Home Markten Live Netto Sabato

Oostenrijk

Geplaatst op 11 september 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

De smurfenoogst van 2017

WijnoogstWe vreesden én voorspelden het reeds enkele weken geleden, maar alle pronostieken wijzen nu in dezelfde richting: Europa in het algemeen, en Frankrijk in het bijzonder, stevenen af op een diepterecord qua wijnoogst.

Het millésime 2017 in Frankrijk wordt naar verluidt zelfs de kleinste oogst sinds 1945.

Jérôme Despey, voorzitter van de wijnraad binnen FranceAgriMer, verwacht nu ook officieel een oogstvolume in Frankrijk beneden de 37 miljoen hectoliter. Het Franse Ministerie van Landbouw is een fractie optimistischer, en komt uit op 37,2 miljoen hectoliter.

Maar de trend is duidelijk: neerwaarts.

Van 45,5 naar 37 miljoen hl

Despey wijst nog eens op het unieke karakter van dit millésime: “Deze oogst is immers op alle punten exceptioneel. Eerst al door de vroegtijdigheid van de pluk, die 2 à 3 weken voorligt op het meerjarig gemiddelde. Een voorsprong die ik in mijn 30-jarige carrière als wijnbouwer nog nooit heb gezien. (…) Vervolgens is dit millésime ook uitzonderlijk wegens het lage productievolume, te wijten aan de vorst tijdens het voorjaar en de droogte deze zomer. Het lijkt dus haast zeker dat we onder de 37 miljoen hectoliter zullen uitkomen, of de kleinste oogst sedert 1945.” Ter vergelijking: de vorige oogst 2016 tikte kwantitatief in Frankrijk nog af op 45,5 miljoen hectoliter.

Niet dat we als consumenten ineens in paniek moeten schieten of dat er acute schaarste zal optreden in alle appellaties. Zeker wat de Languedoc-Roussillon betreft, toch een belangrijke bron van betaalbare wijn ook voor België, liggen er immers nog aanzienlijke stocks. Zelfs de négociants die merkwijnen samenstellen, denken dat ze nog probleemloos voldoende wijn op de markt zullen vinden om hun klanten gewoon te bevoorraden.

Despey verwacht wel dat door deze smurfenoogst het prijskaartje voor IGP-wijnen, en zelfs voor cuvées zonder geografische indicatie, zal klimmen. Waarschijnlijk zal de markt de prijzen voor dit type wijnen ‘normaliseren’ naar het niveau van 2 à 3 jaar geleden, wat concreet een stijging aan de bron met een al bij al nog beperkte 5 à 15€/hectoliter inhoudt.

Een Europees fenomeen

Maar het is niet alleen de Franse wijnindustrie die met een mini-oogst opgezadeld zit. In heel Europa spreekt men van beduidend lagere opbrengsten. Want ook in landen als Spanje, Italië of Duitsland hadden wijnbouwers te lijden onder de voorjaarsvorst en de droogte.

De eerste ramingen liggen daarom rond een oogst van 148 miljoen hectoliter voor de gehele Europese Unie, tegen 165,6 miljoen hectoliter vorig jaar.

Klopt deze schatting, dan betekent dit dat de Europese wijnoogst 2017 circa 12% onder het vijfjarig gemiddelde landt.

Toch maar onze spaarkous bovenhalen?

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 17 november 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Italië weer wereldkampioen volume

DruivenDe statistieken zijn nog voorlopig, want worden nu bijna maandelijks bijgesteld, maar de hitparade van de belangrijkste wijnproducenten wereldwijd naar volume ligt toch al min of meer vast. Volgens de berekeningen van het O.I.V. ziet de Top Tien er als volgt uit voor de oogst 2016:

Hitparade Wijnproducenten Wereldwijd in 2016

1) Italië, 48,8 miljoen hectoliter

2) Frankrijk, 41,9 miljoen hectoliter

3) Spanje, 37,8 miljoen hectoliter

4) V.S., 22,5 miljoen hectoliter

5) Australië, 12,5 miljoen hectoliter

6) China, 11,5 miljoen hectoliter

7) Chili, 10,1 miljoen hectoliter

8) Zuid-Afrika, 9,1 miljoen hectoliter

9) Argentinië, 8,8 miljoen hectoliter

10) Duitsland, 8,4 miljoen hectoliter

Een paar conclusies: in totaal wordt de wereldwijnproductie voor de oogst 2016 globaal geraamd op 259,5 miljoen hectoliter, een van de laagste scores in de voorbije 20 jaar. Grillige klimaatcondities hebben diverse productielanden serieus geteisterd voordit millésime. In totaal ging het om een duik van -5% in 2016 vergeleken met het productievolume in 2015.

