Home Markten Live Netto Sabato

Wijnprijzen

Geplaatst op 20 mei 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Wie is de duurste?

WijnflessenDe uiteindelijke prijs van een fles wijn is natuurlijk een kluwen van variabelen, gaande van de startprijs op het domein tot de winkelprijs in onze rekken, nadat alle kosten (winstmarge, transport, ecotaks, accijnzen,…) werden toegevoegd.

Maar interessant is wel om weten: welk productieland is het duurste als het op export van zijn wijn aankomt?

Gebaseerd op de statistieken van 2017 en uitgedrukt in USD per liter gebottelde wijn is het binnen Europa Frankrijk dat deze lijst aanvoert. Beperken we ons tot de ‘Grote Drie’, dan blijkt dat Franse stille wijnen gemiddeld werden uitgevoerd tegen 5,69 USD/liter, op afstand gevolgd door Italië (3,84 USD/liter) en zeker door Spanje (2,30 USD/liter).

Toch is Frankrijk daarmee niet de absolute prijzenkampioen van de wereld, want de gemiddelde Amerikaanse wijn werd in dezelfde referentieperiode zelfs geëxporteerd aan 6,79 USD/liter en ook Nieuw-Zeeland scoort met 5,86 USD/liter hoger.

Nog duidelijker is de afstand tussen de drie Europese giganten als het op bubbels aankomt. Daar overklast Frankrijk met 19,35 USD/liter prijsmatig vele malen de mousserende wijnen uit Italië (4,10 USD/liter) of Spanje (2,69 USD/liter). De factor 'Champagne' speelt hier uiteraard een dominante rol.

Kijken we tenslotte naar de bulkmarkt, dan wordt de internationale rangorde nog eens door elkaar geschud. Duurste in dit segment is Nieuw-Zeelandse bulkwijn met 2,78 USD/liter, verrassend genoeg gevolgd door Argentinië (1,43 USD/liter) en pas dan Frankrijk (1,25 USD/liter) en de Verenigde Staten (1,19 USD/liter). Hier is het uiteraard de factor 'afstand' die deze cijfers voor een stuk kleurt.

Ter vergelijking: Spanje haalt slechts een gemiddelde vrac-prijs van 0,47 USD/liter. Spanje mag zich dus, in alle segmenten, van de drie grote Europese wijnlanden het goedkoopste noemen.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 28 april 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Franse paradox: Bordeaux uit de Languedoc

GeldRecent belandde de ondertussen beruchte fraudezaak, waarmee heel de bordelaise handel verveeld zit en die als de ‘Affaire Ferrer’ in de annalen gaat, eindelijk bij een tribunaal in Bordeaux.

Bondig samengevat: georkestreerd door het bedrijf ‘Signes de Terres’ en zijn zaakvoerdster Yanka Ferrer transformeerde bulkwijn uit de Languedoc – dankzij gesjoemel met het DAE-transportdocument of Document d’Accompagnement Electronique – jarenlang op miraculeuze wijze tot AOC Bordeaux.

Ga en vermenigvuldig u!

Een fraudedossier dat qua volume op het eerste gezicht niet meteen sensationeel lijkt, want de Franse douanediensten konden tot nu toe maar 4.232 hectoliter als frauduleus traceren.

Maar financieel bleek de hele operatie, gespreid over 23 transporten in de periode januari 2012-juni 2014, wel bijzonder lucratief.

Het prijsverschil namelijk tussen de Languedocwijn in vrac en de uiteindelijke Bordelaise appellaties, betekende dat het eindproduct qua waarde gemiddeld met een factor 6 van het aankoopbedrag kon vermenigvuldigd worden.

De winst hing natuurlijk af van het ‘prestige’ van de appellatie waarmee werd geknoeid. Waar een ‘vin de France’ uit het zuiden die plots omgedoopt werd tot een vrij eenvoudige Bordeaux Supérieur 2013 ‘slechts’ een meerwaarde van +34% opbracht, kon het papieren gesjoemel voor een nep-Saint-Julien 2011 zelfs klimmen tot een factor x20 van de oorspronkelijke aankoopprijs in bulk.

