Home Markten Live Netto Sabato

Zuid-Afrika

Geplaatst op 17 november 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Italië weer wereldkampioen volume

DruivenDe statistieken zijn nog voorlopig, want worden nu bijna maandelijks bijgesteld, maar de hitparade van de belangrijkste wijnproducenten wereldwijd naar volume ligt toch al min of meer vast. Volgens de berekeningen van het O.I.V. ziet de Top Tien er als volgt uit voor de oogst 2016:

Hitparade Wijnproducenten Wereldwijd in 2016

1) Italië, 48,8 miljoen hectoliter

2) Frankrijk, 41,9 miljoen hectoliter

3) Spanje, 37,8 miljoen hectoliter

4) V.S., 22,5 miljoen hectoliter

5) Australië, 12,5 miljoen hectoliter

6) China, 11,5 miljoen hectoliter

7) Chili, 10,1 miljoen hectoliter

8) Zuid-Afrika, 9,1 miljoen hectoliter

9) Argentinië, 8,8 miljoen hectoliter

10) Duitsland, 8,4 miljoen hectoliter

Een paar conclusies: in totaal wordt de wereldwijnproductie voor de oogst 2016 globaal geraamd op 259,5 miljoen hectoliter, een van de laagste scores in de voorbije 20 jaar. Grillige klimaatcondities hebben diverse productielanden serieus geteisterd voordit millésime. In totaal ging het om een duik van -5% in 2016 vergeleken met het productievolume in 2015.

Vooral de kwantiteit in Frankrijk (-12% in vergelijking met de campagne 2016/2015), Chili (-21%), Zuid-Afrika (-19%) en Argentinië (-35%) zagen beduidend minder druivenmateriaal in hun kelders arriveren.

Verderop in de hitparade zijn er zelfs nog dramatischer resultaten te vinden. Zo halveerde het productievolume zelfs in Brazilië en noteerde ook de Oostenrijkse wijnbouw een terugval met -21%.

Wat deze krimp zal betekenen op prijsvlak valt voorlopig nog moeilijk te voorspellen.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 30 juni 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Flest Brexit ook de wijnverkoop, deel 2?

VlaggenGisteren zagen we dat uitstap van het Verenigd Koninkrijk uit de Europese Unie ook een zware hypotheek kan leggen op de wijnverkoop- en prijzen. (lees: Flest Brexit ook de wijnverkoop, deel 1?). Of wordt de soep uiteindelijk toch niet zo heet gegeten?

De besproken risico's - tariefverhogingen, hogere wijnprijzen door een zwalpend pond, overstap naar niet-Europese wijnen, minder Britse interesse in de primeurverkoop - zijn natuurlijk ook relatief.

Waarschijnlijk wordt het V.K. na Brexit straks lid van de Europese Economische Ruimte en de Europese Vrijhandelsassociatie, waardoor er misschien amper (of geen) sprake zal zijn van tariefverhogingen voor wijn. Of er een akkoord uit de bus komt zoals de E.U. en Georgië in 2013 tekenden, waardoor de import van Georgische wijn in Europa& tariefvrij werd gemaakt, is natuurlijk niet zeker. Veel van de 27 resterende E.U.-landen gunnen het V.K. als ex-lid niet de krenten uit de pap.

Voorwaarde is eveneens dat de uitstap-onderhandelingen voldoende snel gevoerd worden, binnen het tijdsbestek van de voorziene 2 jaar, want anders wordt het worst-case scenario inzake tariefverhogingen (zie column gisteren) misschien wel voor jaren een realiteit.

Natuurlijk hangt ook veel af van de onderlinge wisselkoers £/euro. Als die op termijn niet structureel wijzigt, wordt de aankoop en invoer van Europese wijn evenmin spectaculair duurder voor het Verenigd Koninkrijk.

En zelfs als de Britten massaal de laatste primeuroogst uit Bordeaux links laten liggen wegens dalende koopkracht, zullen de ‘négoce’ en lokale kasteeleigenaars er geen fles minder om verkopen. Want in de Bordelaise vitrine ligt nu het gehypte, beresterke millésime 2015 dat volgens veel commentatoren zelfs legendarisch is. Internationale kopers zat dus waarschijnlijk, zeker als de dollar en/of Yen profiteert van de slapte van de sterling.

In wijnkringen heerst in het V.K. desondanks de nodige nervositeit over de toekomst van de sector, zeker ook omdat een twijfelende consument de knip op de beurs kan houden, zelfs als er objectief niets dramatisch verandert. Geen wonder dat in een recent survey bij de leden van de Wine & Spirit Trade Association, de wijnberoepsvereniging in het V.K., bijna 100% koos voor de ‘remain-optie’.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 29 juni 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

Flest Brexit ook de wijnverkoop, deel 1?

PondeuroDe kans dat u al een kater hebt door alle reportages, analyses en voorspellingen rond Brexit is reëel, maar we doen er nog een schepje bovenop. Of correcter: een slokje, want wat is het potentieel impact van deze uitstap op de wijnbusiness?

