Home Markten Live Netto Sabato

V.S.A.

Geplaatst op 10 april 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Laat Europa bordeaux vallen?

BordeauxKurkDat Bordeaux niet langer dé onaantastbare norm- en trendsetter is op wijngebied zoals één of twee generaties geleden, dat weerspiegelen de statistieken al een tijdje.

De signalen zijn inderdaad duidelijk. De primeurcampagnes verlopen al jaren moeizamer, de globale concurrentie is vooral in het betaalbare segment bikkelhard en de meest interessante groeicategorieën van consumenten – de leeftijdsgroep 20 à 30 jaar én vrouwelijke wijndrinkers – moeten écht permanent overtuigd worden dat Bordeaux ook toegankelijke moderne wijnen levert i.p.v. oubollige of overdreven dure cru's.

Heel het media-imago van de Bordelais wordt bovendien bepaald door pakweg 200 grands cru's die vaak megawinsten realiseren, terwijl duizenden kleinschalige domeinen financieel het water aan de lippen hebben staan.

Stabiele export

Maar ondanks al deze pijnpunten, blijkt uit de recente statistieken dat de export van bordeaux vorig jaar nagenoeg stabiel bleef.

Bordeaux exporteerde in 2016 circa 2 miljoen hectoliter wijn (equivalent van 270 miljoen flessen). Daarmee is deze appellatiecluster goed voor 17% van de totale Franse wijnuitvoer qua volume en zelfs 36% qua waarde.

Maar binnen dit op het eerste gezicht nog bevredigend plaatje is er toch sprake van verschuivingen. Zo kalft de impact van bordeauxwijn af op de Europese markten, maar wordt deze daling de laatste jaren wel gecompenseerd door de dorstige Chinezen en Amerikanen.

De Europese Unie is in volume nog amper goed voor 35% van de bordeaux-export (95 miljoen flessen of -10%; in waarde 462 miljoen euro of -16%), terwijl de niet-EU markten 65% voor hun rekening nemen, of omgerekend 176 miljoen flessen (+6%) voor een waarde van 1,3 miljard euro (+3%).

Bordeaux moet het tegenwoordig commercieel vooral hebben van een handvol sleutelmarkten volgens de recente studie van le Conseil Interprofessionnel du Vin de Bordeaux (CIVB).

China Reddende Engel

China is de grootste afzetmarkt sedert 2015, zowel in volume (74 miljoen flessen) als in waarde (322 miljoen euro). Toch kost circa een derde van de naar China uitgevoerde bordeaux minder dan 3 euro/liter (= exportprijs). Hongkong is op zijn beurt vooral de hub voor duurdere kwaliteitscru's, maar staat eveneens op nummer 7 qua volume.

Andere spectaculaire groeier is de VSA staat op de derde plek qua volume, én waarde waarbij het leeuwendeel van de wijnen tussen de 4,5 en 9 euro/liter kost (= exportprijs). Vorig jaar voerden de Amerikanen voor 196 miljoen euro bordeaux in. Vraag is natuurlijk hoe Trump deze stijgende interesse in bordeaux de komende jaren zal beïnvloeden door o.a. extra taksen.

Helemaal anders is het gesteld met de Europese sterkhouder van weleer, het Verenigd Koninkrijk. Het land staat nog steeds op positie 4 op deze exporthitparade, zowel in volume als waarde, maar de markt is wel erg grillig geworden sedert de financiële crisis van 2008/2009. Qua volume boerde het VK immers -10% achteruit en in waarde zelfs -26%. Bovendien is de toekomst heel onzeker nu de Brexit in gang werd gezet.

België boven?

En dan is er België: ondanks onze smurfenschaal vormen we nog steeds een loyale focusmarkt voor Bordeaux, met onze 2de plaats qua volume en 6de plaats in waarde. Daarmee zijn we weer de grootste Europese afzetmarkt qua volume.

