Home Markten Live Netto Sabato

Wijnprijzen

Geplaatst op 10 augustus 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Hitparade van de hypes

Ik wil uw zomers vakantiegevoel – en vooral uw besteedbaar budget - niet verknoeien, maar begin Augustus werd door WineSearcher een Top 50 gepubliceerd van de meest peperdure cuvées ter wereld

Een jaarlijkse momentopname natuurlijk van de internationale wijnverkoop, waarbij de gemiddelde prijskaartjes werden berekend op basis van prijslijsten bij cavisten, distributeurs en grossisten:

Top 50 Duurste Wijnen Ter Wereld (Bron: WineSearcher, augustus 2017)

1. Domaine de la Romanée-Conti: Romanée-Conti Grand Cru (Côte de Nuits), gemiddeld 13.000€/fles.

2. Egon Müller Scharzhofberger: Riesling Trockenbeerenauslese (Moezel, Duitsland), 9.000€/col.

3. Domaine Leroy: Musigny Grand Cru (Côte de Nuits), 6.400€/col.

4. Domaine Leflaive: Montrachet Grand Cru (Côte de Beaune), 5.700€/col.

5. Domaine Georges & Christophe Roumier: Musigny Grand Cru (Côte de Nuits), 5.400€/col.

6. Domaine de la Romanée-Conti: Montrachet Grand Cru (Côte de Beaune), 4.600€/col.

7. Joh. Jos. Prum Wehlener Sonnenuhr: Riesling Trockenbeerenauslese (Moezel, Duitsland), 4.200€/col.

8. Fritz Haag Brauneberger Juffer Sonnenuhr: Riesling Trockenbeerenauslese Goldkapsel, (Moezel, Duitsland), 3.500€/col.

9. Domaine Leroy: Chambertin Grand Cru (Côte de Nuits), 3.500€/col.

10. Kloster Eberbach Erbacher Steinberger: Riesling Trockenbeerenauslese (Rheingau, Duitslans), 3.100€/col.

11. Domaine Leroy: Richebourg Grand Cru (Côte de Nuits), 3.000€/col.

12. Domaine de la Romanée-Conti: La Tache Grand Cru Monopole (Côte de Nuits), 2.800€/col.

13. Graf von Schönborn-Schloss: Schonborn Erbacher Marcobrunn Riesling Trockenbeerenauslese (Rheingau, Duitslans), 2.800€/colp>li>