We mogen immers niet vergeten dat de Britten - en vooral de Engelsen - slokoppen zijn qua Europese wijnimport en vooral ook het succes van klassieke appellaties zoals Bordeaux of Champagne mee sterk bepalen. Want het Verenigd Koninkrijk telt naar schatting zo'n 30 miljoen wijndrinkers. Het gaat daarbij om een flink importvolume, aangezien de ‘Britten’ jaarlijks immers ruim 354 miljoen liter in de E.U. geproduceerde wijn kopen.

Brexit kan voor de wijnwereld een slechte zaak worden en wel om drie redenen.

Minder Europees drinken

Eén: invoerrechten. Een uitstap uit de E.U. kan leiden tot taksverhogingen op alle van het continent ingevoerde wijnen, met een remmend effect op de verkoop en/of een versnelde substitutie richting Nieuwe Wereld-producten.

Zo'n worst-case scenario van stijgende tarieven werd reeds in 2013 uitgetekend door Gavin Thomson & Daniel Harari in hun rapport voor de ‘House of Commons Library’: “Because the UK has negotiated as part of the EU at the World Trade Organisation (WTO), it is likely that it would inherit the EU's tariff regime at the time of leaving, meaning, at least initially, higher prices would be faced by consumers buying imports from the EU and those countries with which the EU has trade agreements. Without any change, a 32% tariff would be levied on imports of wine, for instance.”

Twee: hoe meer waarde het Britse pond verliest, hoe minder de gemiddelde Brit ook de duurder wordende E.U.-wijnen uit de rekken zal plukken. In een markt die sterk gedomineerd wordt door de grootdistributie en haar soms zeer scherp discountbeleid - denk maar aan de jaarlijkse champagne-oorlog in het Verenigd Koninkrijk -, zullen veel consumenten dus naar lagere kwaliteit grijpen. Of omdat de economie het slechter doet, minder uitgeven aan wijn. Of opnieuw veel meer Nieuwe Wereld-wijn kopen, wijn die nu al soms financieel aantrekkelijker is geworden. Zo was de wisselkoers van de Kaapse wijn tussen 2013 en 2016 veel voordeliger geworden voor de Pond-kopers. In 2013 schommelde de koers rond 14 Rand voor 1 Pond, maar de laatste maanden kregen de Britten voor hun Sterling gemiddeld 24 Rand. Of: de Rand was circa 40% goedkoper dan drie jaar geleden, tot natuurlijk het Brexit-effect begon te spelen.

Drie: Is dit het einde van de Primeur-rage voor veel Britse wijnfans? Want alhoewel Aziatische en Amerikaanse kopers de laatste jaren het primeursgebeuren kleuren, blijven ‘the Brits’ toch heel belangrijke spelers. Met een wankele munt, een dreigende recessie en bovendien een financiële sector die gegarandeerd een periode van instabiliteit zal doormaken, zullen echter weinig Britten geneigd zijn de komende jaren serieus te investeren in de ‘fine wines’ of ‘primeurs’ uit de Bordelais.

Frank Van der Auwera

Lees morgen: Flest Brexit ook de wijnverkoop, deel 2?

Geplaatst op 19 maart 2016 door Wijntijd Reacties | Reageren

De vreemde dorst van Frankrijk

SpaanseWijnHet lijkt wel een paradox, maar alhoewel Frankrijk toch decennialang één van de grootste wijnproducenten is en er in bepaalde regio’s zelfs sprake is van onverkochte stocks, heeft deze wijngekke natie vorig jaar een nieuw record geboekt: er werden zomaar eventjes 7,2 miljoen hectoliter wijn geïmporteerd.

Nog nooit voerde Frankrijk effectief zoveel buitenlandse wijn in. In 2015 steeg het importvolume immers opnieuw met +11% tegenover 2014, jaar dat op zijn beurt al een record registreerde met een stijging van +23%. De waarde steeg iets minder spectaculair, maar toch nog met +8% tot 672 miljoen euro.

Slappe Kost

Niet dat deze importstroom meteen kwaliteitswijn betreft, want 5,8 miljoen hectoliter (of 81% van het totale volume) draait rond wijn in bulk en meestal zonder Indication Géographique, dus vaag qua herkomst.

Bovendien zijn het de Spaanse buren die met het leeuwendeel gaan lopen: Spanje levert in totaal ruim driekwart van het volume wijnimport richting Frankrijk en zelfs twee derde van alle wijn zonder appellatie of zelfs vermelding van het druivenras. Anoniemer kan haast niet...

Dat geringe kwaliteitsniveau van de Spaanse bulkimport reflecteert zich ook in de prijs. Gemiddeld kost Spaanse wijn in vrac die in Frankrijk wordt ingevoerd slechts 0,32 euro per liter. Ter vergelijking: voor een gelijkaardige wijn zonder indication géographique uit Frankrijk werd vorig jaar 1,06 euro per liter betaald of ruim het drievoudige.

