Home Markten Live Netto Sabato

Wijnfraude

Geplaatst op 20 december 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Ook de wijnterreur neemt toe

WijntankDe maand december is traditioneel een piekperiode voor de verkoop en consumptie van mousserende wijnen. Bubbels vliegen dan aan hoog tempo de rekken uit. Maar in Italië zijn er recent een aantal vandalen die deze laatste zin nogal letterlijk namen.

Onbekenden drongen er ’s nachts namelijk de Lombardische Cantina Conte Vistarino in Oltrepo Pavese binnen, een historisch domein van maar liefst 826 hectare. Ze vernielden er zonder het pardon het equivalent van zomaar eventjes 400.000 flessen bubbels. Geschatte waarde aan verloren druivenmateriaal: minstens 500.000 euro.

De vandalen lieten immers zeven tanks leeglopen die waren gevuld met o.a. Pinot grigio, Riesling en Chardonnay uit de nieuwe oogst 2016, bestemd voor de productie van de moussewijnen. Dat het duidelijk de bedoeling was om deze producten-in-wording gericht te treffen, blijkt ook uit het feit dat er verder geen schade aan installaties werd toegebracht en er evenmin zaken werden gestolen.

Een bitter kerstcadeau voor dit bekende eeuwenoude wijnhuis uit Pavia dat nog steeds in familiehanden is.

En het zoveelste geval van toenemende wijncriminaliteit in Europa dit jaar, want naar verluidt worden er op dit moment meer dan 300 personen in Europa onderzocht voor wijn-gebaseerde misdaden zoals afpersing, fraude en diefstal. En geen wijnland lijkt er immuun voor.

In augustus nog sloegen bijvoorbeeld de wijnmilitanten van het CRAV, het regionale actiecomité van boze wijnbouwers in Zuid-Frankrijk die reeds verantwoordelijk waren voor bomaanslagen, opnieuw toe. Ze dumpten toen vijf grote fusten wijn in de straten van Sète die er voor een rode zondvloed zorgden.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 10 augustus 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Namaakalcohol maakt 23.000 jobs kapot

DruppelwijnNamaakproducten zijn een grote economische pest. Ook de wereld van wijn & distillaten is niet immuun voor het fenomeen. De impact is zelfs veel zwaarder dan velen vermoeden.

Volgens een recent rapport van EUIPO, het Bureau voor Intellectuele Eigendom van de Europese Unie, kosten imitatieproducten jaarlijks Europese bedrijven 1,3 miljard euro aan inkomstenverlies.

Of anders berekend: zeker 4,4% van de wettelijke verkopen van alcoholische dranken plus 2,3% van de officiële wijnverkoop gaan elk jaar verloren door de namaakalcohol die op de markt komt.

Bij dit directe verlies qua verkoop in de Europese handel dient dan nog eens de 1,2 miljard euro ‘publiek’ verlies geteld, namelijk de niet-geïncasseerde BTW, accijnzen, sociale zekerheidsbijdragen of verloren belastingen op de winsten van de reguliere drankenhandel.

Spanje grote verliezer

Maar daarmee is de namaakpil nog niet geslikt. Buiten deze 2,5 miljard financieel verlies, is de vervalsingssector ook verantwoordelijk voor serieus jobverlies. De rapporteurs van EUIPO schatten immers dat er in de sector van wijn & distillaten zo direct 4.800 directe arbeidsplaatsen verloren gaan, plus nog eens 18.500 indirecte jobs, waarvan de helft in de landbouw en voedingsindustrie.

Niet elk land in de Europese unie wordt echter even zwaar getroffen door deze vervalsers.

Met grote voorsprong is Spanje de grote verliezer van deze namaakindustrie op alcoholgebied. Daar verliezen de betrokken ondernemingen per jaar 263 miljoen euro aan namaak, terwijl de Spaanse Schatkist nog eens 90 miljoen euro ziet verdampen aan verloren accijnzen.

