Home Markten Live Netto Sabato

Wijn & Milieu

Geplaatst op 26 februari 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Steeds meer wijnboeren proberen bio

HandDruivenLos van de discussie over ‘betere’ kwaliteit, kunnen we niet naast de statistieken kijken: de biologische wijncultuur wint aan populariteit in Frankrijk.

Vorig jaar bijvoorbeeld begonnen er 649 Franse wijnbouwers met een conversieproces richting bio, tegen 467 in 2016. Deze nieuwkomers werkten vooral in Occitanië, Nouvelle-Aquitaine, Provence-Alpes Côte d’Azur en wat Le Grand Est wordt genoemd.

Concreet betekent dit dat er einde 2017 officieel 5.074 wijnbouwers deze productiemethodes volgden, of nastreefden. Omgerekend betekent dit +14,5% méér dan in 2016.

Drie landen goed voor driekwart

Tijdens de recente wijnbeurs Millésime Bio werden er ook andere cijfers gelost die deze bio-trend bevestigen.

Zo verdrievoudigde de oppervlakte biologisch bewerkt wijngaard in Frankrijk in amper tien jaar tijd, om eind 2016 af te tikken op ruim 70.740 hectare wijngaard. Qua volume geproduceerde wijn waren deze biologische cuvées in 2016 reeds goed voor 1,82 miljoen hectoliter die op de Franse markt werden gezet.

En blijkbaar volgen de consumenten ook deze trend, want in datzelfde referentiejaar kochten de Fransen voor 792 miljoen euro biowijnen. Vooral de groeisnelheid is enorm: in de voorbije twaalf jaar, gerekend tot eind 2016, verviervoudigde de Franse bio-wijnmarkt in waarde.

Toch een nuance: wie denkt dat deze biologische wijnbouw een Europese, of zelfs globale, beweging is die in alle productielanden even populair blijkt, zal merken dat ook op dat vlak sprake is van concentratie. Gebaseerd op de cijfers uit 2016 blijkt immers dat driekwart van de bio-wijngaarden wereldwijd een kwestie zijn van de drie gratiën: Spanje, Italië en Frankrijk.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 27 januari 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Kurk en het Kodak-syndroom

KodakTijd om als wijnliefhebber een nieuwe term te leren: het ‘Kodak Syndrome’.

Onlangs maakte Fabrice Chevallet, de Europese vicepresident sales & marketing van de synthetische wijnkurkproducent Nomacorc, een blitzbezoek aan ons land. Nomarcorc is geen kleine speler, want bestrijkt 14% van de totale markt en is wereldwijd de 2de grootste wijnsluitingsproducent, na het voorlopig ongenaakbare Amorim.

In de VS heeft Nomacorc zelfs 30% marktaandeel en zitten er cliënten als Gallo, Woodbridge by Robert Mondavi, Kendell Jackson en Cupcake in hun portfolio. Elders maken bekende huizen van hun producten gebruik zoals Zuccardi in Argentinië, Fontanafredda in Piemonte of JL Chave in de Rhône-vallei.

Uiteraard is Chevallet geen grote pleitbezorger voor natuurkurk, wat ook bleek uit zijn analyse van de flessenmarkt: “Twintig jaar geleden werden wijnflessen voor bijna 100% afgesloten met natuurkurk”, zo klonk het. “Vandaag heeft natuurkurk nog amper 50% in handen. Natuurkurkproducenten zijn met andere woorden de helft van hun markt kwijtgespeeld (…). Wat mij betreft lijden ze aan het Kodak Syndrome.”

Namelijk: de markt veranderde toen ook in de fotografiewereld technologisch aan hoog tempo – de opmars van de digitale fotografie –, maar Eastman Kodak had het blijkbaar moeilijk om deze veranderingen tijdig te herkennen en in een nieuw operationeel businessmodel toe te passen. En betaalden daarvoor een zware marktprijs.

