Home Markten Live Netto Sabato

V.S.A.

Geplaatst op 29 juli 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Down Under Up Up Up!

BubbelsDe Franse bubbelindustrie, met Champagne op kop, volgt het fenomeen toch met argusogen. De Australische sparklings zijn – na de Cava en Prosecco – inderdaad de volgende geduchte concurrent geworden op de wereldmarkt.

Eén cijfer van Wine Australia ligt veel Franse producenten zwaar op de maag: de waarde van de Australische bubbelexport is het vorige financiële jaar 2016/2017 meer dan verdubbeld tot $30 miljoen. Steeds meer liefhebbers van mousserende wijn in de Verenigde Staten, China en Japan kopen meer Aussie-sparklings dan ooit tevoren. En verkleinen zo potentieel de koek voor de Franse mousserende wijn, want zeker de VS en China zijn ook gretige afnemers van de Franse producten. In de VS vertienvoudigde zelfs de verkoop van Australische bubbels de voorbije vijf jaar. Dat moet toch veel champagnehuizen laten knarsentanden.

Deze ‘boom’ inzake sparklings blijkt trouwens ook één van de turbo’s onder de totale Australische wijnexport, die in dezelfde referentieperiode met $201 miljoen in waarde steeg tot $2,3 miljard, met als bonus dat deze (sterker dan voorspelde) stijging zich voordeed in zowat alle prijsvorken en marktsegmenten.

Australië plukt nu duidelijk de vruchten van een exportbeleid dat de voorbije jaren eerder op Noordoost- en Zuidoost-Azië - en het Midden-Oosten! - focust, dan op klassiek Europa.

Mainland China bijvoorbeeld blijft op de hitparade wel de onbetwiste numero uno voor alle Aussie-wijn, dus niet alleen bubbels, met de Aussie-export die er in waarde klom met een sensationele +44% (tot $607 miljoen), dankzij o.a. het in 2015 getekende vrijhandelsakkoord tussen beide landen.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 15 juli 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

What’s in a name?

Shutterstock_265863527Soms zijn ‘grote’ wijnmakers toch ‘klein’ in hun gedrag. Enkele jaren geleden zette Francis Ford Coppola zo al een heel bataljon peperdure advocaten in die bij concurrenten het woord ‘Diamond’ claimden. Andere domeinen die deze term wilden gebruiken voor hun cuvées, werden juridisch afgedreigd.

De laatste weken is er weer een nieuwe veelbesproken woordenoorlog aan de gang, dit keer zelfs rond een bijzonder alledaagse term als ‘essential’.

Het ook bij ons ingevoerde én bekende Bogle Vineyards uit Californië wordt immers vervolgd voor het Federaal Hof in Sacramento door concurrent Next Wine. Deze laatste firma, met thuisbasis in Tucson (Arizona) die ook veel Californische wijn verhandelt, wil immers dat het begrip ‘essential’ voortaan verdwijnt van alle Bogle-labels. De Bogle-familie heeft immers een betaalbare wijnlijn onder het etiket ‘Essential Red’, maar komt volgens de aanklager daarmee in het TM-vaarwater van hun eerder gelanceerde ‘My Essential’-labels.

Amerikaan drinkt gulzig

Ook dit dispuut loopt al minstens drie jaar, verzoeningsgesprekken en diverse claims bij het U.S. Patent and Trademark Office incluis. Maar pas recent werd er uiteindelijk ook een formele rechtszaak aangespannen.

Een voor buitenstaanders ogenschijnlijk belachelijk conflict, omdat de etiketten van beide wijnmakers én hun wijnstijl totaal verschillen, maar natuurlijk draait alles om harde dollars.

Want de drankenmarkt boomt momenteel in de VS. Amerikanen drinken meer wijn, craft beers, ciders en cocktails dan ooit tevoren. Met als gevolg dat er ook veel nieuwe spelers op deze lucratieve markt komen, die vaak de ‘trademarks’ aan hun laars lappen, of toch minstens uitdagen.

