Home Markten Live Netto Sabato

Innovatie

Geplaatst op 19 juli 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Wijnlevering per drone

SainttropezWe zijn het stilaan gewend dat drones, die steeds betaalbaarder worden, een rol spelen in de wijnbouw. Hetzij als ‘besproeier’ van percelen, hetzij als elektronische waakhond die de toestand van de wijngaard, de rijpheid van de trossen of de uitbraak van wingerdziektes op elk moment kan monitoren. Beter alvast dan het menselijk oog.

Maar toch werd er verbaasd opgekeken toen enkele dagen geleden een drone op het strand in Saint-Tropez landde en daar een fles rosé deponeerde die rechtstreeks vanop een domein werd gestuurd.

Het ging hier om een marketingstunt van Les Mâitres Vignerons de Saint Tropez, de grootste producent van Côtes de Provence die 10 domeinen en 3 coöperatieve kelders overkoepelt. Stunt die o.a. wou aantonen dat er relatief dichtbij de bekende ‘plages’ zich reeds wijngaarden bevinden. De per drone aangevoerde fles in kwestie was bijvoorbeeld de cuvée Elégance van de Mas de Pampelonne, waarvan de wijngaarden grenzen aan het strand van Pampelonne in Ramatuelle.

Toch benieuwd of er straks niet één of andere restaurateur is die van deze levering via drone zijn/haar USP maakt op zomerse stranden, net zoals veel koerierdiensten nu al dromen van pakjesleveringen via deze vliegende elektronica.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 29 juni 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Grotere stocks als extra zekerheid

Zopas besliste het INAO (l’Institut National des Appellations d'Origine), de Franse instelling die keurmerken geeft aan landbouwproducten en uiteraard ook als waakhond fungeert voor alle wijnappellaties, dat wijndomeinen in Frankrijk hun stockvolume voor rode en witte wijn jaarlijks met 10 tot 20% mogen verhogen. Tot over een periode van drie jaar een maximum van 50% wordt gehaald.

De reden van deze ingreep? De wijnproductie in veel regio’s is danig verstoord door de recente – en steeds frequenter optredende – grilligheid van het weer. Deze aangepaste voorraadmaatregel wordt daarom als complementair gezien met de aan populariteit winnende oogstverzekeringen.

Deze voorraadregels werden oorspronkelijk in 2013 geïntroduceerd om te anticiperen op de toenemende klimaatverandering die zich in de wijngaarden uit via frequente vorstperiodes, hagelstormen, droogteperiodes of overvloedige neerslag.

Factoren die steeds meer greep krijgen op de Franse wijnproductie. Effecten die trouwens ook duidelijker worden in geheel Europa, zoals vorig jaar bleek toen de wijnoogst naar een laagterecord – het laagste volume in een halve eeuw – zakte.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 26 juni 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Scoort de Russische wijnbouw?

RussischeWijnTerwijl alle – of toch honderden miljoenen – ogen dagelijks gericht zijn op Rusland door de Wereldkamipoenschappen Voetbal, worden tv-programma’s vaak met allerlei trivialiteiten gevuld. Soms banale faits divers om toch maar de ontelbare uren uitzending vol te krijgen.

Toch is er één aspect dat tot nu toe nauwelijks aan bod is gekomen: de Russische wijnbouw.

Vreemd eigenlijk, want de wijncultuur land de oevers van de Zwarte Zee kent een historiek van millenia. Logisch, want niet alleen zijn de terroirs daar geologisch bijzonder gevarieerd – vooral klei-kalkstenen bodems, maar ook percelen met schiste, zand of zelfs vulkanische restanten –, maar ook het microklimaat met zijn koele nachten en warme dagen vormen de ideale mix voor de productie van (rode) kwaliteitswijnen.

Gekende wijngaarden met een zekere reputatie situeren zich in de regio Kuban (in de nabijheid van de stad Krasnador) en vooral op het schiereiland van Taman, nabij de Zwarte Zee. Ook nabij de Kaspische Zee in Daghestan bevinden zich qua oppervlakte behoorlijk wat wijngaarden, evenals meer noordelijk in Rostov aan de Don.