Vooral de kwantiteit in Frankrijk (-12% in vergelijking met de campagne 2016/2015), Chili (-21%), Zuid-Afrika (-19%) en Argentinië (-35%) zagen beduidend minder druivenmateriaal in hun kelders arriveren.

Verderop in de hitparade zijn er zelfs nog dramatischer resultaten te vinden. Zo halveerde het productievolume zelfs in Brazilië en noteerde ook de Oostenrijkse wijnbouw een terugval met -21%.

Wat deze krimp zal betekenen op prijsvlak valt voorlopig nog moeilijk te voorspellen.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 22 maart 2015 door Wijntijd Reacties | Reageren

Schroefdop niet langer taboe

ScrewcapSchroefdoppen en wijn zijn, althans in de ogen van puristen en amateurs die van het ontkurkritueel houden, nog vaak elkaars tegenpolen.

Jarenlang zweerden deze sceptici daarom onvoorwaardelijk bij natuurkurk en weigerden deze limonadesluiting te accepteren, zelfs niet voor het goedkopere flessensegment (lees over deze discussie ook Toegevoegde waarde van kurk en dop of De oorlog tegen de kurksmaak of Wordt kurk weer trendy? of Kurk en schroefdop: de strijd gaat verder)

Maar de Europese wijnmarkt heeft, in navolging van pioniers zoals Australië, Nieuw-Zeeland én Oostenrijk, nu blijkbaar wél de kaart van de screwcap getrokken.

Schroefdopmarkt volwassen?

Een recent onderzoek toonde aan dat de schroefdop overal terrein wint, ook in de klassieke wijnproducerende landen zoals Frankrijk, Italië of Spanje. Zij het weliswaar vooral in het instap- en mediumsegment, daar waar de échte pioniers ook dure cru’s met deze techniek afsluiten.

Zo steeg het aandeel van de schroefdop in Frankrijk van 12% in 2008 tot 31% in 2013, en in Duitsland van 29% naar 47%. Minder spectaculair is voorlopig de vooruitgang in Italië van 17% (2008) naar 19% (2013) en Spanje (van 7% naar 10%). En in de grootste wijnconsumentenmarkt van Europa, het Verenigd Koninkrijk, domineert de schroefdop nu zelfs met een marktaandeel van 52% (2013).

Toch enkele bedenkingen. Deze cijfers werden aangeleverd door een marketingorganisatie die schroefdoppen promoot, dus de vraag is hoe ze tot deze toch wel verrassend hoge scores kwamen. En bovendien zien we, zelfs in het V.K., in de meeste wijnrekken zelden ‘grote’ cru’s die door schroefdoppen worden afgesloten. Het succesverhaal van deze alternatieve sluiting lijkt dus vooral een feit in het bulksegment of bij wijnen met een beperkt bewaarpotentieel.

Overigens, op de recente toonaangevende beurs Prowein in Duitsland was de EAFA (Association européenne de la feuille d'aluminium) prominent aanwezig met een promotiestand voor schroefdoppen en de campagne “Aluminium Closures – Turn 360°”, campagne waarin op alle voordelen van deze sluiting werd gehamerd. En de belangstelling was vaak groot.

6 op de 10 is er klaar voor

Belgische/Vlaamse cijfers vinden we gek genoeg nooit in dergelijke studies, maar misschien nog belangrijker dan de exacte omvang van dit schroefdopaanbod is de vraag: pikt onze wijndrinker deze trend?

De enige online enquête die momenteel in ons land loopt, stelde aan Belgische wijnliefhebbers daarom de vraag: welke flessensluiting verkiest u voor wijnen tot 10 euro? (zie http://www.classintheglass.eu)

De resultaten lijken effectief te wijzen op een mentaliteitsverandering: bijna 6 op de 10 respondenten verkiest de schroefdop, tegen een kwart die toch liever een natuurkurk op de fles ontdekt, zij het dat deze in deze prijscategorie soms van mineure kwaliteit is. Uiteraard gaat het hier om wijnliefhebbers en telt de populatie voorlopig slechts een kleine 400 respondenten, maar de basistrend is reeds weken constant.

