Home Markten Live Netto Sabato

Spanje

Geplaatst op 22 juni 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Online wijnverkoop piekt tot 10 miljard dollar

OnlineWijnWe kopen steeds meer wijn online, ook in België. Maar waar het bij ons vooral de webshops betreft van gekende en gevestigde wijnhandelaars, ligt het op internationaal vlak wel eventjes anders. Daar zijn de giganten aan slag.

Volgens de e-performance-barometer van deze virtuele spelers qua wijnverkoop, op basis van de consumentenoordelen, zit er in dit segment wel degelijk veel dynamiek.

Het meest recente rapport zorgde voor een kleine schok in het milieu, want in deze zesde editie werd de ‘klassieke’ online wijnmarktleider Amazon.com voor het eerst van zijn piedestal gestoten door het eveneens Amerikaanse Wine.com, met het Chinese Yesmywine.com die het brons wegkaapt. Daarmee maar eventjes vier posities in dit klassement winnend tegenover 2015.

Meer nog dan deze individuele pikorde, is het feit dat in dit lopende jaar 2017 de totale webwijnverkoop voor het eerst de kaap van 10 miljard USD zal doorbreken. De online verkoop vertegenwoordigde vorig jaar nog 9,8 miljard USD, maar de magische omzet van 10 miljard wordt dit jaar zeker gerealiseerd.

Niet dat de groei overal even vinnig stijgt. Zo werd in 2016 in Frankrijk ‘slechts’ een wijnverkoop online van 1,4 miljard euro gehaald, of omgerekend: 9,4% van de totale wijnaankopen gebeurde er via het internet.

Hieronder de Top Tien van de belangrijkste wijnwebverkopers:

1. wine.com

2. amazon.com

3. yesmywine.com

4. tmall.com

5. wineshop.it

6. saq.com

7. vente-privee.com

8. lavinia.es

9. danmurphys.com.au

10. laithwaites.co.uk

Een laatste conclusie: de Fransen staan inderdaad grotendeels buitenspel...

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 28 april 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Smurfwijn focust nu op Uncle Sam

Eerst was blauwe wijn voor velen een 'sensatie', vervolgens zeker een hype, maar naarmate steeds meer critici dit smurfenwijntype kapot schreven en zelfs ook wetgevers – zoals in Spanje – blauwe cuvées verboden om zich nog langer als 'wijn' te presenteren, doofde het succes ervan in Europa uit.

Nadat de firma de Europese kritiek probeerde te pareren en juridisch opgesmukt terug op de markt kwam, leek de lucht al uit deze hype gestroomd.

Test het maar eens uit in onze Belgische horeca: nergens zal er een blauwe wijn op de kaart staan, zelfs niet in trendy bars. Want ook al houdt de producent bij hoog en laag vast aan het 'natuurlijke en organische' karakter van deze cuvée, blijft het toch een feit dat de kleur niet exclusief van de druivenpel komt, maar door toevoeging van een plant-gebaseerd ingrediënt, en dat de wijn zelf een mix is van rood en wit.

Heiligschennis in zuivere wijntermen.

Einde verhaal?

Maar Gik, het van origine Spaanse moederbedrijf dat - laten we dit niet vergeten! - deze blauwe wijn toch met het nodige succes in 25 landen lanceerde, richt nu de pijlen op een misschien inderdaad veel lucratievere markt dan de Europese unie, namelijk: de Verenigde Staten.

De laatste dagen kunnen Amerikanen – ik zie de enthousiaste beau monde van Los Angeles, NYC en San Francisco al in de rijt staan voor deze laatste trend – immers inloggen op de site https://bluewine.us/ om pre-orders te plaatsen voor de Turquoise wijn.

Zij zullen daar $16 per individuele fles, of $124 per karton, moeten neertellen. Alhoewel er nu ook volop reclame gemaakt wordt voor een set van 3 flessen tegen $36, inclusief free shipping.