Bovendien betekent deze bodemprijs een fikse daling tegenover bijvoorbeeld 2013, toen nog gemiddeld 0,55 euro per liter Spaanse bulkwijn werd betaald. Vandaar ook meteen de verklaring voor de massieve instroom: puur een kwestie van centen en procenten.

Prosecco contra Cava

Spanje heeft zelfs Italië bijgebeend als grootste buitenlandse leverancier van bubbels in Frankrijk.

Waar het importaandeel van Italiaanse mousserende wijn in het totale volume daalde van 53% (2014) naar 41% (2015), is tegenwoordig ook 41% van alle ingevoerde bubbels van Spaanse origine.

De strijd voor de Franse consument tussen Prosecco en Cava belooft dus ‘heet’ te worden deze zomer.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 24 mei 2015 door Wijntijd Reacties | Reageren

Kaaps klassement op de korrel

AfricanWineHoeveel kritiek of argwaan we ook – terecht – mogen hebben tegenover wijnklassementen, en hoe vaak deze ook leiden tot burenvendetta’s en juridische procedures, toch blijven ze een belangrijk commercieel vehikel in de internationale business.

En dat heeft men ook in Zuid-Afrika in het snuitje. Al lang werd daar nagedacht over een mogelijke classificatie, maar nu ligt een concreet voorstel op tafel: de Cape Vintner Classidication (CVC), met strikte spelregels voor de leden.

Volgens de initiatiefnemers commercieel een must om met name de Kaapse premium- en showcasewijnen mondiaal beter te positioneren, op basis van hun specifieke terroir en wijngaarden. Want veel consumenten percipiëren Zuid-Afrikaanse wijn vooral als ‘cheap and cheerful’.

Eigen Domein Eerst

Ruim twee jaar lang analyseerden de CVC-initiatiefnemers daarom alle bestaande classificatiemodellen en kwamen zo tot een set van criteria voor de leden-in-spe.

De voornaamste criteria? Om in aanmerking te komen voor dit klassement moet het lid een ‘estate’ (domein) zijn, zijn eigen druivenmateriaal telen/verwerken en zijn eigen wijn produceren. Concreet betekent dat er momenteel 206 ptentiële kandidaat-leden zijn – namelijk geregistreerde ‘estates’ – en nog een 100-tal ‘registreerbaar’ blijken.

Wie in de categorie ‘Vineyard Wines’ wil erkend worden, zal een onafhankelijke audit moeten ondergaan op technisch, ecologisch en ethisch vlak, inclusief van hun ‘cellar door facilities’ (dus: de wijze waarop bezoekers ter plekke ontvangen worden) en – we zouden het haast vergeten – de kwaliteit van de wijnen.

Het assessment van de wijnkwaliteit zal gebeuren op een staal van vijf oogstjaren door een panel van vijf juryleden. Een wijn krijgt pas groen licht als zeker 4 op de 5 juryleden akkoord gaat dat de wijn in kwestie van voldoende kaliber is en de vinificatiestijl/techniek van het domein mooi weerspiegelt.

Toetsing die in principe elke vijf jaar dient herhaald, want continuïteit qua kwaliteit wordt een belangrijke norm, zo klinkt het.

Maar het CVC wil nog een tweede, hogere kwaliteitscategorie introduceren: 'Terroir Specific Wines'. Daar zal de domeineigenaar de jury moeten overtuigen dat zijn/haar wijnen representatief is voor een specifiek en uniek perceel binnen het domein. Of zoals één van de CVC-bonzen het lyrisch noemt “We willen de Picasso sites in de Kaap ontsluiten.”

Persona non Grata?

Wat moeten we hier nu van denken?

Eén: op papier lijkt de hele assessmentprocedure nogal omslachtig en een bron van subjectiviteit. Wanneer krijgt een domein bijvoorbeeld een onvoldoende op ethisch of ecologisch vlak? Wie zetelt er in die jury’s zonder dat men achteraf over belangenverstrengeling kan praten, zoals bij de Franse klassementsoorlogen steeds het geval is? En wat bedoelt men precies met ‘continuïteit’ tussen de jaargangen? Ik vind het net boeiend dat steeds meer Kaapse domeinen vaak veel stijlverschillen tonen tussen individuele oogsten. Was dat niet één van de verwijten die vooral Fransen vroeger afvuurden op wijn uit de Nieuwe wereld, namelijk dat deze elk jaar vervelend identiek smaken? Ik zie dus zo al een bron voor juridische conflicten liggen... En dan spreek ik nog niet over de kostprijs van heel die audit, want daar wordt voorlopig in alle talen over gezwegen.