Maar ook andere landen verliezen aan vervalsers. De bedragen in Italië (162 miljoen euro businessverlies, 18 miljoen euro belastingverlies), Duitsland (140 miljoen euro verlies, 65 miljoen euro belastingverlies), Frankrijk (136 miljoen euro verlies, 100 miljoen euro belastingverlies) of het Verenigd Koninkrijk (87 miljoen euro verlies, 197 miljoen euro belastingverlies) tikken eveneens aardig aan op jaarbasis.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 2 mei 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Brunello jubileum: in mineur of majeur?

BrunelloWe beginnen positief. Brunello di Montalcino viert nu volop de vijftigste verjaardag van de erkenning tot DOC, dus de promotie tot Italiaanse beschermde appellatie. Het was immers in 1966 al dat dit wijntype als één van de allereersten in Bella Italia deze officiële herkomstbenaming kreeg.

Dat gegeven, in combinatie met de vaak blinde adoratie van veel wijnliefhebbers voor alles wat er vloeibaar uit Italië kwam, leidde er toe dat de export boomde. En ondanks alle recente schandalen en fraudezaken nog steeds boomt, want naar schatting 70% van de jaarproductie in Brunello wordt tegenwoordig richting buitenland verscheept. Met de Verenigde Staten, Canada en Azië (China!) als commerciële ankerpunten die overigens nog steeds groeien.

Wat weinig afficionado's echter herinneren is hoe snel deze opmars tot elitewijn verliep. Toen in 1996 de DOC werd toegekend, was Brunello immers niet meer dan een smurfenappelatie, amper een tachtigtal hectare groot. Vandaag staan er binnen deze appellatie ruim 2.000 hectare wijngaard aangeplant.

Vreemd is dat Brunello blijkbaar ook alle stormen kan incasseren (lees o.a. Brunello strijdt voor identiteit of Brunello: alles blijft bij het oude of Wijnschandalen in Italië deel 1 en deel 2 of Brunello: slecht én goed nieuws).

Waaronder het ‘schandaal’ van 2008, toen bleek dat een aantal dominante en gereputeerde producenten zich niet hielden aan de 100% Sangiovese-regel, maar ook een percentage andere druiven (Cabernet Sauvignon, Merlot en Petit Verdot) in hun zo geprezen blends mengden.

Wat zelfs resulteerde in een tijdelijke boycot vanuit de Verenigde Staten. Ruim een vijfde van de toenmelige oogst werd zelfs gedeclasseerd tot (goedkopere) Toscana Rosso IGT.

De koper is terug

Maar zelfs deze exportpijn werd uiteindelijk geslikt en verteerd. Uiteraard zit het toerisme daar voor een flink stuk tussen: jaarlijks ziet men regionaal sinds 2014 het aantal toeristen met 20% stijgen. Dat helpt de reputatie en consumptie natuurljk enorm. Bovendien verkoopt een oogst als 2015 internationaal als warme broodjes. Ondanks de soms torenhoge prijskaartjes voor een cuvée die vaak meer met marketing dan met inhoud te maken heeft.

Volgens recente cijfers van het Consorzio Del Vino Brunello Di Montalcino - organisatie die nochtans zwaar blunderde qua communicatie bij elk recent fraudedossier -, steeg de omzet in de regio met meer dan 10% in 2015, tot een waarde van 187 miljoen euro. Sterker nog: de lokale kelders zijn ondertussen bijna helemaal leeggekocht, zelfs met de oogsten 2009 en 2010.

En ik zal wel wat pek en veren over me heen gesmeerd krijgen, maar ik begrijp die hype eigenlijk niet voor Brunello (lees ook: Brunello blijft slechte leerling). Want alleen al in Toscane kan ik zo uit het vuistje, los van de kopgroep elitewijnen die effectief fantastisch zijn, genoeg alternatieven noemen uit deze regio die zeker zoveel structuur en finesse bevatten als de doorsnee-Brunello, maar toch slechts een derde of de helft kosten.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 27 april 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Cognac zuigt Muscadet leeg

CognacWie nog blindelings vertrouwen heeft in Franse appellaties en hun beleid van officiële vergunningen inzake rooien/aanplanten, zal zich na dit bericht wel genaaid voelen. Of op zijn minst geïrriteerd.