Smurfen versus reuzen

Wat typisch blijkt voor deze Russische exploitaties is dat ze enorm kunnen verschillen qua omvang. Veel kleine familiale wijndomeinen tellen nauwelijks een halve hectare druivelaars, terwijl de giganten zelfs tot 12.000 hectare percelen exploiteren. Om u een idee te geven: Kuban Vino, de grootste winery die gegroeid is uit een oude Sovjet-staatsboerderij, is qua oppervlakte drie keer zo groot als de belangrijkste coöperatieve in Bordeaux.

De kwantiteit en historiek zijn er anno 2018 dus, maar voorlopig is de export van Russische cuvées vrijwel nihil en vinden we nauwelijks betrouwbare oordelen over de gebottelde kwaliteit.

Toch signaleren waarnemers dat de Russische wijnindustrie duidelijk dynamischer en meer kwaliteitsbewust wordt. Het zijn vooral de kleinschalige familiedomeintjes die voorlopig vasthouden aan de autochtone variëteiten, zoals de soepele, op direct fruit speculerende krasnostop en vooral de tanninerijke, krachtige saperavi die we ook in ons land al wel kennen van ingevoerde rode Georgische wijnen. In de meer grootschalig werkende agro-industriële wijnbedrijven daarentegen kiest men vaker voor de gekende internationale druivenrassen, vooral soorten die kunnen ingeschakeld worden voor de productie van mousserende wijn. Want Rusland en bubbels hebben al een lange liefdesrelatie.

Maar de voornmaaste paleisrevolutie van de laatste jaren is dat steeds meer wijnbouwers er nu bewuster beginnen focussen op de kwalitatief plantmateriaal – zoals nieuwe, meer gevarieerde onderstammen i.p.v. de huidige 'eenheidsworst' op dat vlak – en op de specificiteit van hun terroirs, al is het maar voor een deel van hun productie. Ze krijgen hiervoor trouwens vaak ook flinke staatssubsidies, doorgaans forfaits per hectare, voor herstructureringsprojecten en meer specifiek de heraanleg van hun druivenareaal.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 29 mei 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Veiling met gele koorts: 103.700 euro voor 1 fles

OudewijnHet zoemde al weken onder verzamelaars en investeerders: straks wordt er misschien weer een record afgehamerd als de drie flessen ‘vin jaune’ (inhoud telkens 87 cl) uit de Jura met oogstdatum 1774 geveild worden. Cuvées die werden samengesteld met druiven die nog onder het bewind van Louis XVI werden geplukt

Bovendien zijn dit objectief de oudste flessen die actueel nog in circulatie zijn. Geproduceerd door wijnmaker Anatoile Vercel (1725-1786) en daarna ruim 200 jaar bewaard door acht generaties nazaten in quasi-perfecte kelders in Arbois.

Dat de verwachtingen hooggespannen waren, is logisch, want in 2011 werden twee andere flessen van dezelfde cuvée verkocht voor 57.000 euro en in 2012 tegen een hamerprijs van toch nog steeds een vette 38.300 euro.

Alle records verpulverd

Op 23 maart jl. was het dan zo ver, en de recordjagers hadden gelijk: één fles realiseerde immers het duizelingwekkende bedrag van 103.700 euro.

De tweede fles ‘gele wijn’ werd afgehamerd aan 76.250 euro en het derde exemplaar werd waarschijnlijk door de gefortuneerde bieder als een ‘koopje’ beschouwd, want haalde ‘slechts’ 73.200 euro. De uiteraard anonieme kopers zijn naar verluidt een Canadees en een inkoper die in opdracht van Amerikanen bood.

Los van het astronomische bedrag: koopt men met deze oude flessen een ‘kat in een zak’, met andere woorden ondrinkbare rommel? Niet noodzakelijk, want dit oxidatieve wijntype – grosso modo vergelijkbaar met de sherryproductie, een ‘flor’ inkluis - kan enorm lang mooi ouderen, zeker als de flessen in optimale omstandigheden werden gestockeerd. Bovendien werd een gelijkaardige cuvée door een panel van 24 wijnexperten geproefd, die een zeer hoge score van 94/100 gaven.

Mag ik een gokje doen? De kopers zullen deze fles waarschijnlijk nooit ontkurken. Want dit soort peperdure objecten worden eerder als showstukken en trofeeën beschouwd die meestal worden tentoongesteld in hun privékelder.