Andere voorbeelden: winst met een coëfficiënt x15 als het om een rode Languedoc-wijn ging die tot Pauillac 2011 werd opgekrikt, x10 voor een ‘vin de France 2011’ die geëtiketteerd werd als een Pauillac 2010 of x8 voor dezelfde bulkwijn die plots een Margaux 2010-label kreeg opgeplakt.

Flinke buit

Resultaat van heel deze carrousel?

De nep-Bordeaux met zuiderse wortels werd doorverkocht aan négociants in de Dordogne en Gironde en bracht naar schatting van de inspecteurs een dikke 3 miljoen euro op. Volgens het huidige onderzoek zou echter niemand van deze handelaars, noch hun agenten en verdelers, een rol spelen in dit fraudedossier.

Dat zoveel, vaak ervaren, handelaars met open ogen in deze commerciële val liepen, is in zekere zin logisch. De fraudeurs boden de wijnen immers niet tegen onmogelijke stuntprijzen aan zoals bij veel gelijkaardige sjoemeldossier het geval is, maar eerder aan officiële marktprijzen.

Zoals een anonieme getuige in de Franse media verklaarde: “Als iemand u straks een Rolex aanbiedt voor 100 euro, gaan er meteen alarmbelletjes rinkelen en twijfelt u direct aan de authenticiteit van dit product. Maar als dezelfde horloge tegen de quasi-normale marktprijs wordt aangeboden, zal u zich minder of geen zorgen maken.”

Dat de beschuldigde zaakvoerdster Yanka Ferrer eind juli 2014 ‘toevallig’ de diefstal aangaf van de archieven van haar bedrijf ‘Signes de Terres’ vergemakkelijkt natuurlijk niet de ontwarring van deze fraudezaak.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 25 april 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Codorníu op vrijersvoeten

CodorniuWe blijven in de wereld van bubbels en belletjes, maar ditmaal in Spanje waar cavagigant Codorníu plots op zoek is naar een minderheidsaandeelhouder als nieuwe partner.

Eerder verwierp Codorníu immers het overnamebod van The Carlyle Group. Een Amerikaans investeringsbedrijf dat nog maar pas de Australische drankengroep ‘Accolade’ binnenhaalde via een bod van 1 miljard A$. Maar bij Codorníu gaat het niet zo vlotjes, want minder dan 51% van de vaak familiale aandeelhouders ging akkoord met het overnamebod, dat dus uiteindelijk werd verworpen.

Dat er toch een serieus aantal minderheidsaandeelhouders wel brood zagen in het bod van The Carlyle Group heeft te maken met de groeiende kritiek op het management.

De groeicurve bij Codorníu stagneerde immers de laatste jaren, waardoor er minder dividenden werden uitgekeerd. Eén van de oorzaken van deze stagnatie is de herstructureringsoperatie die vorig jaar werd opgestart. Toen werd o.a. besloten dat de productie van cava’s-zonder-merk, dus private labels/witte producten voor de supermarkten, moest uitdoven. Een nochtans winstgevende activiteit. Ook de recente verhuis van het hoofdkwartier naar Rioja schoot bij sommige Catalaanse aandeelhouders in het verkeerde keelgat.

Volgens het management begint de herstructurering nu echter vruchten af te werpen en zal tegen juni een Ebidta van 30 miljoen euro plus een operationele winst voor belastingen van 11 miljoen euro gerealiseerd worden.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 22 april 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Bubbeloorlog op komst?

ChampagneglazenIn Frankrijk is het Syndicat général des Vignerons de la Champagne (SGV) in aanvalsmode tegen de grootdistributie

Het verwijt: supermarktketens gebruiken champagne te frequent als een puur lokproduct om klanten van de concurrentie in te pikken, met voor de consument natuurlijk soms zeer aantrekkelijke prijzen. Maar met nefaste gevolgen voor de kleinschaliger werkende récoltants-manipulants.