Toch brokkelt deze loyaliteit zoals bij al onze Europese partners verder af, want qua volume gingen we 10% achteruit en in waarde 8%.

Ons land importeerde vorig jaar immers circa 190.000 hectoliter of 25 miljoen flessen bordeauxwijn met een marktwaarde rond de 100 miljoen euro. Maar voor het CIVB en andere belangengroepen en promotiediensten wordt het toch boksen tegen de competitie.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 21 maart 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Millenials zijn wijngek

Uiteraard verschilt de Amerikaanse wijnmarkt grondig van de Europese, laat staan de Belgische, maar toch komt er voor de wijnverkoop optimistisch nieuws uit het land van Uncle Donald.

Met name dat de ‘millenials’ objectief de meest enthousiaste wijngekken zijn, die met voorsprong andere generaties op dat vlak overklassen. Ze kopen en drinken veel frequenter wijn.

Een recent onderzoek van Wine Market Council, een non-profitorganisatie van de wijnindustrie, concludeerde immers dat deze millenials maar liefst 42% van alle wijn in de V.S. opdrinken (referentiejaar 2015). Daarmee laten ze elke andere leeftijdscategorie ver achter zich.

Binnen deze ruime groep van de millenials zijn het vooral de 29 tot 38-jarigen die in dat referentiejaar 159,6 miljoen kisten/kartons wijn soldaat maakten.

Deze millenials zijn zeker geen zuinige nippers, want ruim 3 op de 10 behoort tot de zogeheten ‘High Frequency’-drinkers, wat betekent dat ze – als er wijn op tafel komt – toch gemiddeld zo’n 3 glazen consumeren ‘per sitting’.

Andere opvallende trend: 2/3 van de meest enthousiaste wijndrinkers in deze millenial-categorie zijn vrouwen.

Uit een rondvraag bij Californische wijndomeinen blijkt trouwens dat deze millenials niet alleen dé pijler en dus toekomst vormen onder de wijnverkoop/consumptie, maar bovendien altijd bereid zijn iets nieuws te proberen en bovendien heel leergierig zijn over het vinificatieproces.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 30 november 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Marijuana versus wijn

MariuanaBij de recente presidentsverkiezingen koos Californië voor een verdere liberalisering van het softdrug-gebruik, ook voor recreationeel gebruik dus. En wat blijkt nu? Dat deze zeer lucratieve business zelfs de wijnindustrie parten speelt.

Er is zelf sprake van heuse oogstoorlogen, waarbij domeineigenaars systematisch plukkers verliezen aan de cannabisteelt die blijkbaar makkelijker werk voor een beter loon kan beloven. Druiven dienen immers vaak ‘s nachts of vroeg in de ochtend manueel geplukt, want tijdens de koelere periodes, wat een intensiever type van arbeid vereist. En niet iedereen heeft daar zin in.

De oogsttiming van beide producten overlapt elkaar bovendien. Zo circuleren er verhalen van wineries die medio augustus met hun oogst begonnen met enkele tientallen arbeidskrachten, maar een dikke maand later was hun plukkersbestand reeds tot een derde gekrompen. De marijuana-producenten betalen immers hogere lonen cash uit, waardoor bepaalde wineries in Noord-Californië – zoals Mendocino County – zelfs een week later dan gepland konden oogsten. Hoe dit het karakter van de uiteindelijke wijn zal bepalen, is nu nog een open vraag.

De enige oplossing voor wijnbouwers is hun plukploegen fulltime in dienst te nemen én te houden, daar waar de cannabisplantages slechts een beperkte tijd extra arbeidskrachten nodig hebben.

