Home Markten Live Netto Sabato

V.S.A.

Geplaatst op 23 juli 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Zweden wereldkampioen BIB’s

BagInBoxMet grote voorsprong blijft Zweden de wereldkampioen inzake bag-in-box-wijnen, dus wijn verpakt via een plastiek buidel in een kartonnen doos met tapkraantje.

Waar deze verpakkingsvorm in landen als België commercieel nog in de kinderschoenen staat, importeren de Zweden jaarlijks bijna een half miljoen hectoliter BIB (493.000 hectoliter, cijfers 2017). Invoer die ruim een kwart van het totaal importvolume wijn vertegenwoordigt.

Sterker nog: bag-in-box wijnen slorpen er naar schatting 50 tot 60% van alle wijnverkoop op. Verklaring voor deze schijnbare paradox? Veel geïmporteerde bulkwijn – die op zijn beurt tot 27% van de totale wijnimport vertegenwoordigt –  worden achteraf op Zweedse bodem in BIB’s gevuld. Samengeteld met de officiële invoer komen we zo uit op zeker de helft van de Zweedse wijnmarkt die in doosvorm wordt verkocht.

Na onbetwiste koploper Zweden volgen de V.S. (jaarimport van 310 miljoen hectoliter), Noorwegen (304 miljoen hectoliter), Slovakije (232 miljoen hectoliter) en Duitsland (208 miljoen liter). Deze vijf landen zijn verantwoordelijk voor ruim de helft van de wereldwijde BIB-import.

Hitparade die echter wel een vertekend beeld geeft, want ondanks hun volume, vertegenwoordigen de bag-in-box-wijnen proportioneel slechts een heel klein percentage op grote wijnmarkten zoals de VS of Duitsland. In Scandinavië daarentegen zijn BIB’s wél razend populair.  

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 20 mei 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Wie is de duurste?

WijnflessenDe uiteindelijke prijs van een fles wijn is natuurlijk een kluwen van variabelen, gaande van de startprijs op het domein tot de winkelprijs in onze rekken, nadat alle kosten (winstmarge, transport, ecotaks, accijnzen,…) werden toegevoegd.

Maar interessant is wel om weten: welk productieland is het duurste als het op export van zijn wijn aankomt?

Gebaseerd op de statistieken van 2017 en uitgedrukt in USD per liter gebottelde wijn is het binnen Europa Frankrijk dat deze lijst aanvoert. Beperken we ons tot de ‘Grote Drie’, dan blijkt dat Franse stille wijnen gemiddeld werden uitgevoerd tegen 5,69 USD/liter, op afstand gevolgd door Italië (3,84 USD/liter) en zeker door Spanje (2,30 USD/liter).

Toch is Frankrijk daarmee niet de absolute prijzenkampioen van de wereld, want de gemiddelde Amerikaanse wijn werd in dezelfde referentieperiode zelfs geëxporteerd aan 6,79 USD/liter en ook Nieuw-Zeeland scoort met 5,86 USD/liter hoger.

Nog duidelijker is de afstand tussen de drie Europese giganten als het op bubbels aankomt. Daar overklast Frankrijk met 19,35 USD/liter prijsmatig vele malen de mousserende wijnen uit Italië (4,10 USD/liter) of Spanje (2,69 USD/liter). De factor 'Champagne' speelt hier uiteraard een dominante rol.

Kijken we tenslotte naar de bulkmarkt, dan wordt de internationale rangorde nog eens door elkaar geschud. Duurste in dit segment is Nieuw-Zeelandse bulkwijn met 2,78 USD/liter, verrassend genoeg gevolgd door Argentinië (1,43 USD/liter) en pas dan Frankrijk (1,25 USD/liter) en de Verenigde Staten (1,19 USD/liter). Hier is het uiteraard de factor 'afstand' die deze cijfers voor een stuk kleurt.

Ter vergelijking: Spanje haalt slechts een gemiddelde vrac-prijs van 0,47 USD/liter. Spanje mag zich dus, in alle segmenten, van de drie grote Europese wijnlanden het goedkoopste noemen.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 25 april 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Codorníu op vrijersvoeten

CodorniuWe blijven in de wereld van bubbels en belletjes, maar ditmaal in Spanje waar cavagigant Codorníu plots op zoek is naar een minderheidsaandeelhouder als nieuwe partner.

