Home Markten Live Netto Sabato

Wijn & Milieu

Geplaatst op 16 september 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

De Hercules van de bio

DruifHet zal misschien veel believers moreel pijn doen, maar de belangrijkste speler in Frankrijk van organische wijnbouw is geen bevlogen individueel domein of steroenoloog met een missie, maar integendeel een goed functionerende coöperatieve organisatie.

Knoop het in uw oren en bestanden: Les Vignerons de la Voie d’Héraclès uit de Gard, gelegen in het oostelijke deel van de Languedoc, blijkt de grootste producent in Frankrijk van organische wijnen. Ook al kent hier waarschijnlijk geen enkele consument, zelfs de kenners, de onderliggende/achterliggende merknaam.

Deze relatieve anonimiteit heeft natuurlijk een commerciële verklaring. Bijna de integrale productie wordt verkocht aan de ‘négoce’, de machtige doorsluishandel die o.a. ook druivenmateriaal verkoopt aan bekende wijnhuizen als Gérard Bertrand en vooral ook richting alle grote supermarktketens.

Héraclès pionierde reeds in 1994 met organische landbouw, maar produceert tegenwoordig ruim 45.000 hectoliter organische wijn, goed voor 5,6 miljoen flessen. Bijna een derde van deze jaarproductie (1,8 miljoen flessen) wordt zelfs zonder enige toevoeging van sulfiet gebotteld.

Deze coop opende eind augustus zelfs onder veel belangstelling een bio-tempel, een spectaculaire wijnkathedraal die inoxkuipen, geïnstalleerd in een halve ellips, met een capaciteit van 130.000 hectoliter bevat. Zelfs architecturaal een huzarenstuk, gebouwd in recordtijd, want de bouwvergunning werd pas in juli 2017 afgeleverd maar medio augustus 2018 werden er zelfs de eerste geplukte druiven afgeleverd.

De site werd bovendien uitgerust met innovatieve technologieën om de efficiëntie, kwaliteit en veiligheid te verbeteren, waaronder kantelbare ontvangstruimtes, een centrifugale decanter voor het continu verkrijgen van gefermenteerde most of een geautomatiseerd pneumatisch ponssysteem. Het project is ook innovatief in zijn ecologisch design. De kelder wordt volledig bedekt met fotovoltaïsche zonnepanelen. Het gebouw wordt gekoeld door vrije koeling, dankzij ventilerende luiken. Regenwater kan worden teruggewonnen voor irrigatie.

Deze wijncoöperatie streeft ook naar een R & D-platform via partnerships om onderzoek aan te gaan met bedrijven die hun prototypen, vinificatietechnieken of oenologische producten willen testen. Deze nieuwe tool vertegenwoordigt een wereldwijde investering van 15,5 miljoen euro, inclusief 5,5 miljoen euro aan subsidies, onder meer vanuit Europa.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 30 augustus 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Argentijnse druiventango in 2018

MalbecFan van Latijns-Amerikaanse wijnen en met name van Argentijnse malbec? Dan is met de jaargang 2018 straks misschien wel het moment aangebroken om uw keldervoorraad aan te vullen

Want na klimatologisch twee lastige en kleine oogsten (2016 en 2017), vergelijken nu reeds veel wijnbouwers hun 2018 met de uitstekende vintage 2013, dat als een van de absolute topjaren wordt beschouwd.

Mendoza, dé wijnprovincie bij uitstek, kende klimatologisch dit jaar immers een haast perfect groeiscenario, met net voldoende neerslag, zeer warme dagen en tegelijk mooi afkoelende nachten.

Bovendien gaan productievolume en kwaliteit hand in hand, of het nu laag- of hooggelegen wijngaarden betreft. Zo werd er globaal in 2018 circa 30% méér geoogst dan in 2017. Door het quasi-ideale klimaat tijdens de cruciale momenten in het groeiproces van de druiven – en vooral de sterke afwisseling tussen hitte overdag en afkoeling ‘s nachts – verliep het rijpingsproces van de malbec trager, wat zich lijkt te vertalen in elegante en complexe wijnen met een grote fraîcheur.

Alleen in de noordelijke subregio’s Salta en Cafayate kreeg men te kampen met koude weersomstandigheden aan het begin van de groeicyclus, waardoor de rendementen daar vaak wel lichtjes krompen.

