Home Markten Live Netto Sabato

Wijnklassementen

Geplaatst op 11 september 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

De Druiventop Tien van Australië

Ook al liggen de flessen met een Australisch label steeds minder frequent in onze  rekken, onder andere door het feit dat de lokale wijnindustrie daar liever focust op de ‘nabije’ buurmarkten in Azië, blijven er ook in België nog veel fans van deze vaak vlezige, fruitgedreven karakterwijnen.

Maar welke druivenvariëteiten spelen er nog altijd een hoofdrol, of men nu op Europese of Aziatische (lees: vooral Chinese) consumenten mikt?

Geen twijfel mogelijk: de klassieke variëteiten maken Down Under het mooie weer. Er is echt sprake van een enorme druivenconcentratie, met Syrah, Cabernet Sauvignon en Chardonnay die bijna 60% van de totale aanplant bestrijken. Alleen de sterdruif Syrah is al goed voor 28% van het druivenareaal in geheel Australië.

Als we de onderstaande hitparade bekijken, valt toch wel op dat er stilaan enkele nieuwkomers in opmars zijn, zoals Pinot Gris.  

Top Tien Hitparade Meest Aangeplante Druiven in Australië

  1. Syrah, 40.000 ha
  2. Cabernet Sauvignon, 25.000 ha
  3. Chardonnay, 21.000 ha
  4. Merlot, 8.000 ha
  5. Sauvignon Blanc, 6.000 ha
  6. Pinot noir, 5.000 ha
  7. Sémillon, 5.000 ha
  8. Pinot Gris, 4.000 ha
  9. Riesling, 3.000 ha
  10. Muscat d’Alexandrie, 2.000 ha

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 28 augustus 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Bourgogne baas bij de duurste wijnen

RomaneeContiJaarlijks stelt de Nieuw-Zeelandse site Wine-Searcher een hitparade op van de 50 duurste flessen.

En voor de zoveelste keer wordt dit klassement aangevoerd door La Romanée-Conti, met een gemiddelde verkoopprijs van 16.270 euro per fles. Een flinke stijging met maar liefst 25% tegenover de klassering van vorig jaar, waarmee nog eens geïllustreerd wordt dat de speculanten meer dan ooit jagen op ‘grote’ etiketten.

Het Domaine de La Romanée Conti slaagt er bovendien in 7 van haar 8 ‘cuvées’ in deze Top 50 te hijsen. Alleen het huis Leroy doet kwantitatief beter, met maar liefst 12 verschillende flessen in deze hitparade plus een tweede plek met haar Musigny Grand Cru. Fles die gemiddeld 11.970 euro kostte, een spectaculaire klim van 86%.

Het is dus duidelijk dat de duurste etiketten voorlopig gedomineerd worden door de Bourgognes, want maar liefst 2/3 van de 50 laureaten bezit een origine uit de Côte d’Or.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 4 augustus 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Madame Soleil maakt weer dezelfde fout

DruivenZonParallel aan de hittegolf smelt blijkbaar bij veel ‘wijnkenners’ hun gezond oordeelsvermogen. De voorbije weken gonsde het immers in de media over de wonderoogst 2018 die de Belgische wijnbouw beleeft dankzij de zon die overuren maakt. Zelfs op televisie waar maar zelden over wijn wordt gerapporteerd tenzij er sprake is van schandalen, calamiteiten of veilingrecords. Reeds vanaf eind juni klinken de commentaren quasi-unaniem ongenuanceerd positief.

Natuurlijk zijn er objectieve elementen die deze hoerastemming bevestigen. Zo zorgt de overdosis zon – en het ontbreken van overdreven neerslag – er niet alleen voor dat er voorlopig weinig wijngaardziekten optreden, maar vooral dat de druiven veel en vlot suikers kunnen opbouwen, dus ook structureel bijzonder ‘gezond’ zijn. Deze suiker-opbouw, de ruggengraat voor o.a. het latere alcoholgehalte en textuur, is vooral ook interessant voor de rode wijnen die voorlopig nog vaak de kneusjes zijn in het Belgische wijnlandschap, op enkele uitzonderingen na. De kans dat de jaargang 2018 ook proportioneel betere en méér rode kwaliteitscru’s zal opleveren, is dus groot. Gezien de rijpheid van de trossen zal het ook om een heel vroege pluk gaan.