Big Bang

Deze Big Bang van de flessensluitingsmarkt zal zich trouwens nog doorzetten, zo voorspelt Chevallet. Eén van die pistes is blijkbaar de niche van de ‘customised closures’, op maat van de klant gefabriceerde (synthetische) wijnkurken, zelfs als het prijskaartje daarbij hoger ligt. Volgens Chevallet groeit deze vraag continu.

Hij gelooft trouwens ook dat de impact van de Millenials op de wijnindustrie qua koopkracht en drinkgedrag zeer fundamenteel zal worden.

Millenials kopen namelijk zelden nog flessen om jàren te stockeren. Vaak zijn het integendeel last-minute aankopen net voor een etentje, want ze willen (jonge) wijn voor snelle consumptie. “Deze categorie wordt in de toekomst een grote uitdaging voor producenten van premiumwijnen”, aldus Chevallet. Want parallel met hun snelle wijnconsumptie zullen deze Millenials ook alternatieve wijnsluitingen, en zelfs verpakkingen zoals BIB’s (wijndozen), makkelijker aanvaarden en hun verspreiding in de handel zo pushen.

Waarmee nog eens bewezen wordt dat dé ideale wijnflessensluiting eigenlijk fictie is. Diverse sluitingstechnieken hebben namelijk hun nut bij verschillende wijntypes/productcategorieën, andere groepen consumenten of andere drinkmomenten.

Wie deze code kan ontcijferen, zal de ‘wijnstoppenmarkt’ de komende decennia domineren.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 24 januari 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Kaapse wijn kan straks meer kosten

Shutterstock_776763076Zuid-Afrika, de 7de grootste wijnproducent op wereldvlak, profileert zich, ook op onze Belgische markt, met een steeds geschakeerder wijnaanbod. Zowel kwalitatief als qua prijszetting.

De tijd dat we hier alleen spotgoedkope ‘Steen’ of de oerklassieke varianten op Merlot, Sauvignon blanc of Chardonnay in onze rekken aantroffen, is al lang voorbij. Originele blends, prachtige Pinotage’s, rijke Chenin Blancs of fruitgedreven Syrah/Shiraz liggen nu mee in de exportvitrine, dankzij de circa 440 miljoen liter wijn die Zuid-Afrika jaarlijks uitvoert.

De droge waarheid

En net nu er een nieuwe groeiperiode lijkt aan te breken, speelt misschien de prijsduivel als spelbreker. Want veel wijngebieden die de ruggengraat vormen onder de (betaalbare) Kaapse export hebben een zeer moeilijke oogst achter de rug.

Vooral de appellaties in de westelijke kustprovincies kampten met zware droogteperiodes – nu eigenlijk al het derde jaar op rij –, maar ditmaal zelfs met acute waterschaarste en door de overheid opgelegde verbruiksbeperkingen. In mei werd dit wijngebied zelfs officieel tot ‘rampgebied’ uitgeroepen. Daarbij kwam nog eens de ernstige vorstschade in subappellaties als Breedekloof, Robertson en Worcester, die op hun beurt de 2018-jaargang hypothekeerden.

Het gevolg laat zich raden: waar de oogst 2017 ongeveer 1.434.328 ton druiven opleverde, zal de oogst 2018 nog gevoelig kleiner uitvallen. In sommige subgebieden is zelfs sprake van -25% qua volume.

VinPro verwacht dan ook dat de totale oogst 2018 de kleinste zal zijn sedert 2005, toen amper 1.157.631 ton druiven werden geplukt. Vooral ook omdat de toegelaten irrigatie vaak met meer dan de helft (40 tot 60%) werd teruggeschroefd, waardoor vooral de opbrengsten in normaliter hoogrenderende wijngaarden – de basis voor het ook bij ons populaire instapgamma – zwaar tegen zal vallen. En de kans reëel wordt dat de prijskaartjes van deze basiswijnen zullen klimmen.