Blijkt immers dat wijnbouwers uit de Cognac - drank die tussen haakjes de voorbije jaren aan een serieuze remonte bezig is op de wereldmarkt - op grote schaal druivelaars kopen (of zelfs huren) in de Muscadet, om ze vervolgens te rooien. En daarna het equivalent daarvan te herplanten in de eigen appellatie.

De opkopers azen vooral op percelen met wijnstokken die er circa 10.000 euro per hectare kosten. In Cognac moet voor het equivalent van deze oppervlakte immers tussen de 45.000 à 55.000 euro per hectare neergeteld worden.

Fraude? Helemaal niet. In theorie gaat het immers om een totaal legale praktijk binnen de recente wetgeving voor nieuwe aanplant. Het volstaat daarbij om het nieuwe perceel bij het CVI in te schrijven en er minstens één oogst te verrichten.

Op deze wijze groeit het druivenpatrimonium van Cognac echter ten koste van de Loire-appellatie Muscadet, die het de voorbije jaren commercieel en financieel al heel lastig heeft en nog altijd zoekt naar een kwaliteitsimago.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 8 november 2014 door Wijntijd Reacties | Reageren

Een kat(er) in de zak

OnlineshoppingOndanks het groeiende belang van wijnverkoop via het internet, zijn er de laatste jaren toch een paar serieuze miskleunen geweest. Zo pronkte het van origine Franse www.1855.com lang dat het één van de belangrijkste spelers op de markt was van klassieke bordeaux, met een portefeuille waarin zo’n 25.000 verschillende items zouden zitten.

Jarenlang was dit online bedrijf ook hyperactief in de markt van de Bordelaise primeurs, tot bleek dat ze onder curatele werden geplaatst want hun verbintenissen niet konden waarmaken. Aanzienlijke partijen primeurwijn werden nooit geleverd.

Winst bleek blufpoker

Ook de gepubliceerde cijfers bleken telkens blufpoker. Waar 1855.com voor 2010 met veel tamtam een operationele winst van 528.000 euro aankondigde, bleek na een audit echter – na belastingen – sprake van een deficit van 780.000 euro.

Bovendien bleken er ruim 10.000 gedupeerden die nog op hun reeds lang betaalde flessen wachtten. Velen organiseerden zich dan ook om hun betaling van de nooit geleverde primeurwijnen toch gecompenseerd te krijgen.

Recent werd hen dan door Héraclés, de Franse investeringsgroep waaronder 1855.com schuilde maar ook andere online wijnsites zoals chateauonline en caveprivee.com, een concreet voorstel gedaan, a rato van hun inlegbedrag.

Moedermaatschappij die overigens de cijfers nog steeds minimaliseert. Volgens Héraclés draait het hooguit rond 7 miljoen euro openstaande primeurschuld, terwijl de schuldeisers spreken van maar liefst 40 miljoen euro.

Met dubbel krijt?

Grote investeerders in primeurwijn zouden in het naar de rechtbank gezonden voorstel 100% van hun inleg terugbetaald krijgen, weliswaar verspreid in etappes over een periode van acht jaar.

Maar de duizenden kleine kopers, die gemiddeld voor 300 tot 5.000 euro primeurwijn tegoed hadden, voelen zich nu bedrogen: zij krijgen als compensatie een Bordeaux Supérieur aangeboden! In casu het Château Eyraux 2012, eveneens uit de stal van wijlen 1855.com, met een marktwaarde van 9,95 euro.

Op internetforums van de gedupeerden brak meteen een storm van verontwaardiging los, toen een alerte klant meldde dat dezelfde fles dit voorjaar voor amper 5,50 euro in de supermarktrekken van Cora had gelegen.

Toch wel vreemde praktijken: consumenten die hun geld in de ‘sterren’ van Bordeaux investeren, krijgen uiteindelijk als compensatie honderden flessen doordeweekse bordeaux supérieur thuis geleverd, die bovendien nog eens overgewaardeerd wordt.