Ook in onze Belgische grootdistributie duiken zulke spectaculaire kortingen geregeld op, vooral tijdens de eindejaarsperiode: “1 fles kopen, 2de fles gratis”, “2 kopen = 1 gratis” of zelfs champagnes die onder de 10 euro in de rekken liggen.

Valse perceptie

Het syndicaat mobiliseert nu haar leden om deze praktijken te ontmoedigen, omdat ze volgens hen de kwaliteitsperceptie van champagne degraderen. Want zelfs als blijkt dat de meeste promotiecampagnes hoofdzakelijk rond populaire basismerken draaien, krijgen de onafhankelijke kleine producenten eveneens af te rekenen met de fall-out van deze campagnes: “Onze klanten vragen dan waarom wij zo ‘duur’ zijn, omdat ze in één of ander warenhuis een champagne aan 8 of 9 euro hebben zien liggen”, aldus Maxime Toubart, president van het SGV.

Het syndicaat plant dan ook diverse acties, voorlopig via het (laten) indienen van amendementen rond de nu in Frankrijk hangende wetgeving op de voeding, waarover nog volop gedebatteerd wordt. Men wil kost wat kost dit soort prijsscherpe commerciële campagnes een (juridische) halt toeroepen en hoopt op steun van andere beschermde appellaties en hun vertegenwoordigers.

Als dit niet lukt, kunnen er echter acties ‘op het terrein’ volgen: “Veel wijnmakers in onze regio zijn op het oorlogspad. Ze willen naar de supermarkt trekken om uitbaters te waarschuwen voor deze praktijken en de gevolgen van deze daden aan de consument uitleggen” zo klinkt het bij de voorzitter van de SGV.

Dat er nu zo negatief gereageerd wordt, is logisch: in amper 10 jaar tijd zag het SGV de bij kleine wijnbouwers geproduceerde flessen champagne dalen met 20 miljoen stuks, omdat de négoce steeds vaker het druivenmateriaal ‘aan de bron’ koopt.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 29 maart 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Bordeaux 2017 in de startblokken

BordeauxIn Bordeaux heeft men het nog altijd niet begrepen: hun primeurcircus, waarbij wijnen tot 2 jaar voor hun levering kunnen gereserveerd worden door de gespecialiseerde handel, is op sterven na dood. 

Althans: de financieel gouden tijden met primeurcampagnes zijn voorbij. Campagnes die, of de oogstkwaliteit nu ‘slecht’/’matig’/’uitstekend’ bleek, toch steeds klimmende prijskaartjes en snel profijt opleverden. Maar ondertussen haakten tienduizenden 'loyale' consumenten en kopers wel af.

Binnenkort, om precies te zijn van zondag 8 april tot donderdag 12 april, lopen desondanks toch weer enkele duizenden ‘proevers’ (handelaars, makelaars, journalisten,...) elkaar voor de voeten om het nieuwe millésime 2017 in zijn nog grotendeels onafgewerkte babyvorm te toetsen. Eerst op uitnodiging van l’Union des Grands Crus de Bordeaux, daarna vooral ook met ‘intieme’ diners en degustaties bij individuele châteaux.

Mea culpa: ik laat het ditmaal aan mij voorbijgaan.

Koopvuur laait op

Gezien deze deadline wordt naar stilaan aloude traditie het koopvuur weer aangewakkerd voor het toch zeer grillige millésime 2017 en geloven een aantal makelaars dat de primeurprijzen andermaal zullen stijgen.

Zoals Dr. Alain Raynaud, président-fondateur van de Grand Cercle des Vins de Bordeaux, een promotie-organisatie die circa 161 domeinen als leden telt. Hij is – alleen al beroepshalve – natuurlijk wel overtuigd van de volgens hem ‘formidabele’ kwaliteit van de jaargang 2017, die hij beschouwt als een trilogie met de oogsten 2015 en 2016, vol “de très bonnes surprises”.

