Home Markten Live Netto Sabato

Wijnprijzen

Geplaatst op 22 oktober 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Bulk bont en blauw in 2017?

Dat de oogst 2017, zeker in Europa, kwantitatief maar povertjes uitvalt, wordt nu stilaan duidelijk

De cijfers worden de komende weken en maanden beslist nog serieus bijgestuurd, maar de onderliggende trend bij de drie dominante wijnmogendheden Frankrijk, Italië en Spanje is zo klaar als een klontje: Frankrijk verliest tussen 17 en 19% qua volume tegenover 2016, Italië naar schatting 21 à 25% en Spanje tikt af met een negatief saldo rond de 15%.

De totale Europese wijnproductie zal door de grillige weersomstandigheden dit jaar ruim 14 procent lager uitvallen dan tijdens de vorige oogst. Een historisch diepterecord van 145 miljoen hectoliter, ongezien sedert Wereldoorlog II. Volgens veel analisten zijn zelfs deze cijfers nog ‘optimistisch’ en kan het uiteindelijk volume nog een pak lager landen.

Bulk altijd bah?

Terwijl natuurlijk ook bepaalde beschermde appellaties zwaar verliezen – het productievolume in de Jura halveert bijvoorbeeld –, is het toch vooral de bulkmarkt die nu lichtjes panikeert.

Want uit de eerste berekeninen blijkt dat Europa minstens 20 à 25 miljoen hectoliter wijn ‘te kort’ zal hebben in het millésime 2017, waardoor de prijsdruk op met name de bulkmarkt vrij groot zal worden. Vooral bedrijven die nog voor januari 2018 levercontracten moeten afsluiten maar de voorbije jaren onvoldoende stocks hebben opgebouwd, zullen waarschijnlijk flink méér moeten betalen om hun aanbod te garanderen. En daarbij kunnen ze zelfs niet terugvallen op Oost-Europa als reservebank, want ook daar is in 2017  evenmin sprake van een volumineuze oogst.

Wie nu reageert “prima dat bulk pijn lijdt, want ik verkies domein-gebottelde kwaliteitswijnen!” moet wel beseffen dat dit een zeer belangrijke marktniche is en blijft, zeker in het betaalbare genre. En dat in dit aanbod ook zeer prettige producten te vinden zijn. Kijk maar eens in de plaatselijke supermarkt.

Bulkwijn dus per definitie gelijkstellen aan bullshitwijn getuigt niet van veel marktkennis. Bovendien: als de prijzen in één marktsegment klimmen, volgen doorgaans ook de andere niches...

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 11 september 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

De smurfenoogst van 2017

WijnoogstWe vreesden én voorspelden het reeds enkele weken geleden, maar alle pronostieken wijzen nu in dezelfde richting: Europa in het algemeen, en Frankrijk in het bijzonder, stevenen af op een diepterecord qua wijnoogst.

Het millésime 2017 in Frankrijk wordt naar verluidt zelfs de kleinste oogst sinds 1945.

Jérôme Despey, voorzitter van de wijnraad binnen FranceAgriMer, verwacht nu ook officieel een oogstvolume in Frankrijk beneden de 37 miljoen hectoliter. Het Franse Ministerie van Landbouw is een fractie optimistischer, en komt uit op 37,2 miljoen hectoliter.

Maar de trend is duidelijk: neerwaarts.

Van 45,5 naar 37 miljoen hl

Despey wijst nog eens op het unieke karakter van dit millésime: “Deze oogst is immers op alle punten exceptioneel. Eerst al door de vroegtijdigheid van de pluk, die 2 à 3 weken voorligt op het meerjarig gemiddelde. Een voorsprong die ik in mijn 30-jarige carrière als wijnbouwer nog nooit heb gezien. (…) Vervolgens is dit millésime ook uitzonderlijk wegens het lage productievolume, te wijten aan de vorst tijdens het voorjaar en de droogte deze zomer. Het lijkt dus haast zeker dat we onder de 37 miljoen hectoliter zullen uitkomen, of de kleinste oogst sedert 1945.” Ter vergelijking: de vorige oogst 2016 tikte kwantitatief in Frankrijk nog af op 45,5 miljoen hectoliter.