Twee: de classificatie lijkt vooral uitgetekend voor producenten die 100% met eigen druivenmateriaal werken. Wat met al die fantastische sterwijnmakers die een groot deel van hun druiven aankopen? Zijn zij voortaan uitgesloten, ook al barsten hun cuvées van de terroir-expressie? Denken we maar aan al die heerlijke dwarsliggers en jonge talenten, soms regelrechte freaks (in de positieve betekenis), die momenteel van Swartland een wijnparadijs maken: worden zijn straks persona non grata dit klassement?

In principe mogen aanvaarde leden straks druiven blijven aankopen, maar de hiermee gemaakte cuvées komen niet in aanmerking voor het nieuwe klassement. Ze zullen dus de sticker van het CVC niet op de flessenhals mogen kleven. Maar hier lijkt wél een achterpoortje – of zoals u wil: tweede conflictbron – te bestaan: wanneer een domein een bepaald perceel leaset, en dus de totale controle over de wijngaard beheert, kunnen deze domeinvreemde druiven wél worden geklasseerd. Vraag wordt dus: wat betekent dit ‘totale management’? En wie gaat dat straks nauwgezet controleren?

Straks twee kampen?

Kortom, als CVC deze twistpunten niet snel verduidelijkt, zou de Kaapse wijnindustrie wel eens in twee kunnen breken. Met aan de ene kant de gevestigde domeinen uit de klassieke appellaties, die zich zo een nieuw kwaliteitsimago aanmeten in het buitenland, en in de andere hoek al die dwarsliggers & trendsetters die vaak lak hebben aan de spelregeltjes van de klassieke appellaties, maar ondertussen ook wijnen van wereldniveau bottelen. Terwijl er m.i. toch ruimte genoeg ligt voor beiden, zonder iemand te benadelen.

Hoe dan ook, het CVC gaat door met zijn classificatie en erkende tot nu toe al 22 domeinen, waaronder Vergelegen, Rust en Vrede, Morgenster, Groot Constantia en Hamilton Russell Vineyards. Nog eens 28 andere wineries hebben hun aanvraagdossier reeds ingediend en naar verluidt staan er nog een vijftigtal anderen op het punt mee te spelen.

De eerste 100 leden lijken dus binnen bereik. De lokale rechtbanken mogen zich al opmaken voor klachtendossiers...

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 5 april 2013 door Wijntijd Reacties | Reageren

Frankrijk geeft vreemde druiven asiel

Straks een Pinotage onder Frans etiket? Of een Zuid-Franse landwijn met de Georgische druif Saperavi als ruggengraat?

In de praktijk wordt het mogelijk, want de officiële Franse (wijn)instanties erkennen geregeld ‘nieuwe’ variëteiten, die dan worden bijgeschreven in de nationale catalogus. Zowel oude, lokale variëteiten die terug opgevist worden als buitenlandse rassen die – we citeren – “...apte à produire du raisin de cuve. Ce sont soit des variétés locales, soit des variétés étrangères auxquelles nous prêtons un intérêt pour la viticulture ou pour la pépinière viticole (marchés exports).”

Rode buitenlanders

Onder de noemer historische druiven vallen de (witte) Monbadon, een ras dat traditioneel wordt gecultiveerd in het Westen van Frankrijk, met name de Bordelais en Charentes, om er eau-de-vie van te produceren. De (‘rode’) Sérénèze, oorspronkelijk afkomstig uit l’Isère, is dan weer in staat over het algemeen lichte, fruitige wijnen met een geprononceerde aciditeit te leveren.

Maar eigenlijk potentieel boeiender zijn de vijf ‘buitenlanders’, die nu ook tot het Franse druivenpatrimonium doordringen. En allemaal voorbestemd voor de productie van rode wijn.

De Italiaanse Nebbiolo is een onverbiddelijke klassieker uit Piemonte, basis voor heel wat DOC-cuvées, met Barolo en Barbaresco op kop. Nog uit Bella Italia komt de Nero d’Avola (of Calabrese), vooral populair in Sicilië en gans Zuid-Italië. Potig qua alcohol, aciditeit, kruidigheid en kleurintensiteit. Benieuwd welek resultaten dit op termijn kan geven in bijvoorbeeld de Languedoc.

Ook in het rijtje staat de Portugese Touriga Nacional, een evergreen uit de Douro-vallei, met als één van de kwaliteiten een sterke resistentie tegen droogteperiodes.

Twee buitenbeentjes

Verrassender keuzen in de vernieuwde catalogus zijn echter de (Zuid-Afrikaanse) Pinotage en de (vooral Georgische) Saperavi.

De eerste kandidaat is een ondertussen gesettelde kruising tussen de Pinot Noir en Cinsaut die al van 1925 dateert, maar pas de laatste 1 à 2 decennia ook commercieel aantikt. Een kameleon bovendien, die in het glas qua stijl enorm kan variëren en m.i. ook zal ingezet worden om er (zuiderse) rosé mee te maken.

Minder voor de hand liggend is de Saperavi. Een echte Kaukasus-druif, bij ons vooral bekend geraakt door enkele uitstekende, gespierde en vooral tanninerijke Georgische cuvées. Op zich trouwens een uitstekende mengdruif.