De andere alternatieven zoals glazen stoppers (hogere kostprijs!) en plastiek kurken, halen bijvoorbeeld slechts een handvol procenten. Vooral dit laatste vind ik persoonlijk frappant, want in de niche tot 10 euro krioelt het nog van deze artificiële ondingen.

Blijkbaar is de consument de plastiek kurk stilaan ook beu.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 12 juni 2014 door Wijntijd Reacties | Reageren

Een (druiven)blad voor de mond

Soms is de realiteit ‘grappiger’ dan fictie, althans voor een buitenstaander.

Nog maar net wat onze virtuele inkt koud over de diefstal van jonge druivenaanplant in Sancerre (lees: Nieuw Spel: Druivenstokken Stelen) of de ORF, de Österreichischer Rundfunk of publieke omroep, bericht over een nieuwe plaag die ditmaal vooral de Weense wijnbouw treft.

In Wenen, dat tegenwoordig veel stadswijngaarden telt, ontdekken wijnbouwers namelijk steeds vaker dat dieven aan de haal zijn gegaan met massa’s... druivenbladeren.

Lekkere plundertocht

De verklaring dient gezocht in de gastronomie. Wijnbladeren zijn immers bijzonder populair in de keukens van o.a. Turkije, Griekenland of het Midden- en Nabije Oosten, waar ze vaak gevuld worden met rijst, specerijen en vleesgehakt. Denk maar aan de Griekse Dolmakadia waar zoveel toeristen voor smelten.

Deze druivenbladeren kunnen uiteraard in de lokale winkels worden gekocht, maar vers zijn ze natuurlijk beter. Door de massale immigratie van de voorbije jaren is er blijkbaar een acuut tekort ontstaan, want de laatste tijd trekken honderden lekkerbekken uit deze regio’s maar op illegale jacht naar druivenbladeren in de Weense stadswingerds.

Zo massaal zelfs, dat men ook hier vermoedt dat er geregeld georganiseerd plukbendes aan het werk zijn, want deze verse druivenbladeren brengen toch al vlug zo’n twaalf euro per kilo op.

Voor de wijnbouwers betekent dit echter een kleine ramp. Niet alleen kunnen de druivelaars in hun totaliteit zwaar beschadigd worden, maar het bladerdek vormt ook een sleutelrol in de groeicyclus van de stokken en van de vruchten. Wat kortom een grote hypotheek legt op de latere oogst, omdat de ontwikkeling en rijping wordt verstoord.

Ook hier zit de wijnindustrie met de handen in het haar: hoe deze plundertochten afremmen? Momenteel patrouilleren politie en wijnbouwers in Wenen geregeld samen, maar dat schrikt de gretige plukkers voorlopig niet af.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 30 juli 2011 door Wijntijd Reacties | Reageren

Welke lingerie draagt uw wijnmaakster?

Lingerie Als ik nu een vrouw was, zou ik deze column liever niet lezen, want me eerder doodergeren of schamen. Dat seks in en rond de fles verkoopt, weten we als wijnliefhebbers allemaal wanneer we sommige ‘gewaagde’ of ‘vulgaire’ labels bekijken (lees ook Wijn en seks), maar dat vrouwelijke wijnmakers zich lenen voor een zwoele lingeriekalender, dat is toch andere koek.

Druiven, beha’s en slipjes

Zopas lanceerde het Oostenrijke bureau Kreativ Consulting immers de reservaties voor zijn zevende Jungwinzerinnen Kalender. Daarin prijken, toegegeven vaak aantrekkelijke, jonge wijnmaaksters uit Oostenrijk, in sexy poses en kanten lingerie, naar het voorbeeld van pin-ups of - zonder pikante lingerie dan - brandweerlui. Geografisch zijn veel wijnstreken vertegenwoordigd, want vier van deze ‘wijnmodellen’ komen uit Burgenland, drie uit Niederösterreich, drie uit Steiermark en telkens eentje uit Wenen en Kärtnen.