Ik heb geen kristallen bol, maar ik voorspel dat na een enorme hype die in de VS 1 à 2 jaar duurt, we daarna niets meer zullen horen van deze vloeibare 'smurf'. Eenvoudigweg omdat de (Amerikaanse) nieuwlichters dan weer in de ban zijn van the next big thing, terwijl de echte wijnliefhebber dit soort producten liever niet in zijn/haar glas ontmoet wegens niet authentiek genoeg.

Het was 'mooi' zolang het duurde.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 29 maart 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Cava flirt met Veneto

FreixenetHet gezegde ‘hou je vrienden dichtbij en je vijanden nog dichterbij’ is blijkbaar ook doorgedrongen bij de cava-producenten.

En niet het eerste het beste mini-merk dit keer, want megabubbelspeler Freixenet lanceerde op de voorbije beurs ProWein meteen een nieuwigheid: de portfolio werd immers uitgebreid met een Prosecco DOC en zelfs een cuvée Conegliano Valdobbiadene Prosecco DOC, allebei verpakt in flessen die Boheems reliëfkristal en luxe suggereren.

Beide cuvées worden geproduceerd onder hoede van Freixenet door de coöperatieve La Marca. Einde vorig jaar werden deze flessen reeds in primeur geschonken tijdens de TFWA World Exhibition in Cannes, maar vanaf nu zullen beide bubbels vooral in onafhankelijke online-winkels en Duty-Free Shops in Europa worden aangeboden met een prijskaartje rond de 12 euro.

Is dit nu de toekomst? Financieel voldoende krachtige holdings die daarom zelfs de potentiële concurrentie op eigen terrein wil verslaan?

De motivering voor deze stap is immers duidelijk. Alleen al in de zo cruciale afzetmarkt van het Verenigd Koninkrijk kromp in 2016, voor het tweede jaar op rij, de verkoop van Freixenet onder druk van de steeds populairdere Prosecco. En tevens onder invloed van de nefaste discount-politiek die over het Kanaal gehanteerd wordt, zeker in de grootdistributie.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 10 februari 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Organisch van A tot Z

CavaKurkMisschien is het u ontgaan, zelfs als u tot de meest fanatieke believers van de biologische wijnkerk behoort, maar Europa - en meer bepaald Spanje - bezit wel een primeur: de eerste 100% pure organische appellatie.

Eventjes nadenken waar en wie? Het is namelijk een schisma in de cava-productie die tot dit resultaat leidde, in casu de Calataanse DO Clàssic Penedès.

Weg van de massaproductie

In 2014 braken immers een aantal producenten uit de cava-koepel, gestimuleerd door de lokale eco-paus Albet i Noya, omdat ze zich niet langer konden vereenzelvigen met de soms belabberde kwaliteit van deze populaire Spaanse bubbels. Want door het enorme exportsucces werd de spoeling ook steeds dunner en dunner, zodat er – zelfs op onze Belgische markt – cava's in de rekken belandden waarvan de basisfactuur (vinificatie, fles, botteling, etikettering, dus de blote aankoopprijs) inferieur werden aan alle bijkomende kosten (transport, winstmarge, accijnzen, eco-kosten,…). De inhoud werd soms ondergeschikt aan de uitmonstering en het imago. Dus kwamen steeds meer producenten in het geweer tegen deze nivellering richting bas de gamme.

De nieuwe subappellatie Clàssic Penedès bleek evenwel toch meer dan een stelletje dwarsliggers of dikkenekken-bodega's. Zo was één van de belangrijkste condities om tot deze nieuwe club toe te treden de vereiste om gecertificeerd organische wijn te produceren. Zonder deze certificatie en een kelderrijping van minimaal 15 maanden kunnen de (aspirant)leden immers nooit het label van de DO Clàssic Penedès dragen.

Met andere woorden: dit is de eerste unisono appellatie op Europese bodem, zij het dat het natuurlijk om een voorlopig nog klein clubje draait. Want momenteel zijn er slechts 15 bodega’s die de DO belichamen. Bodega's waarvan een aantal ook bij ons vlot te koop zijn: Albet i Noya, Bonans, Castell de Pujades, Celler Can Morral del Moli, Celler Grapissó, Celler Puig Romeu, Cellers AT Roca, Clos Lentiscus, Colet, Loxarel, Mas Bertran, Mas Comtal, Mas dels Clavers Can Gallego, Miquel Jané en Torre del Veguer.