Benieuwd welke producenten (en appellaties) straks hun eerste nieuwkomers commercialiseren.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 4 september 2012 door Wijntijd Reacties | Reageren

De dreigende whisky -en wijnoorlog

WhiskyDat de spanning tussen enerzijds bulkwijn en anderzijds gebottelde wijn zou oplopen naarmate de economische crisis dieper bijt, was te verwachten.

Maar dat de Zuid-Afrikaanse wijnindustrie én overheid nu zonder pardon met een open commerciële ‘oorlog’ dreigt tegenover haar voornaamste exportbestemming het Verenigd Koninkrijk, blijft toch wel opmerkelijk.

Bulk is hot

De laatste weken valt de spanning tussen beide landen inderdaad te snijden.

Het Zuid-Afrikaanse Ministerie voor Handel en Industrie verweet recent het Verenigd Koninkrijk dat het de laatste maanden té gigantische volumes bulkwijn uit de Kaap importeert en daarmee veel Zuid-Afrikaanse jobs in de lokale bottelindustrie aan het vernietigen is.

Wanneer deze situatie niet verbetert, dreigen de Zuid-Afrikanen zelfs met represailles tegenover de whisky-import.

Even de feiten op een rijtje. Volgens de Zuid-Afrikaanse Minister van Handel & Industrie Rob Davies heeft de Britse regering, in een poging om zijn CO2-factuur en eco-imago op te smukken via o.a. het Britse Waste and Resource Action Programme, plots de handel unilateraal aangemoedigd om meer Kaapse wijn ‘en vrac’ in te voeren.

Vooral Britse supermarktketens zoals Tesco of Sainsbury’s blijken deze bulk-import op te drijven en eigen bottelingen in hun rekken te deponeren. Er is inderdaad wel een structurele verschuiving bezig, want in het eerste semester van 2012 steeg de totale Kaapse export van bulk effectief met +31 procent, terwijl de gebottelde leveringen met -9 procent daalden.

Daardoor werden op korte termijn reeds 700 jobs in de bottelarij van Zuid-Afrika gedelocaliseerd naar het Verenigd Koninkrijk, zo klinkt het.

Whisky in bulk

Dat het milieu de échte beweegreden is van deze trend, is een vals argument volgens minister Davies, die er nu mee dreigt hetzelfde principe toe te passen op de invoer van whisky: “Ook wij zullen dus zo’n studie bestellen om te kijken of we voortaan whisky in bulk kunnen invoeren in ons land.”

Stephen Hanival, chief director of agro-processing bij het departement van Handel & Industrie in Zuid-Afrika, verwoordt het nog scherper: “Why shouldn't South Africa be importing bulk whisky from the UK and bottling it locally, so that we can at least attempt to prevent some of the job losses that we've seen up to now spreading to other parts of the economy?”

Geen loze dreiging, want Zuid-Afrika importeert naar schatting jaarlijks voor minimaal 170 miljoen euro whisky vanuit het Verenigd Koninkrijk.

De belangenvereniging voor wijnexporteurs Wines of South Africa (WOSA) probeert voorlopig nog de lont in dit conflict te doven. “Zulke vergeldingsmaatregelen zijn uiteindelijk zinloos. Bulkwijn zit namelijk al in de lift sedert de financiële crisis van 2008 en ook andere wijnproducerende regio’s zoals Australië, Nieuw-Zeeland of Californië kampen met hetzelfde probleem”, dixit Johann Krige, voorzitter van WOSA.

Toch betwijfelen we het of dit WOSA-standpunt veel aanhang zal kennen. De statistieken liegen immers niet. In 2008 werd 45 procent van alle Zuid-Afrikaanse wijn ‘en vrac’ geëxporteerd, tegen 55 procent in flesvorm, dus gelabeld en verpakt op Zuid-Afrikaanse bodem. Begin 2012 is deze verhouding echter radicaal omgekeerd, want nu wordt reeds 56 procent van de wijn uitgevoerd als bulk, tegen slechts 44 procent pre-packaged.

Ondertussen heeft het Zuid-Afrikaanse kabinet reeds maatregelen goedgekeurd om de impact van deze bulkwijnexport richting de Britten te reduceren. En wordt er effectief bestudeerd of de import van whisky-in-bulk, die tussen haakjes commercieel véél zwaarder weegt dan de export naar het Verenigd Koninkrijk van Kaapse wijn, een haalbare piste is.

Een oorlog tussen wijn en whisky, ook dàt is helaas 2012.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 25 maart 2012 door Wijntijd Reacties | Reageren

Joepie, daar is de schaarste weer!

Oké, wat is het nu: warm of koud?