Het enige ‘positieve’ voor de Kaapse wijnindustrie is dat ook andere productielanden wereldwijd recent een zeer lastige oogstperiode te slikken kregen, met een verwachte globale productiekrimp rond de -8%. Ongezien in pakweg vijftig jaar.

Het zullen helaas voor ons eindconsumenten dus niet alleen de Kaapse wijnen zijn die hun prijsniveau moeten/willen optrekken…

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 21 januari 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

De kopzorgen van Franse wijnmakers

BourgogneSoms loont het om naar het programma te kijken van een geplande conferentie, om meteen te beseffen wat de ‘hot issues’ zijn in een specifieke markt of professie. En dat geldt zeker voor de wijnsector

Zo organiseert het B.I.V.B., het Bureau Interprofessionnel des Vins de Bourgogne, begin februari haar jaarlijkse bijeenkomst ‘Vinosphère’, waar de toekomst van deze appellatiecluster wordt geanalyseerd. Discussietopics die bij uitbreiding echter ook de hete hangijzers vormen in alle Franse appellaties en wijnstreken.

Uit de agenda plukken we een Klavertje Vijf van de meest urgente thema’s:

- De gehate en reeds zo vaak geamendeerde ‘Loi Evin’, de wet die de publieke promotie en advertenties rond wijn grotendeels verlamt. Onder mom van ‘gezondheid’ en ‘strijd tegen alcoholmisbruik’ bepaalt deze nog altijd strikte wet zeer arbitrair wat men wel en niet over wijn in een advertentie mag vertellen, of hoe deze boodschap mag gepresenteerd worden.

- De houtziekte Esca. Esca is een al sinds eeuwen gekende stofwisselingsziekte die door schimmels wordt veroorzaakt. Deze schimmels woekeren vaak 10 jaar of meer vooraleer de door hen geproduceerde mycotoxines in de sapstroom van de plant belanden en zich op de druivelaars zichtbaar uiten via o.a. de zogeheten ‘tijgerbladeren’ of ‘zwarte mazelen’. Dit probleem manifesteert zich de laatste jaren steeds frequenter naarmate wijngaarden ouder worden. Niet alleen in Bourgogne, maar in alle Franse wijnstreken. En trouwens ook in onze eigen Belgische wijndomeinen. Een echt redmiddel tegen deze ziekte bestaat niet. Naar schatting gaat er elke oogst 4,6 hectoliter per hectare verloren door Esca.

- Vroegtijdige oogsten. We merken in vrijwel alle wijnstreken dat de trossen tot 14 dagen vroeger dan ‘normaal’ kunnen geplukt worden. Heel de groeicyclus van de druivelaars lijkt structureel ingekort. Wat pakweg 20 jaar geleden uitzonderlijk was, komt tegenwoordig steeds frequenter voor. In dat opzicht brak het millésime 2017 zelfs alle records. De vraag die veel wijnbouwers zich nu stellen: wordt dit de nieuwe norm, o.a. onder invloed van de klimaatopwarming?

- Wijntoerisme exploiteren. Waar rond het millennium veel wijnregio’s en hun belangenbehartigers het economische belang van wijntoerisme nog onderschatten, groeit nu – ook buiten Franrijk trouwens – het besef dat wijntoeristen een serieuze extra inkomstenbron kunnen vormen. Dat gaat in de praktijk dan van nieuwe logeer- en restaurantfaciliteiten, over thema-degustaties, kelderbezoeken, educatieve wijntours tot een wildgroei inzake ‘Best Wine Tourism Awards’.