Loont het?

Dubbele hamvraag blijft.

Eén: wanneer krijgen deze 15 pioniers eindelijk meer sympathisanten die ook hun buik vol hebben van de platvloerse en banale cava's, zodat deze DO geen (weliswaar boeiend) randfenomeen blijft in de cava-commercie?

En twee: valt deze organische origine en druivencultuur ook effectief te proeven in het glas? Met andere woorden, is de toegevoegde waarde - en de soms hogere prijsvork - van deze certificatie in een ‘mousseproces’ essentieel? Ik denk dat we de komende weken en maanden dringend een aantal vergelijkende degustaties moeten organiseren om hierop een antwoord te vinden.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 22 januari 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Blauwe wijn loopt blauwtje op

Vorig jaar was het een hype: plots lag er ‘blauwe’ wijn in de Europese rekken.

Product dat meteen de drinkende gemeenschap in twee kampen verdeelde. Het (overgrote) deel bestond uit tegenstanders, producenten én liefhebbers die dit nieuwe wijntype als een pure marketinggimmick en een kunstmatige creatie beschouwden. Een hipster-drankje kortom. Maar de voorstanders vonden het integendeel een leuke, trendy nieuwe drank die volgens hen wel natuurlijk was en bovendien eindelijk enige afwisseling bracht in het klassieke kleurschema wit-rood-rosé.

Wat er ook van zij: in Spanje kan men er niet mee lachen.

Bastaardwijn

Alhoewel het een team van jonge Spanjaarden was dat vorige zomer onder het Gik-label de eerste blauwe wijn lanceerde en meteen ruim 100.000 flessen in 25 afzetmarkten verkocht, krijgen zij nu een njet van de Spaanse wetgever.

Na een anonieme klacht en duidelijke afkeer van de traditionele wijnlobby, kregen de makers immers inspecteurs over de vloer. En het verdict dat recent viel is hard: blauwe wijn mag voortaan niet langer als ‘wijn’ gelabeld en verkocht worden, zo klinkt het nu officieel. Een blauwe wijn als Gik hoort in Spanje nu thuis in de vage categorie ‘andere alcoholische dranken’.

Uiteraard een dikke streep door de rekening van de entrepreneurs achter ‘Gik’. En al hun imitatoren die overal mee op de blauwe trein sprongen. Zij vinden deze beslissing namelijk absurd, omdat hun product voor 100% van een selectie Spaanse druivenvariëteiten wordt gemaakt en zijn blauwe kleur slechts krijgt na toevoeging van een natuurlijk pigment dat uit de druivenpel wordt geëxtraheerd.

Wat hun dossier natuurlijk zwakker maakt is dat er ook indigo wordt toegevoegd, een in se natuurlijke kleurstof afkomstig van de Wede-plant, die echter al lang ook artificieel wordt vervaardigd. Dat wijkt toch al af van klassieke vinificatieprocessen.

Bovendien maakten de Gik-teamleden bij de lancering van hun blauwe wijn ook strategische PR-fouten. Zo gaven ze in interviews toe dat niemand van hun team écht expertise had op gebied van wijnmaken en dat voor hen de kleur er eigenlijk niet toe deed. Hun reclamecampagne draaide verder helemaal rond het ‘breken van de wijnregels’, het ‘heruitvinden van tradities’ of het ‘drinken van innovaties’. Niet meteen een taalgebruik waarmee je de traditionele wijnbusiness- of drinkers charmeert.

Slag in het water?

Maar nu kreeg blauwe wijn dus rood licht in Spanje. Voorlopig zijn deze blauwe revolutionairen echter nog niet zinnens zich neer te leggen bij deze officiële beslissing. Op Change.org lanceerden ze daarom een actie en petitie om zoveel mogelijk steun te verzamelen. In hun motivatie wordt het voorgesteld of zij de strijd aanbinden tegen de 'oubolligen' en 'conservatieven' die blauwe wijn als blasfemie beschouwen.