Niet dat we als consumenten ineens in paniek moeten schieten of dat er acute schaarste zal optreden in alle appellaties. Zeker wat de Languedoc-Roussillon betreft, toch een belangrijke bron van betaalbare wijn ook voor België, liggen er immers nog aanzienlijke stocks. Zelfs de négociants die merkwijnen samenstellen, denken dat ze nog probleemloos voldoende wijn op de markt zullen vinden om hun klanten gewoon te bevoorraden.

Despey verwacht wel dat door deze smurfenoogst het prijskaartje voor IGP-wijnen, en zelfs voor cuvées zonder geografische indicatie, zal klimmen. Waarschijnlijk zal de markt de prijzen voor dit type wijnen ‘normaliseren’ naar het niveau van 2 à 3 jaar geleden, wat concreet een stijging aan de bron met een al bij al nog beperkte 5 à 15€/hectoliter inhoudt.

Een Europees fenomeen

Maar het is niet alleen de Franse wijnindustrie die met een mini-oogst opgezadeld zit. In heel Europa spreekt men van beduidend lagere opbrengsten. Want ook in landen als Spanje, Italië of Duitsland hadden wijnbouwers te lijden onder de voorjaarsvorst en de droogte.

De eerste ramingen liggen daarom rond een oogst van 148 miljoen hectoliter voor de gehele Europese Unie, tegen 165,6 miljoen hectoliter vorig jaar.

Klopt deze schatting, dan betekent dit dat de Europese wijnoogst 2017 circa 12% onder het vijfjarig gemiddelde landt.

Toch maar onze spaarkous bovenhalen?

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 30 augustus 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Verjongingskuur in Rioja

RiojaDoor de zomervakantie en alle terreurdreiging werd het nieuws wat weggedrukt tussen facts & figures, maar in Rioja probeert men echt aan te knopen bij wat de moderne consument verlangt, namelijk: wijnen waarvan de (geografische) origine en het terroir al vanaf het label duidelijk wordt, en niet zoals vroeger een classificatie puur gebaseerd op de duur van de eikrijping.

Na pakweg twee jaar getouwtrek keurde de D.O.C.A. Rioja enkele weken daarom eindelijk twee innovaties goed.

Exactere labelling

De eerste verandering heeft te maken met de informatie op het wijnetiket.

Zo wordt het voor Rioja-producenten voortaan wettelijk mogelijk om op hun labels ook de naam van de specifieke wijngaard, waar het druivenmateriaal voor de cuvée geplukt werd, te vermelden. Voor de consument, en in België zijn ze talrijk die Rioja nog altijd hoog inschatten, zal deze info ook duidelijk worden op het rugetiket en de bijhorende zegels.

De traditionele Rioja-pikorde op basis van de maanden/jaren verblijf op eiken barriques – in casu: joven, crianza, reserva en gran reserva – blijft weliswaar gangbaar, maar de ‘single vineyard’-benaming wordt een bonus voor kwaliteitsgefocuste wijnmakers en kan theoretisch zo ook een veeleisender cliënteel verleiden.

Niet dat deze toevoeging gratuit mag afgedrukt worden. Eén van de spelregels is namelijk dat de wijngaard in kwestie binnen goed gedefinieerde, natuurlijke grenzen moet liggen, en bovendien al een aantal jaren bij dezelfde eigenaar horen. Nog belangrijker is de voorwaarde dat de opbrengst ervan minimaal 20% lager moet liggen dan wat er in de regio officieel is toegestaan. Ook een manuele oogst is een conditio sine qua non, evenals de traceerbaarheid van het totale productieproces, certificaties incluis.

Momenteel worden er nog discussies gevoerd of deze geografische informatie nog verder kan uitgebreid worden, bijvoorbeeld door in de toekomst ook subregio’s en dorpen op de etiketten te (laten) vermelden.

Eindelijk Rioja-bubbels

Een tweede grote verandering heeft te maken met mousserende wijnen. Voor het eerst zullen nu ook witte en rosé kwaliteitsbubbels uit de regio de officiële naam ‘Rioja’ mogen dragen. Mousserende cuvées die wel volgens de traditionele methode dienen gemaakt en verder de nodige garantiedocumenten zoals labels en zegels zullen krijgen, na chemische analyses én proeftests.

