Home Markten Live Netto Sabato

V.S.A.

Geplaatst op 16 oktober 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Californische wijnbouw in rouw

BrandCalifornieDat hevige bosbranden door de klimaatopwarming een frequenter fenomeen zijn geworden, wordt deze dagen helaas niet alleen in Europa geïllustreerd – Portugal, Spanje, Griekenland,... –, maar vooral in Californië is er nu al een dikke week sprake van een echte catastrofe. En dan spraken we niet alleen van de hoge tol qua mensenlevens

Voor het eerst wordt ook de wijnbouw in Napa en Sonoma op grote schaal geteisterd, nog altijd de slagader van de Californische – lees: Amerikaanse – wijnindustrie. Alleen al Napa Valley met zijn 700 druiventelers en 475 ‘fysieke’ wineries draagt per jaar 13 miljard USD bij aan de lokale economie en ruim 50 miljard USD aan de nationale economie, terwijl het – net zoals Sonoma – een toeristentrekpleister is.

Hoe ver de economische gevolgen uiteindelijk zullen reiken, valt nu nog moeilijk in te schatten omdat ook de communicatie-infrastructuur hapert, maar de bosbranden kunnen op diverse manieren schade toebrengen aan de wijnbusiness.

Drie rampspoedscenario’s

Het eerste doemscenario is de vernietiging van gebouwen (stockage, administratie,…) en vinificatiefaciliteiten, zoals reeds bij een tiental wineries is gebeurd. Waaronder Signerello en White Rock in Napa Valley, Nicolson Ranch, Paradise Ridge en B.R. Cohn in Sonoma, en Frey in Mendocino. Bij andere, ook bij ons meer bekende namen als Beringer, Chateau St. Jean, Stags’ Leap of Sterling Vineyards, is er sprake van “limited damage” aan de infrastructuur en sites. Duur, maar gebouwen en apparatuur zijn relatief makkelijk te vervangen. Bovendien lijkt het dat de meeste getroffen domeinen niet hun gehele voorraad verloren, omdat veel flessen vaak off-site bewaard worden, ver uit de gevarenzone.

Dramatischer blijkt het tweede scenario: wijngaarden die geheel of gedeeltelijk verwoest worden. Want hoe hoog ook de financiële kost kan oplopen van schade aan de infrastructuur, is het voor een wijndomein veel kwalijker wanneer ook de aanplant gedecimeerd wordt. Vaak gaat het immers om ‘old vines’ die superieure fruitkwaliteit leveren en die niet zomaar kunnen vervangen worden door piepjonge aanplant. Het is een verliespost die soms generaties werk tenietdoet. Tot nu toe zijn er echter nog maar weinig berichten dat effectief ook wingerds integraal in de vlammen opgingen.

Een derde schadepost betreft de nog niet geplukte trossen die, na dagen of zelfs weken hangen in dit dichte rookgordijn, de ‘verbrande’ geurmoleculen kunnen opzuigen, wat uiteindelijk resulteert in asbakaroma’s in het eindproduct. De storende geurcomponenten worden immers opgenomen via de bladeren en de pel en binden zich met de suikers. Bij de fermentatie ontkoppelen ze opnieuw en veranderen in wat ‘ashtray wines’ wordt genoemd. Hier speelt echter de timing in het voordeel van de wijnindustrie: toen de eerste bosbranden uitbraken, was reeds 90% van het druivenmateriaal geoogst. Alleen de laat rijpende cabernet sauvignon hing nog vaak in de wijngaarden, maar deze variëteit beschikt van nature over een dikkere pel, waardoor de opname van storende aroma’s veel trager verloopt.

Conclusie: voorlopig lijkt de wijnindustrie in Napa en Sonoma door het oog van de naald te kruipen, ook al kan de factuur van beschadigde infrastructuur, afnemend wijntoerisme en het eventuele productieverlies (dus: krimpende export) uiteindelijk enorm hoog oplopen.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 9 oktober 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Trump tackelt Canada rond wijnverkoop

BCWineDat president Donald Trump – naar eigen zeggen – geen druppel alcohol drinkt, heeft ongetwijfeld niets te maken met de nieuwe klacht die hij zijn administratie onlangs liet neerleggen bij de World Trade Organization (WTO).