Kortom, dit blijkt lang niet het enige copyright-gevecht dat actueel in de Amerikaanse wijn- en drankenindustrie wordt gevoerd. Integendeel: het aantal rechtszaken rond mogelijk plagiaat van ‘kernwoorden’ en labels kent er een nog nooit geziene explosieve groei, zowel op het niveau van de staat, als bij federale rechtbanken. Insiders schatten het aantal voor heel de VS op bijna 100 juridische dossiers.

Veel van deze hangende zaken worden uiteindelijk toch minnelijk geschikt buiten de rechtbank. Maar hoe dan ook: het lijken vette tijden voor gespecialiseerde advocaten.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 22 juni 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Online wijnverkoop piekt tot 10 miljard dollar

OnlineWijnWe kopen steeds meer wijn online, ook in België. Maar waar het bij ons vooral de webshops betreft van gekende en gevestigde wijnhandelaars, ligt het op internationaal vlak wel eventjes anders. Daar zijn de giganten aan slag.

Volgens de e-performance-barometer van deze virtuele spelers qua wijnverkoop, op basis van de consumentenoordelen, zit er in dit segment wel degelijk veel dynamiek.

Het meest recente rapport zorgde voor een kleine schok in het milieu, want in deze zesde editie werd de ‘klassieke’ online wijnmarktleider Amazon.com voor het eerst van zijn piedestal gestoten door het eveneens Amerikaanse Wine.com, met het Chinese Yesmywine.com die het brons wegkaapt. Daarmee maar eventjes vier posities in dit klassement winnend tegenover 2015.

Meer nog dan deze individuele pikorde, is het feit dat in dit lopende jaar 2017 de totale webwijnverkoop voor het eerst de kaap van 10 miljard USD zal doorbreken. De online verkoop vertegenwoordigde vorig jaar nog 9,8 miljard USD, maar de magische omzet van 10 miljard wordt dit jaar zeker gerealiseerd.

Niet dat de groei overal even vinnig stijgt. Zo werd in 2016 in Frankrijk ‘slechts’ een wijnverkoop online van 1,4 miljard euro gehaald, of omgerekend: 9,4% van de totale wijnaankopen gebeurde er via het internet.

Hieronder de Top Tien van de belangrijkste wijnwebverkopers:

1. wine.com

2. amazon.com

3. yesmywine.com

4. tmall.com

5. wineshop.it

6. saq.com

7. vente-privee.com

8. lavinia.es

9. danmurphys.com.au

10. laithwaites.co.uk

Een laatste conclusie: de Fransen staan inderdaad grotendeels buitenspel...

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 28 april 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Smurfwijn focust nu op Uncle Sam

Eerst was blauwe wijn voor velen een 'sensatie', vervolgens zeker een hype, maar naarmate steeds meer critici dit smurfenwijntype kapot schreven en zelfs ook wetgevers – zoals in Spanje – blauwe cuvées verboden om zich nog langer als 'wijn' te presenteren, doofde het succes ervan in Europa uit.

Nadat de firma de Europese kritiek probeerde te pareren en juridisch opgesmukt terug op de markt kwam, leek de lucht al uit deze hype gestroomd.

Test het maar eens uit in onze Belgische horeca: nergens zal er een blauwe wijn op de kaart staan, zelfs niet in trendy bars. Want ook al houdt de producent bij hoog en laag vast aan het 'natuurlijke en organische' karakter van deze cuvée, blijft het toch een feit dat de kleur niet exclusief van de druivenpel komt, maar door toevoeging van een plant-gebaseerd ingrediënt, en dat de wijn zelf een mix is van rood en wit.

Heiligschennis in zuivere wijntermen.

Einde verhaal?

Maar Gik, het van origine Spaanse moederbedrijf dat - laten we dit niet vergeten! - deze blauwe wijn toch met het nodige succes in 25 landen lanceerde, richt nu de pijlen op een misschien inderdaad veel lucratievere markt dan de Europese unie, namelijk: de Verenigde Staten.