Te vroeg victorie?

Maar daar tegenover staat dat al deze positivo’s te vroeg victorie kraaien. We hebben nog enkele weken te gaan alvorens er massaal kan geoogst worden en dus zijn er nog steeds twee potentiële spelbrekers: de grillen van de natuur en de het talent van de wijnmakers.

De natuur is het meest onvoorspelbaar. Als het kwik immers nog weken rond de 30°C zweeft, kan er in sommige percelen ook waterstress optreden en zelfs schroeischade. Maar kwalijker lijkt me dat, zeker als de wijnbouwer de suikerrijke druiven te lang laat hangen, de zuurbalans in het fruit daalt, wat zelfs problemen kan veroorzaken bij de gisting. En uiteindelijk resulteert in plompe, alcoholrijke wijnen zonder enige finesse waarin immers de noodzakelijke fraîcheur ontbreekt.

Bovendien kan een veelbelovende oogst zelfs in 3 à 4 weken nog serieus gehypothekeerd worden. Volgen er immers na deze hittegolf dagen van zware onweders en overvloedige neerslag (zoals hagelbuien), zeker als de druiven optimaal rijp zijn, zal een groot deel van de oogst verloren gaan en kan zelfs de kwaliteit aangetast worden.

Kortom: zolang het druivensap niet veilig en wel, binnen de juiste pluktiming en zuur/zoet-balans, in de gistkuipen drijft, heeft al dit gejubel over ‘het jaar van de eeuw’ even veel waarde als een wichelroede of tarotkaart. Het is alsof we op basis van een foto van een ongeboren foetus gaan voorspellen hoe de uiteindelijke baby later zal scoren op de universiteit.

En zelfs als het plukscenario effectief perfect verloopt, blijft er nog die onberekenbare maar zo essentiële factor: de wijnmaker en zijn/haar vakkennis die zelfs het meest optimale druivenmateriaal achteraf in de kelder kan verknoeien. Door een te slappe selectie, door te korte/lange maceratie, via toevoeging van teveel additieven, door te lange houtlagering, et cetera.

Met andere woorden, laten we nog minstens zes maanden wachten alvorens we onze mooiste adjectieven bovenhalen voor de Belgische oogst 2018. En de voorspellingen overlaten aan Madame/Monsieur Soleil.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 27 juli 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Wijndroom wordt duurder

DomeinDroomt u nog altijd van een eigen wijndomein op Franse bodem? Dan zal u zich wel moeten haasten of een bijverdienste moeten zoeken, want de prijzen gaan er in stijgende lijn.

Vooral de prijs voor een perceel AOP-wijn –Appellation d'Origine Protégée, de beschermde appellaties – is ondertussen geklommen tot 143.900 euro  per hectare (2017). Opnieuw een stijging met +2,3% in amper één jaar tijd.

Belangrijk is wel dat dit hoge prijskaartje sterk beïnvloed wordt door de megaprijzen die er in Champagne dienen betaald. Sluiten we immers deze appellatie uit dan dient u gemiddeld voor een hectare AOP-wijngaard ‘slechts’ 69.300 euro te betalen. een pak minder, maar toch ook een flinke stijging in een jaar tijd met +4,2%.

Wie het eenvoudiger - lees goedkoper - wil houden en niet bekommerd is om prestigieuze appellaties of status, laat deze AOP-wijngaarden natuurlijk links liggen. Gemiddeld kost een hectare u dan 13.800 euro, zij het dat ook in dit segment sprake is van een stijgende curve (+3%).

Opvallend is verder dat de wijngaarden die gebruikt worden voor de productie van AOP eaux-de-vie de sterkste stijging vertonen: daar moet u tegenwoordig voor een hectare 46.900 euro neertellen, want deze percelen werden in amper één jaar tijd met +8,1% duurder.

Geen wonder dat uit een andere statistiek blijkt dat het tegenwoordig vooral bedrijven  zijn die wijngaarden opkopen, meer dan private kopers.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 26 juni 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Scoort de Russische wijnbouw?

RussischeWijnTerwijl alle – of toch honderden miljoenen – ogen dagelijks gericht zijn op Rusland door de Wereldkamipoenschappen Voetbal, worden tv-programma’s vaak met allerlei trivialiteiten gevuld. Soms banale faits divers om toch maar de ontelbare uren uitzending vol te krijgen.