Passief bewonderen dus in plaats van actief genieten.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 25 mei 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Worden we straks virtuele wijntoeristen?

VirtualrealityKan virtual reality binnen enkele jaren een de facto bezoek/rondleiding aan een wijndomein vervangen? Steeds meer Australische wijnmakers geloven alvast in de formule en aanverwante technologieën, daarbij zelfs financieel gesteund door hun overheid.

Australië ligt natuurlijk, letterlijk, geografisch down under en kan daarom niet meteen rekenen op de spontane stroom internationale wijntoeristen die Frankrijk of Italië bijna ‘vanzelf’ aantrekken. Daarom heeft de federale regering er onlangs reeds een eerste enveloppe van $2.8 miljoen vrijgemaakt waarmee een aantal wijnmakersverenigingen kunnen investeren in toeristische projecten.

Een drietal ervan focust op de creatie van zogeheten ‘virtual or augmented reality experience’. Zo komt Riverland Wine met een virtuele wijnbeleving af waarvan het budget voorlopig op ruim 500.000 Australische dollars wordt begroot. Chris Byrne, voorzitter van deze belangenvereniging, hoopt namelijk dat deze virtuele investering voor een wereldwijde doorbraak gaat zorgen van het wijntoerisme in deze regio: "We are really confident that we can begin to attract a lot more attention to Riverland Wine, and what it has to offer the globe. The beauty of it is that it is entirely portable, so we will be able to experience it right here in the region, but we can also send it to international wine events. It is consistent with our whole approach here in the Riverland, which is to look towards technology as being the way forward, whether it be in the farm or on the marketplace.”

Focus op Chinezen

Wie na deze optimistische quote nu meteen denkt dat deze virtuele wijntoeristische projecten vooral mikken op Europese consumenten om wijngaarden, wijnroutes, evenementen en wijnkelders te ‘marketen’, slaat de bal mis. Dé commerciële booming markt voor de Australische wijnhandel is al een paar jaren met voorsprong China. Tussen maart 2017 en maart 2018 piekte die wijnexport vanuit Australië zelfs over de $1 miljard. En Chinezen in het bijzonder, maar Aziaten in het algemeen, blijken zeer gevoelig voor deze virtuele wijnbeleving, dus voor veel Australische producenten wordt dit online-gebeuren een dankbaar element in hun marketingmix.

Vraag blijft natuurlijk: belanden we binnen 5 à 10 jaar in een situatie waar live domeinbezoeken vrijwel compleet vervangen zijn door dit online toerisme?

Neen, als we Caroline Phillips, general manager van Destination Riverland, mogen geloven. Volgens haar zijn er nog altijd voldoende toeristen die wel ‘live’ on site deze wijnervaring willen beleven: “Ook al is dit online wijntoerisme zeker de toekomst, zie ik dit toch niet meteen een zwaar impact hebben op de feitelijke live bezoeken. Maar eerder als een enorme kans om mensen virtueel van onze regio en wijncultuur te laten ‘proeven’. En zo aan te moedigen om uiteindelijk toch hier naar toe te reizen en het zelf ter plekke te ervaren” klinkt het.

Een voorproefje dus, in afwachting van de échte degustatie.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 12 mei 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

And the winner is… Merlot!

DruivenFrankrijk bezit tegenwoordig naar schatting zo’n 806.000 hectare wijngaard.

Kijken we naar de meest aangeplante variëteiten, is de tiercé misschien verrassend. Merlot wint het met lengtes (112.000 hectare) en is misschien nog voorspelbaar, maar de tweede plek voor de witte druif Ugni Blanc (82.000 hectare) is vooral ook te danken aan haar rol in de Cognac-productie. Nummer drie is de zuiderse Grenache (81.000 hectare).  Samen is dit populaire trio goed voor ruim een derde van de totale wijngaardoppervlakte in La Douce France.

Op afstand wordt dit drietal gevolgd door Syrah (64.000 hectare), Chardonnay (51.000 hectare), Cabernet Sauvignon (48.000 hectare), Cabernet Franc (33.000 hectare), Carignan (33.000 hectare), Pinot Noir (32.000 hectare) en Sauvignon Blanc (30. 000). Verrassend is vooral dat Carignan en Cabernet Franc, toch eerder steun- dan solodruiven, méér oppervlakte inpalmen dan de zo immens populaire Sauvignon Blanc of Pinot Noir.