14. Domaine du Comte Liger-Belair: La Romanée Grand Cru (Côte de Nuits), 2.800€/col.

15. Egon Müller Scharzhofberger: Riesling Beerenauslese (Moezel, Duitsland), 2.800€/col.

16. Coche-Dury: Corton-Charlemagne Grand Cru (Côte de Beaune), 2.800€/col.

17. Screaming Eagle: Cabernet Sauvignon (Napa Valley, V.S.), 2.600€/col.

18. Domaine Faiveley: Musigny Grand Cru (Côte de Nuits), 2.500€/col.

19. Taylor Fladgate: Scion Vintage Port (Portugal), 2.500€/col.

20. Domaine Leroy: Romanée-Saint-Vivant Grand Cru (Côte de Nuits), 2.400€/col.

21. Château Petrus: Pomerol, 2.400€/col.

22. Le Pin: Pomerol, 2.300€/col.

23. Domaine Leroy: Clos de la Roche Grand Cru (Côte de Nuits), 2.300€/col.

24. Kloster Eberbach: Rüdesheimer Berg Rottland Riesling Trockenbeerenauslese (Rheingau, Duitslans), 2.200€/col.

25. Egon Müller Scharzhofberger: Riesling Eiswein (Moezel, Duitslans), 2.100€/col.

26. Krug: Clos d’Ambonnay (Champagne), 2.000€/col.

27. Domaine Leroy: Latricières-Chambertin Grand Cru (Côte de Nuits), 1.900€/col.

28. Domaine de la Romanée-Conti: Richebourg Grand Cru (Côte de Nuits), 1.800€/col.

29. Domaine Dujac: Chambertin Grand Cru (Côtes de Nuits), 1.800€/col.

30. Domaine Dugat-Py: Chambertin Grand Cru (Côte de Nuits), 1.800€/col.

31. Domaine Leroy: Corton-Charlemagne Grand Cru (Côte de Beaune), 1.700€/col.

32. Dr. von Bassermann-Jordan: Forster Jesuitengarten Riesling Trockenbeerenauslese (Pfalz, Duitslans), 1.700€/col.

33. Coche-Dury: Les Perrières, Meursault Premier Cru (Côte de Beaune), 1.700€/col.

34. Domaine Leroy: Corton-Renardes Grand Cru (Côte de Beaune), 1.600€/col.

35. Domaine Georges & Christophe Roumier: Les Amoureuses, Chambolle-Musigny Premier Cru (Côte de Nuits), 1.600€/col.

36. Sylvain Cathiard: Romanée-Saint-Vivant Grand Cru (Côte de Nuits), 1.600€/col.

37. Weingut Keller: G-Max Riesling Trocken (Rheinhessen, Duitslans), 1.500€/col.

38. Domaine Leroy: Clos de Vougeot Grand Cru (Côte de Nuits), 1.500€/col.

39. Domaine Ramonet: Montrachet Grand Cru (Côte de Beaune), 1.500€/col.

40. Domaine de la Romanée-Conti: Romanée-Saint-Vivant Grand Cru (Côte de Nuits), 1.500€/col.

41. Domaine de la Romanée-Conti: Grands Échézeaux Grand Cru (Côte de Nuits), 1.400€/col.

42. Dom Pérignon: P3 Plenitude Brut (Champagne), 1.400€/col.

43. Domaine des Comtes Lafon: Montrachet Grand Cru (Côte de Beaune), 1.300€/col.

44. Emmanuel Rouget: Cros Parantoux, Vosne-Romanée Premier Cru (Côte de Nuits), 1.300€/col.

45. Domaine de la Romanée-Conti: Échézeaux Grand Cru (Côte de Nuits), 1.300€/col.

46. Domaine Armand Rousseau Père et Fils: Chambertin Grand Cru (Côte de Nuits), 1.300€/col.

47. Maison Dujac Fils & Père: Romanée Saint Vivant Grand Cru (Côte de Nuits), 1.300€/col.

48. Kloster Eberbach: Rauenthaler Baiken Riesling Trockenbeerenauslese (Rheingau, Duitsland), 1.200€/col.

49. Domaine Armand Rousseau Père et Fils: Chambertin Clos-de-Bèze Grand Cru (Côte de Nuits), 1.200€/col.

50. Domaine Méo-Camuzet: Au Cros Parantoux, Vosne-Romanée Premier Cru (Côte de Nuits), 1.200€/col.

Onder het vergrootglas

Op basis van deze hitparade toch een paar opmerkingen bij de trends.

Eén: het podium verandert niet echt dramatisch de voorbije jaargangen. Er is eerder sprake van een status-quo tussen de ‘namen’, maar het gemiddelde prijskaartje van de laureaten schoot het voorbije jaar wel consequent de hoogte in. Gemiddeld zelfs met +9% voor een La Romanée Conti, + 27% voor de Duitse lieveling Egon Müller, +11% voor de bourgogne van Leroy of +6% voor Leflaive.

Twee: deze hitparade blijft nog steeds sterk Frans gekleurd. Maar liefst 37 cuvées van de 50 dragen een Franse appellatie of Frans label – waarvan 33 uit  Bourgogne komen, vooral de Côte de Nuits -, maar het meest verrassende is toch dat liefst 11 etiketten van Duitse origine zijn. Met een sterke vertegenwoordiging uit de Moezel-vallei. Andere landen of wijnsoorten krijgen nauwelijks een kans.

Drie: La Romanée-Conti blijft voor speculanten en nouveaux-riches duidelijk hét troeteldomein om in te investeren. De gemiddelde verkoopprijs voor een fles van dit legendarische huis schommelt immers rond de 13.000 euro/col., met uitschieters tot 73.000 euro.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 29 juli 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Down Under Up Up Up!