De laatste dagen kunnen Amerikanen – ik zie de enthousiaste beau monde van Los Angeles, NYC en San Francisco al in de rijt staan voor deze laatste trend – immers inloggen op de site https://bluewine.us/ om pre-orders te plaatsen voor de Turquoise wijn.

Zij zullen daar $16 per individuele fles, of $124 per karton, moeten neertellen. Alhoewel er nu ook volop reclame gemaakt wordt voor een set van 3 flessen tegen $36, inclusief free shipping.

Ik heb geen kristallen bol, maar ik voorspel dat na een enorme hype die in de VS 1 à 2 jaar duurt, we daarna niets meer zullen horen van deze vloeibare 'smurf'. Eenvoudigweg omdat de (Amerikaanse) nieuwlichters dan weer in de ban zijn van the next big thing, terwijl de echte wijnliefhebber dit soort producten liever niet in zijn/haar glas ontmoet wegens niet authentiek genoeg.

Het was 'mooi' zolang het duurde.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 10 april 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Laat Europa bordeaux vallen?

BordeauxKurkDat Bordeaux niet langer dé onaantastbare norm- en trendsetter is op wijngebied zoals één of twee generaties geleden, dat weerspiegelen de statistieken al een tijdje.

De signalen zijn inderdaad duidelijk. De primeurcampagnes verlopen al jaren moeizamer, de globale concurrentie is vooral in het betaalbare segment bikkelhard en de meest interessante groeicategorieën van consumenten – de leeftijdsgroep 20 à 30 jaar én vrouwelijke wijndrinkers – moeten écht permanent overtuigd worden dat Bordeaux ook toegankelijke moderne wijnen levert i.p.v. oubollige of overdreven dure cru's.

Heel het media-imago van de Bordelais wordt bovendien bepaald door pakweg 200 grands cru's die vaak megawinsten realiseren, terwijl duizenden kleinschalige domeinen financieel het water aan de lippen hebben staan.

Stabiele export

Maar ondanks al deze pijnpunten, blijkt uit de recente statistieken dat de export van bordeaux vorig jaar nagenoeg stabiel bleef.

Bordeaux exporteerde in 2016 circa 2 miljoen hectoliter wijn (equivalent van 270 miljoen flessen). Daarmee is deze appellatiecluster goed voor 17% van de totale Franse wijnuitvoer qua volume en zelfs 36% qua waarde.

Maar binnen dit op het eerste gezicht nog bevredigend plaatje is er toch sprake van verschuivingen. Zo kalft de impact van bordeauxwijn af op de Europese markten, maar wordt deze daling de laatste jaren wel gecompenseerd door de dorstige Chinezen en Amerikanen.

De Europese Unie is in volume nog amper goed voor 35% van de bordeaux-export (95 miljoen flessen of -10%; in waarde 462 miljoen euro of -16%), terwijl de niet-EU markten 65% voor hun rekening nemen, of omgerekend 176 miljoen flessen (+6%) voor een waarde van 1,3 miljard euro (+3%).

Bordeaux moet het tegenwoordig commercieel vooral hebben van een handvol sleutelmarkten volgens de recente studie van le Conseil Interprofessionnel du Vin de Bordeaux (CIVB).

China Reddende Engel

China is de grootste afzetmarkt sedert 2015, zowel in volume (74 miljoen flessen) als in waarde (322 miljoen euro). Toch kost circa een derde van de naar China uitgevoerde bordeaux minder dan 3 euro/liter (= exportprijs). Hongkong is op zijn beurt vooral de hub voor duurdere kwaliteitscru's, maar staat eveneens op nummer 7 qua volume.

Andere spectaculaire groeier is de VSA staat op de derde plek qua volume, én waarde waarbij het leeuwendeel van de wijnen tussen de 4,5 en 9 euro/liter kost (= exportprijs). Vorig jaar voerden de Amerikanen voor 196 miljoen euro bordeaux in. Vraag is natuurlijk hoe Trump deze stijgende interesse in bordeaux de komende jaren zal beïnvloeden door o.a. extra taksen.