Oostenrijk is inderdaad een land waar steeds meer vrouwelijke domeineigenaren of oenologen aan de slag zijn, en waar zelfs heuse verenigingen werden opgericht die exclusief wijnmaaksters als lid hebben. Blijkbaar zitten daar toch een aantal tussen die een andere carrière ambiëren, maar ik begrijp eigenlijk niet goed wat zij hopen te bereiken met deze ‘stunt’. Of brengt hun deelname zoveel geld op dat ze daarmee nieuwe gistkuipen of barriques kunnen kopen?

Veel potentiële consumenten zullen misschien wel bewonderend kijken naar de inderdaad vaak fraaie plaatjes, maar anderzijds eerder wantrouwig staan tegenover de cuvées die deze dames voortbrengen. Zoals men soms chefkoks wantrouwt die meer in TV-programma’s en talkshows opduiken, dan achter hun fornuis werken.

Pro femina?

Maar vooral: beseft de uitgever van deze kalender wel dat tegenwoordig vrouwen in de meeste Europese markten stilaan de helft van de wijnkopers -en consumenten vormen? En steeds dominanter worden?

Ik kan echter moeilijk geloven dat het merendeel ervan zo’n lichtjes seksistische kalender als een toegevoegde waarde voor de Oostenrijkse wijnindustrie zal interpreteren. Temeer daar de eerste editie van deze kalender nog netjes mannelijk en vrouwelijk halfbloot bevatte, maar nu alleen nog ‘vrouwelijk vlees’ etaleert. Educatieve bedoelingen zitten er dus duidelijk niet achter dit project...

Mocht u desondanks toch geïnteresseerd zijn: voor 25 euro (zonder verzendkosten) kan u zo’n Jungwinzerinnen Kalender 2011 straks aan uw kantoormuur hangen. Misschien kan u er ook meteen ook een T-shirt aan 20 euro per stuk bij bestellen om uw ‘feministische’ boodschap duidelijk te maken aan alle collega’s?

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 2 mei 2011 door Wijntijd Reacties | Reageren

Kroniek van een aangekondigde zelfmoord (deel 2)

Waar staan we nu met het front tegen de geplande liberalisering van het Europese plantrecht (lees o.a. Kroniek van een aangekondigde zelfmoord (deel 1) ? Kunnen bepaalde groepen straks opnieuw ongestraft en massaal nieuwe wijngaarden aanleggen, die de wijnzee op den duur nog maar eens vergroten?

Al 1 op 3 is formeel tegen

Wanneer we alle neuzen optellen hebben reeds 9 van de 27 lidstaten zich gekeerd tegen de geplande liberalisering van dit plantrecht. Het gaat daarbij om Duitsland, Frankrijk, Italië, Portugal, Oostenrijk, Roemenië, Hongarije, Luxemburg en Cyprus. Eén op drie van het stemmentotaal kortom.

Deze minicoalitie overhandigde, andermaal op initiatief van de Franse minister Bruno Le Maire, aan de bevoegde Europese Commissaris een omstandig dossier  waarin het ‘waarom’ van hun oppositie wordt uitgelegd.

De ondertekenaars wijzen op zes mogelijke risico’s die de Europese wijnindustrie kunnen hypothekeren door deze beslissing.

Hun belangrijkste argument: zo’n beslissing om de plantrechten weer te versoepelen, zou leiden tot een massieve expansie van het Europese wijngaardareaal, met een overproductie tot gevolg. En ongetwijfeld ook de doodsteek van bepaalde productiezones en  veel familiaal gerunde, kleinschalige wijnexploitaties, die onder druk van deze uitbreiding en overaanbod de boeken moeten sluiten. Tevens komt de productie van appellatiewijnen (voortaan afgekort in Europa als: A.O.P.) onder extra druk en is het risico op een verdere standaardisering, zelfs industrialisering, van de wijnproductie -en smaak plots heel reëel.

Straks balans weer verstoord

Deze njet-coalitie begrijpt ook de onderliggende marktlogica niet van de Europese regelneven. Terwijl men  elders in de wijnwereld - bijvoorbeeld in Australië - massaal in volumeappellantes druivenstokken rooit om een (dreigende of systematische) overproductie in te dammen, of de rentabiliteit van veel domeinen zelfs in landen als Chili of Argentinië onder zware druk staat, zou Europa plots weer een ultraliberale aanplantpolitiek nastreven. Beleid dat net in het recente verleden die structurele problemen veroorzaakt(e), c.q. in de toekomst zal versterken.