Andere alternatieve strategie is een groter aandeel van de druivenoogst te mechaniseren. Nieuwe percelen bevatten trouwens reeds opvallend veel druivenstokken die verder van elkaar geplant staan, zodat de machines er makkelijker kunnen manoeuvreren. Een alternatief dat natuurlijk niet opgaat voor percelen in subzones met steilere hellingen, waar mankracht nog steeds een must is.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 17 november 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Italië weer wereldkampioen volume

DruivenDe statistieken zijn nog voorlopig, want worden nu bijna maandelijks bijgesteld, maar de hitparade van de belangrijkste wijnproducenten wereldwijd naar volume ligt toch al min of meer vast. Volgens de berekeningen van het O.I.V. ziet de Top Tien er als volgt uit voor de oogst 2016:

Hitparade Wijnproducenten Wereldwijd in 2016

1) Italië, 48,8 miljoen hectoliter

2) Frankrijk, 41,9 miljoen hectoliter

3) Spanje, 37,8 miljoen hectoliter

4) V.S., 22,5 miljoen hectoliter

5) Australië, 12,5 miljoen hectoliter

6) China, 11,5 miljoen hectoliter

7) Chili, 10,1 miljoen hectoliter

8) Zuid-Afrika, 9,1 miljoen hectoliter

9) Argentinië, 8,8 miljoen hectoliter

10) Duitsland, 8,4 miljoen hectoliter

Een paar conclusies: in totaal wordt de wereldwijnproductie voor de oogst 2016 globaal geraamd op 259,5 miljoen hectoliter, een van de laagste scores in de voorbije 20 jaar. Grillige klimaatcondities hebben diverse productielanden serieus geteisterd voordit millésime. In totaal ging het om een duik van -5% in 2016 vergeleken met het productievolume in 2015.

Vooral de kwantiteit in Frankrijk (-12% in vergelijking met de campagne 2016/2015), Chili (-21%), Zuid-Afrika (-19%) en Argentinië (-35%) zagen beduidend minder druivenmateriaal in hun kelders arriveren.

Verderop in de hitparade zijn er zelfs nog dramatischer resultaten te vinden. Zo halveerde het productievolume zelfs in Brazilië en noteerde ook de Oostenrijkse wijnbouw een terugval met -21%.

Wat deze krimp zal betekenen op prijsvlak valt voorlopig nog moeilijk te voorspellen.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 12 september 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Cuvée Labo

DruppelWijnSedert het artikel in onze dagkrant (lees: Zonder druiven wijn maken in het labo) en mijn daaropvolgende radio-interview (Radio 1, ‘Nieuwe feiten’), word ik druk gemaild, aangesproken en gebeld met als hamvraag: gaat synthetische wijn straks nu écht de globale wijnmarkt radicaal verstoren en klassiek gemaakt wijn verdringen? Iedereen heeft er plots een mening over, ook al heeft nog niemand het artificiële eindproduct kunnen proeven.

Daarom deze column om nog een paar puntjes op de ‘i’ te zetten.

Wijn is altijd chemie

Neen, ik ben geen Luddiet, dus anti-technologie en innovatie, kortom niet per definitie contra synthetische wijn. Omdat nu reeds onze hedendaagse wijnmakerij dankzij de oenologische inzichten van de voorbije 30 à 40 jaar veel met (bio)chemie & wetenschap te maken heeft: gistculturen, additieven, eiken chips, noem maar op, worden reeds toegepast in veel cuvées. Soms overdreven veel – met veel kleur- en smaakstoffen -, soms goed gedoseerd en zo minimalistisch mogelijk.

Maar fundi’s die nog steeds geloven dat wijn zonder ‘chemie’ kan gemaakt worden en een soort bucolisch sprookje is, weten niet waarover ze praten. Zonder al die technische en chemische vondsten en middelen van de voorbije decennia, zouden onze nu betaalbare instapwijnen 2 à 3 keer zo duur in de rekken liggen, wegens jaarlijks teveel in de greep van de natuurgrillen. En zou mijn wijnkoopgids “De 300 Beste Wijnen Onder de 10 Euro” maar een flinterdunne brochure zijn.

Maar anderzijds vind ik wat deze start-up in San Francisco laboratoriumgewijs bekokstooft, er ook over. Zij maken immers een biochemische robotfoto van alle aanwezige moleculen, verbindingen, glucose, zuren et cetera in een specifieke wijn, analyseren die grondig en produceren er daarna een quasi-identieke copycat van.