Net zoals we de voorbije 3 à 4 jaar tientallen malen voorspellingen konden lezen over het respectievelijke de verdere aftakeling van de wereldeconomie, zat ook de internationale wijnbusiness in de greep van tegenstrijdige berichtgeving over het voorzichtige herstel, het definitieve herstel, het bijna-herstel, de enorme wijnoverschotten, et cetera, (lees o.a. Australië zit nog altijd in een (wijn)dip of Wisselkoersen bevorderen bulkwijn deel 1 en deel 2 of Australië wil afslanken of Down Under: nog steeds down of Australië krijgt een nieuwe opdoffer of Franse wijncoops blij met oogstvolume 2011).

Tekort of teveel?

Geregeld werden we als wijndrinkers inderdaad met onze neus op de gigantische ‘wine glut’ gedrukt, het structurele en meerdere oogstjaren overspannende druivenoverschot. Surplus dat zich commercieel vertaalde in miljoenen liters overtollige, ergo onverkoopbare bulkwijn. Of dure want gesubsidieerde rooi -en distillatiecampagnes, afslankingsoperaties bij grote drankenholdings en duizenden ‘domeintjes’ die over kop gingen of financieel geen speelruimte meer vonden.

Maar even geregeld doken dan weer prognoses op over een plots dreigende schaarste. Uiteraard in specifieke niches en appellaties of druivenrassen, maar toch telkens: structurele tekorten, met prijsstijgingen als logische en vooral budgetpijnlijke consequentie voor ons eindconsumenten. Soms zwaaide de pendel echter al totaal de andere kant uit in amper 1 à 2 oogstjaren, waarna een regio van een surplusstatus transformeerde in een schaarstescenario. Kijk maar naar Nieuw-Zeeland (Nieuw-Zeelandse wijn wordt schaars(er) en duur(der) of Oef in Argentinië of Joepie, een kleine(re) oogst! of Druivenschaarste dreigt in Zuid-Afrika of Hoe beautiful is big deel 1 en deel 2?).

Maar geloof het of niet, we zitten voorjaar 2012 blijkbaar opnieuw in een fase waar plots het woord wijnschaarste bon ton is in de internationale handel.

Doemscenario zat fout

Dat de media om de haverklap deze geruchten opnieuw gulzig oppikken, heeft vooral te maken met de dominantie van Angelsaksische pers. Zo wordt de laatste weken weer druk gespeculeerd over een Californisch wijntekort, dat als symptomatisch wordt gezien voor een algemeen dreigende schaarste op wereldvlak.

Eerst even inzoomen op de voornaamste onruststoker. In casu rapporten die recent werden gepresenteerd tijdens de Central Coast Insights Conference bevestigen blijkbaar allemaal dezelfde these: de Californische wijnindustrie is beland in een (lange) periode van structurele aanbodschaarste. En dit dreigende tekort suggereert dat het tijdperk van de ‘global wine glut’ vrij snel zal eindigen.

Matt Turrentine, makelaar van Turrentine Wine Brokerage, presenteerde concrete cijfers tijdens de workshops. Er bestaat volgens hem momenteel een kloof van zo’n 47 miljoen kisten tussen de wijnen die recent vanuit Californië werden verscheept richting exportmarkten en de 210 miljoen kisten die werden geoogst tijdens de recente oogst 2011.

Nieuwe aanplant van Californische wijngaarden konden onvoldoende de opverende vraag voldoen. Kleinere oogstvolumes hebben de voorbije jaren bovendien meer impact gehad dan het structureel afbouwen van de voorraden in de wijnhandel, zeker omdat in bepaalde sleutelafzetmarkten de consumptie desondanks flink bleef groeien.  Eerste gevolg van dit alles: de prijzen van bulkwijn zijn in Californië de voorbije 2 maanden verdubbeld.

De algemene teneur luidt kortom: we hebben ons in slaap laten wiegen door al die doemverhalen over de gigantische wijnoverschotten, zeker als we kijken naar de constante groei van de wijnconsumptie in de V.S.A. en China.

Globale schaarste spookt

Dat het ondertussen echter niet alleen gaat over het (krimpende) wijnaanbod bij Uncle Sam of specifiek Californië, illustreren ook volgende cijfers.

Millesime 2011 in de Languedoc bijvoorbeeld zit kwalitatief pico bello, maar zou kwantitatief lager uitvallen, wat zich al vertaald heeft in druivenprijzen die een tienjarige piek bereikten. Zelfs in Spanje, dat toch veel appellaties telt met een chronische overproductie en waar de thuismarkt door de recessie als een soufflé in elkaar is gestort, zijn er wijnstreken die plots weer rekening houden met tekorten.

Zo viel het rendement in Rioja voor de oogst 2011 laag uit, zelfs een daling met -20 procent. Ook een traditionele wijnschuur en volumeproducent als La Mancha of een superdemocratische herkomstbenaming als Valdepeñas registreerden de voorbije maanden krimpende stocks en dus bijgevolg klimmende prijzen.