BubbelsDe Franse bubbelindustrie, met Champagne op kop, volgt het fenomeen toch met argusogen. De Australische sparklings zijn – na de Cava en Prosecco – inderdaad de volgende geduchte concurrent geworden op de wereldmarkt.

Eén cijfer van Wine Australia ligt veel Franse producenten zwaar op de maag: de waarde van de Australische bubbelexport is het vorige financiële jaar 2016/2017 meer dan verdubbeld tot $30 miljoen. Steeds meer liefhebbers van mousserende wijn in de Verenigde Staten, China en Japan kopen meer Aussie-sparklings dan ooit tevoren. En verkleinen zo potentieel de koek voor de Franse mousserende wijn, want zeker de VS en China zijn ook gretige afnemers van de Franse producten. In de VS vertienvoudigde zelfs de verkoop van Australische bubbels de voorbije vijf jaar. Dat moet toch veel champagnehuizen laten knarsentanden.

Deze ‘boom’ inzake sparklings blijkt trouwens ook één van de turbo’s onder de totale Australische wijnexport, die in dezelfde referentieperiode met $201 miljoen in waarde steeg tot $2,3 miljard, met als bonus dat deze (sterker dan voorspelde) stijging zich voordeed in zowat alle prijsvorken en marktsegmenten.

Australië plukt nu duidelijk de vruchten van een exportbeleid dat de voorbije jaren eerder op Noordoost- en Zuidoost-Azië - en het Midden-Oosten! - focust, dan op klassiek Europa.

Mainland China bijvoorbeeld blijft op de hitparade wel de onbetwiste numero uno voor alle Aussie-wijn, dus niet alleen bubbels, met de Aussie-export die er in waarde klom met een sensationele +44% (tot $607 miljoen), dankzij o.a. het in 2015 getekende vrijhandelsakkoord tussen beide landen.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 26 juli 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Handen af van de Grands Crus!

Een belangrijke les voor marketeers of ambitieuze domeineigenaars: blijf in hemelsnaam van de Bordelaise elite, zeker de Premiers Grands Crus zoals Lafite, of je bekoopt het zwaar.

De feiten? Zopas veroordeelde het Correctionele Tribunaal van Bordeaux Yves Vatelot, eigenaar van het Château de Reignac, wegens misleidende marketing en ongeoorloofde vergelijkende reclame.

Aanleiding was een advertentie die Vatelot in 2014 in Le Figaro plaatste met de slogan “Reignac, 1er grand cru classé”, gevolgd door een asterix en de relativerende boodschap “si c’était vrai peu se l’offriraient”. Daarna stelde hij nog een publicitaire prospectus samen waarin werd gesuggereerd dat Reignac “un terroir d’un premier grand cru classé” bezat, af te leiden uit de positieve commentaren van journalisten en proevers.

Eigenlijk een insiders joke en ‘knipoog’ nadat deze op papier slechts bescheiden ‘Bordeaux Supérieur’ in een grote Europese blinddegustatie (2009) kleppers als Château Petrus of Lafite-Rothschild klopte.

Mythe beveiligd

Statements die echter bij de ‘gedupeerde’ grands crus en hun belangenbehartigers in het verkeerde keelgat schoten. Le Conseil des vins de Saint-Emilion, L'Union des grands crus classés de Graves en le Conseil des grands crus classés de 1855 stelden zich meteen burgerlijke partij.

En kregen gelijk van de rechters. Yves Vatelot werd veroordeeld tot een persoonlijke basisboete met uitstel van 15.000 €, nog eens 30.000 € voor zijn bedrijf (waarvan 20.000 € opgeschort), plus 4.000 € schadevergoeding voor elk van de eisers. Een zware morele en financiële klap voor deze eigenaar, die waarschijnlijk in beroep zal gaan.

Conclusie: de grands crus, zeker de ‘Premiers’, blijken slechte verliezers. Want vreemd genoeg oordeelden de rechters dat Vatelot inhoudelijk wel gelijk had met zijn boude beweringen – hij had tenslotte de Grote Jongens in een objectieve proeverij overklast –, maar dat hij gezondigd had tegen de vorm en de regels van de bestaande classificatie.