- Resistente druivenvariëteiten. Iedereen lijkt wakker geschrokken door de soms alarmerende klimaatrapporten. Er wordt steeds ijveriger geëxperimenteerd met nieuwe variëteiten en kruisingen die niet alleen beter bestand zijn tegen wingerdziekten zoals meeldauw, maar bovendien ook beter gedijen in hetere biotopen met droogteperiodes en waterstress. In veel streken staan reeds proefpercelen aangeplant, begeleid door wetenschappelijke onderzoekscentra. Zelfs in een conservatieve regio als Champagne sleutelt men druk aan een reeks ‘superkruisingen’ die er tegen 2030 moeten voor zorgen dat er geen tekort aan bubbels komt, als het klimaat effectief 1 of 2°C is opgewarmd.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 16 oktober 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Californische wijnbouw in rouw

BrandCalifornieDat hevige bosbranden door de klimaatopwarming een frequenter fenomeen zijn geworden, wordt deze dagen helaas niet alleen in Europa geïllustreerd – Portugal, Spanje, Griekenland,... –, maar vooral in Californië is er nu al een dikke week sprake van een echte catastrofe. En dan spraken we niet alleen van de hoge tol qua mensenlevens

Voor het eerst wordt ook de wijnbouw in Napa en Sonoma op grote schaal geteisterd, nog altijd de slagader van de Californische – lees: Amerikaanse – wijnindustrie. Alleen al Napa Valley met zijn 700 druiventelers en 475 ‘fysieke’ wineries draagt per jaar 13 miljard USD bij aan de lokale economie en ruim 50 miljard USD aan de nationale economie, terwijl het – net zoals Sonoma – een toeristentrekpleister is.

Hoe ver de economische gevolgen uiteindelijk zullen reiken, valt nu nog moeilijk in te schatten omdat ook de communicatie-infrastructuur hapert, maar de bosbranden kunnen op diverse manieren schade toebrengen aan de wijnbusiness.

Drie rampspoedscenario’s

Het eerste doemscenario is de vernietiging van gebouwen (stockage, administratie,…) en vinificatiefaciliteiten, zoals reeds bij een tiental wineries is gebeurd. Waaronder Signerello en White Rock in Napa Valley, Nicolson Ranch, Paradise Ridge en B.R. Cohn in Sonoma, en Frey in Mendocino. Bij andere, ook bij ons meer bekende namen als Beringer, Chateau St. Jean, Stags’ Leap of Sterling Vineyards, is er sprake van “limited damage” aan de infrastructuur en sites. Duur, maar gebouwen en apparatuur zijn relatief makkelijk te vervangen. Bovendien lijkt het dat de meeste getroffen domeinen niet hun gehele voorraad verloren, omdat veel flessen vaak off-site bewaard worden, ver uit de gevarenzone.

Dramatischer blijkt het tweede scenario: wijngaarden die geheel of gedeeltelijk verwoest worden. Want hoe hoog ook de financiële kost kan oplopen van schade aan de infrastructuur, is het voor een wijndomein veel kwalijker wanneer ook de aanplant gedecimeerd wordt. Vaak gaat het immers om ‘old vines’ die superieure fruitkwaliteit leveren en die niet zomaar kunnen vervangen worden door piepjonge aanplant. Het is een verliespost die soms generaties werk tenietdoet. Tot nu toe zijn er echter nog maar weinig berichten dat effectief ook wingerds integraal in de vlammen opgingen.

Een derde schadepost betreft de nog niet geplukte trossen die, na dagen of zelfs weken hangen in dit dichte rookgordijn, de ‘verbrande’ geurmoleculen kunnen opzuigen, wat uiteindelijk resulteert in asbakaroma’s in het eindproduct. De storende geurcomponenten worden immers opgenomen via de bladeren en de pel en binden zich met de suikers. Bij de fermentatie ontkoppelen ze opnieuw en veranderen in wat ‘ashtray wines’ wordt genoemd. Hier speelt echter de timing in het voordeel van de wijnindustrie: toen de eerste bosbranden uitbraken, was reeds 90% van het druivenmateriaal geoogst. Alleen de laat rijpende cabernet sauvignon hing nog vaak in de wijngaarden, maar deze variëteit beschikt van nature over een dikkere pel, waardoor de opname van storende aroma’s veel trager verloopt.