En geloof het of niet, ook down under noteren sommige Australische bronnen plotseling een trendverschuiving richting mogelijke schaarste. Neil McGuigan, CEO van Australian Vintage - goed voor pakweg 10 procent van het jaarlijkse oogstvolume - klinkt nu plots veel genuanceerder in de lokale media: “We have an oversupply of cooler climate and higher quality fruit. But if you look to the big producing areas, where production has been decreasing and vineyards left or uprooted, then there is hardly any spare capacity at all.”

Urban legend of niet?

Wat moeten we nu van deze drastische ommekeer in perceptie denken?

Ofwel schildert men ons nu het zoveelste broodje-aapverhaal voor, in een poging om de toch nog altijd flinke voorraden in bepaalde regio’s of appellaties versneld weg te werken. Aan prijsniveaus die ze eigenlijk niet waard zijn.

Ofwel is de wereldwijde dorst, onder andere door de koopkrachtige middenklasse in de BRIC-landen, inderdaad zo gestegen én blijf stijgen, dat er op termijn tekorten kunnen ontstaan.

Let wel: ‘kunnen’ ontstaan. Ik ben er namelijk nog altijd niet van overtuigd dat we plots met een acute druivenschaarste opgezadeld zitten, want dit lijkt me eerder een ideaal script voor wijnmarketeers om ons straks méér te laten betalen.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 11 november 2011 door Wijntijd Reacties | Reageren

Ethiopische wijn op komst

IStock_000011292891XSmallAls Europese wijnfans hebben we het vaak over ‘exotische’ wijnlanden, waaronder we - voorlopig dan toch - nieuwkomers zoals China, Indië of Brazilië rangschikken. Zelden of nooit denken we daarbij aan Afrika.

Want voor velen is het een uitgemaakte zaak: er wordt op dit continent vaak uitstekende wijn geproduceerd in het meest zuidelijke punt, namelijk Zuid-Afrika, én er komen soms redelijke producten uit Noord-Afrika, met name uit Marokko, Tunesië en zelfs Algerije. Maar de landen die tussen deze twee uitersten liggen, worden beschouwd als een complete wijnjungle of wijnwoestijn.

Start in 2008

En toch. De Franse wijngigant Groupe Castel is bijna klaar om de eerste partij te bottelen van wijn, gemaakt in zijn Zeway-wijngaard, gelegen op zo’n 170 km ten zuiden van Addid Abeba, de hoofdstad van Ethiopië. Als alles volgens plan verloopt vertrekt de eerste exportlading binnen de 6 maanden, waaronder een Chardonnay-cuvée. Deze werd immers op 1 november jongstleden geplukt en de productie ervan start begin januari.

Het Ethiopische avontuur van de groep begin in 2007, toen de onderhandelingen met het regime startten over een wijnproject, dat de lokale landbouw en economie moest helpen diversifiëren en ook het imago van het land opkrikken. Castel verwierf begin 2008 officieel als eerste buitenlandse groep van de Ethiopische staat deze wijngronden in de Rift-vallei en investeerde sindsdien ruim 5 miljoen pond in het project.

Momenteel staan reeds 125 hectare terrein beplant met meer dan 750.000 klassieke stokken Syrah, Merlot, Cabernet Sauvignon en Chardonnay - geïmporteerd uit Frankrijk, vooral uit Bordeaux - , maar zeker nog eens 175 hectare liggen braak voor eventuele expansie. In totaal zou Castel zelfs bijna 500 hectare, om precies te zijn 493 hectare, grond hebben aangekocht met het oog op dit project.

Eén of twee oogsten per jaar?

Wanneer u nu denkt, oké, maar het gaat misschien om enkele duizenden flessen, pure rariteten dus, dan slaat u de bal mis. De totale productie van dit jaar wordt immers geschat op 450.000 flessen en het potentieel wordt op korte termijn zelfs op 800.000 stuks geraamd. De helft van deze jaarproductie zal de Castel Groupe reserveren voor de internationale markt. En daarmee zal men vermoedelijk vooral Frankrijk en natuurlijk de V.S.A. bedoelen, want in dat laatste land leeft een zeer uitgebreide Ethiopische kolonie.

Wie als amateur een beetje thuis is in de wijnbouw en kan hoofdrekenen, zal zich meteen afvragen: normaal duurt het toch 5 à 6 jaar alvorens een wijngaard kwaliteitsfruit draagt dat geschikt is om er wijn van te maken? Feit is dat dit groeiproces door het Ethiopische klimaat blijkbaar versneld werd, want reeds na 3,5 jaar droegen de stokken druiven.

Volgens Olivier Spillebout, de oenoloog van het Castel-domein die belast is met de kwaliteitsbewaking, bevat het terroir in Zeway “... een lichtjes zanderige bodemstructuur, terwijl we ons bevinden in een gematigde klimaatszone, ideaal voor de druivencultuur. Deze klimaatsomstandigheden zijn zelfs zo ideaal dat we hier moeiteloos twee oogsten per jaar kunnen uitvoeren, maar aangezien we geen tafelwijntje maar échte kwaliteitswijn willen produceren, oogsten we maar één maal.”