Zelfs rekening houdend met de toch zeer moeilijke omstandigheden waarin de oogst 2017 werd gemaakt (vooral door de voorjaarsvorst) en de economische context waarin o.a. de nakende Brexit een negatieve rol speelt in de afname van bordeauxwijn, blijft hij optimistisch. Teruggekeerd van een pre-primeur proeverij voor wijnprofessionelen in Londen, klonk hij alsof er geen vuiltje aan de lucht is en iedereen op het millésime 2017 wil springen: “Voor mijn vertrek naar London was ik bang voor een flop, maar ik kom met grote tevredenheid terug. De oogst 2017 wordt hier door handelaars en journalisten net zo interessant bevonden als de 2015 en 2016.” Misschien dat de race naar cru's zich nu vooral zal focussen op een beperkter aantal domeinen, maar dat het weer een positieve campagne wordt, daaraan twijfelt blijkbaar niemand van het kaliber van Raynaud.

Afspraak binnen een maand, als primeurprijzen en professionelen elkaar ontmoet hebben, want ik vrees dat dit toch weer een schoolvoorbeeld van ‘fluiten in het donker’ is. Britse kopers alleen zullen de primeurcampagne voor Bordeaux 2017 niet redden als de Aziatische kopers niet volgen. Want bij primeurs geldt het credo 'follow the money...' en dat zit nu toch vooral in het Aziatische continent.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 24 maart 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Abracadabra met de origine

LabelsDat het vaak niet botert tussen wijnmakers en de grootdistributie is al lang geweten. Niet alleen vechten die de soms krappe marges aan die ze voor hun producten betaald krijgen bij ketens of aankoopcentrales, maar soms draait de wrevel ook om wat er op de etiketten staat vermeld. En als ‘oneerlijke concurrentie’ kan gezien worden.

Vooral in een productieland als Frankrijk worden wijnbouwers continu met zo’n dossiers geconfronteerd. Recent legde het Syndicat des Vignerons du Gard bijvoorbeeld een nieuwe klacht neer wegens papieren wijnfraude bij het keten Intermarché.

Vertegenwoordigers van het syndicaat ontdekten namelijk roséwijnen van het merk ‘La Carafe’ van producent JeanJean die gelabeld in de rekken staan als Spaanse Grenache. Maar toen ze betaalden en hun kassaticket kregen, was dezelfde wijn plots hokus pokus van origine veranderd en werd hij vermeld als IGP d’Oc, dus streekwijn uit Pays D’Oc.

Geen fait divers voor de wijnbouwers van de Gard, want ze vinden dat de rechters te makkelijk met twee maten en twee gewichten oordelen als het om etikettenverwarring gaat: de betrokken/verdachte wijnbouwers worden meestal direct gearresteerd en 48 uur in hechtenis genomen, terwijl er bij fraudedossiers die met de ‘négoce’ (groothandel- en makelaars) te maken hebben, meestal zelfs geen enquête wordt geopend.

Zo sluimeren er naar verluidt al maanden dergelijke dossiers bij de procureurs van Montpellier en Toulouse zonder dat het onderzoek serieus werd opgestart.

Een déjà-vu?

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 21 maart 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Belgen blijven bubbelen

ChampagneDe jaren na de financiële crisis van 2008-2009 leek het er even op of de liefde voor de Belg en zijn/haar champagne was definitief bekoeld.

De sector zelf zorgde voor een verdere afbrokkeling van het imago door de toenmalige overschotten aan dumpingprijzen op de markt te gooien, zodat we plots champagnes onder de 10 euro in de supermarktrekken zagen liggen, of ‘2 Kopen, 1 gratis’-acties van merkchampagnes. Cava en Prosecco hapten op hun beurt delen uit de krimpende markt weg.