Helemaal anders is het gesteld met de Europese sterkhouder van weleer, het Verenigd Koninkrijk. Het land staat nog steeds op positie 4 op deze exporthitparade, zowel in volume als waarde, maar de markt is wel erg grillig geworden sedert de financiële crisis van 2008/2009. Qua volume boerde het VK immers -10% achteruit en in waarde zelfs -26%. Bovendien is de toekomst heel onzeker nu de Brexit in gang werd gezet.

België boven?

En dan is er België: ondanks onze smurfenschaal vormen we nog steeds een loyale focusmarkt voor Bordeaux, met onze 2de plaats qua volume en 6de plaats in waarde. Daarmee zijn we weer de grootste Europese afzetmarkt qua volume.

Toch brokkelt deze loyaliteit zoals bij al onze Europese partners verder af, want qua volume gingen we 10% achteruit en in waarde 8%.

Ons land importeerde vorig jaar immers circa 190.000 hectoliter of 25 miljoen flessen bordeauxwijn met een marktwaarde rond de 100 miljoen euro. Maar voor het CIVB en andere belangengroepen en promotiediensten wordt het toch boksen tegen de competitie.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 21 maart 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Millenials zijn wijngek

Uiteraard verschilt de Amerikaanse wijnmarkt grondig van de Europese, laat staan de Belgische, maar toch komt er voor de wijnverkoop optimistisch nieuws uit het land van Uncle Donald.

Met name dat de ‘millenials’ objectief de meest enthousiaste wijngekken zijn, die met voorsprong andere generaties op dat vlak overklassen. Ze kopen en drinken veel frequenter wijn.

Een recent onderzoek van Wine Market Council, een non-profitorganisatie van de wijnindustrie, concludeerde immers dat deze millenials maar liefst 42% van alle wijn in de V.S. opdrinken (referentiejaar 2015). Daarmee laten ze elke andere leeftijdscategorie ver achter zich.

Binnen deze ruime groep van de millenials zijn het vooral de 29 tot 38-jarigen die in dat referentiejaar 159,6 miljoen kisten/kartons wijn soldaat maakten.

Deze millenials zijn zeker geen zuinige nippers, want ruim 3 op de 10 behoort tot de zogeheten ‘High Frequency’-drinkers, wat betekent dat ze – als er wijn op tafel komt – toch gemiddeld zo’n 3 glazen consumeren ‘per sitting’.

Andere opvallende trend: 2/3 van de meest enthousiaste wijndrinkers in deze millenial-categorie zijn vrouwen.

Uit een rondvraag bij Californische wijndomeinen blijkt trouwens dat deze millenials niet alleen dé pijler en dus toekomst vormen onder de wijnverkoop/consumptie, maar bovendien altijd bereid zijn iets nieuws te proberen en bovendien heel leergierig zijn over het vinificatieproces.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 30 november 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Marijuana versus wijn

MariuanaBij de recente presidentsverkiezingen koos Californië voor een verdere liberalisering van het softdrug-gebruik, ook voor recreationeel gebruik dus. En wat blijkt nu? Dat deze zeer lucratieve business zelfs de wijnindustrie parten speelt.

Er is zelf sprake van heuse oogstoorlogen, waarbij domeineigenaars systematisch plukkers verliezen aan de cannabisteelt die blijkbaar makkelijker werk voor een beter loon kan beloven. Druiven dienen immers vaak ‘s nachts of vroeg in de ochtend manueel geplukt, want tijdens de koelere periodes, wat een intensiever type van arbeid vereist. En niet iedereen heeft daar zin in.

De oogsttiming van beide producten overlapt elkaar bovendien. Zo circuleren er verhalen van wineries die medio augustus met hun oogst begonnen met enkele tientallen arbeidskrachten, maar een dikke maand later was hun plukkersbestand reeds tot een derde gekrompen. De marijuana-producenten betalen immers hogere lonen cash uit, waardoor bepaalde wineries in Noord-Californië – zoals Mendocino County – zelfs een week later dan gepland konden oogsten. Hoe dit het karakter van de uiteindelijke wijn zal bepalen, is nu nog een open vraag.