Wat ook de uitkomst wordt: heeft deze actie nog wel zin? Want waar enkele maanden geleden blauwe wijn nog een hot topic was in veel populaire media, lijkt de hype serieus afgekoeld.

Misschien is de houdbaarheidsdatum van blauwe wijn ondertussen reeds overschreden…

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 17 november 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Italië weer wereldkampioen volume

DruivenDe statistieken zijn nog voorlopig, want worden nu bijna maandelijks bijgesteld, maar de hitparade van de belangrijkste wijnproducenten wereldwijd naar volume ligt toch al min of meer vast. Volgens de berekeningen van het O.I.V. ziet de Top Tien er als volgt uit voor de oogst 2016:

Hitparade Wijnproducenten Wereldwijd in 2016

1) Italië, 48,8 miljoen hectoliter

2) Frankrijk, 41,9 miljoen hectoliter

3) Spanje, 37,8 miljoen hectoliter

4) V.S., 22,5 miljoen hectoliter

5) Australië, 12,5 miljoen hectoliter

6) China, 11,5 miljoen hectoliter

7) Chili, 10,1 miljoen hectoliter

8) Zuid-Afrika, 9,1 miljoen hectoliter

9) Argentinië, 8,8 miljoen hectoliter

10) Duitsland, 8,4 miljoen hectoliter

Een paar conclusies: in totaal wordt de wereldwijnproductie voor de oogst 2016 globaal geraamd op 259,5 miljoen hectoliter, een van de laagste scores in de voorbije 20 jaar. Grillige klimaatcondities hebben diverse productielanden serieus geteisterd voordit millésime. In totaal ging het om een duik van -5% in 2016 vergeleken met het productievolume in 2015.

Vooral de kwantiteit in Frankrijk (-12% in vergelijking met de campagne 2016/2015), Chili (-21%), Zuid-Afrika (-19%) en Argentinië (-35%) zagen beduidend minder druivenmateriaal in hun kelders arriveren.

Verderop in de hitparade zijn er zelfs nog dramatischer resultaten te vinden. Zo halveerde het productievolume zelfs in Brazilië en noteerde ook de Oostenrijkse wijnbouw een terugval met -21%.

Wat deze krimp zal betekenen op prijsvlak valt voorlopig nog moeilijk te voorspellen.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 10 augustus 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Namaakalcohol maakt 23.000 jobs kapot

DruppelwijnNamaakproducten zijn een grote economische pest. Ook de wereld van wijn & distillaten is niet immuun voor het fenomeen. De impact is zelfs veel zwaarder dan velen vermoeden.

Volgens een recent rapport van EUIPO, het Bureau voor Intellectuele Eigendom van de Europese Unie, kosten imitatieproducten jaarlijks Europese bedrijven 1,3 miljard euro aan inkomstenverlies.

Of anders berekend: zeker 4,4% van de wettelijke verkopen van alcoholische dranken plus 2,3% van de officiële wijnverkoop gaan elk jaar verloren door de namaakalcohol die op de markt komt.

Bij dit directe verlies qua verkoop in de Europese handel dient dan nog eens de 1,2 miljard euro ‘publiek’ verlies geteld, namelijk de niet-geïncasseerde BTW, accijnzen, sociale zekerheidsbijdragen of verloren belastingen op de winsten van de reguliere drankenhandel.

Spanje grote verliezer

Maar daarmee is de namaakpil nog niet geslikt. Buiten deze 2,5 miljard financieel verlies, is de vervalsingssector ook verantwoordelijk voor serieus jobverlies. De rapporteurs van EUIPO schatten immers dat er in de sector van wijn & distillaten zo direct 4.800 directe arbeidsplaatsen verloren gaan, plus nog eens 18.500 indirecte jobs, waarvan de helft in de landbouw en voedingsindustrie.

Niet elk land in de Europese unie wordt echter even zwaar getroffen door deze vervalsers.