Alles draait rond de moeizame heronderhandelnig van het NAFTA-akkoord, waar de VS vooral in de clinch gaat met Canada. Eerder kwamen er al disputen op tafel rond jets, hout en zuivel, maar de nieuwe klacht richting noorderburen focust dit keer op wijn.

Eigen Wijn Eerst

De regering Trump beschuldigt Canada immers van ‘onaeerlijke beperkingen’ in de verkoop van buitenlandse (lees: Amerikaanse) wijn in Brits-Columbia, de meest westelijke provincie van Canada en ook de grootste wijnproducent van dat land.

Twee jaar geleden werd immers bepaald dat in Brits-Columbia supermarkten op geregelde basis uitsluitend wijn in de rekken kunnen verkopen die in de provincie werd geproduceerd. Ingevoerde wijnen moeten in een aparte "winkel-in-een-winkel" worden verkocht. ‘Discriminatie!’ stelt nu Uncle Sam, want eens een product in een land circuleert, moet het wettelijk inderdaad op gelijke voet behandeld worden met de binnenlandse productie.

Logisch eveneens, want Canada is een sleutelmarkt voor de Amerikaanse wijnexport. Volgens cijfers van het U.S. Wine Institute kochten Canadezen vorig jaar voor 431 miljoen dollar Amerikaanse wijn, waarmee het land na de Europese Unie de tweede voornaamste afzetmarkt vormt.

Nog dit: ook tijdens de laatste dagen onder het Obama-bewind werd een bijna gelijkaardige klacht bij het WTO ingediend, maar deze werd tot nu toe nauwelijks opgevolgd door de Trump-administratie.

Het is nu wachten tot de 60 dagen voorbij tikken die Canada heeft om buiten de rechter om een overeenkomst te bereiken.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 29 september 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

De 10 reuzen van de wijnbusiness

Veel wijnfans hebben een enigszins romantisch of zelfs bucolisch beeld van ‘een wijndomein’. Mooi pand, familiaal gerund, artisanaal kleinschalig, liefst nog met spelende kinderen en huisdieren in of rond de wijngaard.

Uiteraard bestaan zulke cru’s met tienduizenden, maar de internationale wijnbusiness is vooral ook een zaak van grote drankenholdings. Giganten die slechts zelden onder eigen naam bottelen, maar soms onvermoed in onze rekken liggen met tientallen merken en/of private labels.

Momenteel ziet de Top Tien van de grootste wijnproducenten er als volgt uit:

HITPARADE 10 GROOTSTE WIJNPRODUCENTEN (Bron: Euromonitor)

1. E & J Gallo (VSA), met 2,7% van de wereldproductie

2. Constellation Brands (VSA), met 1,7%

3. The Wine Group (VSA), met 1,5%

4. Treasury Wine Estate (Australië), met 1,12%

5. Viña Concha y Toro (Chili), met 1,03%

6. Castel Frères (Frankrijk), met 1,02%

7. Accolade Wines (Australië), met 0,97%

8. Pernod Ricard (Frankrijk), met 0,97%

9. Grupo Peñaflor (Argentinië), met 0,9%

10. FeCoVitA Coop (Argentinië), met 0,70%

Drie zaken vallen op.

Primo: de 10 giganten zijn samen goed voor maar liefst 12,62% van de globale wijnproductie. Van concentratie gesproken.

Secundo: Europa komt er maar bekaaid af met nog geen 2% van de wereldproductie. Waarbij dan nog dient aangestipt dat Pernod Ricard het grootste deel van haar productie niet op Franse bodem realiseert.

Tertio: Slechts 2 van deze reuzen (Gallo en Concha y Toro) vinden we ook onder hun eigen naam gelabeld in onze Belgische rekken terug.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 29 juli 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Down Under Up Up Up!

BubbelsDe Franse bubbelindustrie, met Champagne op kop, volgt het fenomeen toch met argusogen. De Australische sparklings zijn – na de Cava en Prosecco – inderdaad de volgende geduchte concurrent geworden op de wereldmarkt.