Stokoude spelregels en hiërarchie die natuurlijk dringend aan een revisie toe zijn, want zoals Vatelot terecht opmerkt, bestond 70% van de huidige wijnen van de crus classés helemaal nog niet toen in 1855 de hitparade werd opgesteld. Veel terroirs en wijngaarden zijn in de loop der jaren ook fundamenteel gewijzigd qua samenstelling (én eigenaars).

Maar de mythe van de ‘Onaantastbaren’ – en hun soms waanzinnige prijszetting – moet natuurlijk op alle manieren verdedigd worden.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 29 juni 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Niet elke bordeaux even populair

BordeauxMet die tientallen nieuwe appellaties en wijnproducerende landen die tegenwoordig gelukkig ook in onze rekken liggen, vergeten we toch vaak dat een belangrijk (koopkrachtig) marktsegment nog altijd in de ban is en blijft van Bordeaux.

En dan hebben we het niet over de rangen en standen tussen de soms peperdure grands crus classés versus het voetvolk à la Bordeaux Supérieur of Côtes de Bordeaux, maar wel degelijk over de machtsstrijd tussen de ‘grote’ appellaties onderling.

Want ook daar blijkt nu uit analyses van het internetverkeer dat niet elke beschermde herkomstbenaming in de Bordelais door de consument als evenwaardig wordt aanzien.

Volgens het online zoekgedrag, verzameld door Wine Searcher, staat Pauillac onbetwistbaar op nummer 1 bij de surfende wijnfans. Logisch aangezien deze herkomstbenaming de thuisbasis vormt van drie van de vijf Premiers Grands Crus Classés.

Koning Pauillac

Pauillac scoort dubbel zo veel zoekopdrachten als de appellatie Margaux. Sterker nog: als we alleen de ‘first growths’ nemen – de Châteaux Lafite-Rothschild, Mouton-Rothschild en Latour – halen die qua search op hun beurt een hogere score dan de totale appellatie Margaux.

Vervolgens komt in deze hitparade het kwartet Pomerol, Saint-Julien, Pessac-Léognan en Saint-Emilion – met nauwelijks afwijkende scores -, op enige afstand gevolgd door Saint-Estèphe en Sauternes/Barsac.

Waarmee nog eens bewezen wordt dat de aanwezigheid van ‘Grote Namen’ – cfr. de positie van Pessac-Léognan waar die andere topper Château Haut-Brion gehuisvest is – de zoekfrequentie gevoelig kan opdrijven.

Alleen bij de ‘zoete’ appellatie Sauternes/Barsac, waar tenslotte toch het magische Yquem actief is, lijkt dat minder te lukken. Waarschijnlijk omdat dessertwijnen een te beperkte niche vormen.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 12 juni 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Baas in eigen wijngaard

WijngaardWelke wijnliefhebber droomt er soms niet van om een handvol hectare wijngaard in La Douce France te exploiteren? Doof voor de ‘harde’ argumenten van zij die deze stap reeds maakten, want naast rozengeur & maneschijn ook het financiële en praktische plaatje kennen.

Maar stel dat u toch absoluut deze wijndroom wil realiseren: hoe groot moet dan actueel uw spaarpotje zijn?

Uit recente cijfers (referentiejaar 2016) blijkt dat het gemiddelde prijskaartje voor een AOP-perceel redelijk stabiel is gebleven (+0,1% t.o.v. 2015), maar wel een ferme 140.600 euro per hectare bedraagt over alle appellaties heen. AOP staat tussen haakjes voor ‘Appellation d'Origine Protégée’ en is het officiële kwaliteitslabel voor appellaties in Frankrijk voor wijn.

Bubbels dalen

Wel verrassend: de wijngaarden in Champagne werden het voorbije jaar iets goedkoper, want elders stegen de prijzen wél met gemiddeld +3,8%. Champagne registreert immers een terugval met -2,6%, of concreet een daling met circa 30.000 euro/hectare.

Een daling die ook te verwachten was, want tussen 1993 en 2015 verviervoudigde de prijs per hectare in dit bubbelkoninkrijk. Als dan de thuismarkt of het Verenigd Koninkrijk tijdelijk wat minder champagne invoeren of consumeren, reflecteert zich dat onmiddellijk in de prijskaartjes voor de percelen in deze regio.