Vraag is of Héraclés zijn hand nu niet overspeelt. Als deze compensatieregeling immers eind november door de rechtbank wordt verworpen, zal het deze keer de liquidatie waarschijnlijk niet kunnen ontlopen.

Frank Van der Auwera

Is wijn een goede investering? Op Finance Avenue, de beleggersbeurs van De Tijd en L’Echo die op 15 november plaatsvindt, hebben we dit jaar ook een sessie met onder meer Frank Van der Auwera over alternatieve beleggingen, waaronder we kunst, wijn en oldtimers verstaan. Afspraak in de gebouwen van Tour&Taxis in Brussel, inschrijven kunt u via de website van Finance Avenue.

Geplaatst op 20 september 2014 door Wijntijd Reacties | Reageren

Brunello blijft slechte leerling

Toch eens benieuwd hoe het Consorzio Del Vino Brunello Di Montalcino, op papier toch de bewaarengel die over de kwaliteit van deze prestigieuze appellatie moet waken, deze dagen reageert op de pas ontdekte fraudezaak (lees Brunello Gehackt). Fraude die tussen haakjes door de commandant van het Italiaanse treasury-departement in Siena werd bestempeld als “...de grootste landbouwfraude die ooit in onze land werd geprobeerd.”

Daarom de voorbije dagen geregeld de homepage bezocht van het Consorzio. En wat blijkt? Op die welkomstpagina staat, in een relatief klein persblokje en dan nog roterend met andere berichten, inderdaad een perscommuniqué.

Communiqué dat inhoudelijk mijn indruk bevestigt dat veel leden van deze wijnbelangengroepen – consortium, syndicaat, federatie,... – vaak meer bekommerd zijn om hun individuele positie/titel, mogelijke snoepreisjes of de organisatie van banketten, dan om een echte anti-fraudestrategie. Laat staan een open communicatiestrategie.

Ethiek als wapen?

Onder de zwaarwichtige hoofding “Press release of the Consortium of Brunello of Montalcino Wine on the Financial Police Inquiry” – in het Italiaans klinkt het beduidend leuker... – formuleert de consortiumpresident Fabrizio Bindocci immers vooral de gebruikelijke clichés.

Zo lezen we dat het een “...serieuze zaak is die potentieel significante schade kan berokkenen aan Brunello, zijn producenten én consumenten” maar dat er “...gelukkig een systeem bestaat om zij die met de reputatie van Brunello sjoemelen snel te identificeren, te isoleren en met succes te bestrijden.’ Of nog: “Als het onderzoek de daden van alle verantwoordelijke partijen bevestigt, zal het Consortium onmiddellijk een burgerlijke vordering indienen.” Kortom: veel geblaat, maar relatief weinig wol.

Het pijnlijke feit dat de dader er in slaagde valse etiketten te bemachtigen of documenten te vervalsen in de overheidsdatabase, zonder dat de controlerende ambtenaren dat in het snuitje kregen, wordt niet eens openlijk besproken.

Ik had graag gelezen hoe zo’n virtueel lek überhaupt mogelijk was en waarom een individuele wijnbouwer aan de alarmbel moest trekken, want hierdoor wordt niet alleen de credibiliteit van deze Brubello di Montalcino ondergraven, maar eigenlijk van alle producten ‘made in Italy’ die met een vergelijkbare certificatieprocedure werken.

Maar neen, onze ‘presidente’ verontschuldigt zich niet, maar gaat in hetzelfde communiqué nog op de eigen borst kloppen. Ik citeer: “De voorbije maanden hebben we al twee belangrijke maatregelen genomen. In juli nog keurde de algemene Vergadering de opname goed van een nieuwe clausule in het reglement dat de verkoop van druiven en wijn in bulk preventief controleert. Producenten moeten voortaan 48 uur vooraf kennis geven van hun omzet, waardoor de werkzaamheden van de toezichthoudende instanties vergemakkelijkt worden. faciliteren. Eveneens in juli werd een commissie opgericht, die in oktober een ‘Ethische Code’ zal opstellen waaraan alle producenten - en alle andere betrokkenen die in de wijnsector werken – zich moeten houden.”

