Yasushi

Yasushi Mieno. Zou er een naam zijn die centrale bankiers meer angst aanjaagt? Europese en Amerikaanse centrale bankiers gooien alles in hun strijd tegen deflatie (die gruwelijke economische aandoening waar u op pagina 13 alles over leest). Maar ongetwijfeld bezorgt het schrikbeeld dat ze ‘een Yasushi’ zullen blijken, hun slapeloze nachten. Yasushi Mieno was gouverneur van de Japanse centrale bank van 1989 tot 1994. En staat in het pantheon van centrale bankiers aan het andere uiteinde van Paul Volcker, onder het vakje ‘slechtste centraal bankier aller tijden’. Mieno hield de rente hardnekkig hoog, terwijl Japan vanaf 1990 eerst de beurs, dan het vastgoed en ten slotte de economie in een deflatoire spiraal zag belanden. Een academicus genaamd Ben Bernanke veegde de Japanse centrale bankiers tien jaar geleden de mantel uit, omdat ze als konijnen voor een lichtbak naar de ondergaande economie keken. Diezelfde academicus krijgt nu van econoom Paul Krugman in een vlammend j’accuse het verwijt als Fed-voorzitter de Japanse fouten te herhalen.

Ook het bedrijfsleven heeft zijn Yasushi’s, de überpineuten. Wat te denken van die arme Olli-Pekka Kallasvuo. De Nokia-topman mocht bij de koffie in de krant lezen dat zijn raad van bestuur naar een opvolger aan het zoeken is. Maar de absolute Yasushi is John Sculley. Die voor eeuwig te boek staat als ‘de man die Steve Jobs ontsloeg’ tijdens z’n desastreuze doortocht aan de top van Apple van 1983 tot 1993.

Sculley is nu aan de slag bij een bedrijf genaamd Gizmoz, maar is voor de rest niet echt een gevierd figuur in Silicon Valley. Zijn naam duikt alleen op als ultiem schoolvoorbeeld van hoe het niet moet. Zoals in de boze brief die Larry Ellison, de ‘larger than life’ topman van softwarereus Oracle, aan The New York Times schreef. Daarin windt hij zich op over hoe de mietjes van de raad van bestuur van Hewlett-Packard voor een flutschandaal hun CEO Mark Hurd op straat zetten. ‘De bestuurders van HP hebben net de slechtste personeelsbeslissing genomen sinds de idioten in het Apple-bestuur Steve Jobs vele jaren geleden ontsloegen’, fulmineerde Ellison. ‘Die beslissing richtte Apple bijna ten gronde. Dat zou ook gebeurd zijn, mocht Steve niet teruggekeerd zijn.’

Ellison is in deze niet helemaal neutraal, aangezien hij met Hurd regelmatig een balletje slaat op het tenniscourt. Maar een punt heeft hij wel: de raad van bestuur van HP scoorde met het ontslag in de winkelhaak van eigen doel. Hurd is het beste bewijs hoe belangrijk één CEO kan zijn, zelfs (of misschien zeker) in een bedrijf van 300.000 werknemers. Het verdict van Wall Street was duidelijk: zonder Hurd achtten ze HP prompt 10 miljard dollar minder waard. Mocht Hurd vanuit Californië plots als deus ex machina in het wat killere Helsinki neerstrijken, zou de ‘Olli-Pekka-korting’ bij Nokia ongetwijfeld plots in een ‘Hurd-premie’ veranderen.