Uiteraard geldt ook bij deze hoera-stemming enige voorzichtigheid, omdat de jonge wijn nog maar recent op vaten verblijft. Maar alle professionele degustaties-van-het-vat zorgen voorlopig wel voor groot enthousiasme, dus malbec-liefhebbers weten waar ze straks een deel van hun budget voor moeten reserveren.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 4 augustus 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Madame Soleil maakt weer dezelfde fout

DruivenZonParallel aan de hittegolf smelt blijkbaar bij veel ‘wijnkenners’ hun gezond oordeelsvermogen. De voorbije weken gonsde het immers in de media over de wonderoogst 2018 die de Belgische wijnbouw beleeft dankzij de zon die overuren maakt. Zelfs op televisie waar maar zelden over wijn wordt gerapporteerd tenzij er sprake is van schandalen, calamiteiten of veilingrecords. Reeds vanaf eind juni klinken de commentaren quasi-unaniem ongenuanceerd positief.

Natuurlijk zijn er objectieve elementen die deze hoerastemming bevestigen. Zo zorgt de overdosis zon – en het ontbreken van overdreven neerslag – er niet alleen voor dat er voorlopig weinig wijngaardziekten optreden, maar vooral dat de druiven veel en vlot suikers kunnen opbouwen, dus ook structureel bijzonder ‘gezond’ zijn. Deze suiker-opbouw, de ruggengraat voor o.a. het latere alcoholgehalte en textuur, is vooral ook interessant voor de rode wijnen die voorlopig nog vaak de kneusjes zijn in het Belgische wijnlandschap, op enkele uitzonderingen na. De kans dat de jaargang 2018 ook proportioneel betere en méér rode kwaliteitscru’s zal opleveren, is dus groot. Gezien de rijpheid van de trossen zal het ook om een heel vroege pluk gaan.

Te vroeg victorie?

Maar daar tegenover staat dat al deze positivo’s te vroeg victorie kraaien. We hebben nog enkele weken te gaan alvorens er massaal kan geoogst worden en dus zijn er nog steeds twee potentiële spelbrekers: de grillen van de natuur en de het talent van de wijnmakers.

De natuur is het meest onvoorspelbaar. Als het kwik immers nog weken rond de 30°C zweeft, kan er in sommige percelen ook waterstress optreden en zelfs schroeischade. Maar kwalijker lijkt me dat, zeker als de wijnbouwer de suikerrijke druiven te lang laat hangen, de zuurbalans in het fruit daalt, wat zelfs problemen kan veroorzaken bij de gisting. En uiteindelijk resulteert in plompe, alcoholrijke wijnen zonder enige finesse waarin immers de noodzakelijke fraîcheur ontbreekt.

Bovendien kan een veelbelovende oogst zelfs in 3 à 4 weken nog serieus gehypothekeerd worden. Volgen er immers na deze hittegolf dagen van zware onweders en overvloedige neerslag (zoals hagelbuien), zeker als de druiven optimaal rijp zijn, zal een groot deel van de oogst verloren gaan en kan zelfs de kwaliteit aangetast worden.

Kortom: zolang het druivensap niet veilig en wel, binnen de juiste pluktiming en zuur/zoet-balans, in de gistkuipen drijft, heeft al dit gejubel over ‘het jaar van de eeuw’ even veel waarde als een wichelroede of tarotkaart. Het is alsof we op basis van een foto van een ongeboren foetus gaan voorspellen hoe de uiteindelijke baby later zal scoren op de universiteit.

En zelfs als het plukscenario effectief perfect verloopt, blijft er nog die onberekenbare maar zo essentiële factor: de wijnmaker en zijn/haar vakkennis die zelfs het meest optimale druivenmateriaal achteraf in de kelder kan verknoeien. Door een te slappe selectie, door te korte/lange maceratie, via toevoeging van teveel additieven, door te lange houtlagering, et cetera.

Met andere woorden, laten we nog minstens zes maanden wachten alvorens we onze mooiste adjectieven bovenhalen voor de Belgische oogst 2018. En de voorspellingen overlaten aan Madame/Monsieur Soleil.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 25 juli 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Slechts 1 op de 10 organisch

OogstDat organische wijnbouw in de lift zit, is een feit. Ook in een top-producerend land als Frankrijk.