Ook hier werden een aantal spelregels geformuleerd. Zo moeten de nieuwe Rioja-bubbels tussen de 11% en 13% alcohol bezitten, en dient hun tweede gisting op fles minimaal 15 maanden te bedragen. Ter vergelijking: in cava bedraagt dit slechts 9 maanden. Voor het topgamma klimt deze rijpingsperiode in de kelders zelfs tot 36 maanden.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 25 augustus 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Fake uit Nieuw-Zeeland

NieuwZeelandWijnAls u nog gelooft dat wijnfraude exclusief een Europese kwestie is met Frankrijk en Italië als pijnlijke koplopers – denk maar aan de recent ontdekte fraude met nep-Châteauneuf du Pape –, dan hebt u het toch verkeerd voor. Helaas is gesjoemel, samen met de stijgende import/exportstroom, een geglobaliseerde business geworden

Want zelfs Nieuw-Zeeland, een wijnindustrie die tot nu toe een blanco communiezieltje had, is nu in de ban van een schandaal.

Leugenlabels

Zopas stelden de autoriteiten er immers drie directeurs van een wijnbedrijf in Waipara officieel in beschuldiging, ook al dateren de onderzoekfeiten blijkbaar al uit februari dit jaar. Vineyard manager en wijnmaker Scott Berry, wijnmaker Rebecca Cope en operations & export manager Andrew Moore van Southern Boundary Wines zitten op het beklaagdenbankje.

Volgens een onderzoek van het Ministry for Primary Industries (MPI), de Nieuw-Zeelandse instantie die de overzeese import en export controleert en reguleert, zou dit trio immers geknoeid hebben met duizenden flessen Sauvignon Blanc en Pinot Noir uit de appellaties Marlborough en Waipara.

Er werden nep-etiketten op de flessen gekleefd waar zowel het oogstjaar, de appellatie als de druivenvariëteiten niet overeenstemden met de werkelijke inhoud. Zo bleken zelfs duurdere single-vineyard cuvées in de praktijk blends te zijn van diverse origines en gebieden. En zoals het bij zo’n fraude hoort, werd de bijhorende boekhouding en vinificatieadministratie ofwel ‘bijgewerkt’, ofwel zelfs vernietigd.

Geen Belgische ‘besmetting’

Wat de Nieuw-Zeelandse wijnindustrie vooral zorgen baart, is dat deze bogusflessen ook effectief werden geëxporteerd.

Jeffrey Clarke, de CEO van belangenorganisatie New Zealand Winegrowers, vreest dan ook de grote imagoschade die uit deze fraudezaak kan voortvloeien: “The New Zealand wine industry is highly regarded around the world and we cannot let the alleged actions of one winery damage a reputation that we have all worked so hard to build,” klinkt het bezorgd.

Zoals het er nu naar uitziet, moeten we hier in België echter niet meteen onze Nieuw-Zeelandse cru’s in de gootsteen gieten, of met argusogen onze keldervoorraad inspecteren. Naar verluidt werden de malafide flessen immers alleen verscheept richting het U.K., Japan, Fiji, Thailand en Australië.

De drie sjoemelende wijnmakers krijgen juridisch waarschijnlijk wél de volle laag tijdens de rechtszittingen die eind november van start gaan en zullen als afschrikking zware straffen krijgen. Samen worden hen immers maar liefst ruim 150 inbreuken ten laste gelegd.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 21 augustus 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Koud en warm blazen in de Languedoc

DruivenoogstTwijfelt u nog aan de klimaatopwarming? Wat dan te denken van het feit dat in de Languedoc de oogst – “du jamais vu” – op sommige plekken reeds begin augustus van start is gegaan. Of in lekentaal: gemiddeld 10 tot 15 dagen vroeger dan in een normale jaargang.

Uiteraard gaat het hier om een aantal witte variëteiten, zoals muscat of suavignon blanc, en zijn het vooral coöperatieven waar de plukmachines al aan het werk zijn.