Net alsof er helemaal geen sprake is geweest van een wereldwijde economische recessie of de miljoenen euro’s die de Europese Unie zelf al jarenlang investeerde in diverse rooicampagnes of distillatiegolven.

Of nog een sterk argument: alle studies over de mondiale wijnconsumptie bevestigen dat het voorlopige evenwicht tussen vraag en aanbod er alleen is gekomen dankzij een serieuze daling in het oogstvolume.

Waarom dan deze, nog steeds bijzonder fragiele; marktbalans verstoren door - vooral grote groepen - straks à volonté nieuwe wijngaarden te laten bijplanten?

Koehandel op komst?

Helemaal akkoord met deze stellingname wat mij betreft, maar ik vrees alleen dat er straks in de Europese coulissen weer een ‘bizar’ compromis uit de bus komt. Een diplomatieke koehandel waarbij bepaalde lidstaten deze liberalisering van het plantrecht er desondanks doorduwen, op voorwaarde dat ze in andere dossiers nationaal profijt halen.

Hoe anders namelijk te verklaren dat een zo belangrijke wijnnatie als Spanje - toch ook geplaagd door een zware economische crisis, niet in het minst binnen zijn wijnindustrie - zich tot nu toe buiten dit oppositiefront plaatst en in alle talen zwijgt?

Verwacht men in Madrid met andere woorden nog een paar financiële cadeautjes van de Europese Commissie in andere dossiers? Als eindconsument kan je hier alleen maar mee knarsetanden....

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 1 mei 2011 door Wijntijd Reacties | Reageren

Kroniek van een aangekondigde zelfmoord (deel 1)

De voorbije weken is er heel wat vergaderd, gelobbyd en gepalaberd in kringen van Europese wijnmakers. Niet dat er veel ruchtbaarheid werd aan gegeven door onze Belgische media, maar de uitkomst van deze coalitievorming tussen pro’s en con’s kan wel eens heel belangrijk worden voor de toekomst van de Europese wijnindustrie. En vooral: de economische gezondheid van die business.

Want de inzet draait rond het straks al dan niet (mogen) aanleggen van nieuwe wingerds. Zo’n liberalisering van het plantrecht - waar bepaalde grote groepen voor ijveren, systeem dat de Europese Commissie vanaf 1 januari 2016 wil introduceren, na de initiële beslissing daar rond die reeds in 2008 werd genomen - is volgens de tegenstanders namelijk compleet idioot. Economisch zelfs gevaarlijk in het licht van de huidige productieoverschotten in bepaalde marktsegmenten.

Made in Italy bedreigd?

Enkele weken geleden loste het Italiaanse Ministerie van Landbouw weer een schot voor de boeg, nadat eerder al Angela Merkel (maart vorig jaar) en Nicolas Sarkozy (januari dit jaar) hun ongenoegen hadden uitgesproken over de geplande liberalisering: “Italië vraagt met klem aan Brussel om de reglementering, die voorziet in een liberalisering van de wijnaanplantingen in de Europese Unie vanaf 2015 ten nadele van het actuele systeem, te herdenken of zelfs grondig te herzien” klonk het strijdlustig. “Nog méér dan Frankrijk of Duitsland zal Italië zijn stem wat dit dossier betreft laten horen, want wij Italianen zijn extra bezorgd over de mogelijke effecten van deze Europese beslissing,  zeker gezien in het licht van de nieuwste marktscenario’s.”

Dergelijke liberalisering van het plantrecht mag er volgens de Italianen pas komen nadat de producenten en ganse wijnindustrie de certitude heeft dat bepaalde waarden van het huidige systeem intact zullen blijven; waarden die onder meer de ontwikkeling van kwaliteitswijnen ‘Made in Italy’ hebben verzekerd.

Kortom, Rome uitte duidelijke oorlogstaal tegen Europa. Ram deze liberaliseringplannen niet snel in onze strot, maar overweeg de modaliteiten van een eventuele aanpassing van het huidige systeem héél grondig.

Parlementariërs in de bres

Sedertdien bleef de bal in het njet-kamp rollen.