Maar alvorens u victorie kraait en uw bankdirecteur een mail stuurt “Direct kopen!”, moet u wel weten dat vorig jaar één hectare in het kernland van Champagne opliep tot 1.113.500 euro per hectare.

De zon lokt

In sommige regio’s wordt deze prijszetting ook sterk beïnvloed door de (gesubsidieerde) rooicampagnes. Zo verdwenen er in de Languedoc-Roussillon tussen 2009 en 2016 dik 40.000 hectare wijngaard. Gevolg: de prijs voor de resterende percelen steeg er gemiddeld met +18% in die periode.

Uiteraard betekenen deze globale cijfers niet dat er nergens koopjes te doen zijn.

Wie immers niet valt voor een AOP-wijngaard, dus een geografisch minder hoog aangeschreven herkomstbenaming accepteert, moet beduidend minder diep in zijn/haar portefeuille tasten: daar ligt het gemiddelde voor één hectare rond de 13.400 euro, wat toch neerkomt op een stijging met +2,2%.

Vaak gaat het daarbij om percelen in Zuid-Frankrijk, dus wie een excuus zoekt om geregeld de zon op te zoeken…

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 28 mei 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Wijnpatriotisme in de Languedoc-Roussillon

Belgen hebben een liefdesrelatie met de Languedoc-Roussillon, echt wel het Franse epicentrum waar op wijngebied veel gebeurt.

Maar de kracht van deze regio - zijn diversiteit qua subappellaties, wijnstijlen, druiven en terroirs - vormt meteen ook het knelpunt. De versnippering van appellaties blijkt vaak verwarrend voor de eindconsument.

Zeker in het bos van IGP’s (Indication Géograpihque Protégée, kortweg IGP, de beschermde geografische aanduiding) lopen velen verloren. Bovendien is er de Spaanse concurrentie - vaak zonder geografische aanduiding - die veel van deze producenten het vuur aan de schenen legt., vooral dan in de Franse grootdistributie. En aangezien dit serieuze commerciële consequenties heeft, proberen sommige IGP’s te fuseren om met vereende krachten de strijd tegen o.a. deze Spaanse flesseninvasie aan te gaan.

Samen onder één dak

Zo ontstond recent de IGP ‘Terres du Midi’, een fusie tussen vier IGP’s uit de Languedoc-Roussillon. In casu: drie departementele IGP’s uit de Hérault, Gard en l’Aude, plus de regionale IGP Côtes Catalanes. Samen theoretisch goed voor jaarlijks circa 1,5 miljoen hectoliter.

Na een dikke twee jaar onderhandeling tussen alle betrokkenen, werd medio mei echter ook een overkoepelend syndicaat voor ‘Terre du Midi’ opgericht.

Dat syndicaat zal voortaan de belangen behartigen van wat een familie zeer betaalbare regionale assemblage- en instapwijnen uit de Languedoc-Roussillon moet worden, kwalitatief onder de beter aangeschreven IGP Pays d’Oc. Dat kunnen we o.a. afleiden uit het lastencahier: waar voor een Pays D’Oc de maximumopbrengst op 90 hl/ha geplafonneerd is, mag ‘Terre du Midi’ straks tot een toch zeer hoog rendement van 120 hl/ha klimmen.

De exacte modaliteiten worden nu nog uitgewerkt, maar waarschijnlijk zullen de deelnemende domeinen en coops wel hun druivenrassen vermelden op het etiket en eventueel zelfs hun origine nog iets verder verduidelijken, bijvoorbeeld als Terres du Midi-Aude, Terre du Midi-Gard et cetera.

We zullen er in de Belgische rekken echter nog niet direct iets van merken, want het is de bedoeling dat ‘Terre Du Midi’ pas met de oogst 2017 op het label verschijnt.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 26 mei 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Brexit-koorts stijgt in wijnkringen

BrexitDe nervositeit rond Brexit neemt toe onder wijnproducenten- en exporteurs. De negatieve impact voor de Europese wijnindustrie door een voortdurende tarievenoorlog blijkt voor velen immers een gevreesd scenario.