Conclusie: voorlopig lijkt de wijnindustrie in Napa en Sonoma door het oog van de naald te kruipen, ook al kan de factuur van beschadigde infrastructuur, afnemend wijntoerisme en het eventuele productieverlies (dus: krimpende export) uiteindelijk enorm hoog oplopen.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 12 juli 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

De snoeischaren liggen al geslepen

Shutterstock_605948462Het blijft natuurlijk koffiedik kijken, want een paar dagen/weken met extreem lagere temperaturen of zware zomerstormen met overvloedige neerslag, en het plaatje ziet er compleet anders uit. Maar voorlopig wijst alles erop dat het millésime 2017 in Frankrijk een zeer vroege oogst wordt. Zoals een Frans magazine vorige week reeds blokletterde “Les grappes grossissent à vue d’œil!”.

Als deze situatie zo blijft, zouden de eerste pluksessies reeds eind augustus starten in bepaalde gebieden.

Het fenomeen ‘vroegtijdige oogst’ blijkt bovendien te gelden voor veel wijnstreken op het Franse territorium. In de Côte d’Or bijvoorbeeld kenden veel percelen einde juni reeds hun ‘fermeture de la grappe’, wat betekent dat er heel waarschijnlijk  - net zoals in 2007 of 2009 - reeds eind augustus of hoogstens vanaf de eerste week van september kan geoogst worden.

Idem in de Elzas, waar de rijpingsperiode van ‘bloem’ tot ‘fermeture de la grappe’ in amper drie weken plaatsvond, tegen normaal vijf weken. Vergeleken met vorig jaar liggen de meeste wijngaarden bijna 18 dagen voor op hun klassiek groeischema. Veel wijnbouwers zullen ook daar reeds eind augustus/begin september met de pluk starten, met name dan het druivenmateriaal dat voor de productie van de Crémant d’Alsace bestemd is.

En Bordeaux? Daar hebben de percelen die niet door de strenge voorjaarsvorst aangetast werden, voorlopig nog een voorsprong van drie weken op het oogstschema van 2016.

Maar nogmaals, ‘het kan vlug verkeren’ als de weergoden zich de komende periode van hun lelijkste kant laten zien.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 25 juni 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Wijnindustrie moet wakker worden

VriendenWijnOp de recent gehouden wijnvakbeurs ‘Vinexpo’ was één van de markante figuren de Spaanse wijnmaker Miguel Torres (75), die er zijn ‘Lifetime Achievement Award’ kwam ophalen.

Torres stapte in het (toen nog bescheiden) Catalaanse wijnbedrijf van zijn vader in 1962 en bouwde het geleidelijk om tot een heus wijnimperium dat wereldwijd verdeeld én gewaardeerd wordt.

Miguel was en is ook een innovator gebleven. Zo was hij het die de Cabernet Sauvignon introduceerde in de Penedès om de kwaliteit van de cru’s op te krikken en ook het gebruik van nieuwe barriques werd door hem gestimuleerd.

Seven Up!

Tijdens zijn aanvaardingsspeech sprak hij vooral over twee stokpaardjes: het feit dat we onze wijncultuur absoluut moeten verdedigen, én de strijd tegen de klimaatopwarming.

Wijn is immers een cultuurproduct dat we delen aan onze tafels met vrienden en dat het leven beter maakt, zo klonk het. Maar de aanvallen tegen wijnconsumptie worden steeds feller: “We moeten wijn verdedigen. Het probleem is echter dat er nu politici en artsen zijn die een echte anti-campagne voeren, zelfs tegen matig wijnverbruik.”

Tegelijk vindt hij dat de wijnindustrie grote sprongen heeft gemaakt. Zelfs nieuwe consumenten worden ‘beter’: “Zo herinner ik me dat jaren geleden in Chinezen mijn Mas La Plana gemixt met Seven Up dronken. Een praktijk die er nu gelukkig nagenoeg verdwenen is.”