Dat ze straks naar eigen zeggen een wijn ‘in 15 minuten’ kunnen reproduceren, neem ik met een flinke korrel zout. Maar zelfs als hun labo-proces enkele dagen of weken productietijd vereist, hebben ze natuurlijk commercieel een enorme bonus vergleken met de traditionele wijnbouwer. Die moet immers tijdens de vegetatieve cyclus van zijn druiven alleen al een honderdtal dagen met klamme handen in de wijngaard werken, biddend tot de weergoden. En dàn moet de eigenlijke vinificatie nog maar pas beginnen.

Steriel tot de laatste snik

Ik vind deze door witte-jassen in het labo geprepareerde cuvée er echter ‘over’, omdat primo wijn voor mij nog altijd alcoholisch gefermenteerd fruit is, bij voorkeur druiven. Secundo omdat het tevens een levend product is dat, zeker als het om complexe(re) cru’s gaat, nog jaren kan verder ontwikkelen op fles, richting zijn kwalitatieve 7de hemel. Daarin schuilt precies de ‘funfactor’ van een wijn.

Onze biochemische copycat cuvée bottelt daarentegen slechts een statische momentopname van een bepaalde cru, immuun voor het trage oxidatieve proces waarbij de wijn geleidelijk zijn primair fruit en soms ferme tannines afschudt, zich verder verdiept en de geur- en smaakcomponenten versmelten.

De labo-wijn blijft eeuwig steriel in zijn fles logeren.

Toch lucratief?

Hebben deze synthetische wijnen dan geen toekomst? Toch wel. Ik zie hun commercieel potentieel op twee vlakken, gefocust op twee types eindconsumenten.

Ten eerste: in het spotgoedkope instapgenre van wijnen die nu pakweg onder de 5 euro liggen en waar vooral budgetconsumenten op afkomen, meestal zonder voorkennis of voorkeuren. In die rayon kan zo’n snel geproduceerde, véél goedkopere, synthetische versie natuurlijk veel consumenten lokken. Zoals na elke accijnsverhoging van bijvoorbeeld cognac er massa’s drinkers zijn die automatisch downgraden naar een goedkopere type brandy.

De tweede consumentencategorie die vatbaar lijkt voor synthetische wijn, zit m.i. aan de andere kant van het spectrum: de wijnfreaks, de vaak zelfuitgeroepen kenners, de etikettenslaafjes én de the-next-big-thing-nieuwlichters, die hun vrienden/gasten/kennissen willen verrassen, of zelfs overbluffen.

Zij zullen met plezier straks een synthetisch gefabriceerde fles ‘Dom Pérignon’ uit een magisch jaar – of een Lafite – voor 35 à 50 euro aankopen in plaats van het origineel tegen een veelvoud van dit prijskaartje. Als gezelschapsspelletje tijdens een etentje garandeert zo’n imitatiefles veel plezier, in de hoop dat de meeste aanwezigen het verschil niet opmerken met het origineel.

Laat ons wel duimen dat de Belgische horeca geen vaste klant wordt van deze synthetische wijnen. En dat er straks in veel zaken dus wijnen-per-glas worden aangeboden aan de ‘oude prijs, maar de klant ondertussen wél een synthetisch alternatief krijgt ingeschonken, zonder dat hij/zij daarvan op de hoogte is.

Spannend versus saai

Conclusie? Zoals ik al tijdens mijn radio-interview verklaarde: voor mij mogen er gerust artificiële ‘wijnen’ op de markt komen, op voorwaarde dat ze én goedkoper blijven, én anders gelabeld worden, zodat er geen vergissing mogelijk is. Ik zal ze met plezier toetsen.