Eén cijfer van Wine Australia ligt veel Franse producenten zwaar op de maag: de waarde van de Australische bubbelexport is het vorige financiële jaar 2016/2017 meer dan verdubbeld tot $30 miljoen. Steeds meer liefhebbers van mousserende wijn in de Verenigde Staten, China en Japan kopen meer Aussie-sparklings dan ooit tevoren. En verkleinen zo potentieel de koek voor de Franse mousserende wijn, want zeker de VS en China zijn ook gretige afnemers van de Franse producten. In de VS vertienvoudigde zelfs de verkoop van Australische bubbels de voorbije vijf jaar. Dat moet toch veel champagnehuizen laten knarsentanden.

Deze ‘boom’ inzake sparklings blijkt trouwens ook één van de turbo’s onder de totale Australische wijnexport, die in dezelfde referentieperiode met $201 miljoen in waarde steeg tot $2,3 miljard, met als bonus dat deze (sterker dan voorspelde) stijging zich voordeed in zowat alle prijsvorken en marktsegmenten.

Australië plukt nu duidelijk de vruchten van een exportbeleid dat de voorbije jaren eerder op Noordoost- en Zuidoost-Azië - en het Midden-Oosten! - focust, dan op klassiek Europa.

Mainland China bijvoorbeeld blijft op de hitparade wel de onbetwiste numero uno voor alle Aussie-wijn, dus niet alleen bubbels, met de Aussie-export die er in waarde klom met een sensationele +44% (tot $607 miljoen), dankzij o.a. het in 2015 getekende vrijhandelsakkoord tussen beide landen.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 15 juli 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

What’s in a name?

Shutterstock_265863527Soms zijn ‘grote’ wijnmakers toch ‘klein’ in hun gedrag. Enkele jaren geleden zette Francis Ford Coppola zo al een heel bataljon peperdure advocaten in die bij concurrenten het woord ‘Diamond’ claimden. Andere domeinen die deze term wilden gebruiken voor hun cuvées, werden juridisch afgedreigd.

De laatste weken is er weer een nieuwe veelbesproken woordenoorlog aan de gang, dit keer zelfs rond een bijzonder alledaagse term als ‘essential’.

Het ook bij ons ingevoerde én bekende Bogle Vineyards uit Californië wordt immers vervolgd voor het Federaal Hof in Sacramento door concurrent Next Wine. Deze laatste firma, met thuisbasis in Tucson (Arizona) die ook veel Californische wijn verhandelt, wil immers dat het begrip ‘essential’ voortaan verdwijnt van alle Bogle-labels. De Bogle-familie heeft immers een betaalbare wijnlijn onder het etiket ‘Essential Red’, maar komt volgens de aanklager daarmee in het TM-vaarwater van hun eerder gelanceerde ‘My Essential’-labels.

Amerikaan drinkt gulzig

Ook dit dispuut loopt al minstens drie jaar, verzoeningsgesprekken en diverse claims bij het U.S. Patent and Trademark Office incluis. Maar pas recent werd er uiteindelijk ook een formele rechtszaak aangespannen.

Een voor buitenstaanders ogenschijnlijk belachelijk conflict, omdat de etiketten van beide wijnmakers én hun wijnstijl totaal verschillen, maar natuurlijk draait alles om harde dollars.

Want de drankenmarkt boomt momenteel in de VS. Amerikanen drinken meer wijn, craft beers, ciders en cocktails dan ooit tevoren. Met als gevolg dat er ook veel nieuwe spelers op deze lucratieve markt komen, die vaak de ‘trademarks’ aan hun laars lappen, of toch minstens uitdagen.

Kortom, dit blijkt lang niet het enige copyright-gevecht dat actueel in de Amerikaanse wijn- en drankenindustrie wordt gevoerd. Integendeel: het aantal rechtszaken rond mogelijk plagiaat van ‘kernwoorden’ en labels kent er een nog nooit geziene explosieve groei, zowel op het niveau van de staat, als bij federale rechtbanken. Insiders schatten het aantal voor heel de VS op bijna 100 juridische dossiers.