Bruisend herstel

Maar anno 2018 kan het Informatiebureau voor de Champagne in de Benelux weer de loftrompet blazen.

De flessenverzending naar België groeiden vorig jaar immers met +8;9% qua volume en zelfs 10,4% in waarde. In 2017 voerden we officieel 9.075.000 flessen in, waarmee we als nummer 6 prijken op de wereldwijde champagnehitparade.

Officieel, want zoals iedereen weet importeren we jaarlijks nog enkele miljoenen flessen rechtstreeks ‘voor eigen gebruik’. Betrouwbare ramingen zijn er niet, want de schattingen lopen uiteen van 3 miljoen tot 9 miljoen stuks. Sommige dagen zien we inderdaad méér wagens met Belgische nummerplaten in de straten van Ay, Epernay of Reims, dan Franse...

Grosso modo zitten we na ongeveer 10 jaar dus ongeveer terug op onze champagnedorst van voor de financiële en economische crisis.

Prijszetting versus kwaliteit

Deze renaissance van champagne merken we trouwens ook in onze horeca. Bij het aperitief horen we tegenwoordig de sommelier in de helft van onze bezoeken opnieuw een ‘coupe’ huischampagne suggereren, op afstand gevolgd door gin-tonic, Prosecco en Cava.

Vooral deze laatste bubbeldrank lijkt nu te lijden onder een verslechterd imago en verminderde populariteit in onze horeca. Niet zozeer wegens de dalende kwaliteit, maar vooral door de soms dwaze prijszetting.

De consument beseft immers maar al te goed dat er momenteel Cava’s in de warenhuisrekken liggen van amper 6 euro. Waarom zouden ze dan 6 euro (of meer) neertellen voor een vaak banaal glas Spaanse bubbels?

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 28 februari 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Stopt de wijnboom in de VS?

De Verenigde Staten zijn gulziger dan ooit qua wijnconsumptie en vormen zonder twijfel een cruciale factor in de gezondheid van de globale wijnbusiness. Iedereen in de sector volgt dan ook met argusogen de trends in deze Amerikaanse markt

Maar het einde van de bijna 20 jaar durende groeiperiode lijkt in zicht. Het is Silicon Valley Bank (SVB) die in haar "State of the Wine Industry 2018" rapport tot deze conclusie komt. Volgens SVB neemt de omzetgroei af omdat vooral jongere consumenten en op pensioen vertrekkende babyboomers zwaar impact hebben op het koop- en drinkgedrag.  

Een aantal van de bevindingen uit deze studie:

  • Consumenten blijven het lagere-prijssegment verlaten ten gunste van een aanbod van betere kwaliteitswijnen, maar de totale omzetgroei neemt wel af.
  • Voor de wijnindustrie in de VS in zijn totaliteit zal de omzet met 2 tot 4 procent stijgen, terwijl de volumes met maximaal 1 procent zullen toenemen.
  • De totale prijszetting zal vrij stabiel blijven, want eventuele prijsverhogingen zullen in 2018 moeilijk doorgerekend kunnen worden aan de Amerikaanse consument.
  • Het premiumwijnsegment – in de studie o.i. nogal laag gedefinieerd als wijn boven de $ 10 per fles – zal met 4 tot 8 procent groeien. Op zich een behoorlijke score, maar toch beduidend minder dan de schatting van 10 tot 14 procent die in de marktstudie van 2017 werd voorspeld.
  • Wat het wijnaanbod betreft lijkt vooral de vraag naar Chardonnay in de VS bijzonder sterk, terwijl in rood Cabernet vrij stabiel blijft, met een vlakke tot licht neerwaartse druk aan de bovenkant van de markt.
  • De import richting VS zal toenemen, maar dan met name in het lagere premium-genre.
  • Hoewel babyboomers nog steeds de grootste afnemers van ‘fijne wijnen’ blijven, consumeren ze toch minder naarmate ze ouder worden. Ze veranderen hun bestedingspatroon en investeren minder in dure flessen naarmate ze zich moeten aanpassen aan een leven met een vast vervangingsinkomen (pensioen).”