Zoals bij de wijncoop van Pouget, waar het startschot reeds op 9 augustus werd gegeven om de sauvignon blanc te oogsten: “C’est la récolte la plus précoce qu’ai jamais connu la cave” dixit Patrick Labri, de directeur van dit samenwerkingsverband. In vorige ‘vroegrijpe’ oogsten, zoals 2003 en 2009, startte de pluk pas op 13 en 12 augustus.

Op 16 augustus dit jaar begonnen ze hier trouwens ook reeds met de oogst van hun chardonnays.

Winners & losers

Toch heerst er in de Languedoc geen unanieme hoera-stemming, want uit de laatste schattingen van Coop de France LR blijkt dat deze vroege oogst ook voor een deel te verklaren door een serieuze dip van het volume.

Met name de voorjaarsvorst of – voor wie eraan ontsnapte – de kille temperaturen tijdens de bloemzetting (met relatief weinig druiven per stok als gevolg) vertaalden zich uiteindelijk in een alarmerende daling qua kwantiteit.

Languedoc-Roussillon 2017 zal vermoedelijk zelfs historisch laag zijn qua opbrengst. De meest recente berekeningen – daterend van eind juli – spreken van 11,08 miljoen hectoliter.

Ongelijk verdeeld, want terwijl de Roussillon waarschijnlijk zelfs 130.000 hectoliter méér zal kunnen produceren, is het vooral de Languedoc die aan de verliezerskant zit.

In de Aude, l’Hérault en Gard verwacht men globaal een volumedaling tussen de 20 à 30%. Geprojecteerd tegen het vijfjarige gemiddelde verliest de Hérault bijvoorbeeld 800.000 hectoliter en de Aude circa 600.000 hectoliter.

Prijsstijgingen op komst?

Een volumekrimp was bij de producenten in de ‘région languedocienne’ wel ingecalculeerd, maar de omvang ervan is voor de meesten toch een koude douche.

Sommige analisten denken zelfs dat 11,08 miljoen hectoliter té optimistisch is, en menen dat 10,5 miljoen hectoliter realistischer zal zijn. Want in bepaalde delen van het departement Gard bijvoorbeeld noteert men momenteel zelfs een volumedaling van 30 à 50% bij de chardonnay en 30% bij de viognier-opbrengsten. De suavignon blanc daarentegen heeft de waterstress, die ook nog eens roet in het eten kwam gooien, blijkbaar wél beter doorstaan.

Eind deze week worden er weer, ditmaal officiële, cijfers vrijgegeven, maar één ding lijkt me nu al zeker: we zullen volgend jaar méér moeten betalen voor veel Languedoc-wijnen.

Hoeveel euro’s we uiteindelijk extra moeten betalen, zal echter ook afhangen eens er duidelijkheid komt over de gemiddelde kwaliteit. Want er is een natuurwet in de wijnwereld: bijna telkens er grote problemen zijn met de kwantiteit, blijkt de kwaliteit hoog te liggen. Logisch, omdat het minder talrijke fruit kon profiteren van extra voeding en aandacht.

Als straks dus effectief blijkt dat het millésime 2017 in de Languedoc uitzonderlijk goed is, zullen de prijskaartjes navenant aandikken. Languedoc-fan, u bent gewaarschuwd

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 10 augustus 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Hitparade van de hypes

Ik wil uw zomers vakantiegevoel – en vooral uw besteedbaar budget - niet verknoeien, maar begin Augustus werd door WineSearcher een Top 50 gepubliceerd van de meest peperdure cuvées ter wereld

Een jaarlijkse momentopname natuurlijk van de internationale wijnverkoop, waarbij de gemiddelde prijskaartjes werden berekend op basis van prijslijsten bij cavisten, distributeurs en grossisten:

Top 50 Duurste Wijnen Ter Wereld (Bron: WineSearcher, augustus 2017)