Veel van deze hangende zaken worden uiteindelijk toch minnelijk geschikt buiten de rechtbank. Maar hoe dan ook: het lijken vette tijden voor gespecialiseerde advocaten.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 22 juni 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Online wijnverkoop piekt tot 10 miljard dollar

OnlineWijnWe kopen steeds meer wijn online, ook in België. Maar waar het bij ons vooral de webshops betreft van gekende en gevestigde wijnhandelaars, ligt het op internationaal vlak wel eventjes anders. Daar zijn de giganten aan slag.

Volgens de e-performance-barometer van deze virtuele spelers qua wijnverkoop, op basis van de consumentenoordelen, zit er in dit segment wel degelijk veel dynamiek.

Het meest recente rapport zorgde voor een kleine schok in het milieu, want in deze zesde editie werd de ‘klassieke’ online wijnmarktleider Amazon.com voor het eerst van zijn piedestal gestoten door het eveneens Amerikaanse Wine.com, met het Chinese Yesmywine.com die het brons wegkaapt. Daarmee maar eventjes vier posities in dit klassement winnend tegenover 2015.

Meer nog dan deze individuele pikorde, is het feit dat in dit lopende jaar 2017 de totale webwijnverkoop voor het eerst de kaap van 10 miljard USD zal doorbreken. De online verkoop vertegenwoordigde vorig jaar nog 9,8 miljard USD, maar de magische omzet van 10 miljard wordt dit jaar zeker gerealiseerd.

Niet dat de groei overal even vinnig stijgt. Zo werd in 2016 in Frankrijk ‘slechts’ een wijnverkoop online van 1,4 miljard euro gehaald, of omgerekend: 9,4% van de totale wijnaankopen gebeurde er via het internet.

Hieronder de Top Tien van de belangrijkste wijnwebverkopers:

1. wine.com

2. amazon.com

3. yesmywine.com

4. tmall.com

5. wineshop.it

6. saq.com

7. vente-privee.com

8. lavinia.es

9. danmurphys.com.au

10. laithwaites.co.uk

Een laatste conclusie: de Fransen staan inderdaad grotendeels buitenspel...

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 28 april 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Smurfwijn focust nu op Uncle Sam

Eerst was blauwe wijn voor velen een 'sensatie', vervolgens zeker een hype, maar naarmate steeds meer critici dit smurfenwijntype kapot schreven en zelfs ook wetgevers – zoals in Spanje – blauwe cuvées verboden om zich nog langer als 'wijn' te presenteren, doofde het succes ervan in Europa uit.

Nadat de firma de Europese kritiek probeerde te pareren en juridisch opgesmukt terug op de markt kwam, leek de lucht al uit deze hype gestroomd.

Test het maar eens uit in onze Belgische horeca: nergens zal er een blauwe wijn op de kaart staan, zelfs niet in trendy bars. Want ook al houdt de producent bij hoog en laag vast aan het 'natuurlijke en organische' karakter van deze cuvée, blijft het toch een feit dat de kleur niet exclusief van de druivenpel komt, maar door toevoeging van een plant-gebaseerd ingrediënt, en dat de wijn zelf een mix is van rood en wit.

Heiligschennis in zuivere wijntermen.

Einde verhaal?

Maar Gik, het van origine Spaanse moederbedrijf dat - laten we dit niet vergeten! - deze blauwe wijn toch met het nodige succes in 25 landen lanceerde, richt nu de pijlen op een misschien inderdaad veel lucratievere markt dan de Europese unie, namelijk: de Verenigde Staten.

De laatste dagen kunnen Amerikanen – ik zie de enthousiaste beau monde van Los Angeles, NYC en San Francisco al in de rijt staan voor deze laatste trend – immers inloggen op de site https://bluewine.us/ om pre-orders te plaatsen voor de Turquoise wijn.

Zij zullen daar $16 per individuele fles, of $124 per karton, moeten neertellen. Alhoewel er nu ook volop reclame gemaakt wordt voor een set van 3 flessen tegen $36, inclusief free shipping.

