Zwarte dozen

Bij het binnenrijden van Brussel vermijd ik ’s morgens de Leopold II-tunnel. Niet zozeer omdat dat ongeveer de meest deprimerende plek is om stapvoets de hoofdstad binnen te schuiven. Wel omdat ik ondergronds niet meer naar BBC World kan luisteren. Het rustgevende Oxford-Engels hoor je kristalhelder op 648 kHz op de middengolf. Een must is hun ‘Business Daily’. De essentie van het economische nieuws, samengebald in 20 minuten radiojournalistiek van de bovenste plank.

De voorbije weken kwamen twee beleggers die ik erg kan smaken, hun ‘Chinaverhaal’ doen. Eerst legde topbeheerder Anthony Bolton uit waarom hij naar Hongkong verhuist, kwestie van midden het Chinese groeiverhaal te zitten.

Een heel andere teneur woensdagochtend, met de notoire Amerikaanse hedgie en baissespeculant Jim Chanos als centrale gast. Die haalde begin dit jaar de krantenkoppen met de slagzin dat China zal zijn ‘zoals Dubai, maar dan 1.000 keer erger’. Chanos gaf toe dat dat een boutade is. Maar hij handhaafde de essentie van zijn betoog. Hij zit ‘short’ op China omdat de kredietzeepbel er ‘enorm’ is.

Chanos maakte naam met een andere zeepbel: Enron. Als een van de eersten merkte hij in 2000 dat er ongerijmdheden zaten in de balans van de Texaanse energiegigant. Zoals een droevig lage kasstroom, ondanks de monsterwinsten. Of bizarre ‘related party transactions’. Soit, Enron was een zwarte doos, die elk kwartaal een winstgroei van zo’n 15 procent genereerde. Dat kwam omdat Enron-managers een nettowinstcijfer bedachten dat Wall Street kon plezieren en vervolgens de lijntjes hoger op de resultatenrekening waar nodig masseerden.

In essentie stelt Chanos dat ook China zo’n zwarte doos is. En het moet gezegd, de groeicijfers zijn ook bijna akelig consistent. De mandarijnen in Peking hebben ook een eigen manier om hun bbp te rapporteren (zie www.stats.gov.cn/english). Alle andere landen lijsten de vier grote componenten op (gezins- en overheidsconsumptie, bedrijfsinvesteringen en netto-uitvoer), China serveert data à la carte. Volgens Chanos ‘beslist’ Peking dat de bbp-groei rond 9 procent moet liggen en wordt heel het economische apparaat daarop ingezet. Voor dezelfde 9 procent groei moet Peking volgens hem steeds meer kapitaal inzetten, tot er een overaanbod aan infrastructuur dreigt. ‘Een beetje als de Sovjet-Unie in de jaren 60’, klinkt het verontrust. Chanos zegt niet dat de statistieken niet accuraat zijn, maar noemt ze wel misleidend.

China is een verhaal van believers (Bolton) en disbelievers (Chanos). Ik ben er niet uit. Als ‘voorzichtige beer’ neig ik naar Chanos, omdat regel nummer één in beleggen is dat je niet in een zwarte doos belegt. Maar ik hou ook de opmerking van New York Times-columnist Thomas Friedman in het achterhoofd: ‘Ik zou niet short gaan in een land dat over 2.400 miljard dollar reserves beschikt.’

Comments

[Reactie van Marc De Mesel]

Zeer mooi artikel. Interessant te horen over de BBC radio en de bulls en bears van China.

[Reactie van geert]

"Maar ik hou ook de opmerking van New York Times-columnist Thomas Friedman in het achterhoofd: ‘Ik zou niet short gaan in een land dat over 2.400 miljard dollar reserves beschikt.’"

Wat heeft shorten in godsnaam gemeen met dollar reserves?
Thomas Friedman is een specialist inzake de politiek in het Midden-Oosten, duidelijk niet in deze materie.

[Reactie van Patrick Laureys]

Dit zit ik nu al jaren te denken. Waar zijn de Bethany McLean's van de economische journalistiek? Men kan op het hele China-verhaal ook heel de cognitieve dissonantie-theorie van Festinger toepassen. En maar blijven geloven en geloven. Terwijl men toch moet weten dat wanneer het te goed klinkt om waar te zijn, het meestal ook niet waar was.

[Reactie van Protest]

Ik zou nochtans heel gerust durven shortgaan als ik 2400 miljard reserves had in Lernout & Hauspie, Enron of Worldcom!

[Reactie van Jacinto]

Een prachtig artikel, als je het mij vraagt.