1. Domaine de la Romanée-Conti: Romanée-Conti Grand Cru (Côte de Nuits), gemiddeld 13.000€/fles.

2. Egon Müller Scharzhofberger: Riesling Trockenbeerenauslese (Moezel, Duitsland), 9.000€/col.

3. Domaine Leroy: Musigny Grand Cru (Côte de Nuits), 6.400€/col.

4. Domaine Leflaive: Montrachet Grand Cru (Côte de Beaune), 5.700€/col.

5. Domaine Georges & Christophe Roumier: Musigny Grand Cru (Côte de Nuits), 5.400€/col.

6. Domaine de la Romanée-Conti: Montrachet Grand Cru (Côte de Beaune), 4.600€/col.

7. Joh. Jos. Prum Wehlener Sonnenuhr: Riesling Trockenbeerenauslese (Moezel, Duitsland), 4.200€/col.

8. Fritz Haag Brauneberger Juffer Sonnenuhr: Riesling Trockenbeerenauslese Goldkapsel, (Moezel, Duitsland), 3.500€/col.

9. Domaine Leroy: Chambertin Grand Cru (Côte de Nuits), 3.500€/col.

10. Kloster Eberbach Erbacher Steinberger: Riesling Trockenbeerenauslese (Rheingau, Duitslans), 3.100€/col.

11. Domaine Leroy: Richebourg Grand Cru (Côte de Nuits), 3.000€/col.

12. Domaine de la Romanée-Conti: La Tache Grand Cru Monopole (Côte de Nuits), 2.800€/col.

13. Graf von Schönborn-Schloss: Schonborn Erbacher Marcobrunn Riesling Trockenbeerenauslese (Rheingau, Duitslans), 2.800€/colp>li>