In april werd bijvoorbeeld een druk bijgewoond, partijpolitiek overstijgend colloqium georganiseerd rond “Les droits de plantation et la place de la viticulture dans la PAC”,georganiseerd door Gérard César (van het UMP), president van de studiegroep ‘Vigne et Vin’ in de Franse Senaat en zijn vicepresident Roland Courteau (van de PS), in samenwerking met FranceAgriMer en de CNAOC. Bovendien waren er bij deze meeting ook vertegenwoordigers aanwezig van o.a. het Italiaanse, Spaanse en Hongaarse parlement.

De conclusies van deze parlementariërs waren nochtans unaniem, over de partij -en landsgrenzen heen. Alle deelnemers spraken zich uit pro het behoud van het huidige reguleringsmechanisme en klonken unisono met wat Bruno Le Maire, de Franse Minister van Landbouw, in zijn inleiding verklaarde: de geplande liberalisering is volgens hem “… une folie économique (...) à un moment où tous les extrêmes retrouvent des couleurs politiques, une faute politique comme celle qui consiste à libéraliser les droits de plantation ne ferait qu’alimenter les tentatives de populisme”. Le Maire kondigde trouwens ook meteen zijn intentie aan “…de mobiliser le plus grand nombre d’Etats membres et d’adresser une  lettre commune à la Commission européenne lui demandant de maintenir ce régime.”

Blijf a.u.b. alert

Tijdens het voorbije, succesvolle wijnsalon VinItaly klonk de nieuwe Italiaanse Minister van Landbouw, Saverio Romano, al even scherp: “Ik heb een duidelijk streefdoel: de norm met betrekking tot de liberalisering van de plantrechten elimineren’. En ook zijn Oostenrijkse en Hongaarse collega’s vroegen op hetzelfde moment aan de Europese Commissie eveneens om terug te komen op haar liberaliseringbeslissing. Daarin trouwens gesteund door E.F.O.W., la Fédération européenne des vins d’origine.

Die organisatie waarschuwde om het niet bij woorden alleen te houden, maar bijzonder alert te blijven tegen de Europese bureaucratische molen. Riccardo Ricci Curbastro, president van de EFOW: “Cette accélération dans les prises de position est très encourageante et doit constituer un signal fort pour la Commission. Le signal que la filière est totalement déterminée à empêcher la dérégulation totale du secteur. Notre mobilisation va se poursuivre et déboucher dans les prochains  mois sur d’autres formes d’action”.

En gelijk kan hij wel eens hebben...

Frank Van der Auwera

Lees morgen: Kroniek van een aangekondigde zelfmoord (deel 2)

Geplaatst op 28 februari 2011 door Wijntijd Reacties | Reageren

Vandalen vernielen 500 jaar oude wijnstok

Een nieuw dieptepunt qua vandalisme in de wijngaard? Blijkbaar is wijnstokken vernielen in bepaalde Europese regio’s de nieuwe volkssport geworden (lees o.a. Vandalen of verlossers). Vaak ecologisch geïnspireerd, maar helaas ook dikwijls een kwestie van puur vandalisme.

Medio februari werd namelijk ontdekt dat de overlevende ‘bedoverovergrootvader’ van de Grüner Veltliner, de St. Georgen - zo gedoopt naar het gelijknamige dorp in zuidoostelijk Oostenrijk - zwaar was beschadigd, in casu in stukken gehakt en waarschijnlijk weinig kans maakte op overleving.

Vijf eeuwen geschiedenis kaput

Het ging hier niet om één of andere experimentele kloon, maar om een uiterst zeldzame, minstens 500 jaar oude druivelaar, die zoveel eeuwen van oorlogen, strenge winters of wingerdepidemieën had overleefd op deze helling en pas zo’n 11 jaar geleden was ‘opgevist’ door Michael Leberl.

Tot grote opwinding van wetenschappers en oenofielen, en daarom nu terecht deel uitmaakt van een historisch Europees wijnpatrimonium.

Een legendarische druivenstok, die volgens wetenschappers in vorige eeuwen was gekruist met de Traminer-druif, om zo uiteindelijk te resulteren in de Grüner Veltliner, nu één van de witte paradepaardjes in de Oostenrijkse wijnindustrie? Zijn (her)ontdekker Michael Leberl - die in 2000 de exacte locatie terugvond via de verhalen van zijn moeder - was er natuurlijk het hart van in en vroeg, bijna huilend, aan de tv-reporter van ORF: “Wat wou deze vernieler of deze bende eigenlijk met zijn of hun daad bewijzen? Ik ben echt sprakeloos.”