Eerder verwierp Codorníu immers het overnamebod van The Carlyle Group. Een Amerikaans investeringsbedrijf dat nog maar pas de Australische drankengroep ‘Accolade’ binnenhaalde via een bod van 1 miljard A$. Maar bij Codorníu gaat het niet zo vlotjes, want minder dan 51% van de vaak familiale aandeelhouders ging akkoord met het overnamebod, dat dus uiteindelijk werd verworpen.

Dat er toch een serieus aantal minderheidsaandeelhouders wel brood zagen in het bod van The Carlyle Group heeft te maken met de groeiende kritiek op het management.

De groeicurve bij Codorníu stagneerde immers de laatste jaren, waardoor er minder dividenden werden uitgekeerd. Eén van de oorzaken van deze stagnatie is de herstructureringsoperatie die vorig jaar werd opgestart. Toen werd o.a. besloten dat de productie van cava’s-zonder-merk, dus private labels/witte producten voor de supermarkten, moest uitdoven. Een nochtans winstgevende activiteit. Ook de recente verhuis van het hoofdkwartier naar Rioja schoot bij sommige Catalaanse aandeelhouders in het verkeerde keelgat.

Volgens het management begint de herstructurering nu echter vruchten af te werpen en zal tegen juni een Ebidta van 30 miljoen euro plus een operationele winst voor belastingen van 11 miljoen euro gerealiseerd worden.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 16 april 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Drie op de tien reeds schroefdop

ScrewcapsQua studies is het een tijdje stil geweest rond de marktstrijd tussen natuurkurk en schroefdop als de ‘ideale’ wijnflessluiting

Maar zopas publiceerde Euromonitor een nieuw onderzoek, waaruit blijkt dat de aluminium schroefdop verder op rukt. De statistieken bestrijken de periode 2012-2016.

Waar het marktaandeel in Europa van deze ‘screwcaps’ in 2012 bijvoorbeeld rond de 26% schommelde, was dit aandeel al geklommen tot circa 30% in 2016. Een groeiritme van +14,5%.

Ook wereldwijd zien we hetzelfde fenomeen. In dezelfde periode bleek het markaandeel globaal ook 29,6% terwijl het groeitempo +13,2% bedroeg. En sinds 2016 is het aandeel waarschijnlijk nog toegenomen en naderen we stilaan 1 op de 3 flessen stille wijn die met een schroefdop worden afgesloten.

Uiteraard is dat munitie voor de betrokken producenten.

Zo voegde de Aluminium Closures Group, die circa 75% van de belangrijkste producenten van schroefdoppen en aanverwante producten overkoepelt, nog wat extra data toe aan dit debat.

Jaarlijks vertegenwoordigden schroefdoppen nu ongeveer 9 miljard wijnflessen (van alle formaten) op een totale wereldwijde verkoop van 30 miljard stuks (2016).

Naast de landen waar de screwcap traditioneel reeds goed ingeburgerd is – denk maar aan Australië, Nieuw-Zeeland, Oostenrijk en geheel Scandinavië – werd de vinnigste groei genoteerd in de Verenigde Staten, Duitsland, het Verenigd Koninkrijk en Nederland.

Te oordelen naar wat er op onze Belgische rekken belandt of we jaarlijks op onzete proeven krijgen, ligt onze wijnhandel hier nog achter. Ik schat dat hooguit 1 op de 5 wijnflessen bij ons ‘geschroefdopt’ wordt. Want zelfs de grote warenhuisketens die zelf miljoenen flessen bottelen, durven het blijkbaar niet aan om deze Belgische bottelingen integraal onder schroefdop aan te bieden.  

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 28 februari 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Stopt de wijnboom in de VS?

De Verenigde Staten zijn gulziger dan ooit qua wijnconsumptie en vormen zonder twijfel een cruciale factor in de gezondheid van de globale wijnbusiness. Iedereen in de sector volgt dan ook met argusogen de trends in deze Amerikaanse markt

Maar het einde van de bijna 20 jaar durende groeiperiode lijkt in zicht. Het is Silicon Valley Bank (SVB) die in haar "State of the Wine Industry 2018" rapport tot deze conclusie komt. Volgens SVB neemt de omzetgroei af omdat vooral jongere consumenten en op pensioen vertrekkende babyboomers zwaar impact hebben op het koop- en drinkgedrag.  