Het Franse wijnareaal getuigt met andere woorden van een grote concentratie, want deze Top Tien vertegenwoordigt grosso modo 70% van de totale aanplant.

Vergeten druiven

Deze dominantie betekent gelukkig niet dat er sprake is van een status quo, want recent werden bijvoorbeeld nog negen ‘nieuwe’ variëteiten officieel goedgekeurd voor aanplant.

Vijf daarvan zijn vergeten en bijna uitgeroeide druivenrassen uit het Zuidwesten en appellaties zoals Gaillac of Fronton: Bouysselet Blanc, Tardif, Verdanel Blanc, Gibert en Noual.

De vier andere behoren tot de familie van de zogeheten ‘resistente’ variëteiten. Het gaat om nieuwe kruisingen tussen Europese en Amerikaanse variëteiten: Vidoc, Artaban, Floréal en Voltis. Hybride rassen die een hoog weerstandsvermogen hebben tegen vooral schimmelziekten zoals meeldauw en oidium, dus in principe het gebruik van pesticiden moeten reduceren.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 16 april 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Drie op de tien reeds schroefdop

ScrewcapsQua studies is het een tijdje stil geweest rond de marktstrijd tussen natuurkurk en schroefdop als de ‘ideale’ wijnflessluiting

Maar zopas publiceerde Euromonitor een nieuw onderzoek, waaruit blijkt dat de aluminium schroefdop verder op rukt. De statistieken bestrijken de periode 2012-2016.

Waar het marktaandeel in Europa van deze ‘screwcaps’ in 2012 bijvoorbeeld rond de 26% schommelde, was dit aandeel al geklommen tot circa 30% in 2016. Een groeiritme van +14,5%.

Ook wereldwijd zien we hetzelfde fenomeen. In dezelfde periode bleek het markaandeel globaal ook 29,6% terwijl het groeitempo +13,2% bedroeg. En sinds 2016 is het aandeel waarschijnlijk nog toegenomen en naderen we stilaan 1 op de 3 flessen stille wijn die met een schroefdop worden afgesloten.

Uiteraard is dat munitie voor de betrokken producenten.

Zo voegde de Aluminium Closures Group, die circa 75% van de belangrijkste producenten van schroefdoppen en aanverwante producten overkoepelt, nog wat extra data toe aan dit debat.

Jaarlijks vertegenwoordigden schroefdoppen nu ongeveer 9 miljard wijnflessen (van alle formaten) op een totale wereldwijde verkoop van 30 miljard stuks (2016).

Naast de landen waar de screwcap traditioneel reeds goed ingeburgerd is – denk maar aan Australië, Nieuw-Zeeland, Oostenrijk en geheel Scandinavië – werd de vinnigste groei genoteerd in de Verenigde Staten, Duitsland, het Verenigd Koninkrijk en Nederland.

Te oordelen naar wat er op onze Belgische rekken belandt of we jaarlijks op onzete proeven krijgen, ligt onze wijnhandel hier nog achter. Ik schat dat hooguit 1 op de 5 wijnflessen bij ons ‘geschroefdopt’ wordt. Want zelfs de grote warenhuisketens die zelf miljoenen flessen bottelen, durven het blijkbaar niet aan om deze Belgische bottelingen integraal onder schroefdop aan te bieden.  

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 17 maart 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Op het label of via een link

QrcodeAl jaren duurt het getouwtrek tussen de wijnorganisaties/belangenbehartigers en de Europese Unie over meer accurate voedingsinformatie op wijnflessen

Europa eist namelijk al langer voor alle alcoholische dranken dat bijvoorbeeld de calorieën per glas of per eenheid duidelijk op het (rug)label worden vermeld, om zo de consument te waarschuwen dat hij/zij over de schreef dreigt te gaan. Net zoals het trouwens reeds gebruikelijk is in veel productielanden uit de zogeheten Nieuwe Wereld, of vrijwillige initiatieven bij bepaalde grote ketens en drankengroepen (zoals Treasury Wine Estates, Diageo of Pernod Ricard).