Los van dit historische verlies, is er ook sprake van een kleine financiële ramp voor de community van St. Georgen. Een voor het overige anoniem dorp, dat nu zijn voornaamste ‘trekpleister’ verliest. Experts die de druivelaar certificeerden en financieel moesten schatten, dachten aan een waarde van minstens 100.000 euro voor deze unieke plant. Na deze torenhoge taxatie in 2009 werd trouwens meerdere keren de politie ingeroepen, toen bleek dat meerdere personen trachtten een knop van deze waardevolle oerstok te roven. Maar blijkbaar is er nu een individu of bende aan het werk, die dit stuk ‘overlevering’ liever compleet vernietigen.   

Nazaten gered

Is daarmee de stamvader/moeder van de Grüner Veltliner voor altijd uit de geschiedenisboeken gewist? Gelukkig niet, want zelfs als blijkt dat deze zwaar toegetakelde druivenstok inderdaad niet overleeft, blijkt dat er ondertussen ook ‘nakomelingen’ in minstens drie andere Oostenrijke wijnregio’s worden vertroeteld.

Niet dat daarmee de wijngeschiedenis fundamenteel wordt beïnvloed, maar als we ondertussen kost wat kost zeldzame vissoorten of vlinders voor uitsterven willen conserveren, moeten we ook onze plantenwereld eenzelfde comfortzone gunnen.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 25 september 2010 door Wijntijd Reacties | Reageren

Wie wil organische wijn?

Cellar Waar liggen de vinnigste groeimarkten voor organische wijn?

Het antwoord op deze hamvraag heeft natuurlijk een enorme economische waarde, want elk product dat zich als ‘bio’ of ‘organisch’ afficheert, kent tegenwoordig een stijgende aanhang bij consumenten. Ook de wijnbusiness ontsnapt niet aan deze logica.

Canada rules

Een recente studie van Letis, een internationaal certificatie-bedrijf dat focust op de audit en controle terzake van organische ondernemingen, probeerde al deze potentiële afzetmarkten in kaart te brengen. En kwam tot de conclusie dat vooral Canada the place to be is voor ecovriendelijke wijnbouwers -en domeinen.

De vraag naar organische wijnen zou er namelijk op jaarbasis met maar liefst 20 procent aandikken, onder impuls van nieuwe normen voor bio die er aanvaard werden en de talrijke educatieve campagnes richting grote publiek. Momenteel zou Canada voor deze organische wijnen reeds 2 miljard dollar zwaar wegen.<:p>

Canada volgt daarmee het voorbeeld van buur V.S.A. volgens Ingrid Clausen, het hoofd van het ontwikkelingsdepartement bij Leti: “The US implemented its Organic Law in 2002, and has maintained an annual growth rate of 20%, except for the toughest years of the crisis, during which consumption slowed down and the growth rate became as low as 5.3%. According to analysts, consumption in the US will soon go back to the usual rate. It is the country with the highest profits, reaching 26.6 billion dollars per year.

Dat zijn inderdaad stilaan inkomstenstromen die meetellen.

Noord-Europa voortrekker?

En wat met Europa? Ook in en rond de Europese Unie groeit de consumptie van organische wijnen substantieel, zij dat het tempo er lager ligt dan in topmarkt Canada: gemiddeld stijgt de vraag tussen de 5 en 15 procent.

Vooral noordelijk Europa scoort sterk. Zweden kent het hoogste groeitempo voor deze organische producten (+18 procent stijging per jaar), gevolgd door Nederland (+10,8 procent) en Denemarken (+ procent). Andere sterke markten waar bio aantikt blijken Italië en Zwitserland, elk met een groeiritme rond 7 procent op jaarbasis, op enige afstand gevolgd door Frankrijk en Oostenrijk, die stijgingspercentages van 5 procent laten noteren.

Maar percentages vertellen natuurlijk maar één deel van het verhaal. Belangrijker zijn de ‘profits’ die deze biobusiness opbrengt. En daar blijken Duitsland, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk respectievelijk ‘goud ‘(7,4 miljard dollar), ‘zilver’ (3,2 miljard dollar) en ‘brons’ (2,9 miljard dollar) weg te kapen.

Britten benen bij

Toch moeten we deze cijfers nuanceren, want deze jaarlijkse groei kent natuurlijk ook zijn fricties en vertoont allesbehalve een continue curve.