Toch is er één aspect dat tot nu toe nauwelijks aan bod is gekomen: de Russische wijnbouw.

Vreemd eigenlijk, want de wijncultuur land de oevers van de Zwarte Zee kent een historiek van millenia. Logisch, want niet alleen zijn de terroirs daar geologisch bijzonder gevarieerd – vooral klei-kalkstenen bodems, maar ook percelen met schiste, zand of zelfs vulkanische restanten –, maar ook het microklimaat met zijn koele nachten en warme dagen vormen de ideale mix voor de productie van (rode) kwaliteitswijnen.

Gekende wijngaarden met een zekere reputatie situeren zich in de regio Kuban (in de nabijheid van de stad Krasnador) en vooral op het schiereiland van Taman, nabij de Zwarte Zee. Ook nabij de Kaspische Zee in Daghestan bevinden zich qua oppervlakte behoorlijk wat wijngaarden, evenals meer noordelijk in Rostov aan de Don.

Smurfen versus reuzen

Wat typisch blijkt voor deze Russische exploitaties is dat ze enorm kunnen verschillen qua omvang. Veel kleine familiale wijndomeinen tellen nauwelijks een halve hectare druivelaars, terwijl de giganten zelfs tot 12.000 hectare percelen exploiteren. Om u een idee te geven: Kuban Vino, de grootste winery die gegroeid is uit een oude Sovjet-staatsboerderij, is qua oppervlakte drie keer zo groot als de belangrijkste coöperatieve in Bordeaux.

De kwantiteit en historiek zijn er anno 2018 dus, maar voorlopig is de export van Russische cuvées vrijwel nihil en vinden we nauwelijks betrouwbare oordelen over de gebottelde kwaliteit.

Toch signaleren waarnemers dat de Russische wijnindustrie duidelijk dynamischer en meer kwaliteitsbewust wordt. Het zijn vooral de kleinschalige familiedomeintjes die voorlopig vasthouden aan de autochtone variëteiten, zoals de soepele, op direct fruit speculerende krasnostop en vooral de tanninerijke, krachtige saperavi die we ook in ons land al wel kennen van ingevoerde rode Georgische wijnen. In de meer grootschalig werkende agro-industriële wijnbedrijven daarentegen kiest men vaker voor de gekende internationale druivenrassen, vooral soorten die kunnen ingeschakeld worden voor de productie van mousserende wijn. Want Rusland en bubbels hebben al een lange liefdesrelatie.

Maar de voornmaaste paleisrevolutie van de laatste jaren is dat steeds meer wijnbouwers er nu bewuster beginnen focussen op de kwalitatief plantmateriaal – zoals nieuwe, meer gevarieerde onderstammen i.p.v. de huidige 'eenheidsworst' op dat vlak – en op de specificiteit van hun terroirs, al is het maar voor een deel van hun productie. Ze krijgen hiervoor trouwens vaak ook flinke staatssubsidies, doorgaans forfaits per hectare, voor herstructureringsprojecten en meer specifiek de heraanleg van hun druivenareaal.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 29 mei 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Veiling met gele koorts: 103.700 euro voor 1 fles

OudewijnHet zoemde al weken onder verzamelaars en investeerders: straks wordt er misschien weer een record afgehamerd als de drie flessen ‘vin jaune’ (inhoud telkens 87 cl) uit de Jura met oogstdatum 1774 geveild worden. Cuvées die werden samengesteld met druiven die nog onder het bewind van Louis XVI werden geplukt

Bovendien zijn dit objectief de oudste flessen die actueel nog in circulatie zijn. Geproduceerd door wijnmaker Anatoile Vercel (1725-1786) en daarna ruim 200 jaar bewaard door acht generaties nazaten in quasi-perfecte kelders in Arbois.

Dat de verwachtingen hooggespannen waren, is logisch, want in 2011 werden twee andere flessen van dezelfde cuvée verkocht voor 57.000 euro en in 2012 tegen een hamerprijs van toch nog steeds een vette 38.300 euro.

Alle records verpulverd

Op 23 maart jl. was het dan zo ver, en de recordjagers hadden gelijk: één fles realiseerde immers het duizelingwekkende bedrag van 103.700 euro.