14. Domaine du Comte Liger-Belair: La Romanée Grand Cru (Côte de Nuits), 2.800€/col.

15. Egon Müller Scharzhofberger: Riesling Beerenauslese (Moezel, Duitsland), 2.800€/col.

16. Coche-Dury: Corton-Charlemagne Grand Cru (Côte de Beaune), 2.800€/col.

17. Screaming Eagle: Cabernet Sauvignon (Napa Valley, V.S.), 2.600€/col.

18. Domaine Faiveley: Musigny Grand Cru (Côte de Nuits), 2.500€/col.

19. Taylor Fladgate: Scion Vintage Port (Portugal), 2.500€/col.

20. Domaine Leroy: Romanée-Saint-Vivant Grand Cru (Côte de Nuits), 2.400€/col.

21. Château Petrus: Pomerol, 2.400€/col.

22. Le Pin: Pomerol, 2.300€/col.

23. Domaine Leroy: Clos de la Roche Grand Cru (Côte de Nuits), 2.300€/col.

24. Kloster Eberbach: Rüdesheimer Berg Rottland Riesling Trockenbeerenauslese (Rheingau, Duitslans), 2.200€/col.

25. Egon Müller Scharzhofberger: Riesling Eiswein (Moezel, Duitslans), 2.100€/col.

26. Krug: Clos d’Ambonnay (Champagne), 2.000€/col.

27. Domaine Leroy: Latricières-Chambertin Grand Cru (Côte de Nuits), 1.900€/col.

28. Domaine de la Romanée-Conti: Richebourg Grand Cru (Côte de Nuits), 1.800€/col.

29. Domaine Dujac: Chambertin Grand Cru (Côtes de Nuits), 1.800€/col.

30. Domaine Dugat-Py: Chambertin Grand Cru (Côte de Nuits), 1.800€/col.

31. Domaine Leroy: Corton-Charlemagne Grand Cru (Côte de Beaune), 1.700€/col.

32. Dr. von Bassermann-Jordan: Forster Jesuitengarten Riesling Trockenbeerenauslese (Pfalz, Duitslans), 1.700€/col.

33. Coche-Dury: Les Perrières, Meursault Premier Cru (Côte de Beaune), 1.700€/col.

34. Domaine Leroy: Corton-Renardes Grand Cru (Côte de Beaune), 1.600€/col.

35. Domaine Georges & Christophe Roumier: Les Amoureuses, Chambolle-Musigny Premier Cru (Côte de Nuits), 1.600€/col.

36. Sylvain Cathiard: Romanée-Saint-Vivant Grand Cru (Côte de Nuits), 1.600€/col.

37. Weingut Keller: G-Max Riesling Trocken (Rheinhessen, Duitslans), 1.500€/col.

38. Domaine Leroy: Clos de Vougeot Grand Cru (Côte de Nuits), 1.500€/col.

39. Domaine Ramonet: Montrachet Grand Cru (Côte de Beaune), 1.500€/col.

40. Domaine de la Romanée-Conti: Romanée-Saint-Vivant Grand Cru (Côte de Nuits), 1.500€/col.

41. Domaine de la Romanée-Conti: Grands Échézeaux Grand Cru (Côte de Nuits), 1.400€/col.

42. Dom Pérignon: P3 Plenitude Brut (Champagne), 1.400€/col.

43. Domaine des Comtes Lafon: Montrachet Grand Cru (Côte de Beaune), 1.300€/col.

44. Emmanuel Rouget: Cros Parantoux, Vosne-Romanée Premier Cru (Côte de Nuits), 1.300€/col.

45. Domaine de la Romanée-Conti: Échézeaux Grand Cru (Côte de Nuits), 1.300€/col.

46. Domaine Armand Rousseau Père et Fils: Chambertin Grand Cru (Côte de Nuits), 1.300€/col.

47. Maison Dujac Fils & Père: Romanée Saint Vivant Grand Cru (Côte de Nuits), 1.300€/col.

48. Kloster Eberbach: Rauenthaler Baiken Riesling Trockenbeerenauslese (Rheingau, Duitsland), 1.200€/col.

49. Domaine Armand Rousseau Père et Fils: Chambertin Clos-de-Bèze Grand Cru (Côte de Nuits), 1.200€/col.

50. Domaine Méo-Camuzet: Au Cros Parantoux, Vosne-Romanée Premier Cru (Côte de Nuits), 1.200€/col.

Onder het vergrootglas

Op basis van deze hitparade toch een paar opmerkingen bij de trends.

Eén: het podium verandert niet echt dramatisch de voorbije jaargangen. Er is eerder sprake van een status-quo tussen de ‘namen’, maar het gemiddelde prijskaartje van de laureaten schoot het voorbije jaar wel consequent de hoogte in. Gemiddeld zelfs met +9% voor een La Romanée Conti, + 27% voor de Duitse lieveling Egon Müller, +11% voor de bourgogne van Leroy of +6% voor Leflaive.

Twee: deze hitparade blijft nog steeds sterk Frans gekleurd. Maar liefst 37 cuvées van de 50 dragen een Franse appellatie of Frans label – waarvan 33 uit  Bourgogne komen, vooral de Côte de Nuits -, maar het meest verrassende is toch dat liefst 11 etiketten van Duitse origine zijn. Met een sterke vertegenwoordiging uit de Moezel-vallei. Andere landen of wijnsoorten krijgen nauwelijks een kans.

Drie: La Romanée-Conti blijft voor speculanten en nouveaux-riches duidelijk hét troeteldomein om in te investeren. De gemiddelde verkoopprijs voor een fles van dit legendarische huis schommelt immers rond de 13.000 euro/col., met uitschieters tot 73.000 euro.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 29 juli 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Down Under Up Up Up!

BubbelsDe Franse bubbelindustrie, met Champagne op kop, volgt het fenomeen toch met argusogen. De Australische sparklings zijn – na de Cava en Prosecco – inderdaad de volgende geduchte concurrent geworden op de wereldmarkt.

Eén cijfer van Wine Australia ligt veel Franse producenten zwaar op de maag: de waarde van de Australische bubbelexport is het vorige financiële jaar 2016/2017 meer dan verdubbeld tot $30 miljoen. Steeds meer liefhebbers van mousserende wijn in de Verenigde Staten, China en Japan kopen meer Aussie-sparklings dan ooit tevoren. En verkleinen zo potentieel de koek voor de Franse mousserende wijn, want zeker de VS en China zijn ook gretige afnemers van de Franse producten. In de VS vertienvoudigde zelfs de verkoop van Australische bubbels de voorbije vijf jaar. Dat moet toch veel champagnehuizen laten knarsentanden.

Deze ‘boom’ inzake sparklings blijkt trouwens ook één van de turbo’s onder de totale Australische wijnexport, die in dezelfde referentieperiode met $201 miljoen in waarde steeg tot $2,3 miljard, met als bonus dat deze (sterker dan voorspelde) stijging zich voordeed in zowat alle prijsvorken en marktsegmenten.