De enige oplossing voor wijnbouwers is hun plukploegen fulltime in dienst te nemen én te houden, daar waar de cannabisplantages slechts een beperkte tijd extra arbeidskrachten nodig hebben.

Andere alternatieve strategie is een groter aandeel van de druivenoogst te mechaniseren. Nieuwe percelen bevatten trouwens reeds opvallend veel druivenstokken die verder van elkaar geplant staan, zodat de machines er makkelijker kunnen manoeuvreren. Een alternatief dat natuurlijk niet opgaat voor percelen in subzones met steilere hellingen, waar mankracht nog steeds een must is.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 17 november 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Italië weer wereldkampioen volume

DruivenDe statistieken zijn nog voorlopig, want worden nu bijna maandelijks bijgesteld, maar de hitparade van de belangrijkste wijnproducenten wereldwijd naar volume ligt toch al min of meer vast. Volgens de berekeningen van het O.I.V. ziet de Top Tien er als volgt uit voor de oogst 2016:

Hitparade Wijnproducenten Wereldwijd in 2016

1) Italië, 48,8 miljoen hectoliter

2) Frankrijk, 41,9 miljoen hectoliter

3) Spanje, 37,8 miljoen hectoliter

4) V.S., 22,5 miljoen hectoliter

5) Australië, 12,5 miljoen hectoliter

6) China, 11,5 miljoen hectoliter

7) Chili, 10,1 miljoen hectoliter

8) Zuid-Afrika, 9,1 miljoen hectoliter

9) Argentinië, 8,8 miljoen hectoliter

10) Duitsland, 8,4 miljoen hectoliter

Een paar conclusies: in totaal wordt de wereldwijnproductie voor de oogst 2016 globaal geraamd op 259,5 miljoen hectoliter, een van de laagste scores in de voorbije 20 jaar. Grillige klimaatcondities hebben diverse productielanden serieus geteisterd voordit millésime. In totaal ging het om een duik van -5% in 2016 vergeleken met het productievolume in 2015.

Vooral de kwantiteit in Frankrijk (-12% in vergelijking met de campagne 2016/2015), Chili (-21%), Zuid-Afrika (-19%) en Argentinië (-35%) zagen beduidend minder druivenmateriaal in hun kelders arriveren.

Verderop in de hitparade zijn er zelfs nog dramatischer resultaten te vinden. Zo halveerde het productievolume zelfs in Brazilië en noteerde ook de Oostenrijkse wijnbouw een terugval met -21%.

Wat deze krimp zal betekenen op prijsvlak valt voorlopig nog moeilijk te voorspellen.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 12 september 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Cuvée Labo

DruppelWijnSedert het artikel in onze dagkrant (lees: Zonder druiven wijn maken in het labo) en mijn daaropvolgende radio-interview (Radio 1, ‘Nieuwe feiten’), word ik druk gemaild, aangesproken en gebeld met als hamvraag: gaat synthetische wijn straks nu écht de globale wijnmarkt radicaal verstoren en klassiek gemaakt wijn verdringen? Iedereen heeft er plots een mening over, ook al heeft nog niemand het artificiële eindproduct kunnen proeven.

Daarom deze column om nog een paar puntjes op de ‘i’ te zetten.

Wijn is altijd chemie

Neen, ik ben geen Luddiet, dus anti-technologie en innovatie, kortom niet per definitie contra synthetische wijn. Omdat nu reeds onze hedendaagse wijnmakerij dankzij de oenologische inzichten van de voorbije 30 à 40 jaar veel met (bio)chemie & wetenschap te maken heeft: gistculturen, additieven, eiken chips, noem maar op, worden reeds toegepast in veel cuvées. Soms overdreven veel – met veel kleur- en smaakstoffen -, soms goed gedoseerd en zo minimalistisch mogelijk.