Klimaat dé wijnuitdaging

Maar het leeuwendeel van zijn speech focuste op de opwarming van de aarde en de zware consequenties hiervan op de wijnmakerij: “Climate change is the biggest challenge for the whole of mankind and the survival of certain wine regions depends on their ability to adapt.”

Deze klimaatverandering betekent concreet o.a. dat wijnproducenten - via andere onderstokken, nieuwe druivenklonen, hoger gelegen koelere locaties en een aangepast management van het bladerdek - snel naar nieuwe middelen moeten zoeken om het rijpingsproces van de trossen te vertragen. Maar eveneens dat nieuwe gebieden ‘ideaal’ worden voor de wijnbouw, zoals Engeland.

De symptomen zijn nu reeds duidelijk volgens Torres. Hij wees o.a. op het fenomeen dat het tijdens de lunch 37°C was in Bordeaux, medio juni. “Niemand die ik hier sprak had dit ooit al ervaren” dixit Torres, die eraan toevoegde: “In de nu ruim halve eeuw dat ik actief ben in de wijnbouw heb ik nog nooit zo’n rampzalige late voorjaarsvorst meegemaakt in Spanje als degene waarmee we dit jaar geconfronteerd werden. We verloren er circa 20% van onze oogst door. In Chili, waar ik ook produceer, verloren we zelfs een volledige oogst door zware bosbranden. Maar ik ben er zeker van dat Moeder Natuur steeds meer van deze extremen zal laten zien. (…) Het op alle mogelijke manieren reduceren van onze CO2-uitstoot wordt dé challenge, ook voor wijnbouwers, zelfs al maken we nu over de gehele wereld kwalitatievere wijnen dan vroeger.”

Zo experimenteert Torres momenteel met een systeem om reeds tijdens het gistingsproces de CO2 op te vangen, zodat het niet in de atmosfeer terechtkomt.

Zijn conclusie: “Duurzaam werken zal ons geen fles wijn meer laten verkopen, maar we zijn het verplicht aan onze planeet.”

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 23 mei 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Wijnvandalisme à la Flamande

UrbainVandeurzenGeregeld berichten we in deze kolommen over de wijnterreur van het CAV of CRAV, Le Comité (Régional) d'Action Viticole. Een clandestien opererende groep militante wijnbouwers, vooral actief in de Languedoc-Roussillon, die gewelddadige acties opzetten bij bottelarijen, wijnimporteurs of gebouwen van het Ministerie van Landbouw.

Nooit echter gedacht dat ik ook over wijnvandalisme op Belgische bodem zou moeten schrijven.

Want een tijdje terug bleek dat in Linden, deelgemeente van Lubbeek in Vlaams-Brabant, vandalen 454 druivenstokken hebben vernield in de pas aangelegde wijngaard van entrepreneur Urbain Vandeurzen en zijn VF Wineries. De chardonnaystokken werden bijna allemaal afgeknipt onder de ent en zijn dus onbruikbaar. Niet alleen de directe financiële schade is aanzienlijk – naar schatting 78.000 euro -, maar meteen is ook het werk van de voorbije drie jaar aan de 11 hectare tellende wijngaard – de 2de grootste in Vlaanderen – letterlijk verknoeid.

Futuristisme contra conservatisme

Dat onbekenden tot zo’n drastische daad overgaan, heeft te maken met het toenemende protest tegen de bouwplannen van Vandeurzen.

Die wil namelijk op de flanken van de ronde Bos en Bleekbos, langs de Kasteeldreef, een futuristisch multifunctioneel wijncentrum bouwen. Deze bekende ondernemer – van o.a. Salk, van Gimv en het softwarebedrijf LMS – kocht in 2013 immers het wit Kasteel te Linden.