Maar het wezenlijke verschil tussen een ‘échte’ wijn – met al zijn cultuur en traditie, heel het terroir- en maakverhaal, de grillen van druif en natuur, de visie en persoonlijkheid van de wijnmaker et cetera – versus een synthetische versie, lijkt me zoals kijken naar een sportevenement. Ofwel kijk je live naar een voetbal/tennismatch, athletiekmeeting of wielerkoers, ofwel dagen later naar een opname ervan, terwijl je de uitslag al kent.

Dàt is voor mij het fundamentele verschil tussen ‘spanning’ en voorspelbare ‘saaiheid’.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 18 augustus 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Trump in Wijnland

NapaValleyWe weten het ondertussen: niet alleen politieke ideeën of media-aandacht, maar vooral financiële ruggensteun ‘maakt’ of ‘kraakt’ presidentskandidaten in de Verenigde Staten. Of correcter: zelfs iemand die zoals Donald Trump beweert over genoeg eigen middelen te beschikken, is het belangrijk om voor de partij extra campagnegeld te verzamelen.

Republikeins ‘presidential nominee‘ Donald Trump wil daarom blijkbaar véél geld afromen bij de wijnelite in Napa Valley, dé levensader van de Amerikaanse wijnindustrie die almaar beter boert, ook in het besef dat hij er relatief weinig supporters telt.

Eind deze maand staat er immers een prestigieus fundraising event gepland, waarvan de opbrengsten worden doorgestort naar ‘Trump Victory’,een gemeenschappelijk fonds dat Donald J. Trump for President Inc., de nationale Republikeinse partij en lokale partijafdelingen in 11 staten overkoepelt.

Bijna 500.000 dollar voor twee

En te oordelen naar de uitnodigingen hoopt men er wel ettelijke miljoenen te laten binnenvloeien, want de ticketprijzen variëren tussen de 5.000 en een duizelingwekkend 446.700 dollar.

Het event “An Evening with Donald Trump” van 29 augustus e.k., op een voorlopig nog geheim (!) gehouden locatie in Napa, biedt inderdaad een waaier aan opties voor belangstellenden met een rijkelijk gevulde bankrekening.

Wie als individu voor de ‘goedkoopste’ optie kiest (5.000 dollar) mag de receptie bijwonen waar ook Trump aanwezig is. Voor het bedrag van 10.000 dollar mag een koppel aanwezig zijn, met als bonus een foto met Trump. Een ticket van 25.000 dollar is dan weer de bodemprijs voor één persoon voor het diner, de receptie én de ‘photo opportunity’.

En zo klimt de factuur voor ‘betere’ pakketten, tot het waanzinnige bedrag van 446.700 dollar. Voor bijna een half miljoen dollar wordt het koppel exclusief toegelaten tot de ‘Trump Victory Council’, wat deze ‘eer’ ook moge betekenen. Want dat vermeldt de uitnodiging voorlopig niet.

Het is trouwens niet de eerste keer tijdens deze campagne dat Trump flirt met de rijke wijnbusiness van Californië. Vraag is of de bereidheid er wel is om zo diep in de portefeuille te tasten. Zo was er medio juli al een fondsenwervend event in Rancho Santa Fe, met gelijkaardige toegangsprijzen, waar slechts 50 deelnemers opdaagden. En naar verluidt waren die achteraf zwaar ontgoocheld, omdat Trump pas om 18u opdaagde, weigerde met de media te spreken en na 20u al foetsie was.

Dat moeten wel de duurste uren ooit zijn, zelfs voor gefortuneerde Californische wijntycoons.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 29 juli 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Scheiding van glas en bed

WijnRuzieGeregeld belanden hier ‘studies’ op mijn scherm of bureau waarvan ik me afvraag: moest hier nu écht gemeenschapsgeld aan besteed worden? Niet alleen omdat het onderwerp vaak triviaal lijkt, maar ook omdat de onderzoekers blijkbaar geen rekening houden met zoveel variabelen, dat wat bewezen moest worden, ook makkelijk bewezen wordt.