Alsof de zoveelste ethische code sjoemelaars of hackers gaat tegenhouden die snel miljoenen euro’s kunnen verdienen.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 16 september 2014 door Wijntijd Reacties | Reageren

Brunello gehackt

BrunelloIk kom toch nog eens terug op mijn interview gisteren voor Radio 1 ‘Nieuwe feiten’ over het nieuwe Brunello-schandaal

Omdat ik, naast overwegend positieve reacties, toch ook kwade respons krijg van wijndrinkers die elke vorm van kritiek tegen Brunello di Montalcino interpreteren als heiligschennis.

Eventjes beknopt de feiten: opnieuw werd een malafide oenoloog betrapt die bijna klaar was met zijn hokus pokus, namelijk spotgoedkope bulkwijn op vat ‘transformeren’ tot (10 à 20 keer duurdere) ‘authentieke Brunello’. Het ging om maar liefst 220.000 flessen met een marktwaarde van 5 miljoen euro.

Een ezel stoot zich...

Wat is nu mijn argumentatie om deze nieuwe fraudezaak zeer ernstig te nemen?

Eén: zoals ik reeds meermaals onderstreepte, is wijnfraude een fenomeen van alle tijden, regio’s en appellaties. Maar we kunnen toch niet voorbij het feit kijken dat dit nu al het tweede Toscaanse schandaal van 2014 is, terwijl deze regio toch één van de vaandeldragers van de Italiaanse wijnindustrie is. En het tweede sjoemeldossier in zes jaar tijd waarbij de reputatie van de Brunello door het slijk wordt gehaald.

Twee: terwijl ik het vorige fraudedossier niet echt ‘kwaadaardig’ vond - omdat het tenslotte ging om de onwettelijke toevoeging van enkele procenten niet-sangiovese –, veroorzaakte het wel enorm veel imagoschade én marktverlies voor deze toch voor 70% van de export levende herkomstbenaming. Want toen in 2008 het vorige ‘schandaal’ losbarstte, leidde dit meteen tot een importstop in de VS. De Verenigde Staten is immers met voorsprong de grootste afnemer van Brunello. Door dit eerste fraudegeval werd de Italiaanse overheid zelfs verplicht om een authentificatieprocedure op het getouw te zetten, een beetje vergelijkbaar met hoe nu in Europa wordt getracht de herkomst van ons vlees te traceren van producent tot winkel. Op basis van deze informatie die de wijnbouwer regelmatig moet inbrengen, kan dan van overheidswege een ‘certificaat’ worden uitgereikt waardoor de export richting VS mogelijk wordt.

Drie: Het argument dat men dan toch voldoende controles uitvoert in Italië, gaat ook niet helemaal op in dit geval. Het was naar verluidt immers een argwanende wijnbouwer die het niet helemaal pluis vond wat zijn frauduleuze collega uitspookte en dit meldde. Zo is men deze grootschalige vervalsingsoperatie op het spoor gekomen en niet dankzij de talrijke inspecteurs of ambtenaren van het Toscaanse departement van landbouw, waarvan het certificatiesysteem door de fraudeur zelfs werd gehackt. Hij vervalste niet alleen flessen, labels en inhoud, maar vooral ook de certificatiedocumenten. Als er dus iemand later in New-York zo’n fles nep-Brunello zou openen en twijfels uiten over de belabberde inhoud, zou bij controle van de database in Toscane niets verdacht te vinden zijn. Maar geen ambtenaar die zelfs besefte dat hun systeem gehackt was. Kortom: heel de authentificatie is plots een leeggelopen ballon. Benieuwd hoe de Amerikanen nu gaan reageren.

En vier: ik geef toe dat ik persoonlijk geen grote Brunello-fan ben. Er zijn zonder discussie fantastische wijnen te vinden, maar veel cuvées van 40 euro (én meer) lijken me overprijsd. Vaak niet eens zoveel beter dan hun op papier kleinere Rosso di Montalcino. Wat ik de wetgever en het bevoegde Consorzio – dat in 2008 ook al zwaar blunderde op communicatievlak – bovendien verwijt, is dat ze nog steeds veel banale, middelmatige wijnen toch jaarlijks onder hun appellatiehoed laten schuilen.