Hij liet er een wijngaard planten, wat door de lokale bevolking en natuurgroepen trouwens vlot werd geaccepteerd. Maar toen de bouwaanvraag voor het wijncentrum op tafel van het gemeentebestuur belandde, groeide het protest exponentieel. Het centrum moest immers een futuristisch ogende hal van 1.500 vierkante meter worden, 12 meter hoog met een gebogen dak van 57 op 25 meter, waarin o.a. een wijnbar voor proeverijen en opslagruimte. Het regende meteen ruim 650 bezwaarschriften.

Een eerste vergunning werd daarom geweigerd en de bouwplannen aangepast, o.a. door de constructie met een tiental meters in lengte in te korten. Maar deze ingreep mocht niet baten, want tegenstanders vonden het een ‘vlek’ in de natuurlijke omgeving en vreesden toenemende verkeershinder.

Eerste in de rij?

Sindsdien gingen de protesten crescendo: er werd graffiti aangebracht en er kwamen zelfs bedreigingen, met als triest orgelpunt de recente vernieling.

Los van wie achter dit vandalisme zit – alle actiegroepen ontkennen met klem–, zullen we m.i. de komende jaren dit soort botsingen nog meer meemaken in ons Belgische, zeker Vlaamse, wijnlandschap.

Want het is nu eenmaal een feit dat de beste terroirs precies liggen in of rond groene zones en/of op hellingen, die door de lokale bevolking als ‘hun’ (voor)recht wordt beschouwd.

Veel ruimte voor expansie heeft onze boomende wijnindustrie – jaarlijks worden er tientallen hectare extra aangelegd - echter niet. En wie een wijngaard aanvaardt, moet ook beseffen dat deze inplanting eveneens productie-, opslag- en proeffaciliteiten met zich meebrengt én wijntoeristen, i.p.v. alleen maar idyllische rijen druivelaars.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 24 februari 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Star Wars in Bourgogne en Beaujolais

HagelHet gaat dit keer niet om een (anti)terreuractie, maar om een technisch beschermingsplan tegen hagelstormen, die in deze regio vaak enorme schade toebrengen aan de wijngaarden.

Tegen juni dit jaar zullen in Bourgogne en de Beaujolais - op uitzondering van de Châtillonais – extra 90 zogeheten ‘générateurs anti-grêle’ worden geïnstalleerd, die dan zo samen ruim 45.000 hectare aanplant zullen beschermen tegen komende hagelbuien. Systeem dat tot nu toe reeds functioneert via 53 installaties in 14.000 hectare wingerd gelegen in de Côte d'Or, de Côtes-de-Beaune en Nuits, de Côte châlonnaise en le Couchois.

In concreto gaat het om een mobiele installatie die nitraatraketjes afschiet in een dreigende hagelwolk, waardoor de hagelkorrels kleiner worden en veel trager neerdalen. En hopelijk zo minder schade berokkenen aan de druivelaars. Dat is het ideale scenario, want deze methode is niet 100% onfeilbaar en waarschijnlijk ook een pak duurder dan een bescherming via netten, zoals die vaak elders wordt toegepast.

Hagel als kwelduivel

Dat een protectiesysteem een must is, staat buiten kijf. Bourgogne en zeker ook de Beaujolais worden de laatste jaren steeds frequenter geteisterd door hagelstormen.

Zo trokken voorjaar 2016 alleen al drie zware stormen over de Beaujolais. Zij zorgden ervoor dat maar liefst 2.136 hectare wijngaard voor gemiddeld 64% werden beschadigd, terwijl in nog eens 973 hectare maar liefst driekwart van de wijnstokken werden getroffen. In totaal werden in die periode zo 412 wijnexploitaties getroffen, waarvan 39 hun beplante oppervlakte zelfs met méér dan 75% beschadigd zagen.

En als we dan bedenken dat in de Beaujolais slechts 4 op de 10 wijnfirma’s verzekerd zijn tegen deze calamiteiten, vaak niet eens kostendekkend, dan wordt het waarom van deze technische investering in een rakettenschild duidelijk.