Maar ondanks de grote media-aandacht die aan deze landbouwtechniek wordt besteed, de groeiende winsten van certificatie-organismen of de subsidiekranen die er soms gul voor worden opengedraaid, blijft organische wijnbouw nog steeds een minderheid.

Volgens de laatste statistieken telt Frankrijk momenteel 5.835 organisch gecertificeerde wijnexploitaties. Op zich een flinke sprong van +11% vergeleken met 2016.

De oppervlakte gecertificeerde wijnpercelen steeg in diezelfde referentieperiode echter met slechts +4% tot 61.048 hectare.

Maar nog eens 17.167 hectare wijngaard doorloopt momenteel nog een conversieproces: 3.369 hectare is in zijn derde, dus laatste, conversiejaar voor de definitieve erkenning een feit is, 5.588 hectare zit in hun tweede jaar en 8.660 hectare is pas met de certificatieprocedure gestart.

Conclusie? Als we deze wijngaarden-in-conversie bij de reeds erkende percelen tellen, komen we op een totaal van 78.665 hectare die organisch worden bewerkt. Ruw geschat ongeveer 10% van het totale wijngaardareaal in Frankrijk, dus er valt nog een lange weg te gaan voor bio de norm wordt.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 29 juni 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Grotere stocks als extra zekerheid

Zopas besliste het INAO (l’Institut National des Appellations d'Origine), de Franse instelling die keurmerken geeft aan landbouwproducten en uiteraard ook als waakhond fungeert voor alle wijnappellaties, dat wijndomeinen in Frankrijk hun stockvolume voor rode en witte wijn jaarlijks met 10 tot 20% mogen verhogen. Tot over een periode van drie jaar een maximum van 50% wordt gehaald.

De reden van deze ingreep? De wijnproductie in veel regio’s is danig verstoord door de recente – en steeds frequenter optredende – grilligheid van het weer. Deze aangepaste voorraadmaatregel wordt daarom als complementair gezien met de aan populariteit winnende oogstverzekeringen.

Deze voorraadregels werden oorspronkelijk in 2013 geïntroduceerd om te anticiperen op de toenemende klimaatverandering die zich in de wijngaarden uit via frequente vorstperiodes, hagelstormen, droogteperiodes of overvloedige neerslag.

Factoren die steeds meer greep krijgen op de Franse wijnproductie. Effecten die trouwens ook duidelijker worden in geheel Europa, zoals vorig jaar bleek toen de wijnoogst naar een laagterecord – het laagste volume in een halve eeuw – zakte.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 22 juni 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

SOS Meeldauw

MeeldauwMet alle beschikbare knowhow en vinificatietechnologieën vergeten veel mensen soms dat ‘wijn’ in se een natuurproduct is, dus sterk afhankelijk blijft van de niet-menselijke factor.

Eén van de grote stoorzenders blijven de wijngaardziekten die een hele oogst kunnen hypothekeren. Zo worstelen grote delen van de Languedoc-Roussillon momenteel met meeldauw. Een dunne schimmelpluis die diverse plantenonderdelen, maar vooral vooral vaak de bladeren, aantast.

Dit jaar is deze parasiet bijzonder actief door de combinatie van lange opeenvolgende regenperiodes en relatief hoge temperaturen. Nu reeds komen meldingen binnen van percelen waarvan de potentiële oogst zo goed als verloren is. In de Aude bijvoorbeeld – en meer specifiek in de Minervois, Corbières en Narbonnais – zijn in een aantal percelen tot 30% van de bladeren en 20% van de clusters aangetast. In l’Hérault is er vrijwel geen wijngaard waar bepaalde terreinen niet door deze parasiet worden bedreigd en de besmettingsrisico’s stijgen er haast met de dag.

Alarmkreten ook uit Le Gard, waar men deze opmars van meeldauw niet meer gezien heeft sedert 2008 : “on trouve du mildiou dans la quasi-totalité des parcelles et la fréquence de parcelles très touchées, avec perte de récolte significative, avoisine les 10 %” klinkt het daar. De meeldauwplaag strekt zich zelfs uit tot in het departement van de Pyrénées-Orientales.