Op een recent seminarie, georganiseerd tijdens de London Wine Fair, werd dan ook getracht alle neuzen in dezelfde richting te krijgen. En het toverwoord luidt: lobbyen.

Want ook al wacht ons op politiek vlak waarschijnlijk een slopende veldslag tussen het Verenigd Koninkrijk en continentaal Europa, lopen de belangen van de wijnhandel in Groot-Brittannië en hun Europese confraters heel parallel.

We mogen bijvoorbeeld niet vergeten dat het Verenigd Koninkrijk momenteel de tweede grootste markt ter wereld is qua wijnimport, zowel qua waarde als qua volume. Het VK voerde vorig jaar circa 1,8 miljard flessen in, goed voor een omzetcijfer van 3,2 miljoen euro.

Verder bestaat er economisch een haast perfect evenwicht tussen enerzijds de waarde van door de EU richting het VK geïmporteerde wijn, en anderzijds de export van Britse spirits richting het continent. Een argument dat de WSTA (Wine and Spirit Trade Association, de belangenorganisatie in het VK) al meerdere keren op tafel heeft gelegd bij de Britse regering: in de markt van wijn en distillaten zou in de komende deal een status-quo moeten nagestreefd worden. Of: er mag niets veranderen, zo luidt de strategie.

Wedden op twee paarden

Een standpunt dat wel unaniem door de deelnemers – Britse én continentale Europeanen uit de wijnbusiness en hun belangengroepen zoals Spirits Europe of het CEEV – werd gedeeld, maar dat in zekere zin utopisch lijkt. Want een zachte Brexit-overgang, met een lange aanpassingsperiode voor de bedrijven aan de nieuwe set reglementeringen, wordt steeds minder waarschijnlijk.

Toch was de teneur tijdens het seminarie duidelijk: we moeten als wijnprofessionelen uit één mond spreken. En langs welke kant van het kanaal ook bij de respectievelijke regeringen lobbyen voor een status-quo in de wijnhandel, dus zonder extra of extreme tarieven en invoerdrempels, bovendien met een voldoende lange overgangsperiode.

Een boodschap die vooral goed ontvangen wordt in Frankrijk en waar o.a. Jean-Marie Barillère, voorzitter van het CNIV (Comité National des Interprofessions des vins d’appellations d’origine), zich 100% achter schaart.

Maar Britten zouden geen Britten zijn als ze ondertussen niet op twee paarden wedden of alles laten afhangen van de Europese loyauteit in de sector. De WSTA wil daarom ook versneld nieuwe markten en allianties aanboren.

Met name de Britse regering moet de vrijhandel bevorderen met wijnproducerende landen die géén lid zijn van de Europese Unie. Er zou vooral een ‘modern wijncontract’ moeten onderhandeld worden met leden uit de World Wine Trade Group, waarvan de VS, Zuid-Afrika, Chili, Argentinië, Nieuw-Zeeland en Canada deel uit maken.

Op die manier wil Groot-Brittannië niet alleen de export van de eigen wijnproductie garanderen, maar in de toekomst ook uitgroeien tot dé commerciële draaischijf voor wijn uit de Nieuwe-Wereld die ‘tariefloos’ op Britse bodem aankomt, en dan van daaruit richting de Europese Unie wordt geëxporteerd.

En zo blijft dan het VK voor decennia dé hoofdrolspeler in de Europese wijnhandel, Brexit of geen Brexit.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 6 mei 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

60.000 tot 120.000 euro voor 1 hectare Etna

Shutterstock_508720339Dat de Siciliaanse wijnbouw momenteel boomt, is een feit. Gedaan met alleen maar rode alcoholbommen of zware bianco’s: fraîcheur en moderner fruit zijn nu eerder de teneur, dan uitzondering.

Een unieke positie in dit wijnlandschap nemen de wijnen van de subappellatie ‘Etna’ in. Lichter qua kleurspiegel en eleganter qua fruitfactor, uiteraard door hun locatie voorzien van een mineraliteit die soms uitmuntend blijkt.

Maar wat ik me daarbij wel afvraag: staan nu soms alle flanken van deze vulkaan reeds van a tot z beplant met druiven, bijna tot aan de krater? Want geen week gaat voorbij of er wordt wel een nieuw label, een extra cuvée of zelfs een gloednieuwe wijngaard gelanceerd.