Gezocht: lanceerpersoneel

In Bourgogne en de Beaujolais gelooft men daarom heilig in deze Star Wars via nitraatraketten.

Alle betrokken ODG's (Les Organismes de Défense et de Gestion) van de appellaties uit de Mâconnais, Chablis, l'Auxerrois en Beaujolais – met ruggensteun van de CAVB (La Confédération des Appellations et Vignerons de Bourgogne) - zetten hun schouders nu onder dit rakettenschild voor bijna het integrale druivenareaal in hun regio's.

Het systeem bezit wel een belangrijke Achilleshiel: mankracht. Elk toestel heeft namelijk drie m/v nodig om de raketjes veilig en efficiënt te lanceren. Of die in tijden van hagelstormen tijdig paraat zullen staan, blijft dus de sleutelvraag…

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 10 februari 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Organisch van A tot Z

CavaKurkMisschien is het u ontgaan, zelfs als u tot de meest fanatieke believers van de biologische wijnkerk behoort, maar Europa - en meer bepaald Spanje - bezit wel een primeur: de eerste 100% pure organische appellatie.

Eventjes nadenken waar en wie? Het is namelijk een schisma in de cava-productie die tot dit resultaat leidde, in casu de Calataanse DO Clàssic Penedès.

Weg van de massaproductie

In 2014 braken immers een aantal producenten uit de cava-koepel, gestimuleerd door de lokale eco-paus Albet i Noya, omdat ze zich niet langer konden vereenzelvigen met de soms belabberde kwaliteit van deze populaire Spaanse bubbels. Want door het enorme exportsucces werd de spoeling ook steeds dunner en dunner, zodat er – zelfs op onze Belgische markt – cava's in de rekken belandden waarvan de basisfactuur (vinificatie, fles, botteling, etikettering, dus de blote aankoopprijs) inferieur werden aan alle bijkomende kosten (transport, winstmarge, accijnzen, eco-kosten,…). De inhoud werd soms ondergeschikt aan de uitmonstering en het imago. Dus kwamen steeds meer producenten in het geweer tegen deze nivellering richting bas de gamme.

De nieuwe subappellatie Clàssic Penedès bleek evenwel toch meer dan een stelletje dwarsliggers of dikkenekken-bodega's. Zo was één van de belangrijkste condities om tot deze nieuwe club toe te treden de vereiste om gecertificeerd organische wijn te produceren. Zonder deze certificatie en een kelderrijping van minimaal 15 maanden kunnen de (aspirant)leden immers nooit het label van de DO Clàssic Penedès dragen.

Met andere woorden: dit is de eerste unisono appellatie op Europese bodem, zij het dat het natuurlijk om een voorlopig nog klein clubje draait. Want momenteel zijn er slechts 15 bodega’s die de DO belichamen. Bodega's waarvan een aantal ook bij ons vlot te koop zijn: Albet i Noya, Bonans, Castell de Pujades, Celler Can Morral del Moli, Celler Grapissó, Celler Puig Romeu, Cellers AT Roca, Clos Lentiscus, Colet, Loxarel, Mas Bertran, Mas Comtal, Mas dels Clavers Can Gallego, Miquel Jané en Torre del Veguer.

Loont het?

Dubbele hamvraag blijft.

Eén: wanneer krijgen deze 15 pioniers eindelijk meer sympathisanten die ook hun buik vol hebben van de platvloerse en banale cava's, zodat deze DO geen (weliswaar boeiend) randfenomeen blijft in de cava-commercie?

En twee: valt deze organische origine en druivencultuur ook effectief te proeven in het glas? Met andere woorden, is de toegevoegde waarde - en de soms hogere prijsvork - van deze certificatie in een ‘mousseproces’ essentieel? Ik denk dat we de komende weken en maanden dringend een aantal vergelijkende degustaties moeten organiseren om hierop een antwoord te vinden.

Frank Van der Auwera

Onze blogs

Meer