Maar het is niet alleen de Languedoc-Roussillon die met argusogen de oprukkende parasiet volgt. In de Bordelais, le Cognaçais de de Val de Loire is het ook ‘code oranje’ voor de meeldauw. Zo zijn in de Maine et Loire bepaalde wijnpercelen dermate doorweekt na de overvloedige neerslag van de voorbije weken dat er niet langer met de tractor kan gewerkt worden. In extreme gevallen halen de wijnbouwers er voor de chemische behandeling van hun wijngaard quads uit de stal of gebruiken rugzaksproeiers.

De gelukkigen

Voorlopig lijkt die andere klassieker, Bourgogne (Côte d’Or), nog gespaard. Toch is het besmettingsrisico er groter in de biobewerkte wijngaarden, waar de ‘organische bescherming’ tegen meeldauw vaak weggespoeld is door de frequente regenbuien.

En in Champagne slaapt men nog op beide oren. Begin juni waren de trossen nog onaangetast en er zijn voorlopig ook geen signalen dat de meeldauw op komst is.

Het wordt dus, nog meer dan anders, in grote delen van Frankrijk met een bang hart Météo-France volgen.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 26 februari 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Steeds meer wijnboeren proberen bio

HandDruivenLos van de discussie over ‘betere’ kwaliteit, kunnen we niet naast de statistieken kijken: de biologische wijncultuur wint aan populariteit in Frankrijk.

Vorig jaar bijvoorbeeld begonnen er 649 Franse wijnbouwers met een conversieproces richting bio, tegen 467 in 2016. Deze nieuwkomers werkten vooral in Occitanië, Nouvelle-Aquitaine, Provence-Alpes Côte d’Azur en wat Le Grand Est wordt genoemd.

Concreet betekent dit dat er einde 2017 officieel 5.074 wijnbouwers deze productiemethodes volgden, of nastreefden. Omgerekend betekent dit +14,5% méér dan in 2016.

Drie landen goed voor driekwart

Tijdens de recente wijnbeurs Millésime Bio werden er ook andere cijfers gelost die deze bio-trend bevestigen.

Zo verdrievoudigde de oppervlakte biologisch bewerkt wijngaard in Frankrijk in amper tien jaar tijd, om eind 2016 af te tikken op ruim 70.740 hectare wijngaard. Qua volume geproduceerde wijn waren deze biologische cuvées in 2016 reeds goed voor 1,82 miljoen hectoliter die op de Franse markt werden gezet.

En blijkbaar volgen de consumenten ook deze trend, want in datzelfde referentiejaar kochten de Fransen voor 792 miljoen euro biowijnen. Vooral de groeisnelheid is enorm: in de voorbije twaalf jaar, gerekend tot eind 2016, verviervoudigde de Franse bio-wijnmarkt in waarde.

Toch een nuance: wie denkt dat deze biologische wijnbouw een Europese, of zelfs globale, beweging is die in alle productielanden even populair blijkt, zal merken dat ook op dat vlak sprake is van concentratie. Gebaseerd op de cijfers uit 2016 blijkt immers dat driekwart van de bio-wijngaarden wereldwijd een kwestie zijn van de drie gratiën: Spanje, Italië en Frankrijk.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 27 januari 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Kurk en het Kodak-syndroom

KodakTijd om als wijnliefhebber een nieuwe term te leren: het ‘Kodak Syndrome’.

Onlangs maakte Fabrice Chevallet, de Europese vicepresident sales & marketing van de synthetische wijnkurkproducent Nomacorc, een blitzbezoek aan ons land. Nomarcorc is geen kleine speler, want bestrijkt 14% van de totale markt en is wereldwijd de 2de grootste wijnsluitingsproducent, na het voorlopig ongenaakbare Amorim.

In de VS heeft Nomacorc zelfs 30% marktaandeel en zitten er cliënten als Gallo, Woodbridge by Robert Mondavi, Kendell Jackson en Cupcake in hun portfolio. Elders maken bekende huizen van hun producten gebruik zoals Zuccardi in Argentinië, Fontanafredda in Piemonte of JL Chave in de Rhône-vallei.

Uiteraard is Chevallet geen grote pleitbezorger voor natuurkurk, wat ook bleek uit zijn analyse van de flessenmarkt: “Twintig jaar geleden werden wijnflessen voor bijna 100% afgesloten met natuurkurk”, zo klonk het. “Vandaag heeft natuurkurk nog amper 50% in handen. Natuurkurkproducenten zijn met andere woorden de helft van hun markt kwijtgespeeld (…). Wat mij betreft lijden ze aan het Kodak Syndrome.”