Het Gaja-effect

Dat de Etna voor wijnmakers, letterlijk en figuurlijk, ‘hot’ is, bewijst de komst van Angelo Gaja, de man die vooral Barbaresco op de wereldkaart zette. Gaja heeft nu, in een fiftyfifty partnership met Alberto Graci – één van de Etna-wijniconen –, een wijngaard van 21 hectare gekocht op de zuidzijde van de Etna, in de gemeente Biancavilla. Reeds 15 hectare daarvan staan beplant met Nerello Mascalese-druiven.

Het voorlopig nog naamloze project werd alvast op Sicilië warm onthaald. Daar is men er immers rotsvast van overtuigd dat door de komst van de legendarische Gaja en zijn renommee, ook de reputatie van Etna-wijnen – én de prijskaartjes voor druiven én cuvées – de hoogte zullen ingaan. En dat nieuwe investeerders gelokt zullen worden.

Dat Gaja op deze zuidwestelijke flank investeert is logisch, want de noordflank is reeds totaal uitverkocht. Bovendien is het zuidwesten ook historisch altijd van belang geweest voor de druivencultuur, omdat de trossen daar blijkbaar makkelijker rijpen.

Niet dat een wijngaard in deze locatie momenteel een koopje blijkt. Eén hectare kost er circa 60.000 euro, wat wel de helft is van dezelfde oppervlakte in het noorden (ca. 120.000 euro), maar toch nog steeds een fors bedrag voor een vulkaancuvée.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 28 april 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Smurfwijn focust nu op Uncle Sam

Eerst was blauwe wijn voor velen een 'sensatie', vervolgens zeker een hype, maar naarmate steeds meer critici dit smurfenwijntype kapot schreven en zelfs ook wetgevers – zoals in Spanje – blauwe cuvées verboden om zich nog langer als 'wijn' te presenteren, doofde het succes ervan in Europa uit.

Nadat de firma de Europese kritiek probeerde te pareren en juridisch opgesmukt terug op de markt kwam, leek de lucht al uit deze hype gestroomd.

Test het maar eens uit in onze Belgische horeca: nergens zal er een blauwe wijn op de kaart staan, zelfs niet in trendy bars. Want ook al houdt de producent bij hoog en laag vast aan het 'natuurlijke en organische' karakter van deze cuvée, blijft het toch een feit dat de kleur niet exclusief van de druivenpel komt, maar door toevoeging van een plant-gebaseerd ingrediënt, en dat de wijn zelf een mix is van rood en wit.

Heiligschennis in zuivere wijntermen.

Einde verhaal?

Maar Gik, het van origine Spaanse moederbedrijf dat - laten we dit niet vergeten! - deze blauwe wijn toch met het nodige succes in 25 landen lanceerde, richt nu de pijlen op een misschien inderdaad veel lucratievere markt dan de Europese unie, namelijk: de Verenigde Staten.

De laatste dagen kunnen Amerikanen – ik zie de enthousiaste beau monde van Los Angeles, NYC en San Francisco al in de rijt staan voor deze laatste trend – immers inloggen op de site https://bluewine.us/ om pre-orders te plaatsen voor de Turquoise wijn.

Zij zullen daar $16 per individuele fles, of $124 per karton, moeten neertellen. Alhoewel er nu ook volop reclame gemaakt wordt voor een set van 3 flessen tegen $36, inclusief free shipping.

Ik heb geen kristallen bol, maar ik voorspel dat na een enorme hype die in de VS 1 à 2 jaar duurt, we daarna niets meer zullen horen van deze vloeibare 'smurf'. Eenvoudigweg omdat de (Amerikaanse) nieuwlichters dan weer in de ban zijn van the next big thing, terwijl de echte wijnliefhebber dit soort producten liever niet in zijn/haar glas ontmoet wegens niet authentiek genoeg.

Het was 'mooi' zolang het duurde.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 10 april 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Laat Europa bordeaux vallen?