Omdat vanuit de sector niet meteen een snelle oplossing kwam, verhoogde de Europese Commissie in maart 2017 de druk door de stellen dat alle alcoholische dranken precies 1 jaar de tijd hadden om zo’n etikettenregeling uit te werken. Anders zou de E.U. zonder inspraak zo’n regeling opleggen.

Logische keuze

Deadline die dus deze maand afliep, waardoor al maandenlang vertegenwoordigers van het CEEV (Comité Européen des Entreprises Vins) zich over dit dossier bogen. Het CEEV is de Europese koepelorganisatie van de wijnindustrie- en handel waarin 23 nationale wijnorganisaties uit de E.U., individuele wijnbedrijven en ook vertegenwoordigers van Zwitserland en de Oekraïne zetelen.

Enkele dagen geleden kwamen ze met hun ‘oplossing’: alle Europese wijnproducenten zullen voortaan extra informatie over de voedingswaarde en ingrediënten beschikbaar maken voor de consumenten. Waaronder dus ook het aantal calorieën per portie, uitgedrukt met het symbool ‘E’ van ‘energy’.

Wie tussen de lijnen kan lezen, begrijpt meteen dat de formulering “info beschikbaar maken voor de consument” een zekere speelruimte laat. Bedoeling is immers dat de informatie niet per se on-label wordt afgedrukt, maar ook off-label wordt verzameld, dus bijvoorbeeld via een QR-code en links naar een website. Het staat wijnproducenten dus vrij om voor een van beide formules te kiezen.

En op die dubbele mogelijkheid kwam reeds kritiek, omdat bij een off-label link de consument nog altijd actief op zoek moet naar de informatie.

Maar dit lijkt toch een zinvol compromis?

Primo: het wijnetiket bevat immers een beperkte papieren ruimte om alle reeds verplichte waarschuwingen (sulfiet, zwangerschap, alcohol en autorijden,...) af te drukken, en mag toch niet op een medische bijsluiter beginnen lijken.

En secundo: voor wie écht begaan is met haar/zijn gewicht of gezondheid, vraagt het toch maar een kleine inspanning om deze informatie surfend te consulteren, in een tijdperk waar vrijwel iedereen met een smartphone geconnecteerd is? Informatie die bovendien veel gedetailleerder kan weergegeven worden via zo’n internetlink dan op dat klassieke label.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 15 februari 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Coops willen cool worden

WijnrekkenVooroordelen zijn van alle tijden en het internet met zijn virtuele communities en real-time informatiestroom heeft daarin weinig of geen verandering gebracht.

Zo blijft ook het hardnekkige cliché bestaan dat elke wijncoöperatieve per definitie een anonieme wijnfabriek is. Terwijl steeds meer coops in hun subappellatie net de reddende engelen zijn, dankzij hun investeringen in nieuwe technieken en technologieën, of het inhuren van zogeheten flying winemakers die nieuwe ideeën injecteren in een verroeste of zeker ingedommelde herkomstbenaming. Ook al kunnen we legio voorbeelden aanhalen van coops die wél beantwoorden aan dit cliché, namelijk oubollige wijnen blijven produceren op grootvaders/moeders wijze, op basis van derderangs druivenmateriaal.

Anno 2018 proberen echter een aantal Franse wijncoops, voor de zoveelste keer tussen haakjes, hun imago op te poetsen, ook en vooral door samenwerkingspacten.

200 miljoen flessen per jaar

Dat Franse wijncoöperatieven weer eens een charmecampagne opstarten is logisch, zeker als we ons realiseren dat ze grosso modo de helft van iedere totale jaaroogst in Frankrijk verwerken. Het zijn dus zeker geen figuranten.

Eén van die spelers in Marques & Coop, een koepel van 12 Franse coöperatieven die in een bonte reeks appellaties produceren. Een nieuwe club die maar liefst 4.000 individuele telers/wijnbouwers overspant die samen bijna 30.000 hectare wijngaarden exploiteren. Economisch vertaal: jaarlijks goed voor een productie van 200 miljoen flessen en een omzetcijfer van circa 410 miljoen euro.