Maar fundi’s die nog steeds geloven dat wijn zonder ‘chemie’ kan gemaakt worden en een soort bucolisch sprookje is, weten niet waarover ze praten. Zonder al die technische en chemische vondsten en middelen van de voorbije decennia, zouden onze nu betaalbare instapwijnen 2 à 3 keer zo duur in de rekken liggen, wegens jaarlijks teveel in de greep van de natuurgrillen. En zou mijn wijnkoopgids “De 300 Beste Wijnen Onder de 10 Euro” maar een flinterdunne brochure zijn.

Maar anderzijds vind ik wat deze start-up in San Francisco laboratoriumgewijs bekokstooft, er ook over. Zij maken immers een biochemische robotfoto van alle aanwezige moleculen, verbindingen, glucose, zuren et cetera in een specifieke wijn, analyseren die grondig en produceren er daarna een quasi-identieke copycat van.

Dat ze straks naar eigen zeggen een wijn ‘in 15 minuten’ kunnen reproduceren, neem ik met een flinke korrel zout. Maar zelfs als hun labo-proces enkele dagen of weken productietijd vereist, hebben ze natuurlijk commercieel een enorme bonus vergleken met de traditionele wijnbouwer. Die moet immers tijdens de vegetatieve cyclus van zijn druiven alleen al een honderdtal dagen met klamme handen in de wijngaard werken, biddend tot de weergoden. En dàn moet de eigenlijke vinificatie nog maar pas beginnen.

Steriel tot de laatste snik

Ik vind deze door witte-jassen in het labo geprepareerde cuvée er echter ‘over’, omdat primo wijn voor mij nog altijd alcoholisch gefermenteerd fruit is, bij voorkeur druiven. Secundo omdat het tevens een levend product is dat, zeker als het om complexe(re) cru’s gaat, nog jaren kan verder ontwikkelen op fles, richting zijn kwalitatieve 7de hemel. Daarin schuilt precies de ‘funfactor’ van een wijn.

Onze biochemische copycat cuvée bottelt daarentegen slechts een statische momentopname van een bepaalde cru, immuun voor het trage oxidatieve proces waarbij de wijn geleidelijk zijn primair fruit en soms ferme tannines afschudt, zich verder verdiept en de geur- en smaakcomponenten versmelten.

De labo-wijn blijft eeuwig steriel in zijn fles logeren.

Toch lucratief?

Hebben deze synthetische wijnen dan geen toekomst? Toch wel. Ik zie hun commercieel potentieel op twee vlakken, gefocust op twee types eindconsumenten.

Ten eerste: in het spotgoedkope instapgenre van wijnen die nu pakweg onder de 5 euro liggen en waar vooral budgetconsumenten op afkomen, meestal zonder voorkennis of voorkeuren. In die rayon kan zo’n snel geproduceerde, véél goedkopere, synthetische versie natuurlijk veel consumenten lokken. Zoals na elke accijnsverhoging van bijvoorbeeld cognac er massa’s drinkers zijn die automatisch downgraden naar een goedkopere type brandy.

De tweede consumentencategorie die vatbaar lijkt voor synthetische wijn, zit m.i. aan de andere kant van het spectrum: de wijnfreaks, de vaak zelfuitgeroepen kenners, de etikettenslaafjes én de the-next-big-thing-nieuwlichters, die hun vrienden/gasten/kennissen willen verrassen, of zelfs overbluffen.

Zij zullen met plezier straks een synthetisch gefabriceerde fles ‘Dom Pérignon’ uit een magisch jaar – of een Lafite – voor 35 à 50 euro aankopen in plaats van het origineel tegen een veelvoud van dit prijskaartje. Als gezelschapsspelletje tijdens een etentje garandeert zo’n imitatiefles veel plezier, in de hoop dat de meeste aanwezigen het verschil niet opmerken met het origineel.

Laat ons wel duimen dat de Belgische horeca geen vaste klant wordt van deze synthetische wijnen. En dat er straks in veel zaken dus wijnen-per-glas worden aangeboden aan de ‘oude prijs, maar de klant ondertussen wél een synthetisch alternatief krijgt ingeschonken, zonder dat hij/zij daarvan op de hoogte is.