Ik heb geen kristallen bol, maar ik voorspel dat na een enorme hype die in de VS 1 à 2 jaar duurt, we daarna niets meer zullen horen van deze vloeibare 'smurf'. Eenvoudigweg omdat de (Amerikaanse) nieuwlichters dan weer in de ban zijn van the next big thing, terwijl de echte wijnliefhebber dit soort producten liever niet in zijn/haar glas ontmoet wegens niet authentiek genoeg.

Het was 'mooi' zolang het duurde.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 10 april 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Laat Europa bordeaux vallen?

BordeauxKurkDat Bordeaux niet langer dé onaantastbare norm- en trendsetter is op wijngebied zoals één of twee generaties geleden, dat weerspiegelen de statistieken al een tijdje.

De signalen zijn inderdaad duidelijk. De primeurcampagnes verlopen al jaren moeizamer, de globale concurrentie is vooral in het betaalbare segment bikkelhard en de meest interessante groeicategorieën van consumenten – de leeftijdsgroep 20 à 30 jaar én vrouwelijke wijndrinkers – moeten écht permanent overtuigd worden dat Bordeaux ook toegankelijke moderne wijnen levert i.p.v. oubollige of overdreven dure cru's.

Heel het media-imago van de Bordelais wordt bovendien bepaald door pakweg 200 grands cru's die vaak megawinsten realiseren, terwijl duizenden kleinschalige domeinen financieel het water aan de lippen hebben staan.

Stabiele export

Maar ondanks al deze pijnpunten, blijkt uit de recente statistieken dat de export van bordeaux vorig jaar nagenoeg stabiel bleef.

Bordeaux exporteerde in 2016 circa 2 miljoen hectoliter wijn (equivalent van 270 miljoen flessen). Daarmee is deze appellatiecluster goed voor 17% van de totale Franse wijnuitvoer qua volume en zelfs 36% qua waarde.

Maar binnen dit op het eerste gezicht nog bevredigend plaatje is er toch sprake van verschuivingen. Zo kalft de impact van bordeauxwijn af op de Europese markten, maar wordt deze daling de laatste jaren wel gecompenseerd door de dorstige Chinezen en Amerikanen.

De Europese Unie is in volume nog amper goed voor 35% van de bordeaux-export (95 miljoen flessen of -10%; in waarde 462 miljoen euro of -16%), terwijl de niet-EU markten 65% voor hun rekening nemen, of omgerekend 176 miljoen flessen (+6%) voor een waarde van 1,3 miljard euro (+3%).

Bordeaux moet het tegenwoordig commercieel vooral hebben van een handvol sleutelmarkten volgens de recente studie van le Conseil Interprofessionnel du Vin de Bordeaux (CIVB).

China Reddende Engel

China is de grootste afzetmarkt sedert 2015, zowel in volume (74 miljoen flessen) als in waarde (322 miljoen euro). Toch kost circa een derde van de naar China uitgevoerde bordeaux minder dan 3 euro/liter (= exportprijs). Hongkong is op zijn beurt vooral de hub voor duurdere kwaliteitscru's, maar staat eveneens op nummer 7 qua volume.

Andere spectaculaire groeier is de VSA staat op de derde plek qua volume, én waarde waarbij het leeuwendeel van de wijnen tussen de 4,5 en 9 euro/liter kost (= exportprijs). Vorig jaar voerden de Amerikanen voor 196 miljoen euro bordeaux in. Vraag is natuurlijk hoe Trump deze stijgende interesse in bordeaux de komende jaren zal beïnvloeden door o.a. extra taksen.

Helemaal anders is het gesteld met de Europese sterkhouder van weleer, het Verenigd Koninkrijk. Het land staat nog steeds op positie 4 op deze exporthitparade, zowel in volume als waarde, maar de markt is wel erg grillig geworden sedert de financiële crisis van 2008/2009. Qua volume boerde het VK immers -10% achteruit en in waarde zelfs -26%. Bovendien is de toekomst heel onzeker nu de Brexit in gang werd gezet.

België boven?

En dan is er België: ondanks onze smurfenschaal vormen we nog steeds een loyale focusmarkt voor Bordeaux, met onze 2de plaats qua volume en 6de plaats in waarde. Daarmee zijn we weer de grootste Europese afzetmarkt qua volume.