De tweede fles ‘gele wijn’ werd afgehamerd aan 76.250 euro en het derde exemplaar werd waarschijnlijk door de gefortuneerde bieder als een ‘koopje’ beschouwd, want haalde ‘slechts’ 73.200 euro. De uiteraard anonieme kopers zijn naar verluidt een Canadees en een inkoper die in opdracht van Amerikanen bood.

Los van het astronomische bedrag: koopt men met deze oude flessen een ‘kat in een zak’, met andere woorden ondrinkbare rommel? Niet noodzakelijk, want dit oxidatieve wijntype – grosso modo vergelijkbaar met de sherryproductie, een ‘flor’ inkluis - kan enorm lang mooi ouderen, zeker als de flessen in optimale omstandigheden werden gestockeerd. Bovendien werd een gelijkaardige cuvée door een panel van 24 wijnexperten geproefd, die een zeer hoge score van 94/100 gaven.

Mag ik een gokje doen? De kopers zullen deze fles waarschijnlijk nooit ontkurken. Want dit soort peperdure objecten worden eerder als showstukken en trofeeën beschouwd die meestal worden tentoongesteld in hun privékelder.

Passief bewonderen dus in plaats van actief genieten.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 20 mei 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Wie is de duurste?

WijnflessenDe uiteindelijke prijs van een fles wijn is natuurlijk een kluwen van variabelen, gaande van de startprijs op het domein tot de winkelprijs in onze rekken, nadat alle kosten (winstmarge, transport, ecotaks, accijnzen,…) werden toegevoegd.

Maar interessant is wel om weten: welk productieland is het duurste als het op export van zijn wijn aankomt?

Gebaseerd op de statistieken van 2017 en uitgedrukt in USD per liter gebottelde wijn is het binnen Europa Frankrijk dat deze lijst aanvoert. Beperken we ons tot de ‘Grote Drie’, dan blijkt dat Franse stille wijnen gemiddeld werden uitgevoerd tegen 5,69 USD/liter, op afstand gevolgd door Italië (3,84 USD/liter) en zeker door Spanje (2,30 USD/liter).

Toch is Frankrijk daarmee niet de absolute prijzenkampioen van de wereld, want de gemiddelde Amerikaanse wijn werd in dezelfde referentieperiode zelfs geëxporteerd aan 6,79 USD/liter en ook Nieuw-Zeeland scoort met 5,86 USD/liter hoger.

Nog duidelijker is de afstand tussen de drie Europese giganten als het op bubbels aankomt. Daar overklast Frankrijk met 19,35 USD/liter prijsmatig vele malen de mousserende wijnen uit Italië (4,10 USD/liter) of Spanje (2,69 USD/liter). De factor 'Champagne' speelt hier uiteraard een dominante rol.

Kijken we tenslotte naar de bulkmarkt, dan wordt de internationale rangorde nog eens door elkaar geschud. Duurste in dit segment is Nieuw-Zeelandse bulkwijn met 2,78 USD/liter, verrassend genoeg gevolgd door Argentinië (1,43 USD/liter) en pas dan Frankrijk (1,25 USD/liter) en de Verenigde Staten (1,19 USD/liter). Hier is het uiteraard de factor 'afstand' die deze cijfers voor een stuk kleurt.

Ter vergelijking: Spanje haalt slechts een gemiddelde vrac-prijs van 0,47 USD/liter. Spanje mag zich dus, in alle segmenten, van de drie grote Europese wijnlanden het goedkoopste noemen.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 28 april 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Franse paradox: Bordeaux uit de Languedoc

GeldRecent belandde de ondertussen beruchte fraudezaak, waarmee heel de bordelaise handel verveeld zit en die als de ‘Affaire Ferrer’ in de annalen gaat, eindelijk bij een tribunaal in Bordeaux.

Bondig samengevat: georkestreerd door het bedrijf ‘Signes de Terres’ en zijn zaakvoerdster Yanka Ferrer transformeerde bulkwijn uit de Languedoc – dankzij gesjoemel met het DAE-transportdocument of Document d’Accompagnement Electronique – jarenlang op miraculeuze wijze tot AOC Bordeaux.

Ga en vermenigvuldig u!