Zo publiceerden wetenschappers van de University of Michigan recent hun research met de conclusie dat koppels die samen drinken ook effectief samenblijven (“the couple that drinks together stays together”), vanuit de hypothese dat partners die samen bijvoorbeeld geregeld een glas wijn genieten in regel ook ‘gelukkiger’ zijn. Niet het volume van dit gezamenlijke drinkritueel was belangrijk, wel het feit of men samen drinkt.

Het omgekeerde is ook waar, volgens dezelfde studie: als één van de partners in een relatie geheelonthouder is, dan is de kans op scheiding veel groter. Dat zou vooral gelden als in een standaard-M/V-relatie de vrouwelijke partner drinkt, en de man niet. Deze relaties zouden snel onder grote spanning komen omdat de vrouwelijke helft steeds ontevredener wordt door haar droogstoppel van een man.

Geen exacte richtlijn

U leest het goed. De liefde van een klassiek koppel stroomt dus blijkbaar hoofdzakelijk door het glas.

Financiële problemen, werkstress, vertrouwen, opleiding, kinderlast- of wens, lastige buren, slechte seks, gezondheidsproblemen: niet van dit alles lijkt volgens de Michigan-academici zo doorslaggevend als het feit of men samen geregeld aan de borrel is, of een fles wijn ontkurkt.

Om tot deze ‘wereldschokkende’ - of: belachelijke? - conclusie te komen, ondervroegen de onderzoekers naar verluidt 2.767 koppels die gemiddeld al 33 jaar (!) samen waren.

Maar eigenlijk ondergraaft het onderzoeksteam zijn research zélf reeds voldoende.

Want uit dezelfde studie blijkt dat wanneer beide partners geheelonthouders zijn, deze koppels ook even ‘happy’ waren en bij elkaar bleven. En om de zinloosheid van dit soort onderzoek extra te onderstrepen, verklaarde Dr. Kira Birditt, een relatie-experte, aan Reuters : “We're not suggesting that people should drink more or change the way they drink.”

Had ze deze uitspraak als openingszin van het rapport gebruikt, dan hadden we de rest tenminste niet moeten lezen...

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 30 juni 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Flest Brexit ook de wijnverkoop, deel 2?

VlaggenGisteren zagen we dat uitstap van het Verenigd Koninkrijk uit de Europese Unie ook een zware hypotheek kan leggen op de wijnverkoop- en prijzen. (lees: Flest Brexit ook de wijnverkoop, deel 1?). Of wordt de soep uiteindelijk toch niet zo heet gegeten?

De besproken risico's - tariefverhogingen, hogere wijnprijzen door een zwalpend pond, overstap naar niet-Europese wijnen, minder Britse interesse in de primeurverkoop - zijn natuurlijk ook relatief.

Waarschijnlijk wordt het V.K. na Brexit straks lid van de Europese Economische Ruimte en de Europese Vrijhandelsassociatie, waardoor er misschien amper (of geen) sprake zal zijn van tariefverhogingen voor wijn. Of er een akkoord uit de bus komt zoals de E.U. en Georgië in 2013 tekenden, waardoor de import van Georgische wijn in Europa& tariefvrij werd gemaakt, is natuurlijk niet zeker. Veel van de 27 resterende E.U.-landen gunnen het V.K. als ex-lid niet de krenten uit de pap.

Voorwaarde is eveneens dat de uitstap-onderhandelingen voldoende snel gevoerd worden, binnen het tijdsbestek van de voorziene 2 jaar, want anders wordt het worst-case scenario inzake tariefverhogingen (zie column gisteren) misschien wel voor jaren een realiteit.

Natuurlijk hangt ook veel af van de onderlinge wisselkoers £/euro. Als die op termijn niet structureel wijzigt, wordt de aankoop en invoer van Europese wijn evenmin spectaculair duurder voor het Verenigd Koninkrijk.