Zo kende de vraag naar organische producten in Duitsland en het Verenigd Koninkrijk in 2009 een serieuze dip: bij onze oosterburen viel de consumptiegroei nagenoeg stil vorig jaar, terwijl het Verenigd Koninkrijk een terugval zag met maar liefst -12 procent, een direct gevolg van de economische en financiële crisis die in 2008 losbarstte en daar vooral de supermarktketens raakte. In het V.K. haalden die vorig jaar namelijk organische producten uit hun rekken, omdat ze vreesden dat ze op dit specifieke, vaak iets duurdere gamma, in crisistijden te grote verliezen gingen lijden.

Maar de Britse consument bleef blijkbaar organische producten kopen, waardoor er zelfs eventjes een onevenwicht tussen vraag en aanbod dreigde. De conclusie daarom is dat de consumptie van ‘bio’ in het Verenigd Koninkrijk zeker in 2011 weer flink zal aandikken en deze tijdelijke dip ruimschoots compenseren.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 29 april 2010 door Wijntijd 0 reacties | Reageren

De ‘beste’ Chardonnays van 2010

Internationale wijncompetities, zeker organisaties gebaseerd op een betalende deelname, een enorme stijlvariatie qua producten en een toevallig samengestelde gelegenheidsjury, nemen we altijd met een flinke korrel zout (lees o.a. Wijnkritiek en big business).

Die discussie openen we hier niet opnieuw, maar we willen u in alle relativiteit toch wel de resultaten doorspelen van de “Meilleurs Chardonnay du Monde”, wedstrijd die voor de 17e keer plaatsgreep in het kader van het Château des Ravatys, hartje van de appellatie Brouilly.

De organisatie lag zoals steeds in handen van www.chardonnay-du-monde.com, een bedrijf dat uiteraard een flinke duit verdient aan deze prijskamp.

Vier keer Frankrijk

Voor deze editie werden ruim 900 staalstalen ingediend, afkomstig uit 35 productielanden en alle denkbare smaakvarianten van de Chardonnay bespelend (mousserend, sec, zoet,...). Deze flessen werden getoetst door een monsterjury van maar liefst 300 'experts', waarvan 55 procent niet-Franse proevers.

De crème de la crème volgens deze veelkoppige jury bestaat uit de volgende tien 'Chardonnays', die elk een gouden medaille kregen opgespeld:

  • Weingut Johann Schneeberger, Chardonnay Morillon Trocken 2008 uit Oostenrijk
  • Ktima Tselepos Marmarias Chardonnay 2007 uit Griekenland
  • Champagne Colin, Blanche de Castille Blanc de Blancs Brut (Premier Cru) uit Frankrijk
  • Domaine la Morinière 2009, Vin de Pays du Val de Loire uit Frankrijk
  • Lourensford Winemaker's Selection Chardonnay 2009 uit Zuid-Afrika
  • Albet i Noya, Penedès do Chardonnay Colleccio 2008 uit Spanje
  • Coop. la Goutte d’Or, Champagne Paul Goerg (Premier Cru Blanc de Blancs Brut) uit Frankrijk
  • Weinzergenossenschaft Auggen, Chardonnay Beerenauslese 2008 uit Duitsland
  • Kalala Organic Estate Winery, Chardonnay Icewine 2007 uit Canada
  • Domaine de Cibadiès, Cuvée Tradition 2009 Vin de Pays d'Oc, uit Frankrijk
Betrouwbaar genoeg?

Het internationale karakter van deze 'Top Tien' valt natuurlijk meteen op, met weliswaar Frankrijk nog als grootste slokop met vier laureaten. Maar nog opvallender is dat dit kwartet Franse Chardonnays bijna integraal bestaat uit champagnes. Geen spoor bijvoorbeeld van bijvoorbeeld Bourgogne of Limoux. Evenmin trouwens als van de soms uitmuntende cuvees Australië, Chili, Argentinië, Nieuw-Zeeland of Californië.

Waarmee nog eens bewezen wordt dat, hoe goed deze geselecteerden an sich ook mogen zijn, een 'wedstrijd' waarvan de deelname vooral bepaald wordt door een verplichte financiële bijdrage, altijd een grote preselectie en dus vertekening met zich meebrengt.

Frank Van der Auwera

Onze blogs

Meer