gespaard. Toch is het besmettingsrisico er groter in de biobewerkte wijngaarden, waar de ‘organische bescherming’ tegen meeldauw vaak weggespoeld is door de frequente regenbuien.

En in Champagne slaapt men nog op beide oren. Begin juni waren de trossen nog onaangetast en er zijn voorlopig ook geen signalen dat de meeldauw op komst is.

Het wordt dus, nog meer dan anders, in grote delen van Frankrijk met een bang hart Météo-France volgen.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 29 mei 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Veiling met gele koorts: 103.700 euro voor 1 fles

OudewijnHet zoemde al weken onder verzamelaars en investeerders: straks wordt er misschien weer een record afgehamerd als de drie flessen ‘vin jaune’ (inhoud telkens 87 cl) uit de Jura met oogstdatum 1774 geveild worden. Cuvées die werden samengesteld met druiven die nog onder het bewind van Louis XVI werden geplukt

Bovendien zijn dit objectief de oudste flessen die actueel nog in circulatie zijn. Geproduceerd door wijnmaker Anatoile Vercel (1725-1786) en daarna ruim 200 jaar bewaard door acht generaties nazaten in quasi-perfecte kelders in Arbois.

Dat de verwachtingen hooggespannen waren, is logisch, want in 2011 werden twee andere flessen van dezelfde cuvée verkocht voor 57.000 euro en in 2012 tegen een hamerprijs van toch nog steeds een vette 38.300 euro.

Alle records verpulverd

Op 23 maart jl. was het dan zo ver, en de recordjagers hadden gelijk: één fles realiseerde immers het duizelingwekkende bedrag van 103.700 euro.

De tweede fles ‘gele wijn’ werd afgehamerd aan 76.250 euro en het derde exemplaar werd waarschijnlijk door de gefortuneerde bieder als een ‘koopje’ beschouwd, want haalde ‘slechts’ 73.200 euro. De uiteraard anonieme kopers zijn naar verluidt een Canadees en een inkoper die in opdracht van Amerikanen bood.

Los van het astronomische bedrag: koopt men met deze oude flessen een ‘kat in een zak’, met andere woorden ondrinkbare rommel? Niet noodzakelijk, want dit oxidatieve wijntype – grosso modo vergelijkbaar met de sherryproductie, een ‘flor’ inkluis - kan enorm lang mooi ouderen, zeker als de flessen in optimale omstandigheden werden gestockeerd. Bovendien werd een gelijkaardige cuvée door een panel van 24 wijnexperten geproefd, die een zeer hoge score van 94/100 gaven.

Mag ik een gokje doen? De kopers zullen deze fles waarschijnlijk nooit ontkurken. Want dit soort peperdure objecten worden eerder als showstukken en trofeeën beschouwd die meestal worden tentoongesteld in hun privékelder.

Passief bewonderen dus in plaats van actief genieten.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 20 mei 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Wie is de duurste?

WijnflessenDe uiteindelijke prijs van een fles wijn is natuurlijk een kluwen van variabelen, gaande van de startprijs op het domein tot de winkelprijs in onze rekken, nadat alle kosten (winstmarge, transport, ecotaks, accijnzen,…) werden toegevoegd.

Maar interessant is wel om weten: welk productieland is het duurste als het op export van zijn wijn aankomt?

Gebaseerd op de statistieken van 2017 en uitgedrukt in USD per liter gebottelde wijn is het binnen Europa Frankrijk dat deze lijst aanvoert. Beperken we ons tot de ‘Grote Drie’, dan blijkt dat Franse stille wijnen gemiddeld werden uitgevoerd tegen 5,69 USD/liter, op afstand gevolgd door Italië (3,84 USD/liter) en zeker door Spanje (2,30 USD/liter).

Toch is Frankrijk daarmee niet de absolute prijzenkampioen van de wereld, want de gemiddelde Amerikaanse wijn werd in dezelfde referentieperiode zelfs geëxporteerd aan 6,79 USD/liter en ook Nieuw-Zeeland scoort met 5,86 USD/liter hoger.

Nog duidelijker is de afstand tussen de drie Europese giganten als het op bubbels aankomt. Daar overklast Frankrijk met 19,35 USD/liter prijsmatig vele malen de mousserende wijnen uit Italië (4,10 USD/liter) of Spanje (2,69 USD/liter). De factor 'Champagne' speelt hier uiteraard een dominante rol.

Kijken we tenslotte naar de bulkmarkt, dan wordt de internationale rangorde nog eens door elkaar geschud. Duurste in dit segment is Nieuw-Zeelandse bulkwijn met 2,78 USD/liter, verrassend genoeg gevolgd door Argentinië (1,43 USD/liter) en pas dan Frankrijk (1,25 USD/liter) en de Verenigde Staten (1,19 USD/liter). Hier is het uiteraard de factor 'afstand' die deze cijfers voor een stuk kleurt.

Ter vergelijking: Spanje haalt slechts een gemiddelde vrac-prijs van 0,47 USD/liter. Spanje mag zich dus, in alle segmenten, van de drie grote Europese wijnlanden het goedkoopste noemen.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 12 mei 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

And the winner is… Merlot!

DruivenFrankrijk bezit tegenwoordig naar schatting zo’n 806.000 hectare wijngaard.

Kijken we naar de meest aangeplante variëteiten, is de tiercé misschien verrassend. Merlot wint het met lengtes (112.000 hectare) en is misschien nog voorspelbaar, maar de tweede plek voor de witte druif Ugni Blanc (82.000 hectare) is vooral ook te danken aan haar rol in de Cognac-productie. Nummer drie is de zuiderse Grenache (81.000 hectare).  Samen is dit populaire trio goed voor ruim een derde van de totale wijngaardoppervlakte in La Douce France.

Op afstand wordt dit drietal gevolgd door Syrah (64.000 hectare), Chardonnay (51.000 hectare), Cabernet Sauvignon (48.000 hectare), Cabernet Franc (33.000 hectare), Carignan (33.000 hectare), Pinot Noir (32.000 hectare) en Sauvignon Blanc (30. 000). Verrassend is vooral dat Carignan en Cabernet Franc, toch eerder steun- dan solodruiven, méér oppervlakte inpalmen dan de zo immens populaire Sauvignon Blanc of Pinot Noir.

Het Franse wijnareaal getuigt met andere woorden van een grote concentratie, want deze Top Tien vertegenwoordigt grosso modo 70% van de totale aanplant.

Vergeten druiven

Deze dominantie betekent gelukkig niet dat er sprake is van een status quo, want recent werden bijvoorbeeld nog negen ‘nieuwe’ variëteiten officieel goedgekeurd voor aanplant.

Vijf daarvan zijn vergeten en bijna uitgeroeide druivenrassen uit het Zuidwesten en appellaties zoals Gaillac of Fronton: Bouysselet Blanc, Tardif, Verdanel Blanc, Gibert en Noual.

De vier andere behoren tot de familie van de zogeheten ‘resistente’ variëteiten. Het gaat om nieuwe kruisingen tussen Europese en Amerikaanse variëteiten: Vidoc, Artaban, Floréal en Voltis. Hybride rassen die een hoog weerstandsvermogen hebben tegen vooral schimmelziekten zoals meeldauw en oidium, dus in principe het gebruik van pesticiden moeten reduceren.

Frank Van der Auwera

Onze blogs

Meer