Met grote voorsprong is Spanje de grote verliezer van deze namaakindustrie op alcoholgebied. Daar verliezen de betrokken ondernemingen per jaar 263 miljoen euro aan namaak, terwijl de Spaanse Schatkist nog eens 90 miljoen euro ziet verdampen aan verloren accijnzen.

Maar ook andere landen verliezen aan vervalsers. De bedragen in Italië (162 miljoen euro businessverlies, 18 miljoen euro belastingverlies), Duitsland (140 miljoen euro verlies, 65 miljoen euro belastingverlies), Frankrijk (136 miljoen euro verlies, 100 miljoen euro belastingverlies) of het Verenigd Koninkrijk (87 miljoen euro verlies, 197 miljoen euro belastingverlies) tikken eveneens aardig aan op jaarbasis.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 21 juni 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Nog geen cava-kater

CavaglazenDat bubbels in het algemeen en cava in het bijzonder toch nog steeds vele Vlamingen in de ban houden, bleek al snel na onze vorige column (zie Wie redt de cava?). Want hij werd niet alleen intensief gelezen, maar er volgde een al even drukke discussie op alle sociale media en wijngroepen rond deze problematiek. Ook mijn persoonlijke mailbox zat meteen propvol reacties. Logisch, want met een jaarverkoop van dik 27 miljoen flessen cava, moeten er toch tienduizenden enthousiaste afficionados in ons land schuilen.

Ik resumeer eventjes de pro's en contra's.

Eén: een deel van de professionele wijnhandelaars in België noteert nog altijd een groeiende verkoop van cava, ondanks het feit dat ze wel degelijk het prestigeverlies voelen door flessen uit de grootdistributie in de 5 à 6 euro-vork. En ze vinden mijn marktbeeld dus iets te pessimistisch. Zij argumenteren immers dat de prijs-kwaliteit ratio van cava vanaf pakweg 8 à 9 euro winkelprijs onovertroffen blijft tegenover andere bubbelfamilies. Ook het feit dat veel Belgische wijnhandelaars steeds meer op zoek gaan naar authentiekere cuvées, Brut Nature of (Gran) Reserva's, zien ze als een positieve trend in ons cava-landschap.

Twee: toch kunnen ook deze positivo's niet ontkennen dat de toename van het cava-marktaandeel vertraagt en in ons land steeds meer concurrentie ondervindt van onder andere de prosecco. Ook in de horeca trouwens. Kwantitatief dient de recente groei in Vlaanderen van de cava-verkoop nagenoeg volledig op conto van de ‘bas de gamme’ geschreven. Met andere woorden: een groei dankzij de onderlaag van het aanbod, niet door de toppers.

Drie: veel lezers vragen zich daarbij - terecht - af wat de ‘content’ is van een fles spotgoedkope cava van pakweg 5 euro. Als we alleen nog maar de transportkost, de Fost Plus taks, de Val-I-Pac taks, de 2 euro accijns en de 21% BTW op dit bedrag in rekening brengen, belanden we al bijna op 3 euro per fles. En dan spreken we niet eens over de ‘marketingkost’: fles, etiket, kurk, karton. Of evenmin over de winstmarge van de handelaar. Over hoeveel eurocent ‘druiveninhoud’ gaat het dan nog bij deze dumpingcava's?

Meer eigen identiteit

Kortom, het debat blijft woeden, ook in Spanje. Het is niet alleen in de Penedès dat kwaliteitsproducenten zich serieuze zorgen maken over de toekomst van hun bubbels. Ook in andere regio's waar deze bubbelproductie officieel toegelaten is, probeert men de authenticiteit ervan op te krikken.

Zo heeft ook Requena een vereniging van cava-producenten opgericht om de kwaliteit te garanderen. Met ruim 20.000 hectare wijngaard, waarvan voorlopig 10 à 15% bestemd voor de productie van cava, is er stilaan een substitutie bezig van de aanplant. In deze streek van de Bobal-druif, worden namelijk de cava-druiven Chardonnay, Macabeo en Pinot Noir steeds frequenter aangeplant, omdat ze uiteindelijk een hogere prijs opleveren.