Nijlpaarden in de wingerd

Eigenlijk geen verrassing, want Ethiopië had al eerder een (beperkte) wijnindustrie - met name in het merengebied - , vooral te danken aan Italianen, die het land bezetten tussen 1936 en 1941. Wijnsector die echter zwaar verloederde toen de domeinen werden genationaliseerd door het militair regime. Ook het conflict in buurland Somalië zette een serieuze domper op het wijngebeuren.

De Castel-groep was de eerste die opnieuw in dit marktgat sprong en dus blijkbaar met succes. Op de volle steun van het huidige Ethiopische overheid kan deze Franse gigant alvast rekenen, want die bewindvoerders steken hun ambities niet onder stoelen of banken: “We willen in de toekomst concurreren met de excellente Zuid-Afrikaanse producten, die vandaag worden beschouwd als de beste van het continent”, zo klinkt het in een officieel communiqué.

Voorlopig, en in afwachting dat we eindelijk deze Ethiopische crus eens zelf kunnen proeven, lijkt dus niets deze succes story te kunnen boycotten. Tenzij de natuur. Het domein heeft namelijk geregeld af te rekenen met indringers, zoals pythons, hyena’s of nijlpaarden, die uiteraard soms vernielingen aanbrachten. Daarom werd recent rondom de ganse wijngaard een twee meter brede gracht gegraven om deze invasie af te remmen, wat lijkt te lukken.

Een kopzorg waarvan Europese wijnbouwers voorlopig gelukkig niet wakker van hoeven te liggen.

Frank Van der Auwera

Geplaatst op 27 augustus 2011 door Wijntijd Reacties | Reageren

Kaapse wijnindustrie: profiteur of zondebok? (1)

Ripewithabuse In Zuid-Afrika kan men er absoluut niet mee lachen en in wijnkringen is het momenteel dan ook gespreksonderwerp nummer één.

Logisch, want het zopas verschenen rapport met de niet mis te verstane titel “Ripe with Abuse: Human Rights Conditions in South Africa’s Fruit and Wine Industries” zou wel eens een serieuze imagokiller kunnen worden voor de nu toch florissante Kaapse wijnindustrie, de 7de grootste wijnleverancier op wereldschaal.

Leven in een varkensstel

Even de feiten op een rijtje. Alles draait rond een zopas verschenen, 96 pagina’s tellend rapport, samengesteld door Human Rights Watch. De rode draad van dit assessment is duidelijk: het succes van de Zuid-Afrikaanse wijnindustrie wordt vooral gemaakt op de rug van de (arme) lokale bevolking, die in abominabele, onderbetaalde en zelfs gevaarlijke omstandigheden moet leven en werken. Veel landbouwwerkers - en vaak hun uitgebreide inwonende familie - leven immers op het landgoed of farm, wat als een vorm van indirect loon wordt gezien, dus een onderdeel van hun arbeidscontract. Maar de activisten twijfelen niet: die voorzieningen zijn barslecht. Qua mensenrechten is de Zuid-Afrikaanse wijnindustrie dik gebuisd.

Een paar citaten geven de sfeer van dit rapport weer. Werknemers "are denied adequate housing, proper safety equipment, and basic labour rights”. In sommige gevallen krijgen ze zelfs “on-site housing that is unfit for living”. Zo bevat het rapport het schrijnende verhaal van een arbeider die met zijn gezin al 10 jaar in een varkensstal leeft. Bovendien worden werknemers systematisch blootgesteld aan schadelijke stoffen zonder adequate bescherming (“exposure to pesticides without proper safety equipment”). Veel werkgevers brengen de gezondheid van hun arbeiders verder in gevaar “...by not providing them with access to drinking water, hand washing facilities, or toilets, even though these are required by labor regulations. When farmworkers are ill or injured, as is fairly common in this line of dangerous work, they are almost always refused the paid sick leave required by law unless they provide a medical certificate”.

Ook wordt de vorming van vakbonden effectief tegengewerkt. Zo zou in de Western Cape, één van de kerngebieden voor de wijnindustrie, slechts 3 procent van de werknemers gesyndicaliseerd zijn, tegen 30 procent in het ganse land.

Zware beschuldigingen waaruit Daniel Bekele, Africa director van Human Rights Watch, de volgende les distilleert: “The wealth and well-being these workers produce shouldn’t be rooted in human misery. The government, and the industries and farmers themselves, need to do a lot more to protect people who live and work on farms.” Maar, zo klinkt het toch voorzichtig “The answer is not to boycott South African products, because that could be disastrous for farmworkers. But we are asking retailers to press their suppliers to ensure that there are decent conditions on the farms that produce the products they buy and sell to their customers.”

Uiteraard kwam er heftige reactie op deze beschuldigingen vanuit de Zuid-Afrikaanse wijnindustrie. Daarover hebben we het morgen in deel 2 van dit verhaal...

Frank Van der Auwera

Onze blogs

Meer