Een fraudedossier dat qua volume op het eerste gezicht niet meteen sensationeel lijkt, want de Franse douanediensten konden tot nu toe maar 4.232 hectoliter als frauduleus traceren.

Maar financieel bleek de hele operatie, gespreid over 23 transporten in de periode januari 2012-juni 2014, wel bijzonder lucratief.

Het prijsverschil namelijk tussen de Languedocwijn in vrac en de uiteindelijke Bordelaise appellaties, betekende dat het eindproduct qua waarde gemiddeld met een factor 6 van het aankoopbedrag kon vermenigvuldigd worden.

De winst hing natuurlijk af van het ‘prestige’ van de appellatie waarmee werd geknoeid. Waar een ‘vin de France’ uit het zuiden die plots omgedoopt werd tot een vrij eenvoudige Bordeaux Supérieur 2013 ‘slechts’ een meerwaarde van +34% opbracht, kon het papieren gesjoemel voor een nep-Saint-Julien 2011 zelfs klimmen tot een factor x20 van de oorspronkelijke aankoopprijs in bulk.

Andere voorbeelden: winst met een coëfficiënt x15 als het om een rode Languedoc-wijn ging die tot Pauillac 2011 werd opgekrikt, x10 voor een ‘vin de France 2011’ die geëtiketteerd werd als een Pauillac 2010 of x8 voor dezelfde bulkwijn die plots een Margaux 2010-label kreeg opgeplakt.

Flinke buit

Resultaat van heel deze carrousel?

De nep-Bordeaux met zuiderse wortels werd doorverkocht aan négociants in de Dordogne en Gironde en bracht naar schatting van de inspecteurs een dikke 3 miljoen euro op. Volgens het huidige onderzoek zou echter niemand van deze handelaars, noch hun agenten en verdelers, een rol spelen in dit fraudedossier.

Dat zoveel, vaak ervaren, handelaars met open ogen in deze commerciële val liepen, is in zekere zin logisch. De fraudeurs boden de wijnen immers niet tegen onmogelijke stuntprijzen aan zoals bij veel gelijkaardige sjoemeldossier het geval is, maar eerder aan officiële marktprijzen.

Zoals een anonieme getuige in de Franse media verklaarde: “Als iemand u straks een Rolex aanbiedt voor 100 euro, gaan er meteen alarmbelletjes rinkelen en twijfelt u direct aan de authenticiteit van dit product. Maar als dezelfde horloge tegen de quasi-normale marktprijs wordt aangeboden, zal u zich minder of geen zorgen maken.”

Dat de beschuldigde zaakvoerdster Yanka Ferrer eind juli 2014 ‘toevallig’ de diefstal aangaf van de archieven van haar bedrijf ‘Signes de Terres’ vergemakkelijkt natuurlijk niet de ontwarring van deze fraudezaak.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 29 maart 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Bordeaux 2017 in de startblokken

BordeauxIn Bordeaux heeft men het nog altijd niet begrepen: hun primeurcircus, waarbij wijnen tot 2 jaar voor hun levering kunnen gereserveerd worden door de gespecialiseerde handel, is op sterven na dood. 

Althans: de financieel gouden tijden met primeurcampagnes zijn voorbij. Campagnes die, of de oogstkwaliteit nu ‘slecht’/’matig’/’uitstekend’ bleek, toch steeds klimmende prijskaartjes en snel profijt opleverden. Maar ondertussen haakten tienduizenden 'loyale' consumenten en kopers wel af.

Binnenkort, om precies te zijn van zondag 8 april tot donderdag 12 april, lopen desondanks toch weer enkele duizenden ‘proevers’ (handelaars, makelaars, journalisten,...) elkaar voor de voeten om het nieuwe millésime 2017 in zijn nog grotendeels onafgewerkte babyvorm te toetsen. Eerst op uitnodiging van l’Union des Grands Crus de Bordeaux, daarna vooral ook met ‘intieme’ diners en degustaties bij individuele châteaux.

Mea culpa: ik laat het ditmaal aan mij voorbijgaan.

Koopvuur laait op

Gezien deze deadline wordt naar stilaan aloude traditie het koopvuur weer aangewakkerd voor het toch zeer grillige millésime 2017 en geloven een aantal makelaars dat de primeurprijzen andermaal zullen stijgen.