En zelfs als de Britten massaal de laatste primeuroogst uit Bordeaux links laten liggen wegens dalende koopkracht, zullen de ‘négoce’ en lokale kasteeleigenaars er geen fles minder om verkopen. Want in de Bordelaise vitrine ligt nu het gehypte, beresterke millésime 2015 dat volgens veel commentatoren zelfs legendarisch is. Internationale kopers zat dus waarschijnlijk, zeker als de dollar en/of Yen profiteert van de slapte van de sterling.

In wijnkringen heerst in het V.K. desondanks de nodige nervositeit over de toekomst van de sector, zeker ook omdat een twijfelende consument de knip op de beurs kan houden, zelfs als er objectief niets dramatisch verandert. Geen wonder dat in een recent survey bij de leden van de Wine & Spirit Trade Association, de wijnberoepsvereniging in het V.K., bijna 100% koos voor de ‘remain-optie’.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 29 juni 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Flest Brexit ook de wijnverkoop, deel 1?

PondeuroDe kans dat u al een kater hebt door alle reportages, analyses en voorspellingen rond Brexit is reëel, maar we doen er nog een schepje bovenop. Of correcter: een slokje, want wat is het potentieel impact van deze uitstap op de wijnbusiness?

We mogen immers niet vergeten dat de Britten - en vooral de Engelsen - slokoppen zijn qua Europese wijnimport en vooral ook het succes van klassieke appellaties zoals Bordeaux of Champagne mee sterk bepalen. Want het Verenigd Koninkrijk telt naar schatting zo'n 30 miljoen wijndrinkers. Het gaat daarbij om een flink importvolume, aangezien de ‘Britten’ jaarlijks immers ruim 354 miljoen liter in de E.U. geproduceerde wijn kopen.

Brexit kan voor de wijnwereld een slechte zaak worden en wel om drie redenen.

Minder Europees drinken

Eén: invoerrechten. Een uitstap uit de E.U. kan leiden tot taksverhogingen op alle van het continent ingevoerde wijnen, met een remmend effect op de verkoop en/of een versnelde substitutie richting Nieuwe Wereld-producten.

Zo'n worst-case scenario van stijgende tarieven werd reeds in 2013 uitgetekend door Gavin Thomson & Daniel Harari in hun rapport voor de ‘House of Commons Library’: “Because the UK has negotiated as part of the EU at the World Trade Organisation (WTO), it is likely that it would inherit the EU's tariff regime at the time of leaving, meaning, at least initially, higher prices would be faced by consumers buying imports from the EU and those countries with which the EU has trade agreements. Without any change, a 32% tariff would be levied on imports of wine, for instance.”

Twee: hoe meer waarde het Britse pond verliest, hoe minder de gemiddelde Brit ook de duurder wordende E.U.-wijnen uit de rekken zal plukken. In een markt die sterk gedomineerd wordt door de grootdistributie en haar soms zeer scherp discountbeleid - denk maar aan de jaarlijkse champagne-oorlog in het Verenigd Koninkrijk -, zullen veel consumenten dus naar lagere kwaliteit grijpen. Of omdat de economie het slechter doet, minder uitgeven aan wijn. Of opnieuw veel meer Nieuwe Wereld-wijn kopen, wijn die nu al soms financieel aantrekkelijker is geworden. Zo was de wisselkoers van de Kaapse wijn tussen 2013 en 2016 veel voordeliger geworden voor de Pond-kopers. In 2013 schommelde de koers rond 14 Rand voor 1 Pond, maar de laatste maanden kregen de Britten voor hun Sterling gemiddeld 24 Rand. Of: de Rand was circa 40% goedkoper dan drie jaar geleden, tot natuurlijk het Brexit-effect begon te spelen.

Drie: Is dit het einde van de Primeur-rage voor veel Britse wijnfans? Want alhoewel Aziatische en Amerikaanse kopers de laatste jaren het primeursgebeuren kleuren, blijven ‘the Brits’ toch heel belangrijke spelers. Met een wankele munt, een dreigende recessie en bovendien een financiële sector die gegarandeerd een periode van instabiliteit zal doormaken, zullen echter weinig Britten geneigd zijn de komende jaren serieus te investeren in de ‘fine wines’ of ‘primeurs’ uit de Bordelais.