Een aantal van de bevindingen uit deze studie:

  • Consumenten blijven het lagere-prijssegment verlaten ten gunste van een aanbod van betere kwaliteitswijnen, maar de totale omzetgroei neemt wel af.
  • Voor de wijnindustrie in de VS in zijn totaliteit zal de omzet met 2 tot 4 procent stijgen, terwijl de volumes met maximaal 1 procent zullen toenemen.
  • De totale prijszetting zal vrij stabiel blijven, want eventuele prijsverhogingen zullen in 2018 moeilijk doorgerekend kunnen worden aan de Amerikaanse consument.
  • Het premiumwijnsegment – in de studie o.i. nogal laag gedefinieerd als wijn boven de $ 10 per fles – zal met 4 tot 8 procent groeien. Op zich een behoorlijke score, maar toch beduidend minder dan de schatting van 10 tot 14 procent die in de marktstudie van 2017 werd voorspeld.
  • Wat het wijnaanbod betreft lijkt vooral de vraag naar Chardonnay in de VS bijzonder sterk, terwijl in rood Cabernet vrij stabiel blijft, met een vlakke tot licht neerwaartse druk aan de bovenkant van de markt.
  • De import richting VS zal toenemen, maar dan met name in het lagere premium-genre.
  • Hoewel babyboomers nog steeds de grootste afnemers van ‘fijne wijnen’ blijven, consumeren ze toch minder naarmate ze ouder worden. Ze veranderen hun bestedingspatroon en investeren minder in dure flessen naarmate ze zich moeten aanpassen aan een leven met een vast vervangingsinkomen (pensioen).”

Volgens Rob McMillan, stichter van de wijndivisie van SVB en auteur van het rapport zal 2018 in de Verenigde Staten “…al bij al een goed jaar zijn voor de wijnindustrie. Maar alhoewel er nog steeds sprake is van een groeiende verkoop, zal het groeiritme wel vertragen.”

En voegt hij er aan toe: “De meest succesvolle wijnhuizen over tien jaar zullen die zijn die zich aanpassen aan een ander type consument met andere waarden, namelijk: een klant die het internet op nieuwe en interactieve manieren gebruikt en vrij zuinig is, want over minder discretionair inkomen beschikt dan de vorige generatie(s).”

Frank Van der Auwera

 

 

Geplaatst op 30 januari 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

De vage grens tussen lage en hoge alcohol

NapaTerwijl ook in België blijkt dat systematische taksverhogingen voor alcohol eerder minder dan extra inkomsten voor de staatskas opleveren – omdat consumenten als reactie vrij massaal over de grens gaan shoppen –, is er in de VS sprake van een ander, enigszins bizar, neveneffect tussen ‘taks’ en ‘wijn’.

Met name de flessen met een lager alcoholpercentage lijken er de dupe te worden van de recente belastinghervormingen van de regering Trump. En dreigen er duurder te worden.

1,5% tolerantie

Het Amerikaanse Congres keurde recent een belastingpakket goed, de zogeheten >Tax Cuts and Jobs Act 2017, waarin een vrij onverwacht – en waarschijnlijk onbeoogd – effect kan zitten voor de wijnmarkt.

Eventjes wat achtergrond. Wie nu in VS een wijn bestelt weet dat wijnen onder de 14% officieel beschouwd worden als ‘table wine’ en ook aan een navenant lagere voet werden getaxeerd, in casu ongeveer 21 dollarcent per fles. Of: circa 10 cents lager dan zogeheten ‘higher-alchol’ wines.

Voor kwaliteitsproducenten had deze regelgeving weinig invloed op hun prijs, maar vooral massaproducenten van goedkoper basiswijnen voor o.a. de supermarktketens hadden natuurlijk wél belang bij elke dollarcent die ze van de flessenprijs konden knijpen.

En dus pasten sommigen jarenlang zelfs omgekeerde osmosis toe of andere technieken om het alcoholgehalte in het eindproduct te reduceren tot net onder deze ‘table wine’-drempel.