Zoals Dr. Alain Raynaud, président-fondateur van de Grand Cercle des Vins de Bordeaux, een promotie-organisatie die circa 161 domeinen als leden telt. Hij is – alleen al beroepshalve – natuurlijk wel overtuigd van de volgens hem ‘formidabele’ kwaliteit van de jaargang 2017, die hij beschouwt als een trilogie met de oogsten 2015 en 2016, vol “de très bonnes surprises”.

Zelfs rekening houdend met de toch zeer moeilijke omstandigheden waarin de oogst 2017 werd gemaakt (vooral door de voorjaarsvorst) en de economische context waarin o.a. de nakende Brexit een negatieve rol speelt in de afname van bordeauxwijn, blijft hij optimistisch. Teruggekeerd van een pre-primeur proeverij voor wijnprofessionelen in Londen, klonk hij alsof er geen vuiltje aan de lucht is en iedereen op het millésime 2017 wil springen: “Voor mijn vertrek naar London was ik bang voor een flop, maar ik kom met grote tevredenheid terug. De oogst 2017 wordt hier door handelaars en journalisten net zo interessant bevonden als de 2015 en 2016.” Misschien dat de race naar cru's zich nu vooral zal focussen op een beperkter aantal domeinen, maar dat het weer een positieve campagne wordt, daaraan twijfelt blijkbaar niemand van het kaliber van Raynaud.

Afspraak binnen een maand, als primeurprijzen en professionelen elkaar ontmoet hebben, want ik vrees dat dit toch weer een schoolvoorbeeld van ‘fluiten in het donker’ is. Britse kopers alleen zullen de primeurcampagne voor Bordeaux 2017 niet redden als de Aziatische kopers niet volgen. Want bij primeurs geldt het credo 'follow the money...' en dat zit nu toch vooral in het Aziatische continent.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 21 maart 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Belgen blijven bubbelen

ChampagneDe jaren na de financiële crisis van 2008-2009 leek het er even op of de liefde voor de Belg en zijn/haar champagne was definitief bekoeld.

De sector zelf zorgde voor een verdere afbrokkeling van het imago door de toenmalige overschotten aan dumpingprijzen op de markt te gooien, zodat we plots champagnes onder de 10 euro in de supermarktrekken zagen liggen, of ‘2 Kopen, 1 gratis’-acties van merkchampagnes. Cava en Prosecco hapten op hun beurt delen uit de krimpende markt weg.

Bruisend herstel

Maar anno 2018 kan het Informatiebureau voor de Champagne in de Benelux weer de loftrompet blazen.

De flessenverzending naar België groeiden vorig jaar immers met +8;9% qua volume en zelfs 10,4% in waarde. In 2017 voerden we officieel 9.075.000 flessen in, waarmee we als nummer 6 prijken op de wereldwijde champagnehitparade.

Officieel, want zoals iedereen weet importeren we jaarlijks nog enkele miljoenen flessen rechtstreeks ‘voor eigen gebruik’. Betrouwbare ramingen zijn er niet, want de schattingen lopen uiteen van 3 miljoen tot 9 miljoen stuks. Sommige dagen zien we inderdaad méér wagens met Belgische nummerplaten in de straten van Ay, Epernay of Reims, dan Franse...

Grosso modo zitten we na ongeveer 10 jaar dus ongeveer terug op onze champagnedorst van voor de financiële en economische crisis.

Prijszetting versus kwaliteit

Deze renaissance van champagne merken we trouwens ook in onze horeca. Bij het aperitief horen we tegenwoordig de sommelier in de helft van onze bezoeken opnieuw een ‘coupe’ huischampagne suggereren, op afstand gevolgd door gin-tonic, Prosecco en Cava.

Vooral deze laatste bubbeldrank lijkt nu te lijden onder een verslechterd imago en verminderde populariteit in onze horeca. Niet zozeer wegens de dalende kwaliteit, maar vooral door de soms dwaze prijszetting.

De consument beseft immers maar al te goed dat er momenteel Cava’s in de warenhuisrekken liggen van amper 6 euro. Waarom zouden ze dan 6 euro (of meer) neertellen voor een vaak banaal glas Spaanse bubbels?

Frank Van der Auwera

Onze blogs

Meer