Frank Van der Auwera

Lees morgen: Flest Brexit ook de wijnverkoop, deel 2?

Geplaatst op 20 januari 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Tel uit uw wijnwinst!

We zijn nu bijna eind januari, maar toch blijft het lijstjes regenen over het voorbije jaar. Ook in wijnkringen.

Zo publiceren diverse bronnen een hitparade van wijnen die vooral de laatste 12 maanden een geweldige meerwaarde realiseerden. Want zelfs in de huidige internationale markt voor 'fine wines', die na vier jaren van krimp eindelijk weer stabiliseerde, blijken er toch nog genoeg flessen te circuleren die wél een flinke winst opleverden. In ieder geval meer dan men op de grillige beurzen kon halen.

Wie dus bij de pinken was eind 2014/begin 2015, kocht vooral volgende flessen die de grootste procentuele groei realiseerden. Als 'startprijs' werd November 2014 gehanteerd en deze werd vergeleken met de gemiddelde 'eindprijs' tijdens de voorbije kerstperiode:

1. Château Angélus 2005 (Saint-Émilion, Frankrijk), prijs £3.148 of +39,9%

2. Domaine du Pegau Cuvée Réservée 2010 (Châteauneuf-du-Pape, Frankrijk) prijs £598 of +37,2%

3. Opus One 2006 (Napa Valley, VS), prijs £2.900 of +35,9%

4. Mommessin Clos de Tart Grand Cru 2010 (Bourgogne, Frankrijk), prijs £2.933 of +34,4%

5. Luciano Sandrone Le Vigne 2007 (Barolo, Italië) prijs £856 of +34,1%

6. Marchesi Antinori Tigananello 2004 (Toscana, Italië) prijs £1.018 of +33,2%

7. Taylor Fladgate Vintage Port 1994 (Douro, Portugal), £1.075 of +31,4%

8. Domaine Leflaive Bâtard-Montrachet Grand Cru 2002 (Bourgogne, Frankrijk), prijs £3.818 of +30,7%

9. Château Cheval Blanc 2005 (Saint-Émilion, Frankrijk), prijs £4.848 of +29,3%

10. Château La Mission Haut-Brion 2005 (Pessac-Léognan), £3.728 of +28,5%

Een koppel kanttekeningen

Een aantal dingen vallen meteen op bij dit lijstje.

Eén: de ranking zou er toch enigszins anders uitzien indien niet de procentuele groei als criterium werd gebruikt, maar de stijging in absolute bedragen. Dan zouden bijvoorbeeld de Rhône Pégau of de Taylor Vintage Port in deze hitparade zakken en Cheval Blanc of La Mission Haut-Brion serieus klimmen.

Twee: Zes op de tien 'laureaten' dragen een Frans etiket, vooral dan uit de klassieke appellaties van Bordeaux en Bourgogne. Naast deze twee evergreenregio's bestrijkt de hitparade echter ook Douro, Californië, Piemonte, Toscane en Rhône. De markt voor 'fijne wijnen' - lees: dure wijnen die vatbaar zijn voor o.a. speculatie - is toch een stuk diverser geworden. Ook al is er geen spoor van Spaanse, Chileense of Australische toppers.

En drie: de Médoc blinkt uit in afwezigheid. De drie bordeaux met een groeisprong bijvoorbeeld komen allemaal uit de zogenaamde rechteroever en bovendien uit het millésime 2005. Niet toevallig gaat het om drie cru's die in een recente analyse (juni 2015) van Robert Parker opgewaardeerd werden tot de maximumscore van 100/100. Parker heeft dan blijkbaar toch nog niet alle krediet verloren bij gefortuneerde wijnkopers.

Frank Van der Auwera

Onze blogs

Meer