Spannend versus saai

Conclusie? Zoals ik al tijdens mijn radio-interview verklaarde: voor mij mogen er gerust artificiële ‘wijnen’ op de markt komen, op voorwaarde dat ze én goedkoper blijven, én anders gelabeld worden, zodat er geen vergissing mogelijk is. Ik zal ze met plezier toetsen.

Maar het wezenlijke verschil tussen een ‘échte’ wijn – met al zijn cultuur en traditie, heel het terroir- en maakverhaal, de grillen van druif en natuur, de visie en persoonlijkheid van de wijnmaker et cetera – versus een synthetische versie, lijkt me zoals kijken naar een sportevenement. Ofwel kijk je live naar een voetbal/tennismatch, athletiekmeeting of wielerkoers, ofwel dagen later naar een opname ervan, terwijl je de uitslag al kent.

Dàt is voor mij het fundamentele verschil tussen ‘spanning’ en voorspelbare ‘saaiheid’.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 18 augustus 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Trump in Wijnland

NapaValleyWe weten het ondertussen: niet alleen politieke ideeën of media-aandacht, maar vooral financiële ruggensteun ‘maakt’ of ‘kraakt’ presidentskandidaten in de Verenigde Staten. Of correcter: zelfs iemand die zoals Donald Trump beweert over genoeg eigen middelen te beschikken, is het belangrijk om voor de partij extra campagnegeld te verzamelen.

Republikeins ‘presidential nominee‘ Donald Trump wil daarom blijkbaar véél geld afromen bij de wijnelite in Napa Valley, dé levensader van de Amerikaanse wijnindustrie die almaar beter boert, ook in het besef dat hij er relatief weinig supporters telt.

Eind deze maand staat er immers een prestigieus fundraising event gepland, waarvan de opbrengsten worden doorgestort naar ‘Trump Victory’,een gemeenschappelijk fonds dat Donald J. Trump for President Inc., de nationale Republikeinse partij en lokale partijafdelingen in 11 staten overkoepelt.

Bijna 500.000 dollar voor twee

En te oordelen naar de uitnodigingen hoopt men er wel ettelijke miljoenen te laten binnenvloeien, want de ticketprijzen variëren tussen de 5.000 en een duizelingwekkend 446.700 dollar.

Het event “An Evening with Donald Trump” van 29 augustus e.k., op een voorlopig nog geheim (!) gehouden locatie in Napa, biedt inderdaad een waaier aan opties voor belangstellenden met een rijkelijk gevulde bankrekening.

Wie als individu voor de ‘goedkoopste’ optie kiest (5.000 dollar) mag de receptie bijwonen waar ook Trump aanwezig is. Voor het bedrag van 10.000 dollar mag een koppel aanwezig zijn, met als bonus een foto met Trump. Een ticket van 25.000 dollar is dan weer de bodemprijs voor één persoon voor het diner, de receptie én de ‘photo opportunity’.

En zo klimt de factuur voor ‘betere’ pakketten, tot het waanzinnige bedrag van 446.700 dollar. Voor bijna een half miljoen dollar wordt het koppel exclusief toegelaten tot de ‘Trump Victory Council’, wat deze ‘eer’ ook moge betekenen. Want dat vermeldt de uitnodiging voorlopig niet.

Het is trouwens niet de eerste keer tijdens deze campagne dat Trump flirt met de rijke wijnbusiness van Californië. Vraag is of de bereidheid er wel is om zo diep in de portefeuille te tasten. Zo was er medio juli al een fondsenwervend event in Rancho Santa Fe, met gelijkaardige toegangsprijzen, waar slechts 50 deelnemers opdaagden. En naar verluidt waren die achteraf zwaar ontgoocheld, omdat Trump pas om 18u opdaagde, weigerde met de media te spreken en na 20u al foetsie was.

Dat moeten wel de duurste uren ooit zijn, zelfs voor gefortuneerde Californische wijntycoons.

Frank Van der Auwera

Onze blogs

Meer