Toch brokkelt deze loyaliteit zoals bij al onze Europese partners verder af, want qua volume gingen we 10% achteruit en in waarde 8%.

Ons land importeerde vorig jaar immers circa 190.000 hectoliter of 25 miljoen flessen bordeauxwijn met een marktwaarde rond de 100 miljoen euro. Maar voor het CIVB en andere belangengroepen en promotiediensten wordt het toch boksen tegen de competitie.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 21 maart 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Millenials zijn wijngek

Uiteraard verschilt de Amerikaanse wijnmarkt grondig van de Europese, laat staan de Belgische, maar toch komt er voor de wijnverkoop optimistisch nieuws uit het land van Uncle Donald.

Met name dat de ‘millenials’ objectief de meest enthousiaste wijngekken zijn, die met voorsprong andere generaties op dat vlak overklassen. Ze kopen en drinken veel frequenter wijn.

Een recent onderzoek van Wine Market Council, een non-profitorganisatie van de wijnindustrie, concludeerde immers dat deze millenials maar liefst 42% van alle wijn in de V.S. opdrinken (referentiejaar 2015). Daarmee laten ze elke andere leeftijdscategorie ver achter zich.

Binnen deze ruime groep van de millenials zijn het vooral de 29 tot 38-jarigen die in dat referentiejaar 159,6 miljoen kisten/kartons wijn soldaat maakten.

Deze millenials zijn zeker geen zuinige nippers, want ruim 3 op de 10 behoort tot de zogeheten ‘High Frequency’-drinkers, wat betekent dat ze – als er wijn op tafel komt – toch gemiddeld zo’n 3 glazen consumeren ‘per sitting’.

Andere opvallende trend: 2/3 van de meest enthousiaste wijndrinkers in deze millenial-categorie zijn vrouwen.

Uit een rondvraag bij Californische wijndomeinen blijkt trouwens dat deze millenials niet alleen dé pijler en dus toekomst vormen onder de wijnverkoop/consumptie, maar bovendien altijd bereid zijn iets nieuws te proberen en bovendien heel leergierig zijn over het vinificatieproces.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 30 november 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Marijuana versus wijn

MariuanaBij de recente presidentsverkiezingen koos Californië voor een verdere liberalisering van het softdrug-gebruik, ook voor recreationeel gebruik dus. En wat blijkt nu? Dat deze zeer lucratieve business zelfs de wijnindustrie parten speelt.

Er is zelf sprake van heuse oogstoorlogen, waarbij domeineigenaars systematisch plukkers verliezen aan de cannabisteelt die blijkbaar makkelijker werk voor een beter loon kan beloven. Druiven dienen immers vaak ‘s nachts of vroeg in de ochtend manueel geplukt, want tijdens de koelere periodes, wat een intensiever type van arbeid vereist. En niet iedereen heeft daar zin in.

De oogsttiming van beide producten overlapt elkaar bovendien. Zo circuleren er verhalen van wineries die medio augustus met hun oogst begonnen met enkele tientallen arbeidskrachten, maar een dikke maand later was hun plukkersbestand reeds tot een derde gekrompen. De marijuana-producenten betalen immers hogere lonen cash uit, waardoor bepaalde wineries in Noord-Californië – zoals Mendocino County – zelfs een week later dan gepland konden oogsten. Hoe dit het karakter van de uiteindelijke wijn zal bepalen, is nu nog een open vraag.

De enige oplossing voor wijnbouwers is hun plukploegen fulltime in dienst te nemen én te houden, daar waar de cannabisplantages slechts een beperkte tijd extra arbeidskrachten nodig hebben.

Andere alternatieve strategie is een groter aandeel van de druivenoogst te mechaniseren. Nieuwe percelen bevatten trouwens reeds opvallend veel druivenstokken die verder van elkaar geplant staan, zodat de machines er makkelijker kunnen manoeuvreren. Een alternatief dat natuurlijk niet opgaat voor percelen in subzones met steilere hellingen, waar mankracht nog steeds een must is.

Frank Van der Auwera

Onze blogs

Meer