Het cava-aandeel - nu zo'n 4,5 à 5 miljoen flessen per jaar - zal in Requena dan ook beslist toenemen, want gezien de hogere ligging van de wijngaarden (700 à 900 meter boven de zeespiegel) is dit koelere microklimaat met zijn sterk wisselende dag/nachttemperaturen uitermate geschikt voor bubbelproductie.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 17 juni 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Wie redt de cava?

CavaDat Cava, zo lang reeds dé populairste bubbel in o.a. Vlaanderen, zich commercieel stilaan in eigen voet heeft geschoten door steeds meer minderwaardigde bubbels toe te laten onder deze appellatieparaplu, is een feit. Ook kon u hier al lezen dat de verantwoordelijke Consejo met de idee van een nieuwe classificatie speelde, onder druk van een groeiend aantal kwaliteitsproducenten die zich zelfs niet langer cava doopten, maar uitstapten richting DO Penedès (zoals het recente label Clàssic Penedès, zie infra).

De inzet is immers groot voor de traditionele cava-producenten.

Van de pakweg 240 miljoen flessen cava die er jaarlijks worden verkocht, is maar liefst 2/3 bestemd voor de export (160 miljoen flessen). Daarvan slurpt België de laatste jaren circa 27 miljoen exemplaren leeg. Imagoverlies door voortdurend kwaliteitsverlies en spotgoedkope flessen, legt dus een zware hypotheek op de Spaanse bubbelbusiness.

Top moet basis prikkelen

Maar medio juni 2016 is het dan eindelijk een feit: het bleef niet bij mooie woorden en plannenmakerij alleen. Binnen de officiële cava-wereld is een nieuwe categorie goedgekeurd én gecreëerd, in casu die van ‘cava de paraje calificado’, wat staat voor een mousserende wijn van een single vineyard. Terroir wordt daarmee een factor in een markt die overspoeld wordt door anonieme bulk-cava's.

De nieuwe kwaliteitscategorie vertrekt vanuit de filosofie: als we de trendsetters en karaktercuvées in the picture zetten, verhoogt opnieuw het prestige van de ganse cava-populatie. En moet op den duur het brede midden en voetvolk wel volgen, want anders haakt de internationale consument steeds vaker af en grijpt eerder naar bubbelalternatieven zoals Prosecco.

Natuurlijk vormen deze terroirgebonden of kwaliteitsgerichtere cava's buitenbeentjes en slechts een fractie van de totale jaarproductie. In 2013 bijvoorbeeld werden er 240 miljoen flessen cava verkocht, waarvan slechts 4,5 miljoen flessen Cava Gran Reserva met zeker 30 maand kelderrijping) en zelfs maar 25 miljoen Cava Reservas (met zeker 15 maand kelder).

Maar hun voorbeeldfunctie is natuurlijk groot.

Zij bewijzen de expoertmarkten vooral dat ze moeiteloos de concurrentie aankunnen met de rest van de mousserende topproducten, zelfs met veel champagne. Een wijn als de ‘Enotequa Cava’ van het huis Gramona bijvoorbeeld doet er zelfs een schepje bovenop en rijpt maar liefst 12 jaar. De meerderheid van de gecommercialsieerde Cava's speelt echter op een veel lager niveau en zijn al enkele jaren met een neerwaartse prijzenspiraal geconfronteerd.

Interne Concurrentiestrijd

Maar vooral de uitstap van een aantal bodega's uit de cava-familie richting DO Penedès en meer specifiek het label Clàssic Penedès heeft veel ogen geopend. En zorgt tegelijk voor de nodige bibber bij de voorstanders van de nieuwe officiële classificatie.

Want de pioniers van de ‘Clàssic Penedès’ beweging vinden het namelijk een schande om zich nog ‘cava’ te noemen op hun etiketten. Ze willen zich niet langer associëren met de soms belabberde kwaliteit of pijsdumping van zoveel Spaanse bubbels. Zij wensen integendeel dat cava een échte, geografisch beschermde appelatie is, vergelijkbaar met champagne.

