The Plaza

Truman Capote gaf er in 1966 met zijn ‘Black & White Ball’ de party van de eeuw, kwestie van in stijl het succes van ‘In Cold Blood’ te vieren. F. Scott Fitzgerald situeerde er een sleutelscène uit ‘The Great Gatsby’. Alfred Hitchcock liet er in ‘North by Northwest’ Cary Grant kidnappen, terwijl Cary van zijn martini nipte in The Oak Room. The Beatles vonden er onderdak bij hun eerste Amerikaanse tour. Donald Trump noemde het ‘zijn Mona Lisa’ en enige irrationele deal, maakte er Ivana Trump chef en verloor er met de glimlach flink geld aan. En precies een kwarteeuw geleden - op 22 september 1985 - sloten de Amerikaanse, Duitse en Japanse ministers van Financiën er in de White & Gold Room een historisch akkoord dat een eind maakte aan de overwaardering van de dollar.

We hebben het over het Plaza Hotel. Zeggen dat het New Yorkse tophotel - voor luxepaardjes perfect gelegen op de hoek van shoppingparadijs Fifth Avenue en de groene oase van Central Park - schroom heeft om zijn luxe te etaleren, is de waarheid geweld aandoen. Een greep uit de website: ‘The opulent grandeur of the Beaux Arts décor.’ ‘The superb ambience of the legendary Oak Room & Oak Bar.’ ‘An interior Tranquility Garden with reflecting pools, elaborate lighting and exotic foliage.’ En voor de big spender die nog zou vrezen in een veredelde jeugdherberg te belanden, de uitsmijter: ‘From the sumptuous décor to the impeccable white glove service, The Plaza is an extraordinary hotel that offers every indulgence. For our suite guests, The Plaza is pleased to offer Butler service 24 hours a day.’

‘The Plaza’ is dan ook geen ordinair hotel. Beroepsmisvormd als ik ben, is voor mij geen enkele trip naar New York compleet zonder er even langs te gaan. Om op Grand Army Plaza uit te blazen aan de Pulitzer Fountain, genoemd naar de legendarische Hongaars-Amerikaanse krantenman Joseph Pulitzer. En omdat het nu eenmaal een historische plek is in de marktengeschiedenis: het Plaza-akkoord maakte op 22 september 1985 een eind aan de ontwrichtende valutachaos die sinds het einde, in 1971, van Bretton Woods heerste. Het akkoord bewees dat valuta-interventies kunnen werken, als ze de ‘fundamentals’ mee hebben. De dollar was in 1985 schromelijk overgewaardeerd. Met hun akkoord gaven de ministers van Financiën de markten een subtiel zetje dat ook in te zien. Het zetje was zelfs een beetje te goed. De dollar halveerde het daaropvolgende anderhalf jaar zowat tegenover de Duitse mark en de yen. En dus mochten de ministers begin 1987 weer de koppen bijeen steken om de tuimelperte van het groene biljet een halt toe te roepen. Opnieuw in een somptueus decor: het Louvre in Parijs.

De verjaardag komt er na een week waarin Japan unilateraal tussenbeide kwam om de opmars van de yen te stoppen en waarin de Amerikaanse minister van Financiën uithaalde naar Pekings ‘goedkopeyuanbeleid’. Niet dat Tim Geithner zelf een sterkedollar- politiek voert. In Hongkong bestempelde CLSA-strateeg Russell Napier het groene biljet wegens het eeuwige nulrentebeleid als een minder goede belegging dan toiletpapier, want de wc-papierproducent Kimberly-Clark levert een dividendrendement van 4 procent op. Soit: om de ‘wisselkoersrace naar de bodem’ te stoppen, is het hoogtijd dat de ministers nog eens vergaderen in het Plaza.

Met een verlengd verblijf in de ‘Royal Plaza Suite’ zou Peking tevens zijn hallucinant hoge deviezenberg kunnen aftoppen. En ze zouden er meer voor in ruil krijgen dan hun beleggingen in Amerikaans staatspapier met zijn ‘rendementsvrij risico’. Niet alleen krijgen ze er de ‘most prized view in Manhattan’, er is ook een ‘library stocked with titles hand-selected by Prosper Assouline, the founder of Assouline, a luxury book publisher’. En als ze liever geen burgers verorberen in een of andere ‘greasy late-night diner’: in de suite vergemakkelijkt een ‘state-of-the-art kitchen with Viking appliances sophisticated entertaining’. Het is dus ‘ideal for guests who travel with a personal chef’.

Volgende week ga ik een weekje de toerist uithangen in Washington en New York. In budgetaccommodatie, wel te verstaan. Om als Europeaan munt te slaan uit de steeds goedkopere dollar natuurlijk. En toch ook een beetje - daar is die beroepsmisvorming weer - om te checken of ik bij de schatkist in DC en rond het Plaza Hotel in New York niet verdacht veel Chinezen opmerk.

Kurt Vansteeland