Bovendien was er tot nu ook sprake van een zekere tolerantie vanwege de overheid. Het wijnetiket moe(s)t accuraat het alcoholpercentage weergeven binnen de limiet van 1,5% voor wijnen onder die magische 14%-drempel, en binnen 1% voor de zogeheten ‘higher-alcohol’ cuvées.

Wat in concreto betekent dat een cuvée uit Sonoma van officieel 13,9% misschien wel 15% of meer alcohol kon bevatten, maar toch nog steeds lager als tafelwijn belast werd. Er was in de huidige regeling daarom ook sprake van systematische onderschatting van de échte alcoholpercentages, niet alleen uit taksoverwegingen, maar tevens om sommige consumenten makkelijker te winnen.

Intolerant t.o.v. tolerantie?

Maar in het nieuwe pakket dat in december 2017 parlementair werd goedgekeurd, kan deze taksvoet drastisch veranderen, omdat de scheidslijn verandert.

In het nieuwe belastingpakket zullen wijnen onder de 16% alcohol namelijk allemaal identiek worden getaxeerd volgens de 21-cents-per-bottle rate. Slechts één uitzondering: bubbels, want die moeten in de VS 67 cents per fles ophoesten.

Wat mega-producenten vooral nerveus maakt is dat nieuwe regeling waarschijnlijk ook de tolerantiegrenzen van afwijkende alcoholpercentages verandert, die tot nu toe toch nog nipt binnen het lagere tarief vielen.

Want mega-producenten zijn natuurlijk slim. Uit een studie van UC Davis bleek dat het gemiddelde percentage tussen 1992-2009 van bijna 130.000 onderzochte Amerikaanse wijnen piekte op 13,99%, net tegen de fameuze maximumdrempel voor een lagere/hogere taks. Toeval of manipulatie?

Maar als straks deze tolerantie, parallel met de nieuwe belastingwet, eveneens wijzigt, zullen veel instap- en basiswijnen in de VS straks misschien in een hogere belastingschaal vallen.

Op dit moment is de uitkomst nog onduidelijk, omdat het TTB (The Federal Alcohol and Tobacco Tax and Trade Bureau dat als de alcoholwaakhond in de VS fungeert) nog geen strikte richtlijnen van het Congres meekreeg.

Maar er bestaat een reële kans dat lagere-alcoholwijnen – natuurlijk een relatief begrip als je over een grens van 14% spreekt – straks toch zwaarder worden getaxeerd in de VS dan voorheen. Wat ook voor de Europese import natuurlijk een serieuze meerkost kan worden.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 16 december 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

De wijntoerist wacht af

BrandweerHet is nog steeds te vroeg om de totale economische wijnfactuur van de bosbranden in Californië te berekenen – het verlies aan faciliteiten, gebouwen, wijnterreinen, stocks, rookschade… dossiers waar nu de verzekeringsfirma’s zich over buigen –, maar zeker is dat er één activiteit serieus impact kan voelen: het oenotoerisme.

Want waar de getroffen regio’s van Napa, Sonoma, Mendocino & C° misschien niet de volumeproducenten van Californië zijn, herbergen zij wel de vlaggenschepen en icoondomeinen waar jaarlijks miljoenen toeristen op afkomen.

De miljoenen van Napa

Neem nu dé populaire wijnbestemming: Napa Valley.

In 2016 passeerden er maar liefst 3,5 miljoen bezoekers de wineries, die samen naar schatting voor 1,9 miljard dollar spendeerden aan wijn, logement, eten en merchandising. Circa 13.000 jobs kunnen op die manier rechtstreeks gelinkt worden aan dit wijntoerisme.

Op een typische dag in Napa tijdens het toeristische seizoen kloppen er bijna 17.000 bezoekers aan, die samen voor zo’n 5 miljoen dollar uitgeven. Een groot gedeelte wordt niet alleen besteed aan op de winery gekochte flessen, die voor deze domeinen inderdaad een hoge winstmarge bieden, maar ook in de omringende horeca.

Door de hevige bosbranden is deze stroom van wijntoeristen echter al een tijdje onderbroken, zelfs bij wijndomeinen die helemaal niet door de vlammen bedreigd of beschadigd werden. Want veel bezoekers hebben, zeker door de beelden op sociale media of tv, het idee dat de hele streek structureel zwaar beschadigd werd, terwijl er bovendien effectieve schade aan het transport (toegangswegen bv.) of de horeca-infrastructuur te noteren viel.