Namelijk: de markt veranderde toen ook in de fotografiewereld technologisch aan hoog tempo – de opmars van de digitale fotografie –, maar Eastman Kodak had het blijkbaar moeilijk om deze veranderingen tijdig te herkennen en in een nieuw operationeel businessmodel toe te passen. En betaalden daarvoor een zware marktprijs.

Big Bang

Deze Big Bang van de flessensluitingsmarkt zal zich trouwens nog doorzetten, zo voorspelt Chevallet. Eén van die pistes is blijkbaar de niche van de ‘customised closures’, op maat van de klant gefabriceerde (synthetische) wijnkurken, zelfs als het prijskaartje daarbij hoger ligt. Volgens Chevallet groeit deze vraag continu.

Hij gelooft trouwens ook dat de impact van de Millenials op de wijnindustrie qua koopkracht en drinkgedrag zeer fundamenteel zal worden.

Millenials kopen namelijk zelden nog flessen om jàren te stockeren. Vaak zijn het integendeel last-minute aankopen net voor een etentje, want ze willen (jonge) wijn voor snelle consumptie. “Deze categorie wordt in de toekomst een grote uitdaging voor producenten van premiumwijnen”, aldus Chevallet. Want parallel met hun snelle wijnconsumptie zullen deze Millenials ook alternatieve wijnsluitingen, en zelfs verpakkingen zoals BIB’s (wijndozen), makkelijker aanvaarden en hun verspreiding in de handel zo pushen.

Waarmee nog eens bewezen wordt dat dé ideale wijnflessensluiting eigenlijk fictie is. Diverse sluitingstechnieken hebben namelijk hun nut bij verschillende wijntypes/productcategorieën, andere groepen consumenten of andere drinkmomenten.

Wie deze code kan ontcijferen, zal de ‘wijnstoppenmarkt’ de komende decennia domineren.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 24 januari 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Kaapse wijn kan straks meer kosten

Shutterstock_776763076Zuid-Afrika, de 7de grootste wijnproducent op wereldvlak, profileert zich, ook op onze Belgische markt, met een steeds geschakeerder wijnaanbod. Zowel kwalitatief als qua prijszetting.

De tijd dat we hier alleen spotgoedkope ‘Steen’ of de oerklassieke varianten op Merlot, Sauvignon blanc of Chardonnay in onze rekken aantroffen, is al lang voorbij. Originele blends, prachtige Pinotage’s, rijke Chenin Blancs of fruitgedreven Syrah/Shiraz liggen nu mee in de exportvitrine, dankzij de circa 440 miljoen liter wijn die Zuid-Afrika jaarlijks uitvoert.

De droge waarheid

En net nu er een nieuwe groeiperiode lijkt aan te breken, speelt misschien de prijsduivel als spelbreker. Want veel wijngebieden die de ruggengraat vormen onder de (betaalbare) Kaapse export hebben een zeer moeilijke oogst achter de rug.

Vooral de appellaties in de westelijke kustprovincies kampten met zware droogteperiodes – nu eigenlijk al het derde jaar op rij –, maar ditmaal zelfs met acute waterschaarste en door de overheid opgelegde verbruiksbeperkingen. In mei werd dit wijngebied zelfs officieel tot ‘rampgebied’ uitgeroepen. Daarbij kwam nog eens de ernstige vorstschade in subappellaties als Breedekloof, Robertson en Worcester, die op hun beurt de 2018-jaargang hypothekeerden.

Het gevolg laat zich raden: waar de oogst 2017 ongeveer 1.434.328 ton druiven opleverde, zal de oogst 2018 nog gevoelig kleiner uitvallen. In sommige subgebieden is zelfs sprake van -25% qua volume.

VinPro verwacht dan ook dat de totale oogst 2018 de kleinste zal zijn sedert 2005, toen amper 1.157.631 ton druiven werden geplukt. Vooral ook omdat de toegelaten irrigatie vaak met meer dan de helft (40 tot 60%) werd teruggeschroefd, waardoor vooral de opbrengsten in normaliter hoogrenderende wijngaarden – de basis voor het ook bij ons populaire instapgamma – zwaar tegen zal vallen. En de kans reëel wordt dat de prijskaartjes van deze basiswijnen zullen klimmen.

