Het Beige kleurt rood
Een van mijn licht nerdy trekjes, beste lezer, is dat ik bijna dagelijks surf naar de ‘recessiepagina’ van de Amerikaanse economenvereniging NBER. In alle landen van de wereld is een ‘recessie’ simpel: twee opeenvolgende kwartalen met negatieve groei en je hebt een recessie. De recessie is gedaan zodra er een kwartaal zonder krimp is. Punt. Niet zo in de VS: daar bepaalt de doorluchtige NBER wanneer recessies beginnen en eindigen.
Zeggen dat de acht heren van het ‘Business Cycle Dating Committee’ daar hun tijd voor nemen, is een understatement. Een heerlijk anachronisme in tijden waar hyperventilerende sprekende hoofden op CNBC recessies af- of aankondigen op basis van de indicatoren van de voorbije vijf minuten. Al vervalt het achtspan in het andere uiterste: de economen verklaarden pas op 26 november 2001 dat de VS zich vanaf maart dat jaar in een recessie bevonden. Om pas in juli 2003 te concluderen dat die korte recessie in november 2001 - toen ze hem officieel begonnen verklaarden - weer voorbij was.
Het duurde tot 1 december 2008 voor de NBER de start van de huidige recessie op december 2007 vastprikte. Of beter: de vorige recessie. Want dat die Grote Recessie voorbij is, daar twijfelt niemand aan. Al is het wachten op het officiële signaal van de recessie-arbiter in Harvard-thuisbasis Cambridge. Sinds begin dit jaar creëerde de Amerikaanse privésector acht maanden op rij jobs. Mondjesmaat, maar jobcreatie is een belangrijke factor eer de economen een recessie voorbij durven te verklaren. We moeten het doen met de ‘jongste’ mededeling van 12 april: toen oordeelde het comité dat het ‘prematuur’ was de recessie vaarwel te zeggen.
Soit, u hebt het begrepen. De NBER is als vinger aan de pols van de Amerikaanse economie de meest achterlopende indicator te midden van de twitterende 24/7 nieuwscyclus.
Wie korter op de bal wil spelen, moet niet wanhopen. Er bestaat ook een vóórlopende indicator. En die is even nerdy als dagelijks surfen naar een webpagina die zo’n twee keer per jaar ‘ververst’ wordt. Lees gewoon het Beige Book. Dat - ja hoor - beige boek is de zeswekelijkse publicatie waarin de Amerikaanse centrale bank haar inschatting van de economie uiteenzet. Het is de ‘economische handleiding’ bij de volgende bijeenkomst van de centrale bankiers. En een turf van zo’n 50 pagina’s, waarin de twaalf kantoren van de Fed anekdotische en soms absurd gedetailleerde informatie over de economie in ‘hun’ regio oplijsten. De twaalf districten bundelen die informatie sinds 1970, eerst in het ‘Rode Boek’. Vanaf 1983, toen de Fed de info voor het eerst publiek maakte, veranderde de kleur naar het neutralere beige. Pas sinds 1987 is het boek een vast item op de financiële kalender. Toen ontdekte Wall Street, onder aanvoering van het toen toonaangevende zakenblad Business Week, het Beige Book als barometer om de economische impact van de crash van 1987 in te schatten.
BNP Paribas blijkt ‘inhuis’ een ‘Beige Book Weakness Indicator’ bij te houden. Daarin houden de BNP-economen bij hoe vaak centrale bankiers in hun overzicht woorden als ‘weak’, ‘weakness’, ‘weakening’ of ‘weakened’ gebruiken. Wat blijkt: het gemiddelde bedraagt 38 ‘zwakke’ woorden en plotse pieken boven 60 signaleerden de voorbije 30 jaar naadloos het begin van een ‘NBER-recessie’ (zie grafiek). En dit terwijl ze in Cambridge eindeloos aan het tobben zijn over de R-vraag. Zonder dat de centrale bankiers er zelf veel erg in hebben, is de berg anekdotische informatie die de Fed-kantoren uit hun contacten met bedrijfsleiders, landbouwers, winkeliers, hoteliers, vastgoedmakelaars en dergelijke distilleren, een goede polsslag van de economie. Welnu: in het beige boek van woensdag spurtte de ‘zwakteteller’ plots van 53 naar 65. En zijn de VS dus weer officieus in een recessie beland. Die de NBER in het huidige tempo ergens in 2012 ‘officieel’ zal maken. Eerst moeten ze nog van de vorige recessie afscheid durven te nemen...
Kurt Vansteeland
Reacties