Dat schrikt toeristen tijdelijk af. Daarom hoopt iedereen in deze stervalleien nu op een snelle verandering van deze beeldvorming.

Want anders kost de nasleep én perceptie van de bosbranden economisch uiteindelijk méér dan de vuurzee zelf.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 16 oktober 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Californische wijnbouw in rouw

BrandCalifornieDat hevige bosbranden door de klimaatopwarming een frequenter fenomeen zijn geworden, wordt deze dagen helaas niet alleen in Europa geïllustreerd – Portugal, Spanje, Griekenland,... –, maar vooral in Californië is er nu al een dikke week sprake van een echte catastrofe. En dan spraken we niet alleen van de hoge tol qua mensenlevens

Voor het eerst wordt ook de wijnbouw in Napa en Sonoma op grote schaal geteisterd, nog altijd de slagader van de Californische – lees: Amerikaanse – wijnindustrie. Alleen al Napa Valley met zijn 700 druiventelers en 475 ‘fysieke’ wineries draagt per jaar 13 miljard USD bij aan de lokale economie en ruim 50 miljard USD aan de nationale economie, terwijl het – net zoals Sonoma – een toeristentrekpleister is.

Hoe ver de economische gevolgen uiteindelijk zullen reiken, valt nu nog moeilijk in te schatten omdat ook de communicatie-infrastructuur hapert, maar de bosbranden kunnen op diverse manieren schade toebrengen aan de wijnbusiness.

Drie rampspoedscenario’s

Het eerste doemscenario is de vernietiging van gebouwen (stockage, administratie,…) en vinificatiefaciliteiten, zoals reeds bij een tiental wineries is gebeurd. Waaronder Signerello en White Rock in Napa Valley, Nicolson Ranch, Paradise Ridge en B.R. Cohn in Sonoma, en Frey in Mendocino. Bij andere, ook bij ons meer bekende namen als Beringer, Chateau St. Jean, Stags’ Leap of Sterling Vineyards, is er sprake van “limited damage” aan de infrastructuur en sites. Duur, maar gebouwen en apparatuur zijn relatief makkelijk te vervangen. Bovendien lijkt het dat de meeste getroffen domeinen niet hun gehele voorraad verloren, omdat veel flessen vaak off-site bewaard worden, ver uit de gevarenzone.

Dramatischer blijkt het tweede scenario: wijngaarden die geheel of gedeeltelijk verwoest worden. Want hoe hoog ook de financiële kost kan oplopen van schade aan de infrastructuur, is het voor een wijndomein veel kwalijker wanneer ook de aanplant gedecimeerd wordt. Vaak gaat het immers om ‘old vines’ die superieure fruitkwaliteit leveren en die niet zomaar kunnen vervangen worden door piepjonge aanplant. Het is een verliespost die soms generaties werk tenietdoet. Tot nu toe zijn er echter nog maar weinig berichten dat effectief ook wingerds integraal in de vlammen opgingen.

Een derde schadepost betreft de nog niet geplukte trossen die, na dagen of zelfs weken hangen in dit dichte rookgordijn, de ‘verbrande’ geurmoleculen kunnen opzuigen, wat uiteindelijk resulteert in asbakaroma’s in het eindproduct. De storende geurcomponenten worden immers opgenomen via de bladeren en de pel en binden zich met de suikers. Bij de fermentatie ontkoppelen ze opnieuw en veranderen in wat ‘ashtray wines’ wordt genoemd. Hier speelt echter de timing in het voordeel van de wijnindustrie: toen de eerste bosbranden uitbraken, was reeds 90% van het druivenmateriaal geoogst. Alleen de laat rijpende cabernet sauvignon hing nog vaak in de wijngaarden, maar deze variëteit beschikt van nature over een dikkere pel, waardoor de opname van storende aroma’s veel trager verloopt.