Het enige ‘positieve’ voor de Kaapse wijnindustrie is dat ook andere productielanden wereldwijd recent een zeer lastige oogstperiode te slikken kregen, met een verwachte globale productiekrimp rond de -8%. Ongezien in pakweg vijftig jaar.

Het zullen helaas voor ons eindconsumenten dus niet alleen de Kaapse wijnen zijn die hun prijsniveau moeten/willen optrekken…

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 21 januari 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

De kopzorgen van Franse wijnmakers

BourgogneSoms loont het om naar het programma te kijken van een geplande conferentie, om meteen te beseffen wat de ‘hot issues’ zijn in een specifieke markt of professie. En dat geldt zeker voor de wijnsector

Zo organiseert het B.I.V.B., het Bureau Interprofessionnel des Vins de Bourgogne, begin februari haar jaarlijkse bijeenkomst ‘Vinosphère’, waar de toekomst van deze appellatiecluster wordt geanalyseerd. Discussietopics die bij uitbreiding echter ook de hete hangijzers vormen in alle Franse appellaties en wijnstreken.

Uit de agenda plukken we een Klavertje Vijf van de meest urgente thema’s:

- De gehate en reeds zo vaak geamendeerde ‘Loi Evin’, de wet die de publieke promotie en advertenties rond wijn grotendeels verlamt. Onder mom van ‘gezondheid’ en ‘strijd tegen alcoholmisbruik’ bepaalt deze nog altijd strikte wet zeer arbitrair wat men wel en niet over wijn in een advertentie mag vertellen, of hoe deze boodschap mag gepresenteerd worden.

- De houtziekte Esca. Esca is een al sinds eeuwen gekende stofwisselingsziekte die door schimmels wordt veroorzaakt. Deze schimmels woekeren vaak 10 jaar of meer vooraleer de door hen geproduceerde mycotoxines in de sapstroom van de plant belanden en zich op de druivelaars zichtbaar uiten via o.a. de zogeheten ‘tijgerbladeren’ of ‘zwarte mazelen’. Dit probleem manifesteert zich de laatste jaren steeds frequenter naarmate wijngaarden ouder worden. Niet alleen in Bourgogne, maar in alle Franse wijnstreken. En trouwens ook in onze eigen Belgische wijndomeinen. Een echt redmiddel tegen deze ziekte bestaat niet. Naar schatting gaat er elke oogst 4,6 hectoliter per hectare verloren door Esca.

- Vroegtijdige oogsten. We merken in vrijwel alle wijnstreken dat de trossen tot 14 dagen vroeger dan ‘normaal’ kunnen geplukt worden. Heel de groeicyclus van de druivelaars lijkt structureel ingekort. Wat pakweg 20 jaar geleden uitzonderlijk was, komt tegenwoordig steeds frequenter voor. In dat opzicht brak het millésime 2017 zelfs alle records. De vraag die veel wijnbouwers zich nu stellen: wordt dit de nieuwe norm, o.a. onder invloed van de klimaatopwarming?

- Wijntoerisme exploiteren. Waar rond het millennium veel wijnregio’s en hun belangenbehartigers het economische belang van wijntoerisme nog onderschatten, groeit nu – ook buiten Franrijk trouwens – het besef dat wijntoeristen een serieuze extra inkomstenbron kunnen vormen. Dat gaat in de praktijk dan van nieuwe logeer- en restaurantfaciliteiten, over thema-degustaties, kelderbezoeken, educatieve wijntours tot een wildgroei inzake ‘Best Wine Tourism Awards’.

- Resistente druivenvariëteiten. Iedereen lijkt wakker geschrokken door de soms alarmerende klimaatrapporten. Er wordt steeds ijveriger geëxperimenteerd met nieuwe variëteiten en kruisingen die niet alleen beter bestand zijn tegen wingerdziekten zoals meeldauw, maar bovendien ook beter gedijen in hetere biotopen met droogteperiodes en waterstress. In veel streken staan reeds proefpercelen aangeplant, begeleid door wetenschappelijke onderzoekscentra. Zelfs in een conservatieve regio als Champagne sleutelt men druk aan een reeks ‘superkruisingen’ die er tegen 2030 moeten voor zorgen dat er geen tekort aan bubbels komt, als het klimaat effectief 1 of 2°C is opgewarmd.

Frank Van der Auwera

Onze blogs

Meer