Volgens Rob McMillan, stichter van de wijndivisie van SVB en auteur van het rapport zal 2018 in de Verenigde Staten “…al bij al een goed jaar zijn voor de wijnindustrie. Maar alhoewel er nog steeds sprake is van een groeiende verkoop, zal het groeiritme wel vertragen.”

En voegt hij er aan toe: “De meest succesvolle wijnhuizen over tien jaar zullen die zijn die zich aanpassen aan een ander type consument met andere waarden, namelijk: een klant die het internet op nieuwe en interactieve manieren gebruikt en vrij zuinig is, want over minder discretionair inkomen beschikt dan de vorige generatie(s).”

Frank Van der Auwera

 

 

Geplaatst op 15 februari 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

Coops willen cool worden

WijnrekkenVooroordelen zijn van alle tijden en het internet met zijn virtuele communities en real-time informatiestroom heeft daarin weinig of geen verandering gebracht.

Zo blijft ook het hardnekkige cliché bestaan dat elke wijncoöperatieve per definitie een anonieme wijnfabriek is. Terwijl steeds meer coops in hun subappellatie net de reddende engelen zijn, dankzij hun investeringen in nieuwe technieken en technologieën, of het inhuren van zogeheten flying winemakers die nieuwe ideeën injecteren in een verroeste of zeker ingedommelde herkomstbenaming. Ook al kunnen we legio voorbeelden aanhalen van coops die wél beantwoorden aan dit cliché, namelijk oubollige wijnen blijven produceren op grootvaders/moeders wijze, op basis van derderangs druivenmateriaal.

Anno 2018 proberen echter een aantal Franse wijncoops, voor de zoveelste keer tussen haakjes, hun imago op te poetsen, ook en vooral door samenwerkingspacten.

200 miljoen flessen per jaar

Dat Franse wijncoöperatieven weer eens een charmecampagne opstarten is logisch, zeker als we ons realiseren dat ze grosso modo de helft van iedere totale jaaroogst in Frankrijk verwerken. Het zijn dus zeker geen figuranten.

Eén van die spelers in Marques & Coop, een koepel van 12 Franse coöperatieven die in een bonte reeks appellaties produceren. Een nieuwe club die maar liefst 4.000 individuele telers/wijnbouwers overspant die samen bijna 30.000 hectare wijngaarden exploiteren. Economisch vertaal: jaarlijks goed voor een productie van 200 miljoen flessen en een omzetcijfer van circa 410 miljoen euro.

Het lijstje leden van deze coöperatieve superclub komt werkelijk uit de vier windstreken van Frankrijk: Celliers des Prince (de enige coop in Châteauneuf-du-Pape), Chassenay d’Arce (Côte des Bar/Champagne), Estandon Vignerons (Provence), Loire Propriétés, Ortas Cave de Rasteau (Rhône-vallei), Sieur d’Arques (Limoux), Les Vignerons de Tutiac (Bordeaux), Agamy (rond Lyon), UDP Saint Emilion (Bordeaux), Union des Vignerons de l’Île de Beauté (Corsica), Vignerons Ardéchois (zuidelijke Rhône-vallei) en Vinovalie (in het Zuidwesten).

Benieuwd of de ‘marken’ en ‘châteaux’ van deze coöperatieven door hun samenwerking straks ook makkelijker in onze rekken en glazen belanden.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 30 januari 2018 door Wijntijd Reacties | Reageren

De vage grens tussen lage en hoge alcohol

NapaTerwijl ook in België blijkt dat systematische taksverhogingen voor alcohol eerder minder dan extra inkomsten voor de staatskas opleveren – omdat consumenten als reactie vrij massaal over de grens gaan shoppen –, is er in de VS sprake van een ander, enigszins bizar, neveneffect tussen ‘taks’ en ‘wijn’.