BordeauxKurkDat Bordeaux niet langer dé onaantastbare norm- en trendsetter is op wijngebied zoals één of twee generaties geleden, dat weerspiegelen de statistieken al een tijdje.

De signalen zijn inderdaad duidelijk. De primeurcampagnes verlopen al jaren moeizamer, de globale concurrentie is vooral in het betaalbare segment bikkelhard en de meest interessante groeicategorieën van consumenten – de leeftijdsgroep 20 à 30 jaar én vrouwelijke wijndrinkers – moeten écht permanent overtuigd worden dat Bordeaux ook toegankelijke moderne wijnen levert i.p.v. oubollige of overdreven dure cru's.

Heel het media-imago van de Bordelais wordt bovendien bepaald door pakweg 200 grands cru's die vaak megawinsten realiseren, terwijl duizenden kleinschalige domeinen financieel het water aan de lippen hebben staan.

Stabiele export

Maar ondanks al deze pijnpunten, blijkt uit de recente statistieken dat de export van bordeaux vorig jaar nagenoeg stabiel bleef.

Bordeaux exporteerde in 2016 circa 2 miljoen hectoliter wijn (equivalent van 270 miljoen flessen). Daarmee is deze appellatiecluster goed voor 17% van de totale Franse wijnuitvoer qua volume en zelfs 36% qua waarde.

Maar binnen dit op het eerste gezicht nog bevredigend plaatje is er toch sprake van verschuivingen. Zo kalft de impact van bordeauxwijn af op de Europese markten, maar wordt deze daling de laatste jaren wel gecompenseerd door de dorstige Chinezen en Amerikanen.

De Europese Unie is in volume nog amper goed voor 35% van de bordeaux-export (95 miljoen flessen of -10%; in waarde 462 miljoen euro of -16%), terwijl de niet-EU markten 65% voor hun rekening nemen, of omgerekend 176 miljoen flessen (+6%) voor een waarde van 1,3 miljard euro (+3%).

Bordeaux moet het tegenwoordig commercieel vooral hebben van een handvol sleutelmarkten volgens de recente studie van le Conseil Interprofessionnel du Vin de Bordeaux (CIVB).

China Reddende Engel

China is de grootste afzetmarkt sedert 2015, zowel in volume (74 miljoen flessen) als in waarde (322 miljoen euro). Toch kost circa een derde van de naar China uitgevoerde bordeaux minder dan 3 euro/liter (= exportprijs). Hongkong is op zijn beurt vooral de hub voor duurdere kwaliteitscru's, maar staat eveneens op nummer 7 qua volume.

Andere spectaculaire groeier is de VSA staat op de derde plek qua volume, én waarde waarbij het leeuwendeel van de wijnen tussen de 4,5 en 9 euro/liter kost (= exportprijs). Vorig jaar voerden de Amerikanen voor 196 miljoen euro bordeaux in. Vraag is natuurlijk hoe Trump deze stijgende interesse in bordeaux de komende jaren zal beïnvloeden door o.a. extra taksen.

Helemaal anders is het gesteld met de Europese sterkhouder van weleer, het Verenigd Koninkrijk. Het land staat nog steeds op positie 4 op deze exporthitparade, zowel in volume als waarde, maar de markt is wel erg grillig geworden sedert de financiële crisis van 2008/2009. Qua volume boerde het VK immers -10% achteruit en in waarde zelfs -26%. Bovendien is de toekomst heel onzeker nu de Brexit in gang werd gezet.

België boven?

En dan is er België: ondanks onze smurfenschaal vormen we nog steeds een loyale focusmarkt voor Bordeaux, met onze 2de plaats qua volume en 6de plaats in waarde. Daarmee zijn we weer de grootste Europese afzetmarkt qua volume.

Toch brokkelt deze loyaliteit zoals bij al onze Europese partners verder af, want qua volume gingen we 10% achteruit en in waarde 8%.

Ons land importeerde vorig jaar immers circa 190.000 hectoliter of 25 miljoen flessen bordeauxwijn met een marktwaarde rond de 100 miljoen euro. Maar voor het CIVB en andere belangengroepen en promotiediensten wordt het toch boksen tegen de competitie.

Frank Van der Auwera

Onze blogs

Meer