Want zo graaft men op termijn, zelfs zonder hulp van fraudeurs, commercieel zijn eigen graf.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 21 juni 2014 door Wijntijd Reacties | Reageren

Boycot van wijnweb-extensies op komst?

WijninternetEuropese wijnbouwers zijn, haast unaniem en ondersteund door o.a. de Franse regering, razend op ICANN, de Internet Corporation for Assigned Names and Numbers.

Deze wereldwijde adressenboer van domeinnamen wil namelijk snel de internetadressen « .vin » en « .wine » vrijgeven, maar zowel het Cnaoc (La Confédération nationale des producteurs de vin et eaux de vie de vin à appellation d’origine contrôlée) als de Europese EFOW (European Federation of Origin Wines) vinden dat er eerst nog serieus moet onderhandeld worden over de praktische lanceringsvoorwaarden – en grenzen.

Want, zo klinkt het in wijnmiddens, als het ICANN zonder verdere negotiatie deze adressen vliegensvlug commercialiseert, zet ze daarmee de deur open voor fraude en misbruik. Fraudeurs allerhande zullen massaal deze webadressen kopen en ze daarna koppelen aan valse appellatienamen of namaakproducten en zo consumenten misleiden.

Gevaarlijke Donuts

Of dit massale protest door wijnprofessionelen en hun belangengroepen iets uithaalt, valt echter te betwijfelen.

De officiële onderhandelingsronde werd immers op 3 juni jongstleden gestaakt, zodat de kans groot is dat één van de dagen het ICANN unilateraal de knoop doorhakt tijdens de meeting in Londen. Want er valt natuurlijk een aardige cent mee te verdienen.

In een ultieme poging om tenminste ICANN terug rond de onderhandelingstafel te krijgen, dreigen zowel het Cnaoc als de European Federation of origin Wines met een boycot.

Ze zijn bereid, zo klinkt het stoer, om een grootscheepse ontmoedigingscampagne te starten bij de Europese wijnbouwers om deze web-extensies niet aan te kopen. Parallel met een sensibiliseringscampagne bij consumenten om hen te wijzen op de risico’s wanneer ze in vertrouwen kopen bij websites die zich als “.vin” of “.wine”  presenteren, maar zelden een directe link hebben met een land, regio of appellatie.

Zo wijzen ze op de Amerikaanse groep ‘Donuts’ die voorlopig als enige een dossier bij ICANN indiende rond de extensie “.vin” en in concurrentie gaat voor de extensie “.wine” met o.a. een in Gibraltar gevestigde vennootschap en een Ierse firma.

Wanneer ‘Donuts’ – de naam klinkt wel heel symbolisch… - deze exensie “.vin” effectief verwerft, krijgt ze met andere woorden ook alle rechten op verdere commercialisering van namen als www.bordeaux.vin of www.champagne.vin. Wie er in de praktijk ook achter die doopnaam schuilt.

Kortom: er hangt weer een pittig internetoorlogje in de lucht.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 12 juni 2014 door Wijntijd Reacties | Reageren

Een (druiven)blad voor de mond

Soms is de realiteit ‘grappiger’ dan fictie, althans voor een buitenstaander.

Nog maar net wat onze virtuele inkt koud over de diefstal van jonge druivenaanplant in Sancerre (lees: Nieuw Spel: Druivenstokken Stelen) of de ORF, de Österreichischer Rundfunk of publieke omroep, bericht over een nieuwe plaag die ditmaal vooral de Weense wijnbouw treft.

In Wenen, dat tegenwoordig veel stadswijngaarden telt, ontdekken wijnbouwers namelijk steeds vaker dat dieven aan de haal zijn gegaan met massa’s... druivenbladeren.

Lekkere plundertocht

De verklaring dient gezocht in de gastronomie. Wijnbladeren zijn immers bijzonder populair in de keukens van o.a. Turkije, Griekenland of het Midden- en Nabije Oosten, waar ze vaak gevuld worden met rijst, specerijen en vleesgehakt. Denk maar aan de Griekse Dolmakadia waar zoveel toeristen voor smelten.