Met name de flessen met een lager alcoholpercentage lijken er de dupe te worden van de recente belastinghervormingen van de regering Trump. En dreigen er duurder te worden.

1,5% tolerantie

Het Amerikaanse Congres keurde recent een belastingpakket goed, de zogeheten >Tax Cuts and Jobs Act 2017, waarin een vrij onverwacht – en waarschijnlijk onbeoogd – effect kan zitten voor de wijnmarkt.

Eventjes wat achtergrond. Wie nu in VS een wijn bestelt weet dat wijnen onder de 14% officieel beschouwd worden als ‘table wine’ en ook aan een navenant lagere voet werden getaxeerd, in casu ongeveer 21 dollarcent per fles. Of: circa 10 cents lager dan zogeheten ‘higher-alchol’ wines.

Voor kwaliteitsproducenten had deze regelgeving weinig invloed op hun prijs, maar vooral massaproducenten van goedkoper basiswijnen voor o.a. de supermarktketens hadden natuurlijk wél belang bij elke dollarcent die ze van de flessenprijs konden knijpen.

En dus pasten sommigen jarenlang zelfs omgekeerde osmosis toe of andere technieken om het alcoholgehalte in het eindproduct te reduceren tot net onder deze ‘table wine’-drempel.

Bovendien was er tot nu ook sprake van een zekere tolerantie vanwege de overheid. Het wijnetiket moe(s)t accuraat het alcoholpercentage weergeven binnen de limiet van 1,5% voor wijnen onder die magische 14%-drempel, en binnen 1% voor de zogeheten ‘higher-alcohol’ cuvées.

Wat in concreto betekent dat een cuvée uit Sonoma van officieel 13,9% misschien wel 15% of meer alcohol kon bevatten, maar toch nog steeds lager als tafelwijn belast werd. Er was in de huidige regeling daarom ook sprake van systematische onderschatting van de échte alcoholpercentages, niet alleen uit taksoverwegingen, maar tevens om sommige consumenten makkelijker te winnen.

Intolerant t.o.v. tolerantie?

Maar in het nieuwe pakket dat in december 2017 parlementair werd goedgekeurd, kan deze taksvoet drastisch veranderen, omdat de scheidslijn verandert.

In het nieuwe belastingpakket zullen wijnen onder de 16% alcohol namelijk allemaal identiek worden getaxeerd volgens de 21-cents-per-bottle rate. Slechts één uitzondering: bubbels, want die moeten in de VS 67 cents per fles ophoesten.

Wat mega-producenten vooral nerveus maakt is dat nieuwe regeling waarschijnlijk ook de tolerantiegrenzen van afwijkende alcoholpercentages verandert, die tot nu toe toch nog nipt binnen het lagere tarief vielen.

Want mega-producenten zijn natuurlijk slim. Uit een studie van UC Davis bleek dat het gemiddelde percentage tussen 1992-2009 van bijna 130.000 onderzochte Amerikaanse wijnen piekte op 13,99%, net tegen de fameuze maximumdrempel voor een lagere/hogere taks. Toeval of manipulatie?

Maar als straks deze tolerantie, parallel met de nieuwe belastingwet, eveneens wijzigt, zullen veel instap- en basiswijnen in de VS straks misschien in een hogere belastingschaal vallen.

Op dit moment is de uitkomst nog onduidelijk, omdat het TTB (The Federal Alcohol and Tobacco Tax and Trade Bureau dat als de alcoholwaakhond in de VS fungeert) nog geen strikte richtlijnen van het Congres meekreeg.

Maar er bestaat een reële kans dat lagere-alcoholwijnen – natuurlijk een relatief begrip als je over een grens van 14% spreekt – straks toch zwaarder worden getaxeerd in de VS dan voorheen. Wat ook voor de Europese import natuurlijk een serieuze meerkost kan worden.

Frank Van der Auwera

Onze blogs

Meer