Conclusie: voorlopig lijkt de wijnindustrie in Napa en Sonoma door het oog van de naald te kruipen, ook al kan de factuur van beschadigde infrastructuur, afnemend wijntoerisme en het eventuele productieverlies (dus: krimpende export) uiteindelijk enorm hoog oplopen.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 9 oktober 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Trump tackelt Canada rond wijnverkoop

BCWineDat president Donald Trump – naar eigen zeggen – geen druppel alcohol drinkt, heeft ongetwijfeld niets te maken met de nieuwe klacht die hij zijn administratie onlangs liet neerleggen bij de World Trade Organization (WTO).

Alles draait rond de moeizame heronderhandelnig van het NAFTA-akkoord, waar de VS vooral in de clinch gaat met Canada. Eerder kwamen er al disputen op tafel rond jets, hout en zuivel, maar de nieuwe klacht richting noorderburen focust dit keer op wijn.

Eigen Wijn Eerst

De regering Trump beschuldigt Canada immers van ‘onaeerlijke beperkingen’ in de verkoop van buitenlandse (lees: Amerikaanse) wijn in Brits-Columbia, de meest westelijke provincie van Canada en ook de grootste wijnproducent van dat land.

Twee jaar geleden werd immers bepaald dat in Brits-Columbia supermarkten op geregelde basis uitsluitend wijn in de rekken kunnen verkopen die in de provincie werd geproduceerd. Ingevoerde wijnen moeten in een aparte "winkel-in-een-winkel" worden verkocht. ‘Discriminatie!’ stelt nu Uncle Sam, want eens een product in een land circuleert, moet het wettelijk inderdaad op gelijke voet behandeld worden met de binnenlandse productie.

Logisch eveneens, want Canada is een sleutelmarkt voor de Amerikaanse wijnexport. Volgens cijfers van het U.S. Wine Institute kochten Canadezen vorig jaar voor 431 miljoen dollar Amerikaanse wijn, waarmee het land na de Europese Unie de tweede voornaamste afzetmarkt vormt.

Nog dit: ook tijdens de laatste dagen onder het Obama-bewind werd een bijna gelijkaardige klacht bij het WTO ingediend, maar deze werd tot nu toe nauwelijks opgevolgd door de Trump-administratie.

Het is nu wachten tot de 60 dagen voorbij tikken die Canada heeft om buiten de rechter om een overeenkomst te bereiken.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 29 september 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

De 10 reuzen van de wijnbusiness

Veel wijnfans hebben een enigszins romantisch of zelfs bucolisch beeld van ‘een wijndomein’. Mooi pand, familiaal gerund, artisanaal kleinschalig, liefst nog met spelende kinderen en huisdieren in of rond de wijngaard.

Uiteraard bestaan zulke cru’s met tienduizenden, maar de internationale wijnbusiness is vooral ook een zaak van grote drankenholdings. Giganten die slechts zelden onder eigen naam bottelen, maar soms onvermoed in onze rekken liggen met tientallen merken en/of private labels.

Momenteel ziet de Top Tien van de grootste wijnproducenten er als volgt uit:

HITPARADE 10 GROOTSTE WIJNPRODUCENTEN (Bron: Euromonitor)

1. E & J Gallo (VSA), met 2,7% van de wereldproductie

2. Constellation Brands (VSA), met 1,7%

3. The Wine Group (VSA), met 1,5%

4. Treasury Wine Estate (Australië), met 1,12%

5. Viña Concha y Toro (Chili), met 1,03%

6. Castel Frères (Frankrijk), met 1,02%

7. Accolade Wines (Australië), met 0,97%

8. Pernod Ricard (Frankrijk), met 0,97%

9. Grupo Peñaflor (Argentinië), met 0,9%

10. FeCoVitA Coop (Argentinië), met 0,70%

Drie zaken vallen op.

Primo: de 10 giganten zijn samen goed voor maar liefst 12,62% van de globale wijnproductie. Van concentratie gesproken.

Secundo: Europa komt er maar bekaaid af met nog geen 2% van de wereldproductie. Waarbij dan nog dient aangestipt dat Pernod Ricard het grootste deel van haar productie niet op Franse bodem realiseert.

Tertio: Slechts 2 van deze reuzen (Gallo en Concha y Toro) vinden we ook onder hun eigen naam gelabeld in onze Belgische rekken terug.

Frank Van der Auwera

Onze blogs

Meer