Australië plukt nu duidelijk de vruchten van een exportbeleid dat de voorbije jaren eerder op Noordoost- en Zuidoost-Azië - en het Midden-Oosten! - focust, dan op klassiek Europa.

Mainland China bijvoorbeeld blijft op de hitparade wel de onbetwiste numero uno voor alle Aussie-wijn, dus niet alleen bubbels, met de Aussie-export die er in waarde klom met een sensationele +44% (tot $607 miljoen), dankzij o.a. het in 2015 getekende vrijhandelsakkoord tussen beide landen.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 26 juli 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Handen af van de Grands Crus!

Een belangrijke les voor marketeers of ambitieuze domeineigenaars: blijf in hemelsnaam van de Bordelaise elite, zeker de Premiers Grands Crus zoals Lafite, of je bekoopt het zwaar.

De feiten? Zopas veroordeelde het Correctionele Tribunaal van Bordeaux Yves Vatelot, eigenaar van het Château de Reignac, wegens misleidende marketing en ongeoorloofde vergelijkende reclame.

Aanleiding was een advertentie die Vatelot in 2014 in Le Figaro plaatste met de slogan “Reignac, 1er grand cru classé”, gevolgd door een asterix en de relativerende boodschap “si c’était vrai peu se l’offriraient”. Daarna stelde hij nog een publicitaire prospectus samen waarin werd gesuggereerd dat Reignac “un terroir d’un premier grand cru classé” bezat, af te leiden uit de positieve commentaren van journalisten en proevers.

Eigenlijk een insiders joke en ‘knipoog’ nadat deze op papier slechts bescheiden ‘Bordeaux Supérieur’ in een grote Europese blinddegustatie (2009) kleppers als Château Petrus of Lafite-Rothschild klopte.

Mythe beveiligd

Statements die echter bij de ‘gedupeerde’ grands crus en hun belangenbehartigers in het verkeerde keelgat schoten. Le Conseil des vins de Saint-Emilion, L'Union des grands crus classés de Graves en le Conseil des grands crus classés de 1855 stelden zich meteen burgerlijke partij.

En kregen gelijk van de rechters. Yves Vatelot werd veroordeeld tot een persoonlijke basisboete met uitstel van 15.000 €, nog eens 30.000 € voor zijn bedrijf (waarvan 20.000 € opgeschort), plus 4.000 € schadevergoeding voor elk van de eisers. Een zware morele en financiële klap voor deze eigenaar, die waarschijnlijk in beroep zal gaan.

Conclusie: de grands crus, zeker de ‘Premiers’, blijken slechte verliezers. Want vreemd genoeg oordeelden de rechters dat Vatelot inhoudelijk wel gelijk had met zijn boude beweringen – hij had tenslotte de Grote Jongens in een objectieve proeverij overklast –, maar dat hij gezondigd had tegen de vorm en de regels van de bestaande classificatie.

Stokoude spelregels en hiërarchie die natuurlijk dringend aan een revisie toe zijn, want zoals Vatelot terecht opmerkt, bestond 70% van de huidige wijnen van de crus classés helemaal nog niet toen in 1855 de hitparade werd opgesteld. Veel terroirs en wijngaarden zijn in de loop der jaren ook fundamenteel gewijzigd qua samenstelling (én eigenaars).

Maar de mythe van de ‘Onaantastbaren’ – en hun soms waanzinnige prijszetting – moet natuurlijk op alle manieren verdedigd worden.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 29 juni 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Niet elke bordeaux even populair

BordeauxMet die tientallen nieuwe appellaties en wijnproducerende landen die tegenwoordig gelukkig ook in onze rekken liggen, vergeten we toch vaak dat een belangrijk (koopkrachtig) marktsegment nog altijd in de ban is en blijft van Bordeaux.

En dan hebben we het niet over de rangen en standen tussen de soms peperdure grands crus classés versus het voetvolk à la Bordeaux Supérieur of Côtes de Bordeaux, maar wel degelijk over de machtsstrijd tussen de ‘grote’ appellaties onderling.

Want ook daar blijkt nu uit analyses van het internetverkeer dat niet elke beschermde herkomstbenaming in de Bordelais door de consument als evenwaardig wordt aanzien.