Het lijstje leden van deze coöperatieve superclub komt werkelijk uit de vier windstreken van Frankrijk: Celliers des Prince (de enige coop in Châteauneuf-du-Pape), Chassenay d’Arce (Côte des Bar/Champagne), Estandon Vignerons (Provence), Loire Propriétés, Ortas Cave de Rasteau (Rhône-vallei), Sieur d’Arques (Limoux), Les Vignerons de Tutiac (Bordeaux), Agamy (rond Lyon), UDP Saint Emilion (Bordeaux), Union des Vignerons de l’Île de Beauté (Corsica), Vignerons Ardéchois (zuidelijke Rhône-vallei) en Vinovalie (in het Zuidwesten).

Benieuwd of de ‘marken’ en ‘châteaux’ van deze coöperatieven door hun samenwerking straks ook makkelijker in onze rekken en glazen belanden.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 11 februari 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Alcoholvrij of Alcoholarmer?

Ook al is deze editie het enthousiasme voor de alcoholvrije maand Tour Minérale met tienduizenden deelnemers gedaald, toch blijft het natuurlijk een fenomeen. Alleen al in de Belgische grootdistributie verdrievoudigde het volume aan alternatieven op één jaar tijd.

Dat het niet exclusief een Belgisch, maar vooral ook internationaal fenomeen betreft, blijkt uit het feit dat bekende wijnhuizen (waaronder Torres, Codorníu, Ackerman,..) ook recent hun alcoholvrije alternatieven lanceerden. Met stijgend succes.

Toch zijn we ervan overtuigd dat er waarschijnlijk een groter marktsegment wacht voor de lage-alcoholwijnen, cuvées van pakweg 8,5 à 10%. Het eindproduct van dit gamma leunt immers nauwer aan bij wat de gemiddelde wijndrinker percipieert als ‘wijn’, zeker als het om rode cuvées gaat die het nog altijd lastiger hebben in hun zero-procentgedaante. Bovendien bewijzen Duitse wijnmakers al jaren dat ze schitterende cru’s kunnen bottelen die vaak tussen de 9 à 11% alcoholvolume zweven.

Technisch is het verlagen van alcohol geen simpel proces, met draaiende kegelkolommen (onder vacuüm bij lage temperatuur) of omgekeerde osmose, waarbij een deel van de aanwezige alcohol wordt verwijderd. De fermentatie vroegtijdig stoppen – de gistcellen zetten de suikers immers om in (hogere) alcohol – is geen optie, want dan zit men opgezadeld met eindproducten die nog veel restsuikers bevatten, dus per definitie (half)zoet smaken.

Natuur contra alcohol

Dat deze niche echter lucratief kan worden, blijkt ook uit de plannen in Nieuw-Zeeland om dé marktleider te worden inzake ‘low-alcohol wines’. Daar komt nu volop het ‘Lighter Wines’-luik van het in 2014 opgestarte Primary Growth Partnership-programma onder stoom. Een partnership tussen Nieuw-Zeelandse wijnbouwers met co-financiering van het Ministry for Primary Industries.

Het is tot op heden het grootste R&D-initiatief dat ooit door de Nieuw-Zeelandse wijnindustrie werd genomen met de ambitie om van het land dé marktleider inzake lage-alcohol en lage-caloriewijnen te maken. Daarbij wordt lichte wijn gedefinieerd als alle cuvées met minder dan 10% alcohol per volume.

In de spaarpot van dit zevenjarenprogramma zit immers $16 miljoen. Geld dat niet alleen besteed wordt voor de ontwikkeling van lage-alcoholwijnen, maar ook onderzoek steunt inzake nieuwe duurzame technieken en natuurlijke gistculturen. De Nieuw-Zeelanders maken er echter geen wollig verhaal van, want de ambitie van dit megaproject is duidelijk marktgedreven, namelijk hun wijnexport aanzwengelen.

Innovatief op vinificatievlak is dat er in de Nieuw-Zeelandse filosofie géén de-alcoholisering aan te pas komt om zo het totale alcoholpercentage in de wijn te reduceren. Het onderzoeksproject focust integendeel op natuurlijke methodes om dit resultaat te bekomen.

Daarmee wordt bedoeld: nieuwe technieken toegepast in de wijngaard of de selectie van andere gistculturen die rijpe druiven met veel lagere suikerconcentraties opleveren. De eerste resultaten zijn er al, want ‘down under’ zijn Sauvignon Blancs met 10% alcohol reeds behoorlijk populair.

Straks ook massaal in onze rekken?

Frank Van der Auwera

Onze blogs

Meer