Deze druivenbladeren kunnen uiteraard in de lokale winkels worden gekocht, maar vers zijn ze natuurlijk beter. Door de massale immigratie van de voorbije jaren is er blijkbaar een acuut tekort ontstaan, want de laatste tijd trekken honderden lekkerbekken uit deze regio’s maar op illegale jacht naar druivenbladeren in de Weense stadswingerds.

Zo massaal zelfs, dat men ook hier vermoedt dat er geregeld georganiseerd plukbendes aan het werk zijn, want deze verse druivenbladeren brengen toch al vlug zo’n twaalf euro per kilo op.

Voor de wijnbouwers betekent dit echter een kleine ramp. Niet alleen kunnen de druivelaars in hun totaliteit zwaar beschadigd worden, maar het bladerdek vormt ook een sleutelrol in de groeicyclus van de stokken en van de vruchten. Wat kortom een grote hypotheek legt op de latere oogst, omdat de ontwikkeling en rijping wordt verstoord.

Ook hier zit de wijnindustrie met de handen in het haar: hoe deze plundertochten afremmen? Momenteel patrouilleren politie en wijnbouwers in Wenen geregeld samen, maar dat schrikt de gretige plukkers voorlopig niet af.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 8 juni 2014 door Wijntijd Reacties | Reageren

Nieuw spel: druivenstokken stelen

Shutterstock_170801066Het klinkt haast als een Tv-show met verborgen camera, maar in de Loire-vallei houden een aantal wijnbouwers hun hart vast. En vooral: hun wingerds scherp in het oog. De stokkenrovers zijn namelijk op pad!

Druivelaars die vernield worden door milieuactiegroepen, dàt is al oude nieuws in Frankrijk, maar in mei ontdekten wijnbouwers in de appellaties Sancerre en Pouilly-sur-Loire plots dat ze slachtoffer waren van een massale diefstal van hun, amper twee weken daarvoor aangeplante, stokken Sauvignon blanc en Pinot Noir.

In de AOC Sancerre alleen gaat het momenteel reeds om 2.000 geroofde exemplaren. Ook de buurappellatie langs de andere oever, Pouilly-sur-Loire, kreeg bezoek van dezelfde stokkenrovers.

Seizoenarbeiders schuldig?

In totaal zijn er nu al zo’n ruim 3.000 ‘greffons’ (jonge aanplant) verdwenen, een massale diefstal die men sinds mensenheugenis in deze regio nog nooit heeft meegemaakt.

Daarbij gaat het duidelijk om een bijzonder goed georganiseerde bende, ook al blijft het natuurlijk relatief eenvoudig om pas geplante, jonge druivenstokken uit te trekken. Maar deze geroofde exemplaren moeten wel snel terug in verse aarde worden geplant zodat ze niet afsterven, wat meteen betekent dat het hier nooit om een soloactie kan gaan, maar tijdens deze raid vele ‘handen’ aanwezig waren.

Lokaal zijn de gedupeerden ervan overtuigd dat het niet om wraakacties gaat van andere vignerons, want de stokken werden eerder willekeurig gestolen uit de percelen, waarschijnlijk om daarna via een zwart circuit verkocht te worden. Daarom verdenken sommige wijnbouwers eerder seizoenarbeiders.

Hoe dan ook, momenteel is er een soort wingerdbuurtwacht actief in de streek, die op ‘verdachte bewegingen’ in de wijngaarden let. Wat dat ook mag betekenen.

De slachtoffers hebben ondertussen vrijwel allemaal hun geroofde aanplant vervangen. Los van de financiële kost en de moeite om zo laat op het seizoen nog verse aanplant te vinden – één van de zwaarst gedupeerde domeinen moest 25 kwekerijen contacteren alvorens vlug 1.500 nieuwe druivelaars te vinden -, betekent dit ook dat deze kersverse stokken een groeiachterstand hebben op de rest van de percelen.

Frank Van der Auwera

Onze blogs

Meer