Volgens het online zoekgedrag, verzameld door Wine Searcher, staat Pauillac onbetwistbaar op nummer 1 bij de surfende wijnfans. Logisch aangezien deze herkomstbenaming de thuisbasis vormt van drie van de vijf Premiers Grands Crus Classés.

Koning Pauillac

Pauillac scoort dubbel zo veel zoekopdrachten als de appellatie Margaux. Sterker nog: als we alleen de ‘first growths’ nemen – de Châteaux Lafite-Rothschild, Mouton-Rothschild en Latour – halen die qua search op hun beurt een hogere score dan de totale appellatie Margaux.

Vervolgens komt in deze hitparade het kwartet Pomerol, Saint-Julien, Pessac-Léognan en Saint-Emilion – met nauwelijks afwijkende scores -, op enige afstand gevolgd door Saint-Estèphe en Sauternes/Barsac.

Waarmee nog eens bewezen wordt dat de aanwezigheid van ‘Grote Namen’ – cfr. de positie van Pessac-Léognan waar die andere topper Château Haut-Brion gehuisvest is – de zoekfrequentie gevoelig kan opdrijven.

Alleen bij de ‘zoete’ appellatie Sauternes/Barsac, waar tenslotte toch het magische Yquem actief is, lijkt dat minder te lukken. Waarschijnlijk omdat dessertwijnen een te beperkte niche vormen.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 12 juni 2017 door Wijntijd Reacties | Reageren

Baas in eigen wijngaard

WijngaardWelke wijnliefhebber droomt er soms niet van om een handvol hectare wijngaard in La Douce France te exploiteren? Doof voor de ‘harde’ argumenten van zij die deze stap reeds maakten, want naast rozengeur & maneschijn ook het financiële en praktische plaatje kennen.

Maar stel dat u toch absoluut deze wijndroom wil realiseren: hoe groot moet dan actueel uw spaarpotje zijn?

Uit recente cijfers (referentiejaar 2016) blijkt dat het gemiddelde prijskaartje voor een AOP-perceel redelijk stabiel is gebleven (+0,1% t.o.v. 2015), maar wel een ferme 140.600 euro per hectare bedraagt over alle appellaties heen. AOP staat tussen haakjes voor ‘Appellation d'Origine Protégée’ en is het officiële kwaliteitslabel voor appellaties in Frankrijk voor wijn.

Bubbels dalen

Wel verrassend: de wijngaarden in Champagne werden het voorbije jaar iets goedkoper, want elders stegen de prijzen wél met gemiddeld +3,8%. Champagne registreert immers een terugval met -2,6%, of concreet een daling met circa 30.000 euro/hectare.

Een daling die ook te verwachten was, want tussen 1993 en 2015 verviervoudigde de prijs per hectare in dit bubbelkoninkrijk. Als dan de thuismarkt of het Verenigd Koninkrijk tijdelijk wat minder champagne invoeren of consumeren, reflecteert zich dat onmiddellijk in de prijskaartjes voor de percelen in deze regio.

Maar alvorens u victorie kraait en uw bankdirecteur een mail stuurt “Direct kopen!”, moet u wel weten dat vorig jaar één hectare in het kernland van Champagne opliep tot 1.113.500 euro per hectare.

De zon lokt

In sommige regio’s wordt deze prijszetting ook sterk beïnvloed door de (gesubsidieerde) rooicampagnes. Zo verdwenen er in de Languedoc-Roussillon tussen 2009 en 2016 dik 40.000 hectare wijngaard. Gevolg: de prijs voor de resterende percelen steeg er gemiddeld met +18% in die periode.

Uiteraard betekenen deze globale cijfers niet dat er nergens koopjes te doen zijn.

Wie immers niet valt voor een AOP-wijngaard, dus een geografisch minder hoog aangeschreven herkomstbenaming accepteert, moet beduidend minder diep in zijn/haar portefeuille tasten: daar ligt het gemiddelde voor één hectare rond de 13.400 euro, wat toch neerkomt op een stijging met +2,2%.

Vaak gaat het daarbij om percelen in Zuid-Frankrijk, dus wie een excuus zoekt om geregeld de zon op te zoeken…

Frank Van der Auwera

Onze blogs

Meer