De 14 producenten die voorlopig uit de tradiitonele cava-familie stapten richting ‘Clàssic Penedès’ (waaronder Albet i Noya, Mas Comtal, Loxarel, Colet, AT Roca of Torre del Veguer) leggen de kwaliteitslat een stuk hoger dan reguliere cava. Zo moeten hun eindproducten minimaal 15 maanden in de kelders rijpen in plaats van de wettelijk 9 maanden bij gewone cava, wat hen dus meteen tot de reservas-kwaliteit optilt.

Maar ze gaan nog verder. Ook het oogstjaar of de daum van het ‘dégorgement’ (verwijdering van de gistprop) drukken ze zonder aarzelen af op hun labels. En last but not least wil deze pioniersgroep dat tegen 2018 alle druivenmateriaal voor hun ‘Clàssic Penedès’-bubbels van organische landbouw komen. Liefst dan nog zonder streekvreemde druivensoorten.

Benieuwd wie uiteindelijk de prestigestrijd gaat winnen in de Penedès, waar toch nog steeds 95% van alle cava's vandaan komen.

Zal de gloednieuwe officiële classificatie van de ‘cava de paraje calificado’ voor nieuw prestige en meerwaarde zorgen waarvan de gehele cava-productie profiteert, of zullen het integendeel de uitstappers/dwarsliggers zijn van de ‘Clàssic Penedès’ die de meubelen redden?

In Italië en Champagne zullen ze deze broeder/zusterstrijd ongetwijfeld met de nodige binnenpretjes volgen.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 19 maart 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

De vreemde dorst van Frankrijk

SpaanseWijnHet lijkt wel een paradox, maar alhoewel Frankrijk toch decennialang één van de grootste wijnproducenten is en er in bepaalde regio’s zelfs sprake is van onverkochte stocks, heeft deze wijngekke natie vorig jaar een nieuw record geboekt: er werden zomaar eventjes 7,2 miljoen hectoliter wijn geïmporteerd.

Nog nooit voerde Frankrijk effectief zoveel buitenlandse wijn in. In 2015 steeg het importvolume immers opnieuw met +11% tegenover 2014, jaar dat op zijn beurt al een record registreerde met een stijging van +23%. De waarde steeg iets minder spectaculair, maar toch nog met +8% tot 672 miljoen euro.

Slappe Kost

Niet dat deze importstroom meteen kwaliteitswijn betreft, want 5,8 miljoen hectoliter (of 81% van het totale volume) draait rond wijn in bulk en meestal zonder Indication Géographique, dus vaag qua herkomst.

Bovendien zijn het de Spaanse buren die met het leeuwendeel gaan lopen: Spanje levert in totaal ruim driekwart van het volume wijnimport richting Frankrijk en zelfs twee derde van alle wijn zonder appellatie of zelfs vermelding van het druivenras. Anoniemer kan haast niet...

Dat geringe kwaliteitsniveau van de Spaanse bulkimport reflecteert zich ook in de prijs. Gemiddeld kost Spaanse wijn in vrac die in Frankrijk wordt ingevoerd slechts 0,32 euro per liter. Ter vergelijking: voor een gelijkaardige wijn zonder indication géographique uit Frankrijk werd vorig jaar 1,06 euro per liter betaald of ruim het drievoudige.

Bovendien betekent deze bodemprijs een fikse daling tegenover bijvoorbeeld 2013, toen nog gemiddeld 0,55 euro per liter Spaanse bulkwijn werd betaald. Vandaar ook meteen de verklaring voor de massieve instroom: puur een kwestie van centen en procenten.

Prosecco contra Cava

Spanje heeft zelfs Italië bijgebeend als grootste buitenlandse leverancier van bubbels in Frankrijk.

Waar het importaandeel van Italiaanse mousserende wijn in het totale volume daalde van 53% (2014) naar 41% (2015), is tegenwoordig ook 41% van alle ingevoerde bubbels van Spaanse origine.

De strijd voor de Franse consument tussen Prosecco en Cava belooft dus ‘heet’ te worden deze zomer.

Frank Van der Auwera

Onze blogs

Meer